ตอนที่ 65 ซ่งเหยียนเพื่อนสนิท

เพื่อนสนิทของเย่เข่อเอ๋อร์ชื่อซ่งเหยียน เธอเป็นพวกสาวสตอเบอรี่บูชาเงินอย่างเต็มขั้น เธอไม่มีความสนใจในตัวผู้ชายธรรมดาเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอจับจ้องอยู่แต่พวกหนุ่มหล่อรวยโปรไฟล์เลิศเท่านั้น

เธอเองก็เป็นนักเรียนนอกที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเหมือนกับเย่เข่อเอ๋อร์ และเพราะได้รับการศึกษาจากต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก ลึก ๆ ในใจจึงค่อนข้างดูถูกผู้ชายธรรมดาในประเทศหลงอยู่ไม่น้อย

ดังนั้นพอรู้ว่าเจียงหยวนไม่ใช่จักรพรรดิหยวนเจียง เธอก็หมดอารมณ์สนใจลงไปทันที และไม่คิดจะถามอะไรต่ออีก

ฝ่ายเย่เข่อเอ๋อร์เอง เพื่อรักษาหน้าตาของตัวเอง ย่อมไม่คิดจะวกกลับมาพูดถึงหัวข้อนี้อีกอยู่แล้ว

สายตาของสองสาวจึงเบนความสนใจไปจับจ้องอยู่ที่ตัวของซูเจียชงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ซูเจียชง!

ลูกชายที่ซูเทียนหาว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงรักและตามใจที่สุดเพียงหนึ่งเดียว

ช่วงนี้มีข่าวลือว่า ซูเทียนหาวเริ่มทยอยส่งมอบธุรกิจให้เขาดูแลทีละนิดแล้ว ธุรกิจกำลังรุ่งเรืองเฟื่องฟู นับเป็นทายาทตระกูลเศรษฐีที่มีอนาคตไกลอย่างแท้จริง

หากถูกตาต้องใจเขาจนได้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ ก็ไม่ต่างอะไรกับการได้โผบินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ในพริบตา

สองสาวจอมเสแสร้งคอยจับตาดูอยู่เงียบ ๆ เฝ้ารอและหาจังหวะที่จะเข้าไปตีสนิทกับเขาอย่างไม่ลดละ

……

ลัมโบร์กินี ฮูราแคนแล่นทะยานไปด้วยความเร็วสูง

เจียงหยวนกับเย่อีหรานที่ถือชุดกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นมาด้วย ก็เดินทางมาถึงตระกูลซูตามคำเชิญในเวลาไม่นาน

เมื่อหน่วยรักษาความปลอดภัยตรงประตูเห็นรถหรูคันนี้แล่นเข้ามา ก็รีบตั้งอกตั้งใจทำหน้าที่กันอย่างเต็มที่ทันที

พวกเขาโค้งคำนับต้อนรับเจียงหยวนกับเย่อีหรานเข้ามาอย่างนอบน้อม สายตาที่พวกเขามองไปยังเจียงหยวนนั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาและความเลื่อมใสศรัทธา

"รถคันนั้นดูหรูหราโอ่อ่าชะมัด ในบรรดาแขกที่มาร่วมงานวันนี้ รถคันนี้ต้องติดอันดับต้น ๆ แน่นอน"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าของรถคันนี้เป็นใคร ทำไมถึงดูไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาเลยแฮะ"

"สาวสวยข้างกายเขาดูคุ้นหน้ามากเลยนะ ออร่านี่หยั่งกะคุณหนูตระกูลผู้ดี สวยเฉียบขาดบาดใจจริง ๆ หนุ่มหล่อคนนี้ช่างมีวาสนาดีแท้ ๆ"

ทันทีที่เจียงหยวนก้าวเข้ามาในตระกูลซู เขาก็สังเกตเห็นซูหว่านถิงในชุดราตรีสีแดงสด ผู้ซึ่งตกเป็นศูนย์กลางการเข้าสังคมของงานทันที

ซูหว่านถิงมีทรวดทรงองค์เอวที่โค้งเว้าเย้ายวน ชุดแนบเนื้อเน้นให้เห็นเรือนร่างอันงดงามไร้ที่ติ ดึงดูดสายตาของบรรดาผู้ชายเกือบทั้งหมดในงานได้อย่างอยู่หมัดจริง ๆ

"คราวก่อนมองแวบเดียวเลยยังไม่ทันได้ดูให้ละเอียด หน้าตากับรูปร่างของซูหว่านถิงนี่ไม่เลวเลยจริง ๆ แฮะ" เจียงหยวนอดชื่นชมและประเมินอยู่ในใจไม่ได้

ทว่าพอเขากำลังคิดจะก้าวเข้าไปทักทาย สายตากลับเหลือบไปเห็นเย่อีหรานที่ยืนอยู่ข้างกายเสียก่อน

เธอทำปากยื่นอย่างแง่งอนด้วยความไม่พอใจ สีหน้าดูบึ้งตึงหม่นหมองลงไปถนัดตา

"เป็นอะไรไป ไม่พอใจอะไรเหรอครับ" เจียงหยวนเอ่ยถามพลางหัวเราะ

"เปล่าสักหน่อยค่ะ" เย่อีหรานเริ่มแผลงฤทธิ์เอาแต่ใจเล็ก ๆ ออกอาการหึงหวงอย่างเห็นได้ชัด

เจียงหยวนได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ในใจ เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าเย่อีหรานเป็นแบบนี้ก็เพราะเห็นเขามัวแต่มองซูหว่านถิง เลยอดที่จะกินน้ำส้มสายชูไม่ได้

คราวนี้เขาจึงไม่ได้รีบร้อนเข้าไปทักทายซูหว่านถิงอีก

และในจังหวะที่เจียงหยวนหันหน้ามองกวาดไปรอบ ๆ สายตาของเขากลับไปประสานเข้ากับสายตาอันตกตะลึงของเย่เข่อเอ๋อร์เข้าพอดี

"ทำไมถึงเป็นเขาล่ะ นี่เขามาที่นี่ได้ยังไงกัน"

เมื่อสี่ตาประสานกัน ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศรอบตัวพลันชะงักงันลงไปในทันที

ทว่าบรรยากาศเช่นนี้คงอยู่เพียงชั่วครู่เท่านั้น เจียงหยวนกับเธอต่างก็พยักหน้าให้กันเล็กน้อยพร้อมกันเพื่อเป็นเชิงทักทาย

การที่เจียงหยวนปรากฏตัวขึ้นที่นี่ ทำให้เย่เข่อเอ๋อร์รู้สึกตกใจอยู่ลึก ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลดีอยู่แล้ว

คนที่จะมาร่วมงานเลี้ยงที่จัดโดยมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงได้นั้น ย่อมต้องมีฐานะหน้าตาทางสังคมในระดับหนึ่งอย่างแน่นอน

ทว่าเมื่อนึกไปถึงเรื่องที่เจียงหยวนเพิ่งจะต่อสายโทรศัพท์เพียงสายเดียว ก็สยบลูกคนรวยผู้หยิ่งยโสคนนั้นจนอยู่หมัด เธอกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้น่าแปลกใจขนาดนั้นอีกต่อไป

แต่การที่พ่อหนุ่มหน้าหล่ออย่างเจียงหยวนดันมาเจอเธอโดยบังเอิญอีกครั้งแบบนี้ หรือว่านี่จะเป็นวาสนาที่ฟ้าประทานมาให้ฉันกันแน่นะ

แต่ดูเหมือนฉันจะไม่ได้คว้ามันไว้... เย่เข่อเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอยไปชั่วขณะ ความรู้สึกเสียดายในใจผุดขึ้นมาแวบหนึ่งแล้วเลือนหายไป

ซ่งเหยียนเพื่อนสนิทของเธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอสังเกตเห็นท่าทางใจลอยของเย่เข่อเอ๋อร์

"เธอเป็นอะไรไปน่ะ หนุ่มหล่อคนนั้นเป็นใครกันเหรอ"

เธอชี้มือไปทางเจียงหยวนพลางเอ่ยถาม

เย่เข่อเอ๋อร์ตอบออกไปตามสัญชาตญาณ "นั่นคือคนที่ฉันไปดูตัวด้วยในวันนี้ไงล่ะ"

ทว่าพอคำพูดหลุดออกจากปาก เธอก็รู้สึกได้ทันทีว่าตัวเองพูดผิดไปเสียแล้ว จึงรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองไว้เบา ๆ

และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่ซ่งเหยียนเพื่อนสนิทได้ยินเข้า คิ้วของเธอก็ขมวดมุ่นขึ้นมาทันควัน

"เธอหมายถึงคนที่ไปดูตัวด้วย ที่หน้าตาคล้ายกับจักรพรรดิหยวนเจียงคนนั้นน่ะนะ"

"แล้วทำไมเขาถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ อย่าบอกนะว่าเพราะเพิ่งโดนเธอปฏิเสธการดูตัวไปเมื่อกี้ เลยเกิดไม่ยอมรับความจริงแล้วตามมาระรานถึงนี่น่ะ"

"หรือว่าเขายังอาลัยอาวรณ์เธอไม่เลิก เป็นพวกหมาเลียขี้ตื๊อ ก็เลยแอบสะกดรอยตามเธอมาถึงที่นี่ คนประเภทนี้น่ารังเกียจชะมัดเลย"

เย่เข่อเอ๋อร์อึ้งไป เธอรู้ดีว่าคราวนี้ซ่งเหยียนเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว

ทว่าเธอก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอธิบายยังไงดีเหมือนกัน ในเมื่อตั้งแต่แรกเป็นตัวเธอเองที่เลือกจะปกปิดความจริงเพื่อรักษาหน้าตาเอาไว้

หากตอนนี้มาสารภาพความจริงหมดเปลือก บอกทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเจียงหยวนออกไป มันคงจะดูน่าอับอายขายหน้าจนเกินไปจริง ๆ

ด้านซ่งเหยียนเพื่อนสนิทกลับออกโรงทวงความยุติธรรมให้อย่างไม่ยอมความ "เข่อเอ๋อร์ เธอวางใจได้เลย เรื่องหมาเลียพรรค์นี้เดี๋ยวฉันช่วยจัดการให้เอง ฉันมีแผนการเด็ดสำหรับไล่พวกหมาเลียให้ถอยทัพไปโดยเฉพาะอยู่แล้ว!"

ซ่งเหยียนไม่ได้พูดจาโอ้อวดเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ในฐานะที่เธอเป็นสาวสตอเบอรี่ตัวแม่ระดับหัวแถว เธอมักจะได้เจอกับพวกหมาเลียที่โดนเธอปั่นหัวเล่นแล้วเฉดหัวทิ้งอยู่เป็นประจำ

โบราณว่าไว้ ป่วยนานจนกลายเป็นหมอ เมื่อถูกพวกหมาเลียตามตื๊อบ่อยเข้า เธอก็สรุปบทเรียนออกมาเป็นแผนการขับไล่พวกหมาเลียได้อย่างเป็นธรรมชาติไปเอง

แผนขับไล่หมาเลีย แผนที่ 1: รู้ยากแล้วถอยหนี

ซ่งเหยียนตบหน้าอกรับประกันกับเย่เข่อเอ๋อร์อย่างกระตือรือร้น ว่าเรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอได้เลย

เย่เข่อเอ๋อร์อ้าปากค้าง แต่ด้วยความลังเลใจจึงไม่ได้พูดอะไรออกมา

ซ่งเหยียนเดินปรี่เข้าไปข้างกายเจียงหยวนแล้วเอ่ยทักทายขึ้น

"สุดหล่อคะ ได้ยินว่างานเลี้ยงตระกูลซูวันนี้ เชิญเชฟใหญ่จากภัตตาคารเฉินฝู่มามากกว่าสามสิบคนเพื่อทำอาหารตามมาตรฐานระดับงานเลี้ยงรับรองแขกบ้านแขกเมืองเลยนะคะ"

"ถ้าไม่ใช่แขกที่ได้รับเทียบเชิญมาจริง ๆ แล้วเกิดถูกตรวจพบขึ้นมาล่ะก็ จะต้องจ่ายบิลค่าอาหารเองทั้งหมดเลยนะ"

ใครจะไปคิดว่าเจียงหยวนจะไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง เขาตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างยิ่ง "ผมได้รับเชิญมาครับ"

หน็อยแน่ะ ทำเป็นเก๊กท่าเก่งนักนะ!

ซ่งเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่พวกหมาเลียธรรมดา ๆ เสียแล้ว แต่เป็นพวกหมาเลียที่มีสภาพจิตใจแข็งแกร่งและหน้าด้านหน้าทนเป็นเลิศ

เธอจึงต้องเอ่ยเตือนความจำต่อ "บิลค่าอาหารแบบนี้น่ะ อย่างต่ำ ๆ ก็เริ่มต้นที่ตัวเลขหกหลักขึ้นไปเลยนะคะ"

ใครจะไปคาดคิดว่าเจียงหยวนจะไม่เห็นเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไรเลยสักนิด เขาตอบกลับมาสั้น ๆ แค่ว่า "อืม ก็แค่หกหลักเองนี่ครับ"

เงินแค่นี้ เจียงหยวนไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยจริง ๆ ถึงได้ตอบส่งเดชไปแบบนั้น

คราวนี้ทำเอาซ่งเหยียนถึงกับหน้าชาและเคอะเขินจนไปต่อไม่ถูก

เดิมทีเธอคิดว่าพอเอ่ยถึงตัวเลขที่ชัดเจน ซึ่งสูงถึงหลักหลายแสนขนาดนั้น จะทำให้เจียงหยวนรู้ว่ายากแล้วยอมถอยหนีไปเอง

แต่ใครจะไปนึกเล่าว่า เจียงหยวนจะมองเงินหลายแสนบาทเหมือนกับเงินแค่ไม่กี่สิบบาท ท่าทีของเขาทำให้ลูกไม้ของเธอดูกลายเป็นเรื่องตลกขบขันสิ้นดี เหมือนกับการออกหมัดหนัก ๆ ต่อยเข้าไปที่ก้อนนุ่นยังไงยังงั้น

แผนขับไล่หมาเลีย แผนที่ 1: รู้ยากแล้วถอยหนี ของซ่งเหยียน ล้มเหลวไม่เป็นท่าอย่างเห็นได้ชัด!

ซ่งเหยียนโมโหสุดขีด!

แผนการขับไล่หมาเลียของตนเอง ลงมือครั้งแรกก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าเสียแล้ว

ไม่ได้การล่ะ จะต้องสั่งสอนให้ไอ้เจียงหยวนคนนี้ได้เห็นดีเห็นงามกันสักหน่อยแล้ว!

เย่เข่อเอ๋อร์รีบดึงแขนซ่งเหยียนเอาไว้ พลางเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดอยู่ในใจ "ช่างเถอะน่า อย่าไปหาเรื่องเขาเลย พวกเราทำเป็นมองไม่เห็นเขาไปก็พอแล้ว"

ทว่าในเวลานี้อารมณ์ของซ่งเหยียนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาแล้ว มีหรือที่เธอจะยอมฟังคำทัดทานแบบนั้น เธอจะต้องกระชากหน้ากากให้เจียงหยวนเผยธาตุแท้ออกมาให้ได้เลยคอยดู