ตอนที่ 78 กลับคืนสู่มาตุภูมิอย่างทรงเกียรติ

โครงการตงซานซู่ บ้านของเจียงหยวน

เจียงหยวนนวดขมับที่บวมเป่งของตัวเอง รู้สึกว่ายังมีอาการเมาค้างหลงเหลืออยู่บ้าง

เหยาเหวินเหวินผู้เป็นแม่บ้านส่วนตัวยกน้ำขิงร้อน ๆ ชามหนึ่งเข้ามาให้อย่างใส่ใจ พลางเอ่ยขึ้นว่า "กรุณาดื่มนี่สักหน่อยนะคะ ช่วยแก้แฮงก์ได้ดีมากเลยค่ะ"

เจียงหยวนยื่นมือไปรับน้ำขิงมา แล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

ผ่านไปราวห้านาที ในที่สุดเขาก็รู้สึกว่าศีรษะไม่ได้ปวดร้าวทรมานขนาดนั้นแล้ว

และเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า แม่โทรศัพท์มาบอกให้เขากลับไปร่วมงานไหว้บรรพบุรุษ

"คราวนี้กลับไปต้องทำตัวเรียบง่ายหน่อย อย่าทำตัวเด่นเกินไป เดี๋ยวจะทำให้คนอื่นเขารู้สึกด้อยค่าเอา" เจียงหยวนครุ่นคิด

เจียงหยวนเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความผูกพันมาโดยตลอด และเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก

พิธีไหว้บรรพบุรุษครั้งนี้จัดขึ้นเพียงสิบปีต่อหนึ่งครั้ง นั่นหมายความว่าเจียงหยวนจะได้พบหน้าเพื่อนเล่นสมัยเด็กที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบสิบปี

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเพื่อนเล่นในวัยเด็กส่วนใหญ่ล้วนดีมาก ทุกคนต่างเติบโตและเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก สนิทสนมกันแทบไม่ต่างจากพี่น้องร่วมสายเลือด

เจียงหยวนย่อมไม่อยากให้ความโดดเด่นของตนไปสร้างความรู้สึกต่ำต้อยน้อยหน้าให้แก่พวกเขา ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย

ความสุขของตนเองต้องไม่ถูกสร้างขึ้นบนความรู้สึกด้อยค่าของผู้อื่น

ความสุขที่เจียงหยวนแสวงหาคือความสุขในเชิงบวก ความสุขที่แบ่งปันให้ทุกคนย่อมดีกว่าสุขสมอยู่เพียงลำพัง

ดังนั้นเจียงหยวนจึงไม่มีทางทำเรื่องพรรค์การจงใจอวดรวยเบ่งใส่เพื่อนเก่าอย่างเด็ดขาด

เจียงหยวนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งเหยาเหวินเหวินข้างกายว่า "เธอไปบ้านเกิดกับผมในฐานะเพื่อนนะ จำไว้ว่าถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ อย่าเที่ยวไปเปิดเผยฐานะของผมสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะ"

เมื่อเหยาเหวินเหวินได้ยินดังนั้น ก็พลันเกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาทันที จึงถามว่า "บ้านเกิดของคุณอยู่ที่ไหนเหรอคะ"

เจียงหยวนตอบว่า "ตำบลชิงเหอ อำเภออวิ๋น"

เหยาเหวินเหวินได้ยินเข้า ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน "ที่นั่นเป็นดินแดนที่รวมคนเก่งคนดีไว้เพียบเลยนะคะ"

เจียงหยวนส่งเสียงรับในลำคอ ก่อนจะถามด้วยความแปลกใจ "เธอรู้จักบ้านเกิดของผมด้วยเหรอ"

เหยาเหวินเหวินพยักหน้าทันที "หนานเฉิงของเราอยู่ใกล้กับที่นั่นค่ะ ฉันเคยได้ยินหลายคนพูดกันว่า ที่นั่นมีเด็กเรียนเก่งระดับหัวกะทิจบออกมาตั้งเยอะแยะเลยค่ะ"

เจียงหยวนพยักหน้ารับ

ในบรรดาเพื่อนเล่นวัยเด็กของเขา มีหลายคนที่เก่งกาจโดดเด่นจริง ๆ และความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็แน่นแฟ้นมาก

เพียงแต่เนื่องจากเวลาล่วงเลยผ่านมานานเกินไป คนที่เขาจำได้แม่นที่สุดคือเด็กผู้หญิงแซ่หลิวกับเด็กผู้ชายแซ่จ้าว ทั้งสองคนนี้มีผลการเรียนดีที่สุด

เจียงหยวนส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่รู้ว่าป่านนี้พวกนั้นจะเป็นยังไงกันบ้าง ไม่ได้เจอกันนาน ชักจะคิดถึงแล้วสิ"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความรู้สึกอยากกลับบ้านเกิดก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นในใจ

เขาเอ่ยปากสั่งเหยาเหวินเหวินว่า "รีบจัดการหน่อยนะ เก็บข้าวของสักนิด บ่ายนี้เราจะขับรถออกเดินทางกันเลย"

เหยาเหวินเหวินขานรับทันที "รับทราบค่ะ จะทำตามที่คุณสั่งเดี๋ยวนี้ค่ะ"

……

หนานเฉิง สาขาย่อยของบริษัทเกมเทียนฉี่

นี่คือบริษัทเกมที่ผงาดขึ้นมาอย่างรวดเร็วในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หากเอ่ยถึงความเร็วในการเติบโตและขนาดของธุรกิจแล้ว เป็นรองเพียงบริษัทเกมหยวนเหม่ยเท่านั้น

ขณะนี้ บนดาดฟ้าอาคารสำนักงานของบริษัทเกมแห่งนี้ มีชายหนุ่มในชุดสูทผูกเนกไท ใบหน้าคมคายหนักแน่นคนหนึ่งยืนอยู่

เขาทอดสายตามองลงไปยังเมืองหนานเฉิงจากบนยอดตึก ให้ความรู้สึกเปี่ยมล้นไปด้วยความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่

เขาชื่อจ้าวเทียนหมิง หนึ่งในเพื่อนเล่นสมัยเด็กของเจียงหยวน

ในฐานะหัวกะทิตัวจริง จ้าวเทียนหมิงสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดที่มีชื่อเสียงระดับโลกตั้งแต่อายุยังไม่เต็มยี่สิบปี

หลังจากเรียนจบ เขาก็เดินทางกลับมายังประเทศหลง และร่วมมือกับผู้ร่วมก่อตั้งอีกหกคน ก่อตั้งบริษัทเกมเทียนฉี่ขึ้นมา

ในยามนี้ ด้วยวัยเพียงยี่สิบต้น ๆ เขาก็ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองประธานของบริษัทเกมชื่อดังแห่งนี้แล้ว

เงินเดือนปีละสิบล้าน สำหรับคนรุ่นราวคราวเดียวกันคนอื่น ๆ อาจเป็นความฝันที่ไกลเกินเอื้อม

ทว่าสำหรับจ้าวเทียนหมิงแล้ว มันเป็นเพียงเรื่องที่ทำได้อย่างง่ายดายเท่านั้น ไม่เห็นมีอะไรให้ต้องโอ้อวดเลยสักนิด

และเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เขาก็เพิ่งได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง แจ้งให้เขากลับไปยังตำบลชิงเหอเพื่อเข้าร่วมพิธีไหว้บรรพบุรุษ

"เผลอประเดี๋ยวเดียวก็ผ่านไปตั้งหลายปีแล้วสินะ..." จ้าวเทียนหมิงรำพึงด้วยความสะท้อนใจ

"ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าเด็กแสบเจียงหยวนจะมีความเป็นอยู่อย่างไรบ้าง"

"ฉันเคยให้คนไปสืบดูสภาพความเป็นอยู่ของเขาแล้ว ดูเหมือนจะไม่ค่อยสู้ดีนัก เป็นแค่คนส่งพัสดุวิ่งงานไปวัน ๆ เท่านั้น"

"เฮ้อ คราวนี้กลับไปพยายามอย่าเพิ่งเปิดเผยฐานะของตัวเองดีกว่า เดี๋ยวเขาจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนเกินไป"

"ไว้หาโอกาสช่วยดึงเขาสักหน่อยดีกว่า ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ จะยอมจำนนเป็นแค่คนส่งพัสดุไปตลอดได้ยังไงกัน"

เมื่อจ้าวเทียนหมิงนึกถึงเจียงหยวน แววตาก็เริ่มฉายความรู้สึกขัดใจที่เพื่อนรักไม่ยอมเอาถ่านขึ้นมา

ตอนเด็ก ๆ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีมาก ถึงขั้นเคยล้อเล่นกันไว้ว่าจะเติบโตขึ้นมาสร้างกิจการใหญ่โตไปด้วยกัน

จ้าวเทียนหมิงทำได้สำเร็จแล้ว ตอนนี้ดำรงตำแหน่งเป็นถึงรองประธานบริษัทชื่อดัง เรียกได้ว่าชี้นิ้วสั่งฟ้าสั่งฝนได้ดั่งใจ

เจิดจรัสไร้ขีดจำกัด

แต่เจียงหยวนกลับปล่อยตัวปล่อยใจให้ตกต่ำ กลายมาเป็นพนักงานส่งพัสดุธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

เรื่องนี้ทำให้จ้าวเทียนหมิงรู้สึกปวดใจและเสียดายแทนเป็นอย่างยิ่ง

"คราวนี้ฉันต้องทดสอบเจียงหยวนให้ดี ลองหยั่งเชิงดูความสามารถของเขาสักหน่อย ถ้าผ่านเกณฑ์ อาจจะชวนมาทำงานที่บริษัทของฉันได้" จ้าวเทียนหมิงครุ่นคิด

"ถ้าไม่ผ่านเกณฑ์... จะมาเป็นรปภ. ที่บริษัทฉันก็ได้ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าวิ่งส่งพัสดุตั้งเยอะ วิ่งส่งพัสดุมันจะได้สักกี่บาทกันเชียว"

"รปภ. ที่บริษัทเราได้เงินตั้งหลายหมื่น ให้เขาเป็นหัวหน้าชุดรปภ. ก็น่าจะได้อยู่"

จ้าวเทียนหมิงเฝ้าครุ่นคิดว่าจะจัดแจงให้เจียงหยวนเข้ามาทำงานในบริษัทของตนอย่างไรดี พลางทอดสายตามองเส้นขอบฟ้าสีครามกว้างไกล

เนิ่นนานทีเดียว เขาก็ถอนหายใจออกมาคำรบหนึ่ง

"เจียงหยวนเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีขนาดนั้น ไม่รู้ว่าจะยอมรับความช่วยเหลือจากฉันหรือเปล่า"

จ้าวเทียนหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด

หากถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ตนอาจจะต้องแสดงความมั่งคั่งอันทรงพลังของตนออกมาต่อหน้าเจียงหยวนสักหน่อยแล้ว

มีแต่ทำเช่นนี้ ถึงจะบดขยี้ทิฐิมานะของเจียงหยวนให้แหลกสลายลงได้ เพื่อให้เขายอมรับความช่วยเหลือจากตน และเข้ามาทำงานในบริษัทเพื่อรับสวัสดิการอันยอดเยี่ยม

มิเช่นนั้น หากดูจากศักดิ์ศรีอันสูงส่งของเจียงหยวนแล้วละก็ คงไม่มีวันยอมตกลงรับความช่วยเหลือจากตนเป็นแน่แท้

"เสี่ยวหยวนเอ๋ย ถ้าถึงเวลานั้นจริง ๆ ก็อย่าหาว่าพี่ชายใจร้ายเลยนะ พี่ก็ทำไปเพราะหวังดีกับนายทั้งนั้น" จ้าวเทียนหมิงพึมพำกับตัวเอง

"หากจำเป็นขึ้นมา ฉันคงไม่อาจทำตัวเงียบ ๆ ได้ คงต้องสำแดงพลังให้เจียงหยวนเห็นเต็มตาเสียแล้ว"

ทว่าหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ความทรงจำของเขาก็พลันล่องลอย นึกย้อนไปถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่งดงามราวกับแกะสลักขึ้นมาจากหยกคนหนึ่ง

เด็กหญิงคนนั้นงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เครื่องหน้าประณีตหมดจดจนทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับเป็นภาพวาดที่ตวัดปลายพู่กันแต่งแต้มขึ้นมาทีละเส้น

ยามที่นางยิ้มแย้มขึ้นมา ราวกับทั่วทั้งห้องพลันสว่างไสว อบอวลไปด้วยมวลอากาศอันสดชื่นมีชีวิตชีวา

แต่หากนางเบะปากน้อย ๆ ทำท่าราวกับจะร้องไห้ บรรยากาศรอบข้างก็ราวกับจะหยุดนิ่งชะงักงันลงทันตา

ไม่ว่าจะยิ้มแย้มหรือบึ้งตึง ล้วนสั่นคลอนหัวใจของผู้คนได้ทั้งสิ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดวงตากลมโตคู่นั้นของนาง ภายในแฝงไว้ด้วยความสดใสเปล่งประกายและบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างยิ่ง

มันคือดวงตาคู่ที่เพียงได้สบมองคราเดียว ก็ยากจะลืมเลือนลงได้ชั่วชีวิต

"ไม่รู้ว่าป่านนี้แม่หนูหลิวซือซือจะเป็นอย่างไรบ้างแล้วนะ"

"ได้ยินว่าตอนนี้กลายเป็นคุณครูคนสวยชื่อดังไปแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยังจำฉันได้อยู่หรือเปล่า"

"อยากเจอหน้าเธออีกสักครั้งจริง ๆ สิน่า..."