ตอนที่ 59 ยัยผู้หญิงเจ้าเล่ห์เย่เข่อเอ๋อร์

ความจริงแล้ววันนี้เย่เข่อเอ๋อร์ไม่ได้กะจะมาตามนัดตั้งแต่แรก

แม้ว่าตอนที่ได้รูปถ่ายของเจียงหยวนผ่านคนรู้จัก เธอจะตกตะลึงกับเบ้าหน้าระดับเทพบุตรของเขาอยู่ไม่น้อย

ทว่าพอรู้ว่าฐานะของเจียงหยวนเป็นแค่พนักงานส่งพัสดุกระจอกๆ เธอก็กลอกตาทันที พลันหมดความสนใจในตัวเจียงหยวนลงในพริบตา

ถึงแม้จะไม่เหลือความสนใจในตัวพนักงานส่งพัสดุกระจอกๆ อย่างเจียงหยวนแล้ว แต่เพราะเกรงใจหน้าตาของคนในครอบครัว เธอจึงไม่สะดวกที่จะปฏิเสธตรงๆ

วันนี้เดิมทีเธอจึงตั้งใจจะอ้างว่าติดธุระระหว่างทางจนมาไม่ได้ กะจะเบี้ยวนัดปล่อยให้เจ้าพนักงานส่งพัสดุน่าสงสารคนนี้รอเก้อไปเลย

แต่ยังดีที่เธอนึกสนุกขึ้นมาชั่ววูบ เอารูปของเจียงหยวนไปอวดพวกเพื่อนสาว

ด้วยความหล่อระดับเทพบุตรแบบเจียงหยวนถือว่าหาตัวจับยากอยู่แล้ว ย่อมช่วยตอบสนองความภาคภูมิใจในหมู่เพื่อนสาวได้เป็นอย่างดี

"หน้าตาผู้ชายคนนี้ คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยแฮะ"

"ฉันก็เคยเห็น เหมือนเสี่ยรวยเบอร์ใหญ่ที่เคยโผล่มาในห้องไลฟ์สดคนนั้นเลย ไอดีชื่อจักรพรรดิหยวนเจียง หน้าคล้ายกันสักเจ็ดแปดส่วนได้มั้ง"

"จริงด้วย เหมือนจักรพรรดิหยวนเจียงคนนั้นจริงๆ แต่ไม่รู้ว่าเป็นคนคนเดียวกัน หรือแค่หน้าเหมือนกันเฉยๆ กันแน่"

จักรพรรดิหยวนเจียง!

เสี่ยมหาเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงที่เปย์ของขวัญหรูหราไม่อั้นภายในวันเดียวในห้องไลฟ์สดของสตรีมเมอร์สาวเจียงซืออิ่ง

แถมยังทำให้เจียงซืออิ่งยอมแหกกฎ ออกไปไลฟ์สดเดตข้างนอกด้วยกัน เสี่ยจักรพรรดิหยวนเจียงคนนั้นนั่นเอง

จักรพรรดิหยวนเจียง เจียงหยวน ทั้งสองชื่อค่อยๆ ซ้อนทับกัน แถมหน้าตายังคล้ายกันมากอีก

หรือว่าจะเป็นคนคนเดียวกันจริงๆ!

พอเย่เข่อเอ๋อร์ได้ยินแบบนั้น ในใจก็เริ่มลังเลสงสัยขึ้นมาทันที

หรือว่าแท้จริงแล้วเจียงหยวนคนนี้จะเป็นเสี่ยรวยตัวจริง?

เพียงแต่พวกเสี่ยรวยพวกนี้ มักจะชอบเล่นมุกซ้ำๆ มุกเดิมอยู่เสมอ

นั่นคือแกล้งปกปิดฐานะคนรวยของตัวเอง เพื่อลองใจดูว่าคู่ดูตัวจะเป็นผู้หญิงหน้าเงินรักสบายหรือเปล่า

แต่การที่เจียงหยวนคนนี้จะเป็นคนรวยจริงๆ หรือเป็นแค่คนธรรมดาที่หน้าตาคล้ายกับจักรพรรดิหยวนเจียงคนนั้น เรื่องนี้เธอก็ต้องขอตรวจสอบดูเสียหน่อยแล้ว

ความจริงเย่เข่อเอ๋อร์ถือเป็นสาวแอ๊บแบ๊วเจ้ามารยาตัวแม่ระดับสูงลิบ มีทั้งหนุ่มคลั่งรักทั้งคนรวยรูปหล่อโดนเธอปั่นหัวเล่นมานับไม่ถ้วน

เธอมั่นใจว่าด้วยสายตาเฉียบแหลมดุจเหยี่ยวของตัวเอง ไม่มีทางดูคนพลาดอย่างแน่นอน

เธอถือคติยอมจับพลัดจับผลูดีกว่าปล่อยให้หลุดมือ จึงตัดสินใจกะทันหันว่าจะมา เลยทำให้มาสายไปสิบห้านาที

การดูตัวยังคงดำเนินต่อไป

เย่เข่อเอ๋อร์เอ่ยถามต่อ "แล้วไม่ทราบว่าปกติคุณมีงานอดิเรกอะไรบ้างเหรอคะ"

ฝั่งเจียงหยวนตอนนี้แค่อยากรีบสลัดแม่สาวดูตัวคนนี้ทิ้งไปให้พ้นๆ แล้วไปหาแม่สาวงามสไตล์โบราณอย่างเย่อีหราน

"ผมชอบเลี้ยงสัตว์ตัวเล็กๆ ครับ อย่างพวกงู กิ้งก่า หรือพวกเต่าอะไรทำนองนั้น"

เจียงหยวนไม่ได้โกหก นั่นคืองานอดิเรกที่เขาชอบที่สุดตอนสมัยเรียน เพียงแต่พอเริ่มทำงาน เวลาก็น้อยลงไปมาก จึงจำต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อน

ปกติแล้วผู้หญิงทั่วไปเวลาได้ยินว่างูหรือกิ้งก่าที่เป็นสัตว์เลือดเย็น ก็มักจะรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

ทว่าเย่เข่อเอ๋อร์กลับมีสีหน้าราบเรียบพร้อมกับยิ้มออกมา "งั้นคุณก็เป็นคนมีเมตตามากเลยสิคะ จริงๆ ฉันก็ชอบสัตว์พวกนี้เหมือนกัน ไว้วันหลังพวกเราค่อยมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์เรื่องการเลี้ยงสัตว์กันนะ"

เจียงหยวนเลิกคิ้วขึ้น ยายคนนี้ไม่ธรรมดาแฮะ รับมือไม่ง่ายเสียแล้ว

"ก่อนหน้านี้คุณเคยมีแฟนมาแล้วกี่คนเหรอคะ"

เจียงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบไปตามจริง "จำไม่ได้แล้วครับ ผมคิดว่าคุณเองก็คงจำไม่ได้เหมือนกันว่าทั้งชีวิตนี้กินขนมปังไปกี่แผ่นแล้ว"

พรวด!

เย่อีหรานที่นั่งแอบฟังอยู่โต๊ะข้างๆ พอได้ยินคำตอบนี้ของเจียงหยวนเข้า ถึงกับก้าวขาเปะปะเกือบจะล้มหัวทิ่ม

มีที่ไหนมาตอบคำถามดูตัวกันแบบนี้ นี่มันจงใจปฏิเสธกันเห็นๆ ชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง

ใครจะไปคิดว่าเย่เข่อเอ๋อร์กลับลูบผมสีน้ำตาลกาแฟของตัวเองพลางเอ่ยขึ้น "นั่นก็ดีเลยค่ะ ฉันรู้สึกว่าผู้ชายที่มีประสบการณ์ความรักเยอะๆ มักจะเอาใจเก่งและดูแลคนอื่นเป็น ฉันเริ่มจะถูกใจคุณมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ"

เจียงหยวน "..."

มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?

เจียงหยวนเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ในฐานะคนที่เคยผ่านผู้หญิงมาไม่น้อย ความจริงแล้วเขาเป็นคนที่มองผู้หญิงได้ขาดและเฉียบคมมาก

ท่าทางของเย่เข่อเอ๋อร์คนนี้ ดูยังไงก็เหมือนสาวแอ๊บแบ๊วเจ้ามารยาเลเวลสูงชัดๆ

"หึ เสแสร้งเข้าไป แกล้งทำเป็นฟอร์มจัดไปเถอะ จะมางัดกับฉัน ยังอ่อนหัดไปนะยะ" ประกายความกระหยิ่มยิ้มย่องวาบผ่านดวงตาของเย่เข่อเอ๋อร์ไปแวบหนึ่ง

สายตาของเจียงหยวนนั้นเฉียบไวมาก เขาเริ่มจับทางความคิดของเย่เข่อเอ๋อร์ได้แล้ว

เขาจึงสงบใจลงอย่างเยือกเย็น นั่งรอดูเงียบๆ ว่าเย่เข่อเอ๋อร์จะงัดไม้ไหนออกมาเล่นอีก

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป หลังจากยิงคำถามเรื่อยเปื่อยไร้สาระไปอีกสองสามข้อ

ในที่สุดหางจิ้งจอกของเย่เข่อเอ๋อร์ก็ค่อยๆ โผล่ออกมาจนได้

"คุณพอจะเล่าเรื่องสไตล์การแต่งตัวตามปกติของคุณให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากรู้รสนิยมการแต่งตัวของคุณน่ะค่ะ" เย่เข่อเอ๋อร์เอ่ยถามอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

คำถามนี้ดูเผินๆ เหมือนแค่ถามเรื่องรสนิยมของเจียงหยวน แต่ความจริงแล้วนี่คือจุดตายสำคัญที่จะหยั่งเชิงดูว่าเจียงหยวนเป็นคนรวยจริงหรือไม่

จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของคนรวยที่แกล้งจน คือมุมมองความเข้าใจในเรื่องการแต่งตัว

ท่าทีที่เผลอแสดงออกมาตอนพูดถึงแบรนด์เสื้อผ้า นั่นคือความเคยชินที่สะสมมาอย่างยาวนาน ซึ่งสามารถสะท้อนถึงสภาพความเป็นอยู่ของคนคนหนึ่งได้อย่างหมดเปลือก

เรื่องพวกนี้ ต่อให้คิดจะเสแสร้งแค่ไหนก็แกล้งทำไม่ได้หรอก

ในฐานะสาวแอ๊บแบ๊วตัวแม่ เย่เข่อเอ๋อร์ย่อมเข้าใจข้อนี้ดีเป็นที่สุด

ทว่าเจียงหยวนเองก็ไม่ใช่หมูเคี้ยวง่าย

พออ่านแผนการของเย่เข่อเอ๋อร์ออก เขาก็ตัดสินใจจะซ้อนแผนตลบหลังไปเสียเลย

"ปกติเวลาถึงช่วงลดล้างสต็อกท้ายฤดูกาล ผมก็จะไปซื้อพวกเสื้อผ้าลดราคาที่ห้างสรรพสินค้าหนานเฉิงครับ หยิบๆ คุ้ยๆ เอา ไม่ได้เลือกแบรนด์อะไรหรอก"

เจียงหยวนพูดพลางจ้องมองเย่เข่อเอ๋อร์ไปด้วย สีหน้าไม่มีแววของการโกหกเลยแม้แต่น้อย

เขาก็ไม่ได้โกหกจริงๆ นั่นแหละ เมื่อก่อนเขาก็ใช้ชีวิตมาแบบนี้จริงๆ

พอเย่เข่อเอ๋อร์ได้ยินแบบนั้น ก็เริ่มลังเลขึ้นมาทันที

ดูจากท่าทางของเจียงหยวนแล้ว เหมือนจะไม่ใช่คนรวยจริงๆ เสียด้วย

"แต่ฉันดูแล้ว เสื้อผ้าที่คุณใส่ก็ไม่ได้แย่นี่คะ!"

เย่เข่อเอ๋อร์ชี้ไปที่แบรนด์หรู Versace บนตัวของเจียงหยวน รวมถึงนาฬิกาข้อมือที่เขาสวมอยู่

เจียงหยวนตอบกลับทันควันโดยไม่ลังเล "นั่นผมจงใจไปซื้อของก็อปเกรดเอมาใส่เอาไว้ข่มคนตอนมาดูตัวต่างหากครับ"

"ไม่เชื่อคุณก็ดูนี่สิ..."

เจียงหยวนพูดพลางถอดนาฬิกาข้อมือทองคำขาวมูลค่ามหาศาลเรือนนั้น แล้วโยนทิ้งไปข้างๆ ราวกับขยะชิ้นหนึ่งอย่างไม่นึกเสียดายเลยสักนิด

ท่วงท่านั้นลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ราวกับกำลังจะบอกว่า "เห็นไหมล่ะ นี่ของปลอมจริงๆ นะ"

เย่เข่อเอ๋อร์มองเจียงหยวนด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

"หรือว่าฉันจะจำคนผิดจริงๆ เจียงหยวนคนนี้อาจจะเป็นแค่ไอ้คนจนที่หน้าตาบังเอิญคล้ายกับจักรพรรดิหยวนเจียงเฉยๆ?"

"ในโลกนี้มีคนที่หน้าเหมือนกันมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นา ดาราหลายคนในชีวิตจริงก็ยังเจอพวกหน้าคล้ายเวอร์ชันเกรดต่ำได้ตั้งเยอะแยะ"

"สรุปว่าเจียงหยวนคนนี้ก็เป็นแค่พนักงานส่งพัสดุกระจอกๆ คนหนึ่งจริงๆ สินะ ทำเอาเราเสียเวลาเปล่าไปตั้งครึ่งค่อนวัน!"

"เปลืองอารมณ์ชะมัด!"

ที่วันนี้เย่เข่อเอ๋อร์ยอมถ่อมาดูตัว ก็เพราะระแวงว่าเจียงหยวนจะเป็นจักรพรรดิหยวนเจียงคนที่เปย์ของขวัญราคาสูงลิบลิ่วในห้องไลฟ์สดคนนั้นหรือไม่

แต่หลังจากหยั่งเชิงดูรอบด้านแล้ว ด้วยสายตาของตัวแม่อย่างเธอ เจียงหยวนดูยังไงก็ไม่มีแววของคนรวยเลยแม้แต่น้อย

เว้นเสียแต่ว่าฝีมือการแสดงของเจียงหยวนจะเก่งกาจเกินไป จนแม้กระทั่งเธอก็ยังโดนหลอกเข้าให้

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ใครหน้าไหนจะมารอดพ้นสายตาดุจเหยี่ยวที่ผ่านศึกมาอย่างโชกโชนของเธอไปได้

เย่เข่อเอ๋อร์จึงมองเจียงหยวนด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด

"งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะคะ ไว้ค่อยติดต่อกันใหม่ค่ะ" เย่เข่อเอ๋อร์อยากจะชิ่งหนีไปให้พ้นๆ แล้ว

พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ตัวเองดันมาเข้าใจผิดจนหน้าแตกยับเยิน เธอก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

ด้านเจียงหยวนก็แย้มยิ้มบางๆ ในที่สุดเขาก็สลัดยายผู้หญิงเจ้ามารยาคนนี้หลุด แล้วไปหาเย่อีหรานได้เสียที

ทว่าพอเจียงหยวนหันไปมองทางเย่อีหราน กลับพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังตามตื๊อเธอไม่ยอมเลิกรา