ตอนที่ 70 ปรมาจารย์ของเก่าตกตะลึง

อวิ๋นจิ่น ผ้าชนิดนี้มีไว้ตัดเย็บฉลองพระองค์มังกรในยุคโบราณโดยเฉพาะงั้นหรือ?

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนที่อยู่ในงานต่างก็ตกตะลึงไปตาม ๆ กัน

แม้จะไม่เข้าใจคำบรรยายเกี่ยวกับผ้าไหมอวิ๋นจิ่นเลยสักนิด แต่พอได้ยินว่าเป็นของที่ยุคโบราณใช้ทำฉลองพระองค์มังกรโดยเฉพาะ ก็รับรู้ได้ถึงความสำคัญระดับบิ๊กของผ้าชนิดนี้ขึ้นมาทันที

แต่ว่า... นี่จะพูดเกินจริงไปหน่อยหรือเปล่า

"ผ้าไหมอวิ๋นจิ่นนี่มันล้ำค่าขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?"

"เขาบอกว่าเป็นเนื้อผ้าที่ถวายจักรพรรดิทำฉลองพระองค์มังกรโดยเฉพาะ คงไม่แย่หรอกมั้ง"

"ฉันก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่ออยู่ดี พูดให้ถึงที่สุดมันก็แค่เสื้อผ้าตัวหนึ่ง จะมีค่าสักเท่าไหร่กันเชียว?"

เมื่อได้ยินว่าคนรอบข้างยังคงมีบางส่วนที่ไม่เชื่อ และถึงขั้นตั้งข้อสงสัยในราคาของกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นชุดนี้ ชายหัวล้านคนนั้นก็พลันเดือดดาลขึ้นมาทันที

มือของเขาสั่นระริก ชี้ไปยังคนที่เพิ่งเอ่ยปากเมื่อครู่ แล้วระเบิดเสียงด่ากราดออกมา

"พวกผู้หญิงบ้าฝรั่งอย่างพวกเธอจะไปรู้อะไร!"

"อวิ๋นจิ่นในฐานะสุดยอดแห่งสี่สุดยอดผ้าไหมทอในประวัติศาสตร์ของประเทศหลง เคยถูกจัดให้เป็นเครื่องราชบรรณาการสำหรับราชสำนักถึงสามราชวงศ์ นี่คือมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอันล้ำค่ายิ่งของชนชาติประเทศหลงเรา"

"มันคือตัวแทนของทักษะการทอผ้าไหมขั้นสูงสุดของเรา ซึ่งฝีมือแทบจะสูญหายไปหมดแล้ว ราคาของผ้าไหมอวิ๋นจิ่นแท้ ๆ ไม่มีทางที่น้ำหอมอะไรพรรค์นั้นของพวกฝรั่งจะเทียบเคียงได้เลยสักนิด!"

ชายหัวล้านตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว บารมีแผ่ซ่านน่าเกรงขามยิ่งนัก

ในบรรดาผู้คนมากมายที่อยู่ในงาน เริ่มมีคนจำชายหัวล้านผู้นี้ได้ และเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาออกมา

"เขาก็คือศาสตราจารย์ฉินยังไงล่ะ ศาสตราจารย์ที่เชี่ยวชาญการวิจัยมรดกทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของประเทศหลงโดยเฉพาะ"

ศาสตราจารย์ฉิน ขาใหญ่ตัวจริงแห่งวงการของเก่าเมืองหนานเฉิง

ได้ยินว่าของที่ผ่านการตรวจพิสูจน์จากมือของเขา ไม่เคยมีคำว่าผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว

ฐานะของเขาในแวดวงของเก่าเมืองหนานเฉิง แทบจะเทียบเท่ากับการเป็นผู้นำวงการเลยทีเดียว

ครั้นศาสตราจารย์ฉินเอ่ยถึงผ้าไหมอวิ๋นจิ่น ทั้งร่างก็ดูเหมือนจะตื่นเต้นขึ้นมา เอ่ยปากร่ายยาวออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

"อวิ๋นจิ่นคือของดีที่บรรพบุรุษของเราวิจัยและพัฒนาขึ้นมาบนพื้นฐานการสืบทอดธรรมเนียมอันยอดเยี่ยมของการทอผ้าไหมในแต่ละยุคสมัย มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงพันปี"

"มันได้หลอมรวมประสบการณ์อันล้ำค่าของหัตถกรรมการทอผ้าไหมแขนงต่าง ๆ ไว้อย่างทะลุปรุโปร่ง จนก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของงานหัตถศิลป์"

"ราคาของผ้าไหมอวิ๋นจิ่นชั้นยอดผืนหนึ่ง มันสูงเสียจนพวกเธอจินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว"

"สินค้าหรูหราของพวกต่างชาตินั่น จะมีรากฐานทางวัฒนธรรมที่ลึกซึ้งขนาดนี้ได้รึ?"

"จะมีมูลค่าในการสะสมที่สูงส่งขนาดนี้ได้รึ?"

"ถ้าพูดถึงเรื่องความหรูหราแล้วล่ะก็ ความหรูหราตามแบบฉบับประเทศหลงของเรา เหนือชั้นกว่าพวกฝรั่งตาน้ำข้าวพวกนั้นตั้งเยอะแยะ!"

ศาสตราจารย์ฉินพูดจาฉอด ๆ ราวกับสายน้ำไหลเชี่ยว

คำพูดของเขาย่อมมีน้ำหนักมหาศาล ตอกกลับพวกสาวบัวขาวที่คลั่งไคล้ต่างชาติจนไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก

ส่วนหวังเฟิงที่อยู่ด้านข้าง ยิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งดูย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ แทบจะมืดมนจนเหมือนจะคั้นน้ำออกมาได้อยู่รอมร่อ

ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะสบถด่าขึ้นมา ไอ้แก่กะโหลกกะลาที่ชื่อศาสตราจารย์ฉินนี่โผล่มาจากไหนกัน ถึงได้เอาแต่ยกยอปอปั้นของขวัญที่เจียงหยวนส่งมอบให้ยกใหญ่

ถ้าเป็นแบบนี้ ตัวเขาไม่กลายเป็นตัวตลกไปเลยหรอกหรือ

ในเมื่อน้ำหอมระดับท็อปจากต่างประเทศที่เขามอบให้ พอมาอยู่ในปากของศาสตราจารย์ฉินคนนี้ กลับไร้ค่าราวกับน้ำเน่าริมถนนเสียอย่างนั้น

แต่ชุดกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่เจียงหยวนมอบให้ กลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าดั่งทองคำและเพชรพลอย

ความแตกต่างจากการเปรียบเทียบเช่นนี้ ทำให้สภาพจิตใจของหวังเฟิงพลันเสียสมดุลไปในทันที!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาเห็นสายตาของสองพี่น้องซูฉิงฉิงและซูหว่านถิงที่มองดูกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นตัวนี้เต็มไปด้วยความชื่นชมมากขึ้นเรื่อย ๆ ความริษยาในก้นบึ้งหัวใจของเขาก็ปะทุออกมาจนหมดสิ้น

"ท่านผู้เฒ่าครับ โปรดรอก่อนสักครู่เถอะครับ!" หวังเฟิงเอ่ยปากขัดจังหวะการพูดของศาสตราจารย์ฉินอย่างไร้มารยาทเป็นอย่างยิ่ง

"คุณค่าของผ้าไหมอวิ๋นจิ่นผมคิดว่าพวกเราเข้าใจแล้วครับ แต่ในเมื่อผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่ล้ำค่าขนาดนั้นย่อมมีค่าควรเมืองและหามาได้ยากยิ่ง แล้วผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่แขกท่านนี้นำมามอบให้ จะเป็นของแท้จริง ๆ หรือเปล่าก็ยังไม่แน่นะครับ"

คำพูดประโยคนี้ของเขาร้ายกาจอย่างยิ่ง แม้จะพูดจาคลุมเครือ แต่ความจริงกลับแอบชี้เป้าว่าเจียงหยวนอาจจะเจตนาส่งของปลอมมาย้อมแมวขาย

เมื่อศาสตราจารย์ฉินได้ยิน ก็รู้สึกเกิดความลังเลใจขึ้นมาบ้างเช่นกัน

เพราะถึงอย่างไรตนก็ยังไม่ได้สัมผัสและพิจารณาชุดกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นตัวนั้นด้วยมือตัวเอง จึงยังไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นของจริงหรือของปลอมกันแน่

ศาสตราจารย์ฉินจึงส่งสายตาเชิงขออนุญาตหันไปมองทางเจียงหยวนทันที

เขาอยากจะตรวจสอบพิสูจน์ชุดกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นตัวนี้ด้วยมือของตนเอง

ทว่าเจียงหยวนกลับเพียงแค่ส่ายหน้า

หวังเฟิงคว้าโอกาสเอาไว้ได้ในทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายเป็นที่สุด "คุณไม่ยินยอมงั้นเหรอ? หรือว่าคุณกำลังร้อนตัวกันแน่ เมื่อกี้คุณคุยโม้โอ้อวดว่ากี่เพ้าตัวนี้ตัดเย็บจากผ้าไหมอวิ๋นจิ่น หรือว่าทั้งหมดจะเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ?"

คำพูดของเขารัวเร็วดั่งปืนกลไม่หยุดหย่อน เฝ้าเค้นถามเจียงหยวนซ้ำ ๆ ราวกับจะต้อนเขาให้จนมุมให้ได้

ทว่าเจียงหยวนกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "ความหมายของผมก็คือ ในเมื่อกี่เพ้าตัวนี้ผมมอบให้คุณหนูซูฉิงฉิงไปแล้ว มันก็ย่อมเป็นของของเธอ การจะส่งมอบให้ผู้อาวุโสฉินท่านนี้ตรวจสอบหรือไม่ นั่นก็เป็นเรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับผมครับ"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการตั้งคำถามอันดุดัน คำพูดของเจียงหยวนกลับดูสุขุมและสงบเยือกเย็นอย่างยิ่ง ไม่มีความลนลานเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังให้เกียรติซูฉิงฉิงเป็นอย่างมาก

ท่าทางที่นิ่งสงบไม่หวั่นไหวของเขาเช่นนี้ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมขึ้นมาทันที

ในทางกลับกัน ท่าทีคอยบีบคั้นรัวเป็นชุดของหวังเฟิง กลับยิ่งทำให้ดูใจแคบและไร้วุฒิภาวะ

ช่างแตกต่างจากเจียงหยวนอย่างเห็นได้ชัด

ชั่วพริบตาเดียว หวังเฟิงก็ถูกเจียงหยวนเปรียบเทียบจนด้อยค่าลงไปอีกครั้งในสายตาของทุกคน

ส่วนศาสตราจารย์ฉินก็ได้เบนสายตาเชิงขออนุญาตส่งต่อไปยังซูฉิงฉิง

ซูฉิงฉิงผงกศีรษะเล็ก ๆ อันน่ารักในทันที เธอยินยอมตามคำขอตรวจสอบของศาสตราจารย์ฉิน ความจริงเธอก็อยากรู้มากเช่นกันว่ากี่เพ้าตัวนี้เป็นของลอกเลียนแบบหรือไม่

หลังจากได้รับอนุญาต ศาสตราจารย์ฉินก็รีบเดินตรงเข้าไปตรงหน้ากี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นตัวนี้ราวกับได้พบสมบัติล้ำค่า

เขาหยิบชุดกี่เพ้าขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียดทีละนิ้วทีละกระเบียดนิ้ว พินิจพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเป็นที่สุด ราวกับกลัวว่าจะพลาดร่องรอยเบาะแสไปแม้เพียงนิดเดียว

ขณะที่หวังเฟิงมองดูภาพเบื้องหน้านี้ด้วยความตึงเครียดเป็นอย่างยิ่ง พลางภาวนาอยู่ในใจไม่หยุด "นี่มันต้องเป็นของปลอมแน่ ๆ ถ้าเป็นผ้าไหมอวิ๋นจิ่นจริง ๆ แล้วจะถูกเขาเอามามอบเป็นของขวัญส่งเดชได้ยังไง ไม่อย่างนั้นความยิ่งใหญ่ของหมอนี่มันก็คงจะน่ากลัวเกินไปแล้ว"

หวังเฟิงเฝ้าอ้อนวอนต่อสวรรค์ไม่หยุด นี่คือความหวังสุดท้ายในการพลิกสถานการณ์ของเขาในวันนี้แล้ว

ขอเพียงแค่สิ่งที่เรียกว่ากี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นตัวนี้ไม่ใช่ของจริง เขาก็จะสามารถเอาคืนเจียงหยวนได้อย่างหมดจด มิฉะนั้นแล้ว ตัวตลกก็คงหนีไม่พ้นตัวเขาเอง

ส่วนซูหว่านถิงเองก็มองดูการตรวจสอบของศาสตราจารย์ฉินด้วยความลุ้นระทึกอยู่บ้างเช่นกัน

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ซูฉิงฉิงก็เริ่มจะหมดความอดทน

ถึงอย่างไรเธอก็ยังเด็ก จึงเอ่ยถามอย่างใจร้อนอยู่บ้าง "ของชิ้นนี้ตกลงเป็นยังไงกันแน่คะ?"

ศาสตราจารย์ฉินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอารมณ์ให้สงบลง แล้วเอ่ยว่า "การประเมินก่อนหน้านี้ของฉันผิดหมดเลย"

พอหวังเฟิงได้ยิน ก็พลันดีใจจนเนื้อเต้นขึ้นมาทันที

ที่แท้ของมันก็เป็นของปลอมจริง ๆ!

นึกไม่ถึงว่าประโยคถัดมาของศาสตราจารย์ฉิน กลับเอ่ยด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมเป็นอย่างยิ่ง "มูลค่าของกี่เพ้าตัวนี้ มันเกินกว่าที่ฉันจะจินตนาการไปไกลลิบเลย"