ตอนที่ 71 ซูเทียนหาว

"กี่เพ้าตัวนี้มีชื่อว่า ชี่เซี่ยงว่านเชียน หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ฮวาถวนจิ่นชู่"

"ตอนที่ตัดเย็บขึ้นมาในสมัยนั้น ได้รวบรวมผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของประเทศกว่าสิบคนจากหลากหลายสาขา ทั้งด้านการออกแบบ ย้อมสี ทอผ้า และตัดเย็บ"

"กลุ่มผู้เชี่ยวชาญระดับหัวกะทิในแต่ละด้านเหล่านั้น ต้องใช้เวลาร่วมกันเกือบหนึ่งปีเต็มกว่าจะทำเสร็จสมบูรณ์"

"ของชิ้นนี้เดิมทีควรค่าแก่การจัดแสดงอยู่ในหอศิลป์สมบัติล้ำค่า ทว่าน่าเสียดายที่ในอดีตเกิดพลัดหลงตกไปอยู่ต่างประเทศ นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้กลับมาปรากฏสู่สายตาชาวโลกอีกครั้ง"

"แทบจะเรียกได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอกที่รวบรวมสุดยอดแห่งมรดกประจำชาติอย่างกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่น มูลค่าในการสะสมสูงลิบลิ่ว เกรงว่าหากนำออกไปประมูลข้างนอก คงเคาะขายได้ราคาสูงเสียดฟ้าหลายร้อยล้านเลยทีเดียว"

เมื่อได้ยินคำพูดของศาสตราจารย์ฉิน สีหน้าของผู้คนโดยรอบพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง

กี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่ชื่อฮวาถวนจิ่นชู่ตัวนี้ มูลค่าจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ

ราคาสูงเสียดฟ้าหลายร้อยล้าน!

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ใบหน้าของเจียงหยวนโดยไม่รู้ตัว

ของขวัญที่ให้กันเล่น ๆ สบาย ๆ ชิ้นหนึ่ง กลับมีมูลค่ามหาศาลแตะหลักหลายร้อยล้าน!

เช่นนั้นแล้ว ทรัพย์สินที่แท้จริงของเจียงหยวนจะน่าสะพรึงกลัวถึงระดับไหนกันแน่

หรือบางที เจียงหยวนเองก็อาจจะไม่รู้ราคาที่แท้จริงของฮวาถวนจิ่นชู่ตัวนี้ด้วยซ้ำ?

หากเป็นคนทั่วไป พอรู้ว่าของขวัญที่ตัวเองมอบออกไปมีมูลค่ามหาศาลถึงเพียงนี้ ป่านนี้ในใจคงนึกเสียดายจนแทบกระอักเลือดแล้ว

ทว่าทุกคนกลับเห็นเพียงสีหน้าของเจียงหยวนที่ยังคงสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด ราวกับผืนสมุทรอันไร้ขอบเขตที่ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น คล้ายกับว่าคำว่าราคาสูงเสียดฟ้าหลายร้อยล้านนั้นไม่ได้เข้าหูเขาเลยแม้แต่น้อย

เห็นได้ชัดว่าในสายตาของทุกคน ต่างปักใจเชื่อไปแล้วว่าเจียงหยวนย่อมรู้ราคาของฮวาถวนจิ่นชู่ตัวนี้อยู่ก่อนแล้วแน่นอน

ทว่าในความเป็นจริง เจียงหยวนแค่ไม่ค่อยรู้สึกสะทกสะท้านกับตัวเลขพวกนี้สักเท่าไร

ก็แค่เงินไม่กี่ร้อยล้าน หากดวงดีขึ้นมาหน่อย สุ่มกาชาสิบครั้งรวดก็คงได้มาอยู่ในมือแล้ว

ทางด้านหวังเฟิง สีหน้ากลับยิ่งมายิ่งย่ำแย่ บิดเบี้ยวจนแทบจะผิดรูป

หน้าของเขาเหมือนถูกตบจนบวมชาไปหมด เมื่อครู่ยังคอยเห่าหอนก่นด่าเรื่องความแท้ปลอมของกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นตัวนี้ไม่หยุดหย่อน

ผลลัพธ์คือพริบตาเดียวก็ถูกประเมินออกมาแล้ว ไม่เพียงแต่จะเป็นกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นของแท้เท่านั้น

ซ้ำยังเป็นผลงานที่รวมตัวผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าถึงสิบคนมารังสรรค์ขึ้น นับเป็นหนึ่งในสุดยอดกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่น และยังเป็นสมบัติล้ำค่าที่มีนามแฝงว่าฮวาถวนจิ่นชู่อีกด้วย

ในใจของหวังเฟิงสบถด่าบรรพบุรุษจนแทบคลั่ง ทว่าบนใบหน้าทำได้เพียงปั้นหน้าบอกบุญไม่รับ อารมณ์ของเขาแทบจะควบคุมไม่อยู่แล้ว

เดิมทีซูฉิงฉิงก็หลงรักกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นตัวนี้จนแทบวางไม่ลงอยู่แล้ว

คราวนี้พอได้ยินประวัติความเป็นมาและราคาจากปากของศาสตราจารย์ฉิน เธอก็ยิ่งทวีความหลงใหลในกี่เพ้าตัวนี้ขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกประหลาดใจระคนตื่นเต้นกับเจียงหยวนผู้มอบของขวัญชิ้นนี้ให้ บนใบหน้าจึงอดไม่ได้ที่จะซับสีเลือดด้วยความขัดเขิน

พี่ชายรูปหล่อคนนี้ทำไมถึงมอบของขวัญล้ำค่าขนาดนี้ให้ฉันกันนะ?

เขาทำเพราะเห็นว่าฉันเป็นลูกสาวของซูเทียนหาวงั้นเหรอ?

หรือว่าจริง ๆ แล้วเขามีใจให้ฉัน... แต่ดูแล้วเขาน่าจะแก่กว่าฉันตั้งเจ็ดแปดปีเลยนะ

แต่ก็ช่างเถอะ ขอแค่มีความรัก ฉันก็พอจะยอมหยวน ๆ ให้ได้อยู่หรอก

ยิ่งไปกว่านั้น พอเห็นว่าพี่ชายคนนี้หน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ ฉันยอมทนลำบากใจหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร

ในพริบตานั้น ซูฉิงฉิงก็ตกอยู่ในห้วงอารมณ์คลั่งรักเข้าเต็มเปา

อย่างไรเสียเจียงหยวนก็เป็นถึงเทพบุตร หญิงสาวไม่ว่าจะอยู่ในช่วงวัยไหนก็ย่อมติดกับดักรูปร่างหน้าตาของเขาได้ง่ายดายอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หัวใจของสาวแรกรุ่นก็มักจะอ่อนไหวเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิเสมอ

วัยแรกแย้มย่อมเจ้าบทเจ้ากลอนและช่างเพ้อฝันเป็นธรรมดา

เมื่อได้เห็นทั้งรูปโฉม เสน่ห์อันน่าหลงใหล และความใจป้ำเปย์หนักของเจียงหยวน ซูฉิงฉิงก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงฉากพบรักสุดโรแมนติกของตัวเองกับเขาขึ้นมาในหัว

ทว่าซูหว่านถิงผู้เป็นพี่สาวซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นสีหน้าท่าทางของซูฉิงฉิงผู้เป็นน้องสาวเข้าพอดี

ในฐานะพี่สาวแท้ ๆ มีหรือที่ซูหว่านถิงจะไม่รู้ว่าซูฉิงฉิงกำลังคิดอะไรอยู่?

วินาทีนั้นเธอพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที!

น้องสาวของเธอคงไม่ได้คิดจะแย่งผู้ชายกับเธอหรอกนะ

แม้ตอนนี้ยัยเด็กนี่จะยังอายุน้อยอยู่ แต่พอผ่านไปอีกสักสองปีก็โตเป็นสาวเต็มตัว ถึงตอนนั้นรูปโฉมคงไม่ด้อยไปกว่าเธออย่างแน่นอน

และเมื่อถึงเวลานั้น ทั้งสาวกว่าแถมยังสะสวย เธอเองก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้

ไม่ได้ เรื่องพรรค์นี้จะปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด

ซูหว่านถิงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องประกาศกรรมสิทธิ์ของตัวเองให้น้องสาวเห็น เพื่อเป็นการฉีดวัคซีนป้องกันไว้ก่อน

เธอไม่สนใจความสงบเสงี่ยมอะไรอีกต่อไป รวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วเอ่ยกับเจียงหยวนว่า "เจียงหยวน ขอบคุณนะคะที่เตรียมของขวัญดี ๆ แบบนี้มาให้น้องสาวของฉัน ตั้งแต่แยกกันคราวก่อน พวกเราก็ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ฉันคิดถึงคุณมากเลยค่ะ"

คำพูดสั้น ๆ เรียบง่ายของซูหว่านถิง ความจริงแล้วกลับแฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้อย่างยิ่ง

ภายนอกดูเหมือนเป็นเพียงคำทักทายอย่างสุภาพตามมารยาท แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นคำพูดที่มีนัยสองแง่สองง่าม คนที่มีไหวพริบย่อมสัมผัสได้ถึงเจตนาที่ซ่อนอยู่ทันที

บรรดาชายหนุ่มในงานจำนวนมากที่เคยหมายปองทั้งความงามและทรัพย์สมบัติของซูหว่านถิง สีหน้าของแต่ละคนพลันเปลี่ยนเป็นความไม่ยินยอมพร้อมใจขึ้นมาทันควัน

คำพูดประโยคเดียวของซูหว่านถิงเปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ทิ้งดิ่งลงกลางใจของพวกเขาอย่างจัง ก่อนจะระเบิดเสียงดังตูม

ระเบิดหัวใจดวงน้อย ๆ ของเหล่าชายหนุ่มจนแหลกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ ไม่เหลือชิ้นดี

นี่มันไม่ใช่การแสดงออกอย่างชัดเจนหรอกหรือว่าเธอกำลังมีใจให้เจียงหยวน?

แม้คำพูดของซูหว่านถิงจะเป็นแค่การบอกใบ้

ทว่าการพูดออกมาท่ามกลางผู้คนมากมายต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้

ทุกคนก็ไม่ได้โง่เขลา นี่มันแทบจะเรียกว่าการประกาศโต้ง ๆ แล้วไม่ใช่หรือไง

สีหน้าของหวังเฟิงยิ่งดูย่ำแย่หนักลงไปอีก เขามองซูหว่านถิงด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ตัวกูอุตส่าห์ยอมเลียแข้งเลียขาตามตื๊อมึงมาตั้งหกปีเต็ม ๆ แต่ผลที่ได้คือ มึง ซูหว่านถิง ไม่แม้แต่จะยอมให้กูแตะมือสักนิด กระทั่งจะคุยด้วยยังไม่อยากพูดเกินสองคำ ปรายตามองกูยังขี้เกียจจะมองด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้กลับมาหยอดคำหวานส่งสัญญาณให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ!

มันน่าเจ็บใจนัก

หวังเฟิงโกรธจนหน้าตาบิดเบี้ยว แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง สภาพดูเหมือนคนกำลังจะกระอักเลือดช้ำในตายอยู่รอมร่อ

ซูฉิงฉิงเมื่อได้ยินคำพูดประกาศกรรมสิทธิ์ของพี่สาวตัวเอง ก็ได้แต่เบะปากพลางรู้สึกน้อยใจขึ้นมาทันที

ผู้ชายที่เธอเพิ่งจะถูกตาต้องใจ พี่สาวของเธอดันชิงตัดหน้ารู้จักไปก่อนเสียแล้ว!

ชีวิตฉันมันช่างยากเย็นอะไรขนาดนี้

ซูฉิงฉิง: T_T

ด้านเย่อีหรานที่ยืนอยู่ข้างกายเจียงหยวนเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ รู้สึกเหมือนสถานะของตนเองกำลังถูกท้าทาย

วันนี้เห็นได้ชัดว่าเธอคือคนที่ได้พบเจอและร่วมโต๊ะกับเจียงหยวนที่ร้านกาแฟก่อนแท้ ๆ

แต่เดิมควรจะได้ใช้เวลาอันแสนโรแมนติกและงดงามร่วมกันตลอดทั้งวัน

ทว่านึกไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอคนโง่อย่างเย่เฟิงเข้ามาป่วนรอบหนึ่ง จากนั้นพอมาถึงงานเลี้ยงนี้ก็ยังต้องมาเจอบรรดาผู้หญิงพวกนี้เข้ามาสร้างความวุ่นวายซ้ำอีก

สายตาของเย่อีหรานพลันคมกริบขึ้นมาทันใด ซูหว่านถิงเองก็สัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นอย่างรวดเร็ว จึงส่งสายตาอันเฉียบคมตอกกลับไปอย่างไม่ยอมอ่อนข้อเช่นกัน

ทั้งเย่อีหรานและซูหว่านถิงต่างจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ฝั่งหนึ่งคือคุณหนูแห่งตระกูลเย่บนถนนสายของเก่า ส่วนอีกฝั่งคือบุตรสาวของซูเทียนหาว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิง

ไม่ว่าจะในแง่ของทรัพย์สมบัติ ฐานะ หรือชื่อเสียง ต่างก็เป็นระดับหัวกะทิของหนานเฉิงด้วยกันทั้งคู่

แทบจะไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถมองข้ามการมีอยู่ของสองสาวงามนี้ไปได้ ชายหนุ่มที่ยอมสยบอยู่แทบเท้าภายใต้เสน่ห์ความงามและความมั่งคั่งของพวกเธอนั้นมีนับไม่ถ้วน

แต่ใครเล่าจะคาดคิดว่าในวันนี้ เพียงเพราะเจียงหยวนผู้ไม่มีชื่อเสียงเรียงนามคนหนึ่ง กลับทำให้เกิดบรรยากาศประหนึ่งลานประหารสงครามนางพญาขึ้นมาตรงหน้า

เสือสองตัวย่อมอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ฉันใด

ขณะที่พายุระหว่างเย่อีหรานกับซูหว่านถิงกำลังจะก่อตัวขึ้นนั้นเอง

ชายวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบทองก็ก้าวเดินออกมาด้วยท่วงท่าองอาจผึ่งผายประหนึ่งมังกรเยื้องย่างพยัคฆ์ยาตรา

"ซูเทียนหาว นั่นมันซูเทียนหาว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงนี่!"

"ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัว เจ้าพ่อนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์แห่งหนานเฉิงผู้เห็นหัวไม่เห็นหาง บุรุษผู้กุมตำแหน่งมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิงมายาวนานหลายปี"

"วันนี้เป็นวันเกิดของลูกสาวสุดที่รักของเขา การได้อาศัยโอกาสนี้มาพบหน้าซูเทียนหาวสักครั้ง ช่างเป็นวาสนาสามชาติภพจริง ๆ"