ตอนที่ 57 โดนเร่งให้แต่งงาน นัดดูตัว

ซ่งเสี่ยวเฟิงโกรธจนหน้าเขียวปั๊ด

นี่ขนาดอยู่ต่อหน้าเพื่อนเก่ากลุ่มเบ้อเร่อนะ ยังถึงขั้นดื่มเหล้าคล้องแขนกันแล้ว...

ถ้าเพื่อนๆ กลับกันหมด เหลือกันอยู่แค่สองต่อสอง ไม่รู้ว่าจะไปดื่มเหล้าท่าไหนกันอีก!

"ไม่ได้การ กูต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง... กูลำบากใจว่ะ กูยังไม่ได้แพ้สักหน่อย!"

ซ่งเสี่ยวเฟิงร้อนใจเป็นฟืนเป็นไฟ ร้อนรนจนแทบคลั่ง

สมัยก่อนก็เคยแพ้ให้เจียงหยวนมาแล้วหนหนึ่ง ยืนมองเจียงหยวนคบกับซุนถิงถิงตาละห้อย ครั้งนี้ต่อให้ต้องทำยังไงเขาก็จะไม่ยอมแพ้อีกเด็ดขาด

"ถิงถิง ถ้าอีกไม่กี่วันคุณพ่อเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว สู้มาพักที่บ้านฉันดีกว่านะ" ซ่งเสี่ยวเฟิงแกล้งพูดขึ้นด้วยท่าทีหวังดีจอมปลอม

"คนแก่อาการเพิ่งจะดีขึ้น กำลังต้องการสภาพแวดล้อมดีๆ เพื่อฟื้นฟูร่างกายพอดี ที่บ้านฉันมีสถานที่ที่เหมาะกับการพักฟื้นอยู่พอดีเลย ที่นั่นมีสวนธรรมชาติถึงสามแห่ง เหมาะกับการฟื้นฟูร่างกายหลังป่วยหนักที่สุด"

ซุนถิงถิงยังฟังไม่ทันจบประโยค ก็ส่ายหน้าดิกเป็นกลองป๋องแป๋ง ปฏิเสธไปตรงๆ ทันที

ตอนนี้ในใจของเธอเชื่อมั่นแค่พี่หยวนคนเดียว ผู้ชายคนอื่นก็แค่พวกเห็นแก่ตัวทั้งนั้น เธอขี้เกียจจะปรายตามองด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการไปไว้ใจคนที่มีชื่อเสียงย่ำแย่อย่างซ่งเสี่ยวเฟิง

เจียงหยวนกำลังจะอ้าปากช่วยแก้สถานการณ์ให้เธอ แต่แม่บ้านเหยาเหวินเหวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดีว่า "ที่นี่ของเรามีบ่อน้ำที่สร้างอย่างประณีตสิบสามแห่ง และสวนธรรมชาติระดับประเทศอีกเจ็ดแห่ง ฉันคิดว่าเท่านี้ก็น่าจะช่วยให้ผู้สูงอายุฟื้นตัวได้ดีมากแล้วค่ะ"

บ่อน้ำเทียมสิบสามแห่งกับสวนอีกเจ็ดแห่ง!

พอซ่งเสี่ยวเฟิงได้ยินคำนี้เข้า ก็ถึงกับสำลักคำพูดตัวเองจนสะอึก

แม่งเอ๊ย นี่มันจงใจแกล้งกันชัดๆ

เพื่อนคนอื่นๆ ต่างก็หันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

"เชี่ยเอ๊ย ที่นี่มีบ่อน้ำสิบสามแห่งกับสวนใหญ่ระดับประเทศถึงเจ็ดแห่งเลยเหรอวะ!"

"ไอ้สวนระดับประเทศนี่มันต่างจากสวนธรรมดายังไงวะ?"

"ลุงฉันทำงานด้านภูมิสถาปัตย์ เคยเล่าให้ฟังอยู่บ้าง สวนระดับประเทศเนี่ยปกติจะมีสะพานไม้ทอดยาวถึงสามร้อยเมตร ปลูกพันธุ์ไม้นานาชนิดหลายแสนต้น ในสวนยังมีลำธารจำลองกับหาดทรายด้วย เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมแล้วก็ปลอดภัยสุดๆ ไปเลย"

"สวนหรูขนาดนี้ที่นี่กลับมีตั้งหลายแห่ง สมกับเป็นวิลล่าในโครงการตงซานซู่จริงๆ อลังการงานสร้างชะมัด!"

"เจียงหยวนโคตรเจ๋ง!"

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

ซ่งเสี่ยวเฟิงหน้าแหกหมอไม่รับเย็บ เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะหาข้ออ้างอื่นมาพูดต่อ แต่ก็ต้องพบความจริงอันน่าเศร้าว่า ในแววตาของซุนถิงถิงมีเพียงแค่เจียงหยวนเท่านั้น ส่วนตัวเขานั้นถูกเมินเฉยไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

และภาพแบบนี้ ก็เคยเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสมัยที่ยังเป็นนักเรียน

ตอนเรียนหนังสือ ซุนถิงถิงก็ปักใจรักและมีเพียงเจียงหยวนอยู่ในสายตาคนเดียว มองข้ามซ่งเสี่ยวเฟิงไปอย่างไม่ไยดี

ให้ตายสิ ประวัติศาสตร์มักจะซ้ำรอยอย่างน่าประหลาดจริงๆ

ซ่งเสี่ยวเฟิง: o(╥﹏╥)o

เขาอยากจะแย่งบทสนทนากลับมาเป็นของตัวเองใจจะขาด แต่ก็ต้องยอมรับอย่างจนใจว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงหยวน ตัวเขาดูเหมือนจะไม่มีจุดเด่นอะไรเลยสักอย่าง

ด้านหน้าตา เจียงหยวนก็คือเทพบุตรตัวจริงเสียงจริงที่คะแนนหน้าตาเฉียดเต็มร้อย

ด้านทรัพย์สินและสถานะ ซ่งเสี่ยวเฟิงเทียบกับเจียงหยวนในตอนนี้ไม่ติดฝุ่นเลยด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทำได้เพียงยืนมองเจียงหยวนกับซุนถิงถิงพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานตาปริบๆ

ในไม่ช้า ช่วงเวลาแห่งความสุขของปาร์ตี้บาร์บีคิวก็จบลงท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขของซุนถิงถิง

มื้อนี้ เพื่อนเก่าส่วนใหญ่ต่างก็อิ่มหนำสำราญ เจ้าบ้านและแขกเหรื่อต่างเบิกบานใจ รู้สึกพึงพอใจกับปาร์ตี้บาร์บีคิวในครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแต่วิวทิวทัศน์รอบข้างจะหรูหรางดงาม และอาหารการกินจะอร่อยเลิศรสเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะได้พูดคุยสังสรรค์โดยมีเจียงหยวนเป็นศูนย์กลางอย่างสนุกสนานอีกด้วย

ยกเว้นซ่งเสี่ยวเฟิงเพียงคนเดียวที่แทบจะกัดฟันกรอดจนฟันจะหัก ทำได้แค่ยืนมองซุนถิงถิงคอยส่งสายตาหวานเชื่อมให้เจียงหยวนอยู่ตลอดเวลา

แต่เขาก็รู้ตัวดีว่าตอนนี้ตัวเองหมดสิทธิ์ลุ้นไปโดยสิ้นเชิงแล้ว คงทำได้แค่รอหาโอกาสใหม่อีกทีในวันหน้า

ซ่งเสี่ยวเฟิงมองซุนถิงถิงด้วยความไม่ยอมแพ้แวบหนึ่ง สุดท้ายก็ทำได้เพียงแยกย้ายอย่างจนใจ เดินออกจากที่นี่ไปพร้อมกับเพื่อนเก่าคนอื่นๆ

ส่วนซุนถิงถิงดูเหมือนจะเฝ้ารอให้เพื่อนคนอื่นๆ กลับไปตั้งนานแล้ว

ใบหน้าของเธอเอียงอาย ค่อยๆ ซับสีเลือดฝาดระเรื่อขึ้นมาอย่างน่ามอง

"พี่หยวน ช่วงสองสามวันนี้คงต้องรบกวนพี่แล้วนะคะ"

เจียงหยวนพยักหน้ารับ จากนั้นก็สั่งให้เหยาเหวินเหวินจัดห้องพักห้องหนึ่ง แล้วพาซุนถิงถิงเข้าไปพักผ่อน

"ถ้ามีปัญหาอะไร หาผมได้ตลอดเวลาเลยนะ" เจียงหยวนบอก

"ค่ะ... จริงๆ แล้วฉันอยากให้พี่แวะมาคุยเป็นเพื่อนฉันบ่อยๆ มากกว่า" ซุนถิงถิงรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมาด้วยความขวยเขิน

เจียงหยวนเห็นท่าทางของเธอแบบนั้นก็อดที่จะปวดหัวขึ้นมาไม่ได้ ดูเหมือนว่าเธอจะยังตัดใจจากความหลังครั้งเก่ากับเขาไม่ขาดจริงๆ

แต่พ่อของเธอเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จ ซุนถิงถิงคอยดูแลพ่อมาหลายวันจนเหนื่อยล้าอิดโรย ตัวเขาเองก็ทำใจปฏิเสธเธอตรงๆ ไม่ลง

ดังนั้นเจียงหยวนจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้ารับไป

หลังจากผ่านวันเวลาที่ต้องหวาดผวามาหลายวัน ในที่สุดอาการป่วยของพ่อก็ทุเลาลงได้ ซุนถิงถิงพอจิตใจผ่อนคลายลง ไม่นานก็หลับสนิทเข้าสู่ห้วงนิทราไป

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเจียงหยวนก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นแม่ของตัวเองที่โทรเข้ามา

"ลูกเอ๊ย ตอนนี้มีแฟนหรือยัง แล้วกะจะแต่งงานเมื่อไหร่ล่ะเนี่ย แม่อยากอุ้มหลานจะแย่อยู่แล้วนะ"

ทำไมมาไม้นี้อีกแล้วเนี่ย... เจียงหยวนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่ในใจ เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะโทรมาบ่นเรื่องชีวิตคู่ของเขาไปหยกๆ ไม่ใช่เรอะ

"ตอนนี้ยังไม่มีเลยครับ"

"งั้นก็พอดีเลย แม่ฝากคนรู้จักกับญาติๆ ช่วยกันมองหาผู้หญิงดีๆ ในหนานเฉิงไว้ให้แกคนหนึ่ง พรุ่งนี้พวกแกไปเจอกันหน่อยนะ"

"แม่ครับ... ผมยังไม่อยากไปดูตัวเลย ยกเลิกไปเถอะครับ"

"ฝากเขานัดไว้หมดแล้ว ญาติๆ กับคนรู้จักตั้งหลายคนก็รู้เรื่องนี้กันหมด ถ้าแกไม่ยอมไป แม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ไม่ได้นะ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ แกต้องไปสักรอบ"

"ก็ได้ครับ ไปเจอก็ไปเจอ"

เจียงหยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะรู้ว่าแม่คงไม่มีทางยอม แต่เขาก็ยังเอ่ยถามออกไป

"แม่ครับ ให้ผมรับแม่มาอยู่ในเมืองดีไหม ตอนนี้ผมสุขสบายดีมากๆ เลยนะ"

"เรื่องนี้เอาไว้ค่อยคุยกันเถอะ รอปีใหม่แกกลับบ้านมาค่อยว่ากันอีกที แกไปจัดการเรื่องนัดดูตัวให้แม่ก่อนเลย"

สายนี้คุยกันไปร่วมครึ่งชั่วโมง เจียงหยวนคุยกับแม่ของเขา

เนื้อหาที่คุยส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นการเร่งรัดให้แต่งงาน

แม่เอาแต่เร่งให้เจียงหยวนรีบหาแฟนแต่งงาน บอกว่าอยากอุ้มหลานใจจะขาด

แถมยังเอาแต่พรรณนาให้เจียงหยวนฟังว่าฝ่ายหญิงที่นัดดูตัวโปรไฟล์เลิศเลอขนาดไหน

อย่างเช่น จบนอกกลับมา หน้าตาสะสวยน่ารัก นิสัยเรียบร้อยอ่อนหวาน จิตใจดีมีเมตตา และสารพัดคำชม

เจียงหยวนทำได้แค่เออออห่อหมกไปตามน้ำ ขณะเดียวกันก็แอบบ่นอุบอิบอยู่ในใจ

ถ้าผู้หญิงคนนี้เพียบพร้อมอย่างที่ว่าจริง จะยังต้องมานัดดูตัวอีกเหรอ... แปดส่วนคงเป็นข้อมูลที่ใส่สีตีไข่เกินจริงทั้งนั้น

แน่นอนว่าคำพูดพวกนี้ เจียงหยวนย่อมไม่สามารถพูดโพล่งออกไปได้

สุดท้ายเจียงหยวนก็ตอบตกลงเรื่องนี้ไป พร้อมกับเตรียมตัวเล็กน้อย ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปพบหญิงสาวที่นัดดูตัวคนนี้

"นักเรียนนอก สวยน่ารัก แถมยังเรียบร้อยอ่อนหวานจิตใจดี เจอตัวจริงเข้าไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง" เจียงหยวนคิดแล้วก็เตรียมแผนสองเอาไว้รับมือ