ตอนที่ 75 ร่ำสุราสรวลเสเฮฮา

ในช่วงจังหวะที่ซูหว่านถิงกับเย่อีหรานกำลังเหน็บแนมกันไปมาอยู่นั้น ในที่สุดเจียงหยวนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เดิมทีเขาแค่อยากจะนั่งกินข้าวเงียบ ๆ อย่างสงบสุขเท่านั้น

คาดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงพวกนี้จะเล่นใหญ่กันเบอร์นี้ ช่างอยู่เหนือความคาดหมายของเขาไปไกลจริง ๆ

"ผมมีวิธีแล้ว พวกคุณเลิกทะเลาะกันเถอะครับ" เจียงหยวนเอ่ยขึ้น

เขาพูดพลางหยิบมีดรับประทานอาหารบนโต๊ะขึ้นมา ลูบไล้ไปตามตัวมีดและคมมีดเบา ๆ รู้สึกได้ว่ามันคมกริบเป็นอย่างยิ่ง จึงคลี่ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

จากนั้นจึงลงมีดอย่างมั่นคง แม่นยำ และรวดเร็ว ผ่ากระดองปูแยกออกเป็นสองซีก

ไม่ขาดไม่เกิน แบ่งออกเป็นสองส่วนเท่ากันอย่างประณีตบรรจงพอดิบพอดี

มือซ้ายของเขายื่นให้ซูหว่านถิง ส่วนมือขวาก็ยื่นให้เย่อีหราน

เจียงหยวนเอ่ยว่า "แบบนี้ใช้ได้แล้วใช่ไหมครับ"

ซูหว่านถิงเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะยอมไว้หน้าเจียงหยวนด้วยการคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยว่า "ไม่เลวเลยค่ะ ไม่เลว"

เย่อีหรานเองก็ยอมสงบอารมณ์ลง ปรากฏรอยยิ้มหวานหยดย้อยออกมา พลางกล่าวว่า "วิธีนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ ค่ะ"

ทว่าในแววตาของหญิงสาวทั้งสองคนยังคงมีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน ต่างฝ่ายต่างยังคงขับเคี่ยวกันอยู่เงียบ ๆ

เจียงหยวนคร้านที่จะมานั่งดูพวกเธอใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งชิงกัน จึงหันขวับไปเล่าถึงที่มาและประวัติศาสตร์ของกี่เพ้าผ้าไหมอวิ๋นจิ่นให้ซูฉิงฉิงฟังแทน

สมรภูมิรบบนโต๊ะอาหารสุดพิเศษแห่งนี้จึงพลอยสงบศึกชั่วคราวลงได้

ทว่าช่วงเวลาอันสงบสุขกลับอยู่ได้ไม่นาน

เมื่ออาหารจานที่สองอย่างปลาทูน่าครีบน้ำเงินถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟบนโต๊ะ ปัญหาก็ผุดขึ้นมาอีกคำรบ

ลำพังปลาทูน่าเองก็เป็นวัตถุดิบที่ล้ำค่ายิ่งอยู่แล้ว ยิ่งเป็นปลาทูน่าตามธรรมชาติด้วยแล้ว ยิ่งถูกสหภาพนานาชาติเพื่อการอนุรักษ์ธรรมชาติจัดให้อยู่ในสถานะ "สัตว์ที่มีความเสี่ยงขั้นวิกฤติต่อการสูญพันธุ์" ซึ่งหายากและมีค่าสูงยิ่งกว่าแพนด้ายักษ์เสียอีก

เมื่อเจ็ดปีก่อน โรงประมูลเทียนกงแห่งหนานเฉิงเคยจัดประมูลปลาทูน่าครีบน้ำเงินชั้นเลิศหนัก 222 กิโลกรัมไปในราคาสูงลิบลิ่วถึง 11 ล้านหยวนเลยทีเดียว

ซูเทียนหาวเองก็ต้องลงแรงไปไม่น้อย ถึงจะกว้านซื้อปลาทูน่าชั้นยอดระดับนี้มาได้สองสามตัว

และเนื้อสัมผัสรวมถึงรสชาติของปลาทูน่าในแต่ละส่วนนั้นก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เนื้อท้องปลาจะอุดมไปด้วยไขมันนุ่มละมุน เนื้อหลังปลาจะมีความเหนียวนุ่มสู้ฟัน ส่วนหัวและคอปลาจะมีเนื้อและมันหนาแน่น ส่วนเนื้อหางปลาจะลีนและแน่นที่สุด

ทว่าส่วนที่แพงที่สุดของปลาทูน่าตัวหนึ่ง ย่อมหนีไม่พ้นเนื้อปลาชิ้นเล็ก ๆ สีชมพูระเรื่อที่อยู่ระหว่างช่วงกลางท้องไปจนถึงช่วงหน้าท้อง รสสัมผัสชุ่มฉ่ำนุ่มละมุนลิ้น นับเป็นส่วนที่อร่อยที่สุดของปลาทั้งตัว และยังมีชื่อเรียกติดปากกันว่า "โอโทโร่"

ยิ่งไปกว่านั้น ในความเป็นจริงยังมีกฎที่ไม่ได้ระบุเป็นลายลักษณ์อักษรอยู่อีกว่า เฉพาะสตรีที่มีสถานะสูงสุดบนโต๊ะอาหารเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์จรดตะเกียบเป็นคนแรกกับเนื้อปลาในส่วนนี้ได้

ซูฉิงฉิง ซูหว่านถิง และเย่อีหรานต่างสบตากันไปมา ก่อนจะพร้อมใจกันเงียบกริบลงอย่างรู้กัน

พวกเธอโยนสิทธิ์ในการตัดสินใจไปให้เจียงหยวน เพื่อให้เจียงหยวนเป็นผู้ชี้ขาดว่าเนื้อส่วนโอโทโร่ของปลาทูน่าชิ้นนี้ควรจะยกให้ใครเป็นคนแรก

ทว่าเจียงหยวนคิดว่าตนเองแม้ไม่เคยกินเนื้อหมู แต่อย่างน้อยก็เคยเห็นหมูวิ่งผ่านตามาบ้าง

ในอดีตเขาเคยได้ยินมาว่า ส่วนที่อร่อยที่สุดบนตัวปลาทูน่าก็คือเนื้อตรงแก้มปลา

ตามคำเล่าลือ เมื่อครั้งอดีตพวกโจรป่าหลังจากจับตัวเด็กน้อยมาได้ จะปล่อยให้อดอาหารเป็นเวลาสามวันก่อน จากนั้นจึงค่อยวางปลานึ่งหนึ่งตัวกับตะเกียบหนึ่งคู่ไว้ตรงหน้าเด็ก

หากเด็กเลือกคีบเนื้อชิ้นใหญ่จากหลังปลาก่อน ก็จะปล่อยตัวไป

หากเด็กเริ่มจากการขุดเนื้อท้องปลากินทันที ก็จะต้องถูกกักตัวไว้อีกหลายวัน

แต่หากเด็กเริ่มจากการเลาะเนื้อตรงแก้มปลากินตั้งแต่แรก ก็ย่อมไม่ต้องสงสัยเลยว่าเด็กคนนี้ต้องเป็นลูกหลานสุดรักสุดหวงของตระกูลใหญ่ผู้มีอันจะกินอย่างแน่นอน

เจียงหยวนย่อมไม่รู้ว่าวิถีการกินปลาทูน่านั้นไม่เหมือนกับปลาทั่ว ๆ ไป

ยังคงเป็นซูฉิงฉิงที่เอ่ยปากเตือนขึ้นมา "เจียงหยวนคะ บนตัวปลาทูน่ามีจุดที่ล้ำค่าที่สุดอยู่ตรงท้องปลา มีแค่ผู้หญิงที่มีฐานะสูงสุดบนโต๊ะเท่านั้นถึงจะลงตะเกียบคีบตรงนี้ได้ก่อน คุณว่าในบรรดาพวกเราสามคน ใครควรเริ่มก่อนดีล่ะคะ"

คำถามชี้เป็นชี้ตาย!

พอเจียงหยวนได้ยิน ก็จับเงื่อนงำและความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นได้ทันที

ปูเนืองเนยจานก่อนหน้านี้ ซูฉิงฉิงยังพอใช้ข้ออ้างว่าวันนี้เป็นวันเกิดของตนเพื่อชิงลงมือก่อนได้

แต่ทว่าปลาทูน่าจานนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องมอบให้แก่สตรีที่มีสถานะสูงสุด

เช่นนั้นแล้วปัญหาก็ตามมา ว่าในสายตาของเจียงหยวน ผู้หญิงทั้งสามคนนี้ใครมีสถานะสูงส่งกว่ากันแน่

ระหว่างคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเย่ หรือทายาทสาวทั้งสองคนของซูเทียนหาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิง

หรือต่อให้เป็นทายาทสาวทั้งสองคน คนพี่หรือคนน้องกันแน่ที่สำคัญในใจของเจียงหยวนมากกว่ากัน

ชั่วพริบตาเดียว เจียงหยวนก็กลายเป็นสมรภูมิรบที่ทุกฝ่ายต่างต้องการช่วงชิงมาครอบครอง

ทว่าปฏิกิริยาการตอบสนองของเจียงหยวนก็รวดเร็วฉับไวไม่แพ้กัน

เขาตอบกลับไปอย่างฉะฉานทันควันว่า "ความจริงที่บ้านเกิดผมก็มีกฎอยู่ข้อหนึ่งเหมือนกันครับ ว่าเฉพาะผู้หญิงที่มีสถานะต่ำที่สุดเท่านั้นถึงจะได้กินเนื้อปลาส่วนนี้ แล้วพวกคุณอยากจะปฏิบัติตามกฎบ้านเกิดของผมไหมล่ะครับ"

เพียงประโยคง่าย ๆ แค่ประโยคเดียวจากเจียงหยวน ก็สามารถคลี่คลายปัญหาอันน่าปวดหัวนี้ได้อย่างชาญฉลาด

ดังคำโบราณที่ว่า เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม หากคิดอยากจะเป็นคู่ครองของเจียงหยวน ก็ย่อมต้องปฏิบัติตามกฎบ้านเกิดของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

และเมื่อต้องปฏิบัติตามกฎข้อนี้ คำถามชี้เป็นชี้ตายที่พวกเธอตั้งขึ้นมาจึงหมดความหมายไปในทันที

แววตาของเย่อีหรานและซูหว่านถิงฉายแววไม่ยอมแพ้ผุดขึ้นมา

รอดวิกฤตไปได้อีกรอบ แถมยังหัวไวไม่เบาเลยนะ!

ในตอนนั้นเอง เย่อีหรานก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้งว่า "เจียงหยวนคะ คุณช่วยคีบเนื้อปลาทูน่าให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ตรงฝั่งฉันเหมือนจะเอื้อมไม่ค่อยถึงน่ะค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูหว่านถิงก็เลิกคิ้วขึ้น พลางเอ่ยว่า "ฉันช่วยคีบให้เธอเองก็ได้ค่ะ ที่นั่งของฉันอยู่ใกล้เธอยิ่งกว่าอีกนะคะ"

เย่อีหรานยิ้มเจื่อนอย่างไม่ถึงดวงตา รีบสวนขึ้นทันควัน "จะรบกวนคุณซูได้ยังไงกันล่ะคะ"

ซูหว่านถิงส่งเสียงหัวเราะเย็นชา พลางกล่าวว่า "แล้วเธอคิดว่ารบกวนเจียงหยวนได้งั้นเหรอ"

เย่อีหรานเอี้ยวตัวหันไปถามเจียงหยวนว่า "เจียงหยวนคะ คุณคิดว่าการคีบกับข้าวให้ฉันมันเป็นการรบกวนหรือเปล่าคะ"

คำถามชี้เป็นชี้ตายมาอีกระลอกแล้ว!

ชั่วพริบตานั้น เจียงหยวนรู้สึกปวดหัวกุมขมับขึ้นมาทันที

ดูท่าแล้ว ความปรารถนาที่จะได้นั่งกินข้าวอย่างสงบสุขในวันนี้ คงไม่มีทางเป็นจริงได้เสียแล้ว

ผู้หญิงสองคนนี้เอาแต่จะหาเรื่องปวดหัวมาให้เขาไม่หยุดหย่อน

คำถามชี้เป็นชี้ตายสารพัดรูปแบบประดังประเดเข้ามาไม่ขาดสาย ตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะเอาตัวรอดได้อย่างชาญฉลาดได้ทุกข้อเสียเมื่อไหร่

ในจังหวะนั้นเอง ซูเทียนหาวก็เดินถือไวน์แดงราคาแพงลิบลิ่วสองสามขวดตรงเข้ามา

"น้องเจียง นี่เป็นไวน์แดงกร็องด์ครู โรมาเน-กงตี ที่ฉันเก็บสะสมไว้เป็นการส่วนตัวเลยนะ ไวน์ชื่อดังระดับที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นราชันแห่งไวน์ของโลก วันนี้พวกเราไม่เมาไม่เลิกรา!" ซูเทียนหาวเอ่ยออกมาอย่างใจถึงและเปิดเผยเป็นที่สุด

ฝั่งเจียงหยวนถือว่าสบช่องหาโอกาสเอาตัวรอดได้เสียที เขาไม่อยากตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของผู้หญิงพวกนี้เพื่อดูพวกเธอเล่นเกมเล่ห์เหลี่ยมกันอีกต่อไปแล้ว

เขารีบยกแก้วเหล้าขึ้นมาทันที พลางเอ่ยว่า "ผู้เฒ่าซูเกรงใจเกินไปแล้วครับ พวกเรามาดื่มกันสักสองสามแก้วเถอะครับ"

เมื่อน้ำไวน์สีแดงก่ำดั่งโลหิตถูกรินลงสู่แก้วก้านทรงสูง กลิ่นหอมอันเข้มข้นของไวน์องุ่นก็โชยมาแตะจมูก พาให้จิตใจสดชื่นปลอดโปร่ง

เจียงหยวนจิบไปหนึ่งคำ รู้สึกได้ว่ารสชาติความหอมหวานยังคงอบอวลอวลอยู่ในปาก เป็นสุดยอดสุราเลิศรสที่ไวน์องุ่นธรรมดาทั่วไปไม่อาจเทียบเคียงได้เลยแม้แต่น้อย

มีสาวงามสะคราญโฉมถึงสามนางคอยเคียงข้างอยู่ไม่ห่าง ในมือยังได้ถือสุราเลิศรส อารมณ์ของเจียงหยวนจึงเบิกบานขึ้นมาอย่างยิ่ง

ฤทธิ์สุราเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขายกแก้วขึ้นชนแก้วผลัดกันดื่มกับซูเทียนหาวอย่างต่อเนื่อง พูดคุยหยอกล้อกันอย่างออกรสและสนุกสนาน

การที่เจียงหยวนได้มานั่งร่ำสุราสรวลเสเฮฮากับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหนานเฉิง ดื่มกินหยอกล้อกันดั่งพี่น้องร่วมสาบานเช่นนี้ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปสู่ภายนอก เกรงว่าจะต้องทำให้ผู้คนจำนวนมหาศาลตกตะลึงจนอ้าปากค้างเป็นแน่

และไวน์ที่ซูเทียนหาวเก็บสะสมไว้เป็นการส่วนตัวนี้ ก็สมกับที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นราชันแห่งไวน์ของโลกจริง ๆ

เจียงหยวนแม้ไม่กล้าอ้างว่าคอแข็งถึงขั้นดื่มพันจอกไม่เมา แต่ปริมาณการดื่มของเขาก็เหนือกว่าคนทั่วไปอยู่มากโข

ทว่าในยามนี้ เพียงแค่ดื่มเกินไปขวดเศษ ๆ กลับเริ่มมีอาการมึนเมาจนแทบจะไม่ได้สติขึ้นมาเสียแล้ว

ฤทธิ์เหล้านี้ มันช่างหนักหน่วงสะใจจริง ๆ!

และเจียงหยวนก็อาศัยจังหวะที่อารมณ์กำลังเบิกบานเต็มที่นี้ ส่งจิตสำนึกของตนดำดิ่งเข้าสู่ห้วงมิติของระบบทันที

วันนี้ขออาศัยช่วงเวลาอารมณ์ดีมาสุ่มรางวัลเสียหน่อยแล้วกัน