ตอนที่ 58 เย่อีหราน สาวสวยรวยเสน่ห์

เจียงหยวนเรียกแม่บ้านเหยาเหวินเหวินเข้ามาหา แล้วสั่งว่า

"พรุ่งนี้ผมต้องไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง เธอไปกับผมด้วยนะ"

"ถ้าผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวย เธอก็อยู่นิ่งๆ ไม่ต้องทำอะไร"

"แต่ถ้าผู้หญิงคนนี้หน้าตาขี้เหร่ เธอก็ดูสัญญาณที่ผมส่งให้ แล้วเข้ามาตามผม จะได้มีข้ออ้างชิ่งออกมา"

พอเหยาเหวินเหวินได้ยิน ไฟความอยากรู้อยากเห็นก็ลุกโชนขึ้นมาทันที "บอสคะ นี่จะไปนัดเจอกับสาวในเน็ตเหรอคะ?"

เจียงหยวนส่ายหน้า "เปล่าหรอก ที่บ้านนัดดูตัวให้น่ะ"

เหยาเหวินเหวินเข้าใจได้ทันที จึงตบอกรับประกันอย่างมั่นใจ "วางใจได้เลยค่ะ ฉันจะดูตามสถานการณ์เอง!"

……

วันรุ่งขึ้น เวลาเก้าโมงเช้า

เหยาเหวินเหวินขับรถลัมโบร์กินี ฮูราแคน แล่นไปตามท้องถนน โดยมีเจียงหยวนนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ

ไม่นานทั้งสองก็มาถึงสถานที่นัดหมาย นั่นคือร้านกาแฟฉีหลัว

ภายในร้านกาแฟ

เจียงหยวนมาถึงที่นั่งตรงเวลาตามที่ทั้งสองฝ่ายนัดกันไว้เป๊ะ

ทว่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับว่างเปล่า ไร้เงาผู้คน

เจียงหยวนนั่งรออย่างใจเย็น

ผ่านไปราวๆ 15 นาที

หญิงสาวที่นัดดูตัวคนนั้นก็ยังไม่โผล่มาเสียที ที่นั่งฝั่งตรงข้ามยังคงว่างเปล่าเช่นเดิม

นัดเจอกันครั้งแรกก็มาสายขนาดนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เลยสักนิด... ความประทับใจแรกที่เจียงหยวนมีต่อสาวนัดดูตัวคนนี้เริ่มจะติดลบขึ้นมาแล้ว

แม้แต่เหยาเหวินเหวินที่ยืนรออยู่ข้างนอกยังอดขมวดคิ้วไม่ได้ รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาในใจ

กล้าดียังไงปล่อยให้บอสเจียงของเธอรอนานขนาดนี้ แม่สาวนัดดูตัวคนนี้ช่างเล่นตัวเสียจริง

ทว่าเจียงหยวนก็ถือว่าในเคราะห์ร้ายยังมีเรื่องดี ระหว่างที่เขากำลังเบื่อๆ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ นั้น

หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคนคุ้นเคยคนหนึ่งเข้า

ร่างในชุดกี่เพ้าสไตล์ย้อนยุคสีฟ้าอ่อน ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอันเย้ายวนใจ บนศีรษะเกล้าผมมวยเรียบง่าย ใบหน้างดงามหมดจด ราวกับหญิงสาวโบราณที่หลุดออกมาจากภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น

"เย่อีหรานเหรอ?" เจียงหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

คนคนนี้ก็คือคุณหนูสายย้อนยุคแห่งตระกูลเย่นั่นเอง

ตั้งแต่แยกย้ายกันไปคราวก่อนที่ร้านอาหารฟิสคาร์ลตัน นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้มาบังเอิญเจอกับเธอที่นี่อีกครั้ง

ส่วนเย่อีหรานเองก็ไวต่อสายตาคนเช่นกัน เธอสัมผัสได้ถึงสายตาอันคุ้นเคยคู่หนึ่ง จึงอดไม่ได้ที่จะหันหน้ากลับมามอง

แล้วสายตาของเธอก็ประสานเข้ากับสายตาของเจียงหยวนพอดี สี่ตาจับจ้องกัน

เมื่อเย่อีหรานเห็นว่าเป็นเจียงหยวน ก็ทั้งประหลาดใจทั้งดีใจในทันที อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าอมยิ้มขวยเขิน

นับตั้งแต่วันที่แยกจากเจียงหยวนในวันนั้น ใบหน้าของเจียงหยวนก็มักจะแวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธออยู่บ่อยครั้ง

นึกไม่ถึงเลยว่าช่างบังเอิญขนาดนี้ วันนี้จะได้มาเจอกันที่นี่อีก หรือว่านี่จะเป็นพรหมลิขิตจากสวรรค์กันแน่นะ?

พอคิดมาถึงตรงนี้ เย่อีหรานก็ยิ่งรู้สึกเขินอายมากขึ้นไปอีก

เพียงพริบตาเดียว เจียงหยวนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว "บังเอิญจัง คุณก็มาดื่มกาแฟที่นี่เหมือนกันเหรอ?"

เย่อีหรานพยักหน้าเบาๆ ด้วยความเอียงอาย แต่แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบส่ายหน้าทันควัน ท่าทางขวยเขินเช่นนี้ดูไร้เดียงสาน่าเอ็นดูยิ่งนัก

เจียงหยวนอดหัวเราะไม่ได้ "ทำไมถึงพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้าล่ะครับ?"

เย่อีหรานรีบอธิบาย "ร้านกาแฟร้านนี้เป็นธุรกิจของที่บ้านฉันเองค่ะ ฉันแวะมาตรวจดูความเรียบร้อยตามปกติน่ะค่ะ"

เจียงหยวนถึงบางอ้อขึ้นมาทันที ประสานมือคารวะพลางพูดว่า "ที่แท้คุณก็เป็นเถ้าแก่เนี้ยของที่นี่นี่เอง เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทจริงๆ"

เย่อีหรานเห็นท่าทางทะเล้นของเขาเข้า ก็อดที่จะหัวเราะคิกคักไม่ได้

แต่แล้วเหมือนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงเอ่ยถามด้วยความร้อนใจเล็กน้อย "แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ มาเดตกับผู้หญิงเหรอ?"

ร้านกาแฟฉีหลัวเป็นสถานที่ออกเดตชื่อดังของหนานเฉิง ชายหญิงที่มาร้านนี้ ร้อยทั้งร้อยล้วนแต่มาออกเดตกันทั้งนั้น

การตกแต่งของที่นี่ก็ออกแบบมาเพื่อคู่รักโดยเฉพาะ แถมยังเปิดเพลงคลอเบาๆ สร้างบรรยากาศ ที่นี่จึงได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสถานที่ที่เดตแล้วสมหวังสูงที่สุดในหนานเฉิง

เจียงหยวนไม่ได้ปิดบังอะไร เล่าเรื่องที่แม่บังคับให้เขามานัดดูตัวที่นี่ออกไปตามตรง

พอเย่อีหรานได้ฟัง ก็อดหัวเราะคิกคักไม่ได้ ในใจแอบคิดว่า 'โชคดีจังที่ไม่ได้มากับแฟน'

แต่ครู่ต่อมาเธอก็ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า "คนที่นัดดูตัวกับคุณคนนี้ ไม่มีตรงต่อเวลาเอาซะเลย เห็นชัดๆ ว่าไม่ได้ให้เกียรติคุณเลยนะคะ"

เจียงหยวนไม่ได้พูดอะไร แต่จริงๆ ในใจเขาก็คิดไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก

ในสายตาของแม่ ตัวเขาก็เป็นแค่พนักงานส่งพัสดุเงินเดือน 3,000 หยวนคนหนึ่ง เรื่องนี้แม่ก็น่าจะบอกกับอีกฝ่ายไปแล้วเหมือนกัน

เพราะฉะนั้น ท่าทีที่เย่อหยิ่งไร้มารยาท มาสายตั้งนานสองนานแต่ไม่คิดจะติดต่อมา แถมยังไม่มีคำอธิบายดีๆ สักคำของอีกฝ่าย มันจึงไม่ได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายสักเท่าไหร่

เย่อีหรานเอ่ยชวนอย่างใจกว้าง "เขากะจะเบี้ยวนัดคุณชัดๆ สู้พวกเรามานั่งดื่มกาแฟด้วยกันสักแก้วดีกว่าค่ะ"

เมื่อเผชิญหน้ากับคำชวนของหญิงสาวสไตล์ย้อนยุคผู้สวยสง่า เจียงหยวนย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

แต่ในตอนที่เจียงหยวนกำลังจะตอบตกลงนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงผู้หญิงใสแจ๋วและดังกังวานดังขึ้นมา

"ขอโทษนะคะ คุณคือเจียงหยวนใช่ไหมคะ?"

เจียงหยวนหันกลับไป ก็พบว่ามีหญิงสาวลุคนำสมัยคนหนึ่ง แต่งหน้าจัดจ้าน ย้อมผมสีน้ำตาลกาแฟ กำลังยืนจ้องมองเขาอยู่

หญิงสาวสุดชิคคนนี้รูปร่างสูงโปร่งมาก สัดส่วนความสูงระดับเจ็ดช่วงศีรษะ ไปเป็นนางแบบได้สบายๆ

"สวัสดีครับ ผมเจียงหยวนครับ"

"ค่ะ ฉันได้รับการแนะนำมาจากคนรู้จัก ฉันชื่อเย่เข่อเอ๋อร์ พวกเรานั่งลงคุยกันได้แล้วค่ะ"

เย่เข่อเอ๋อร์พูดจบก็เดินกลับไปยังโต๊ะที่นัดหมายไว้แต่แรก ยืนรอเจียงหยวนอยู่ตรงนั้น

เนื่องจากไม่อยากทำให้ความหวังของแม่ต้องพังทลาย เจียงหยวนจึงหันไปพูดกับเย่อีหรานด้วยความรู้สึกขอโทษว่า "รอผมสักครู่นะครับ เดี๋ยวเราค่อยมาดื่มด้วยกันสักแก้ว"

"ค่ะ ฉันจะรอนะคะ"

ความจริงเย่อีหรานเริ่มรู้สึกหึงหวงขึ้นมาแล้ว เธอแอบมองเย่เข่อเอ๋อร์ที่อยู่ไม่ไกล สายตาเริ่มจะฉายแววไม่เป็นมิตรขึ้นมาทันที

เดิมทีเธอกำลังจะได้นั่งเดตกับพี่เจียงหยวนอยู่รอมร่อแล้วเชียว นึกไม่ถึงเลยว่ายัยชะนีหน้าด้านคนนี้จะโผล่มาขัดจังหวะซะได้!

เย่อีหรานแอบหาที่นั่งแถวๆ โต๊ะของเจียงหยวนแล้วนั่งลง เงี่ยหูฟังทั้งสองคนคุยดูตัวกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

อันที่จริงฝั่งเจียงหยวนเอง ในใจก็เอาแต่นึกถึงเย่อีหราน แม้เย่เข่อเอ๋อร์สาวเปรี้ยวคนนี้จะรูปร่างสูงโปร่ง แต่ใบหน้ากลับโบ๊ะเครื่องสำอางหนาเตอะ

ถ้าเทียบเรื่องหน้าตาและออร่าแล้ว ไม่อาจเทียบชั้นกับเย่อีหรานได้แม้แต่น้อย

เพราะฉะนั้นเจียงหยวนจึงแค่อยากรีบๆ จบการดูตัวครั้งนี้ให้เสร็จๆ ไป จะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนเย่อีหราน

"ขอถามหน่อยนะคะ ตอนนี้คุณทำงานอะไรคะ แล้วรายได้ต่อเดือนประมาณเท่าไหร่?"

"3,000 ครับ ผมเป็นพนักงานส่งพัสดุ"

เจียงหยวนตอบสั้นๆ ได้ใจความ เขาแค่อยากจะสลัดแม่สาวสวยหยิ่งยโสคนนี้ทิ้งไปให้พ้นๆ โดยเร็ว

โดยทั่วไปแล้ว ผู้หญิงประเภทนี้พอได้ยินว่าเขาเป็นแค่พนักงานส่งพัสดุเงินเดือน 3,000 หยวน ก็คงจะแสดงสีหน้ารังเกียจและหมดความอดทนออกมาแล้ว

ทว่าเย่เข่อเอ๋อร์กลับยกกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็นพลางเอ่ยขึ้น "พนักงานส่งพัสดุก็ไม่เลวนี่คะ ได้วิ่งไปวิ่งมาเยอะๆ ร่างกายก็น่าจะแข็งแรงดี ฉันพอใจมากค่ะ"

เจียงหยวนถึงกับซวนเซไปวูบหนึ่ง พลันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันชักจะไร้สาระเกินไปแล้ว

ยายสาวนำสมัยคนนี้คิดจะมาไม้ไหนกันแน่

แม้แต่เย่อีหรานที่เงี่ยหูแอบฟังอยู่ก็ยังรู้สึกประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้ดูจะไม่เล่นตามบทเอาเสียเลย หรือว่าแอบไปรู้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเจียงหยวนมาจากที่ไหนกัน

เย่เข่อเอ๋อร์จิบกาแฟเบาๆ อีกคำ พร้อมกับเผยแววตาเจ้าเล่ห์แสนกลออกมาเล็กน้อย