ตอนที่ 69 สินค้าหรูหราของประเทศหลงชนะต่างชาติขาดลอย

"ถึงกับเป็นน้ำหอม Jar เชียวเหรอ แบรนด์น้ำหอมระดับท็อปที่สุดในโลก ไม่ต้องโปรโมตอะไรเลย โฆษณาสักชิ้นก็ไม่มี แต่สินค้าก็ยังขาดตลาดอยู่ตลอด!"

"ได้ยินว่าน้ำหอมยี่ห้อนี้มีหน้าร้านแค่สองสาขาเท่านั้น แถมยังอยู่ไกลถึงประเทศสวยงาม ไม่รับสั่งซื้อทางออนไลน์ใด ๆ ทั้งสิ้น ต้องไปซื้อที่หน้าร้านด้วยตัวเองเท่านั้น"

"เนื่องจากของขาดตลาด ถึงขั้นต้องจองคิวล่วงหน้า ซื้อยากมากจริง ๆ แถมราคายังแพงลิบลิ่ว รูปลักษณ์และกลิ่นได้รับการออกแบบมาอย่างสง่างาม มีระดับสุด ๆ"

"ไม่ใช่แค่น้ำหอม Jar เท่านั้นนะ ที่นี่ยังมีน้ำหอม Shalini ชาเนล นัมเบอร์ 5... น้ำหอมแบรนด์เนมหรูหราตั้งมากมายขนาดนี้เลย!"

"บ้านของหวังเฟิงทำธุรกิจสินค้าหรูหราพวกนี้ในต่างประเทศ ถึงได้มีช่องทางหาน้ำหอมล้ำค่าชื่อดังพวกนี้มาได้มากขนาดนี้ไงล่ะ"

"ของที่ซื้อจากต่างประเทศนี่มันดีจริง ๆ สินค้าหรูหราระดับท็อปของโลกมากมายขนาดนี้ล้วนมาจากต่างประเทศทั้งนั้น มิน่าล่ะบ้านหวังเฟิงทำธุรกิจนี้ถึงรวยเละ ถ้ามีโอกาสฉันก็อยากหาแฟนแบบนี้บ้างจัง!"

พวกสาวบัวขาวพลันส่งเสียงฮือฮากันยกใหญ่

โดยเฉพาะพวกสาวนักเรียนนอกกลุ่มเล็ก ๆ ของเย่เข่อเอ๋อร์กับซ่งเหยียน ดวงตาของพวกเธอต่างเปล่งประกาย จับจ้องน้ำหอมแบรนด์เนมต่างชาติอันล้ำค่าเหล่านั้นไม่วางตา

พวกเธอต่างเคยมีประสบการณ์ไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ในฐานะคนของประเทศหลง การได้รับการปฏิบัติที่ต่างประเทศกลับลุ่ม ๆ ดอน ๆ มาโดยตลอด

พอนานวันเข้า เมื่อคุ้นชินกับความเจริญรุ่งเรืองของต่างประเทศ ก้นบึ้งของหัวใจจึงโหยหาชีวิตและวัฒนธรรมของต่างแดนไปโดยปริยาย พร้อมกับเกิดทัศนคติที่มองประเทศหลงแบบดูแคลนขึ้นมา

ครั้นได้เห็นน้ำหอมแบรนด์หรูจากต่างแดนมากมายขนาดนี้ ดวงตาของพวกเธอจึงพากันลุกวาวขึ้นมาทันที

หวังเฟิงได้ยินเสียงอุทานชื่นชมรอบด้าน ในใจก็กระหยิ่มยิ้มย่องเป็นล้นพ้น ขณะเดียวกันก็แอบดูถูกผู้หญิงโง่ ๆ ที่คลั่งไคล้ต่างชาติพวกนี้อยู่ไม่น้อย

ทว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้สำคัญอะไร จุดสำคัญอยู่ที่ว่า ซูฉิงฉิงจะชอบของเหล่านี้หรือไม่ต่างหาก

หวังเฟิงมองไปยังทิศทางของซูฉิงฉิงด้วยความประหม่าอยู่บ้าง พลางสังเกตสีหน้าของเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน

ซูฉิงฉิงแย้มยิ้มออกมา ผงกศีรษะรับอย่างมีมารยาท และเอ่ยขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นนี้

ท่าทีแบบนี้... จะว่าดีใจจนเนื้อเต้นก็ไม่ใช่ แต่จะว่าเย็นชาดั่งน้ำแข็งก็ไม่เชิง คงพอถือว่าใช้ได้ เป็นไปตามธรรมเนียมล่ะมั้ง หวังเฟิงคิดในใจ

ทว่าในความเป็นจริง ก้นบึ้งหัวใจของซูฉิงฉิงไม่ได้หวั่นไหวอะไรมากมายเลยสักนิด

อย่ามองว่าเธอยังอายุน้อย เป็นแค่วัยเรียนมัธยมปลายเท่านั้น แต่รูปโฉมที่งดงามหยาดเยิ้มกลับเริ่มฉายแววออกมาแล้ว นับเป็นสาวงามแต่กำเนิดอย่างแท้จริง

ผู้ชายที่ตามจีบเธอแต่เดิมก็ไม่ได้มีน้อย ในบรรดาหนุ่ม ๆ เหล่านั้นย่อมไม่ขาดทายาทเศรษฐีชื่อดังที่รับมือได้ยาก

ของขวัญที่พวกเขามอบให้ซูฉิงฉิง โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นสินค้าหรูหราจำพวกน้ำหอมและกระเป๋าเหล่านี้ทั้งสิ้น

ของพรรค์นี้ ซูฉิงฉิงมองจนเบื่อตาไปตั้งนานแล้ว

ซูหว่านถิงเองก็รู้สึกเฉยชาอยู่บ้างเช่นกัน

ในฐานะลูกสาวที่ซูเทียนหาวรักและตามใจที่สุด เธอเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่เพียบพร้อมเหนือระดับมาตั้งแต่เด็ก ของหรูหราพวกนี้เธอเลิกตื่นเต้นไปนานแล้ว ย่อมไม่แสดงท่าทีประหลาดใจเหมือนพวกสาวบัวขาวเหล่านั้นอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่ยินดียินร้ายของซูฉิงฉิง หวังเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังอยู่ในใจ

ของพวกนี้เป็นของดีที่เขาต้องไหว้วานเส้นสายหลายทางกว่าจะได้มาเชียวนะ

คิดไม่ถึงเลยว่า แม้แต่น้ำหอมระดับท็อปเหล่านี้ก็ยังไม่เข้าตาสองคุณหนูแห่งตระกูลซูเลยสักนิด

หวังเฟิงรู้สึกไม่ยินยอมและจนปัญญาอยู่ในใจ "ช่วยไม่ได้ ซูเทียนหาวเดิมทีก็เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงอยู่แล้ว ของขวัญที่จะทำให้ลูกสาวทั้งสองของเขาประทับใจได้ คงไม่มีอยู่จริงหรอกมั้ง"

เจียงหยวนเห็นเจ้าหมาเลียอย่างหวังเฟิงต้องกินแห้ว ก็อดขำขึ้นมาไม่ได้

ขณะเดียวกันเขาก็หยิบกล่องของขวัญกล่องหนึ่งขึ้นมาถือไว้ในมือ

ซูหว่านถิงเหลือบเห็นว่าทางฝั่งเจียงหยวนดูเหมือนจะมีของขวัญมอบให้น้องสาวของตนเช่นกัน จึงคลี่ยิ้มเอ่ยขึ้นมาทันที

"แขกท่านนี้... ดูเหมือนแขกท่านนี้จะมีของขวัญด้วยเช่นกัน เชิญนำขึ้นมาเถอะค่ะ"

เจียงหยวนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้คนข้างกายนำของชิ้นนั้นไปมอบให้สองพี่น้องซูฉิงฉิง

กล่องของขวัญที่ดูหน้าตาธรรมดาสามัญ เหมือนของขวัญทั่ว ๆ ไปที่พบเห็นได้ตามท้องตลาด

ทว่าเมื่อซูหว่านถิงรับมาไว้ในมือ เธอกลับมองดูกล่องของขวัญใบนี้ด้วยความคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเธอรู้ดีว่าระดับเจียงหยวนลงมือย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ไม่มีทางเป็นของโหลพื้น ๆ ทั่วไปเด็ดขาด

แต่น้องสาวของเธออย่างซูฉิงฉิงกลับไม่คิดเช่นนั้น

ของขวัญอะไรกัน มีอะไรที่ฉันยังไม่เคยเห็นอีกหรือไง?

เมื่อพวกสาวบัวขาวเห็นกล่องของขวัญที่แสนธรรมดานี้ ก็รู้สึกว่าคงไม่ใช่ของดีเด่อะไรเช่นกัน

ในเมื่อกระทั่งน้ำหอมระดับท็อปของโลกของหวังเฟิงยังพ่ายแพ้ราบคาบ กล่องของขวัญธรรมดา ๆ แบบนี้ จะไปมีของดีอะไรบรรจุอยู่ข้างในได้กันเล่า

ซูหว่านถิงเห็นน้องสาวของตนดูไม่ค่อยกระตือรือร้น จึงเป็นฝ่ายเปิดกล่องของขวัญกล่องนี้ออกด้วยตัวเอง

ครั้นเปิดกล่องของขวัญออก ก็เห็นชุดกี่เพ้าที่มีรูปแบบโอ่อ่าหรูหราเป็นอย่างยิ่งตัวหนึ่ง กำลังนอนสงบนิ่งอยู่ภายใน

ซูฉิงฉิงอดไม่ได้ที่จะตาเป็นประกาย เอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ "เสื้อสวยจังเลยค่ะ!"

รูปแบบของชุดกี่เพ้าตัวนี้ได้รับการออกแบบมาอย่างประณีตวิจิตร คอเสื้อแบบฟ่งเซียนและสาบเสื้อผ่าข้างแบบผีผาที่ได้รับการประยุกต์ แตกต่างจากชุดกี่เพ้าตัวอื่น ๆ ทั้งหมดที่เคยพบเห็นมาอย่างสิ้นเชิง

สีครามเข้มตลอดทั้งตัวไม่เพียงดูหรูหราสุขุม แต่ยังขับเน้นถึงความมั่งคั่งสูงศักดิ์

ซูฉิงฉิงยื่นมือออกไปสัมผัสเนื้อผ้าของกี่เพ้าตัวนี้ เพียงสัมผัสก็รู้สึกราวกับกำลังลูบไล้ลงบนผิวพรรณอันเนียนนุ่มของหญิงงาม ช่างอ่อนนุ่มลื่นมือและกระชับแน่นอย่างยิ่ง

เนื้อผ้านี้นับเป็นของชั้นเลิศอยู่แล้ว เมื่อผ่านการตัดเย็บอย่างประณีตจากยอดฝีมือ ก็ยิ่งขับเน้นความอ่อนหวานนุ่มนวลราวกับสายน้ำและความสง่างามตามแบบฉบับสตรีโบราณของประเทศหลงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เพียงแวบแรกที่ซูฉิงฉิงได้เห็นชุดกี่เพ้าตัวนี้ เธอก็รู้สึกสะดุดตาขึ้นมาทันที และรู้สึกว่าตนเองเริ่มจะชอบกี่เพ้าชุดนี้เข้าให้แล้ว

สีหน้าของหวังเฟิงพลันดูย่ำแย่ลงไปบ้าง เขาพบว่าซูฉิงฉิงกลับชอบชุดกี่เพ้าตัวนี้ มากกว่าน้ำหอมระดับท็อปของตนอย่างเทียบไม่ติด

บรรดาสาวบัวขาวรอบด้านเองก็รู้สึกไม่เห็นด้วยอยู่บ้างเช่นกัน

"นึกว่าเป็นของขวัญอะไร ที่แท้ก็เป็นแค่ชุดกี่เพ้าตัวเดียว"

"ชุดกี่เพ้าตัวหนึ่งจะมีค่าสักเท่าไหร่กันเชียว? ดูแล้วมูลค่าของขวัญชิ้นนี้คงเทียบกับน้ำหอมระดับท็อปพวกนั้นของหวังเฟิงไม่ได้เลยสักนิด"

"ตอนแรกนึกว่าพี่ชายสุดหล่อคนนี้จะมอบของขวัญที่น่าตกตะลึงอะไรซะอีก นึกไม่ถึงเลยว่าจะธรรมดาขนาดนี้"

เมื่อเผชิญกับเสียงซุบซิบนินทาของคนรอบข้าง ในที่สุดเจียงหยวนก็เอ่ยปากขึ้นมา

"จริง ๆ แล้วหากพูดถึงสินค้าหรูหรา ประเทศหลงของเราไม่ได้ด้อยไปกว่าต่างชาติเลยแม้แต่น้อย"

"พวกคุณเคยได้ยินชื่อผ้าไหมอวิ๋นจิ่นกันไหมครับ?"

"นี่คืองานหัตถศิลป์ดั้งเดิมของประเทศหลงเรา ที่ได้รับสมญานามว่าผืนผ้าไหมล้ำค่าดั่งทองคำ"

อวิ๋นจิ่น

เมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นหูนี้ ความจริงแล้วพวกสาวบัวขาวเหล่านี้ยังคงงงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูก

พวกเธอไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าสินค้าหรูหราจากงานฝีมือดั้งเดิมของประเทศหลงจะมีค่ามากมายสักเท่าไหร่กัน

ในสายตาของพวกเธอ มีเพียงสินค้าหรูหราของต่างชาติเท่านั้นที่เป็นของดี

แต่ถึงอย่างไร วันนี้ก็คืองานเลี้ยงของซูเทียนหาว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิง ในบรรดาแขกที่เขาเชิญมาย่อมไม่ขาดผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลม

ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีที่ศีรษะล้านเลี่ยนไปแล้วคนหนึ่งก็ก้าวออกมา เอ่ยด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง

"อวิ๋นจิ่น ถึงกับเป็นผ้าไหมอวิ๋นจิ่นเชียวรึ!"

"สุดยอดแห่งสี่สุดยอดผ้าไหมทอของประเทศหลง วัตถุดิบที่ใช้พิถีพิถันอย่างยิ่ง งานทอละเอียดประณีต ลวดลายบนผืนผ้าไหมวิจิตรงดงามตระการตา สีสันสดใสเปล่งประกายดั่งเมฆาบนท้องฟ้า ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่าอวิ๋นจิ่น"

"ในวรรณกรรมความฝันในหอแดงก็เคยมีบทบรรยายถึงผ้าไหมอวิ๋นจิ่นอยู่มากมาย"

"นี่คือผลิตภัณฑ์ผ้าไหมระดับท็อปที่ในยุคโบราณทำขึ้นเพื่อถวายองค์จักรพรรดิใช้ตัดเย็บฉลองพระองค์มังกรโดยเฉพาะเลยนะ!"

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]