ตอนที่ 77 บ้านเกิด

สุ่มสิบครั้ง ได้สีทองถึงสามใบ รางวัลคริติคอลสีทองโผล่มาพร้อมกันถึงสามรางวัลเลยทีเดียว!

เจียงหยวนจ้องมองไข่ทองคำสามฟองนี้อย่างละเอียด รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

หลังผ่านพ้นความเกลือสุดขีด โชคลาภก้อนโตก็หลั่งไหลเข้ามาจริง ๆ ดวงเฮงแตกแตนของแท้

มันช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน ช่างสาแก่ใจจริง ๆ

โรงเรียนมัธยมปลายนาชาติลอว์เรนซ์ เป็นโรงเรียนเอกชนระดับหัวกะทิที่มีชื่อเสียงโด่งดังอย่างยิ่งในเมืองเซียะเฉิง

เมืองเซียะเฉิงนั้น มีศักยภาพทางเศรษฐกิจแข็งแกร่งกว่าหนานเฉิงอยู่มากโข และจำนวนมหาเศรษฐีก็มีมากกว่าหนานเฉิงหลายเท่าตัว

โรงเรียนแห่งนี้ครองอันดับหนึ่งในเมืองเซียะเฉิงอย่างไร้ข้อกังขา ไม่เพียงแต่มีคณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิมากมาย ทว่ายังมีอุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกระดับท็อปอีกด้วย

นักเรียนที่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนชั้นสูงแห่งนี้ได้ ย่อมเป็นทายาทรุ่นที่สองของเหล่าผู้มีอิทธิพลอย่างไม่ต้องสงสัย

ค่าใช้จ่ายส่วนตัวในโรงเรียนต่อปีเฉลี่ยแล้วไม่ต่ำกว่าหลักล้าน โรงเรียนแห่งนี้จึงไม่เพียงแต่มีรายรับมหาศาลจนน่าตกใจเท่านั้น

แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ สามารถทำให้บรรดาพ่อค้าคหบดีผู้มีชื่อเสียงมากมายต้องคอยส่งของขวัญมาประจบเอาใจ เรียกได้ว่ามีอำนาจบารมีล้นเหลือ

มูลค่าของตำแหน่งกรรมการบริหารโรงเรียนแห่งนี้ จึงเป็นสิ่งที่ประจักษ์ชัดโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเจียงหยวนได้มากกว่า กลับเป็นอีกสองรางวัลที่เหลือ

"ถึงกับได้เครื่องบินส่วนตัวพร้อมกับทักษะการขับขี่มาเป็นแพ็กเกจคู่เลยเหรอเนี่ย" เจียงหยวนตกตะลึงไปแล้ว

เครื่องบินแอร์บัส A380!

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่แพงที่สุดในโลก มีมูลค่าราว ๆ 3,000 ล้านหยวน

ความเลอค่าของมัน ไม่เพียงแต่อยู่ที่สมรรถนะการบินอันยอดเยี่ยมเท่านั้น ทว่าภายในยังตกแต่งอย่างหรูหราอลังการไม่ต่างอะไรกับคฤหาสน์หลังโต และมีสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อความบันเทิงอยู่อย่างครบครัน

แทนที่จะบอกว่ามันคือเครื่องบินที่มีสมรรถนะยอดเยี่ยม สู้บอกว่ามันคือปราสาทเพื่อความบันเทิงขนาดยักษ์ที่บินได้บนท้องฟ้ายังจะเหมาะเสียกว่า

นี่คือสิ่งที่เพียงพอจะทำให้มหาเศรษฐีคนไหนก็ตามต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

ทักษะการขับขี่ขั้นเทพ!

(หมายเหตุ: โฮสต์จะเชี่ยวชาญทักษะการขับขี่ยานพาหนะและเครื่องบินทุกชนิดในระดับขั้นเทพ)

รางวัลนี้แหละที่ร้ายกาจของจริง

ไม่เพียงแต่ทำให้โฮสต์อย่างเจียงหยวนมีความสามารถในการขับเครื่องบินส่วนตัวได้เท่านั้น

ทว่ายังสามารถขับขี่รถหรูได้ทุกรูปแบบ จนบรรลุระดับที่นักแข่งรถมืออาชีพจำนวนมากมิอาจเทียบเคียงได้

กอบโกยครั้งใหญ่!

กอบโกยครั้งใหญ่ที่สุดเลยจริง ๆ!

ในชั่วพริบตานั้น เจียงหยวนรู้สึกราวกับถูกห้อมล้อมไปด้วยความวิงเวียนจากความสุขล้นพ้น เขาไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้ตัวเองจะโชคดีถึงขนาดนี้ รางวัลสีทองตั้ง 5 รางวัล นี่เป็นรางวัลที่เขาได้รับในคราวเดียวมากที่สุดตั้งแต่เริ่มเปิดสุ่มรางวัลมาเลยทีเดียว

มันช่างมหาศาลเหลือเกิน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของเจียงหยวนก็ยิ่งเบิกบานสำราญใจมากขึ้นไปอีก

เขาถอนจิตออกจากมิติของระบบ

จากนั้นก็ร่ำสุรากับพวกซูเทียนหาวต่อ

กระทั่งดื่มจนเมามายไม่ได้สติ ภาพตัดไปในที่สุด

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ ดูเหมือนเขาจะถูกผู้หญิงสองคนช่วยกันพยุงพาตัวกลับมาส่งที่ห้อง

ครั้นรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็มีสายโทรศัพท์ดังขึ้นมาปลุกเขาเสียก่อน

"ลูกจ้า งานไหว้บรรพบุรุษรอบสิบปีกำลังจะเริ่มแล้วนะ ลูกอย่าลืมหาเวลาว่างกลับมาสักหน่อยล่ะ"

"อยู่ข้างนอกก็ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะลูก ทางบ้านเราสบายดีทุกอย่าง"

"ถึงตอนนั้นเพื่อน ๆ สมัยเด็กของลูกคงกลับมากันหมด ลูกจำไว้ว่าห้ามมาสายเชียวนะ"

สุ้มเสียงที่แว่วเข้ามาในหูคือน้ำเสียงของแม่ สติสัมปชัญญะของเจียงหยวนจึงค่อย ๆ ฟื้นคืนกลับมา

ฤทธิ์สุรายังไม่สลายไปจนหมด เขารู้สึกปวดหัวตุบ ๆ จึงขานตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ "ครับแม่ ได้ครับ"

เจียงหยวนคุยกับแม่อีกสองสามประโยค แล้วจึงรีบวางสายไป

ก่อนจะยกมือขึ้นคลำศีรษะที่กำลังบวมเป่งเพราะอาการเมาค้างอย่างเหม่อลอย

และด้วยความเมาค้างนี่เอง ทำให้เขามองข้ามรายละเอียดข้อหนึ่งไป

นั่นก็คือ เหตุใดแม่ของเขาถึงไม่ได้เอ่ยปากถามไถ่เรื่องการไปนัดดูตัวกับเย่เข่อเอ๋อร์เลยสักคำ

ตามนิสัยของแม่แล้ว หลังจากที่ไปดูตัวเสร็จ อย่างน้อยก็น่าจะต้องเอ่ยถามดูสักประโยคสิ

ทว่า ณ อีกฟากฝั่งของปลายสาย แม่ของเจียงหยวนหลังจากวางสายไปแล้ว ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวังระคนเสียดาย

นางเพิ่งจะได้รับข่าวที่น้าสะใภ้รองของเย่เข่อเอ๋อร์ส่งมา บอกว่าเย่เข่อเอ๋อร์มองไม่เห็นเจียงหยวนอยู่ในสายตาเลยสักนิด

ด้วยเหตุนี้นางจึงจงใจไม่หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เพราะกลัวว่าจะไปกระทบกระเทือนศักดิ์ศรีของเจียงหยวนเข้า

ในความเป็นจริงแล้ว เจียงเยว่หัวผู้เป็นแม่ของเจียงหยวนไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับผลลัพธ์นี้เลย

เรื่องที่เจียงหยวนทำงานเป็นพนักงานส่งพัสดุ นางเองก็เคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่ร่วมบ้านเกิดเล่าให้ฟังมาบ้างแล้ว

เพราะมีคนหนุ่มสาวไปทำงานที่หนานเฉิงกันเยอะ ข่าวคราวความเคลื่อนไหวจึงแพร่กระจายไปได้อย่างรวดเร็ว

อีกฝ่ายคือสาวสวยรวยเสน่ห์ที่เรียนจบกลับมาจากต่างประเทศ ส่วนลูกชายบ้านตนเป็นแค่คนส่งพัสดุธรรมดา ๆ

การที่เด็กสาวคนนั้นจะมองข้ามลูกชายของนางอย่างเจียงหยวนไป ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดแล้ว

"เฮ้อ..."

แต่ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ อย่างไรนี่ก็คือลูกชายของนางอยู่ดี

เจียงเยว่หัวคิดอย่างอ่อนโยนพลางลงมือปัดกวาดเช็ดถูห้องให้เจียงหยวนอีกรอบหนึ่ง

ตลอดช่วงเวลาที่เจียงหยวนจากบ้านไป แม่ของเขาก็จะเข้ามาทำความสะอาดห้องของเขาทุกวัน

แม้ว่าในห้องนี้จะไม่มีคนอยู่อาศัยเลยก็ตาม

เมื่อคนเป็นแม่คิดถึงลูกของตน ย่อมอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปทำความสะอาดห้องของเขาอยู่เสมอ

นานวันเข้า สิ่งนี้จึงกลายเป็นความเคยชินไปโดยปริยาย

ส่วนบ้านเกิดของเจียงหยวน คือตำบลชิงเหอ อำเภออวิ๋น

ที่นี่เป็นสถานที่ที่มีขนบธรรมเนียมเรียบง่าย ผู้คนเปี่ยมไปด้วยปัญญาและให้ความสำคัญกับประเพณีดั้งเดิมเป็นอย่างยิ่ง

ทุก ๆ สิบปีจะมีการจัดพิธีไหว้บรรพบุรุษครั้งใหญ่ขึ้น คนหนุ่มสาวทุกคนที่ออกไปทำงานข้างนอกจะต้องเดินทางกลับมาเพื่อร่วมพิธีนี้

อย่าเห็นว่าเป็นเพียงสถานที่เล็ก ๆ แต่กลับอุดมไปด้วยกลิ่นอายอันประเสริฐ เด็ก ๆ ล้วนหัวดีและสอบติดออกไปได้มากมาย

เพื่อนร่วมบ้านเกิดของเจียงหยวนหลายคน ปัจจุบันต่างทำงานอยู่ในบริษัทยักษ์ใหญ่หรือไม่ก็ดำรงตำแหน่งสำคัญ ๆ กันทั้งนั้น

เมื่อไม่กี่วันก่อน เจียงเยว่หัวผู้เป็นแม่ของเจียงหยวนเดินออกไปข้างนอก ยังได้ยินพวกเพื่อนบ้านละแวกนั้นจับกลุ่มคุยกันอยู่เลย

"ลูกชายของเหล่าจ้าวสอบติดมหาวิทยาลัยต่างประเทศ ตอนนี้ได้เป็นถึงรองประธานในบริษัทยักษ์ใหญ่ เห็นว่ามีทรัพย์สินนับร้อยล้านแล้วนะ!"

"ไอ้หนุ่มนี่มันหัวไวตั้งแต่เด็กแล้ว มองดูก็รู้ว่าจะต้องได้ดีมีหน้ามีตา"

"แล้วก็ลูกสาวของเสี่ยวหลิวอีกคน ได้ยินว่าเด็กคนนั้นโตขึ้นมาสวยเช้งวับเลย ตอนนี้เป็นครูอยู่ในโรงเรียนขุนนางที่เซียะเฉิง เงินเดือนตั้งหลายหมื่นแน่ะ"

"ลูกชายของเหล่าจูกับลูกชายของเหล่าหลี่ ได้ยินว่าร่วมหุ้นกันเปิดบริษัท ตอนนี้ที่หนานเฉิงเนี่ยเรียกได้ว่าชี้นิ้วสั่งฟ้าสั่งฝนได้สบายเลย"

"แล้วลูกชายของเหล่าเจียงล่ะ ฉันจำได้ว่าเจ้าหนูเจียงหยวนตอนเด็ก ๆ ฉลาดหลักแหลมมากเลยนี่นา"

"โถ่เอ๊ย เจียงหยวนคนนั้นน่ะไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ตอนนี้เป็นแค่คนส่งพัสดุเอง"

"จริงเหรอเนี่ย"

"จะโกหกได้ยังไงล่ะ หลานชายฉันเป็นคนเล่าให้ฟังเอง เขาทำงานอยู่ที่หนานเฉิง คราวก่อนยังเป็นเจียงหยวนที่เอาพัสดุไปส่งให้ถึงมือเลย"

พอเจียงเยว่หัวได้ยินเข้าในตอนนั้น ภายในใจก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

ลูกบ้านอื่นต่างพากันได้ดิบได้ดีกันทั้งนั้น

บ้างก็สอบติดไปเรียนต่อต่างประเทศ ได้เป็นรองประธาน บ้างก็ได้เป็นครูในโรงเรียนดี ๆ หรือไม่ก็ร่วมหุ้นเปิดบริษัทกอบโกยเงินทองได้มากมาย

น่าเสียดายที่ลูกชายของตนเป็นเพียงแค่พนักงานส่งพัสดุธรรมดาคนหนึ่ง...

และในพิธีไหว้บรรพบุรุษครั้งใหญ่นี้ คนหนุ่มสาวทุกคนล้วนต้องเดินทางกลับมายังตำบลชิงเหอ

"หวังว่าถึงตอนนั้นเสี่ยวหยวนจะไม่น้อยเนื้อต่ำใจจนเกินไปนะ เขายิ่งเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่ด้วย ถ้าเห็นว่าเพื่อนเล่นสมัยเด็กแต่ละคนไปได้ไกลกว่าตัวเองขนาดนั้น เกรงว่าในใจคงจะรับไม่ไหวเอา" เจียงเยว่หัวคิดด้วยความกังวลใจ