ตอนที่ 81 ทักษะการขับรถของเจียงหยวนสุดยอดเกินไปแล้ว

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

เฟยทุยเท่อ 500 ของเจียงหยวน พุ่งทะยานไปบนถนนบนเขาดั่งดาวตกสีดำสายหนึ่ง

มันพลันหายลับไปจากระยะสายตาของจ้าวเทียนหมิงอย่างรวดเร็ว กลายสภาพเป็นเพียงจุดดำเล็ก ๆ จุดหนึ่ง

เงารถของเจียงหยวน ได้แต่มองตามทว่ามิอาจเอื้อมถึง

หลังจากอึ้งงันไปชั่วครู่ จ้าวเทียนหมิงก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พลางค่อย ๆ ปรับอารมณ์ของตนเอง

ความไม่ธรรมดาของรถคันนั้น อันที่จริงจ้าวเทียนหมิงก็พอมองออก

ทว่าฝีมือการขับรถที่เก่งกาจระดับปีศาจของเจียงหยวน กลับเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบ

แม้ว่าจ้าวเทียนหมิงจะไม่ใช่นักแข่งรถมืออาชีพ แต่เขาก็ยังพอมองเห็นแววบางอย่าง

ทางบนเขาที่คดเคี้ยวขรุขระขนาดนี้ แถมสภาพถนนยังย่ำแย่ถึงเพียงนี้ เกรงว่ากระทั่งนักแข่งรถมืออาชีพที่มีฝีมือไม่เลวบางคน ก็ยังไม่กล้าเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นเลยด้วยซ้ำ

ทว่าเจียงหยวนกลับกล้าใช้ความเร็วระดับที่น่าขนลุกเช่นนี้ อีกทั้งยังดูผ่อนคลายคล่องแคล่วชำนาญทางเป็นอย่างยิ่ง

ทักษะการขับรถระดับนี้ เกรงว่าคงพบเห็นได้แค่จากตัวนักแข่งรถที่เก่งกาจมาก ๆ เท่านั้น

ที่แท้เจียงหยวนไม่เพียงแค่ยอมทุ่มเงินก้อนโตไปเช่ารถหรูมาขับ แต่ปกติแล้วคงแอบฝึกซ้อมการขับรถอยู่เป็นประจำแน่ ๆ

หรือว่าระหว่างที่เจียงหยวนส่งพัสดุ เขาจะรับจ็อบเป็นคนขับรถไปด้วยงั้นเหรอ?

หรือไม่แน่ว่า เจียงหยวนอาจจะมีความชอบส่วนตัวเป็นพิเศษเรื่องการขับรถ

ปกติเลยหมั่นฝึกซ้อมบ่อย ๆ แถมยังมีพรสวรรค์ติดตัวมาด้วย

พอสะสมประสบการณ์มานานนับสิบปี จึงฝึกฝนจนมีทักษะการขับรถที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ขึ้นมาได้

ดังคำโบราณที่ว่า คนจนเล่นรถ คนรวยเล่นนาฬิกา

ต่อความชอบเรื่องนี้ของเจียงหยวน จ้าวเทียนหมิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังถือว่าสมเหตุสมผล

ยังไงเสีย ใครบ้างจะไม่มีงานอดิเรกกันล่ะ?

"เยี่ยมไปเลย บางทีเราอาจจะดึงตัวเสี่ยวหยวนมาเป็นคนขับรถส่วนตัวของเราก็ได้นี่นา" จ้าวเทียนหมิงรู้สึกยินดีอยู่ลึก ๆ ในใจ

เดิมทีเขาตั้งใจจะประเมินความเป็นผู้นำของเจียงหยวนดูสักหน่อย ว่าพอจะรับผิดชอบตำแหน่งสำคัญบางตำแหน่งในบริษัทได้หรือไม่

หากทำได้ ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีของทุกฝ่าย

แต่หากไปไม่ค่อยรอด จ้าวเทียนหมิงก็ย่อมมีแผนการอื่นเตรียมไว้คอยช่วยเหลือเจียงหยวนอยู่ดี

ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็แค่ดึงตัวเจียงหยวนมาเป็น รปภ. หรือหัวหน้าชุด รปภ. ยังไงมันก็ยังดีกว่าการเป็นพนักงานส่งพัสดุตั้งเยอะ

แต่พอมาดูตอนนี้แล้ว ความกังวลของเขามันช่างไร้สาระสิ้นดี

แค่อาศัยทักษะการขับรถขั้นเทพขนาดนี้

บางทีอาจให้เจียงหยวนมาทำหน้าที่เป็นคนขับรถประจำตัว คอยรับส่งเขาก็ยังได้

ฝีมือการขับรถแบบนี้ ช่างทำให้เขาถูกใจเหลือเกิน

ถึงกระนั้น ในใจของจ้าวเทียนหมิงก็ยังอดกังวลลึก ๆ ไม่ได้ ภาวนาว่าอย่าให้เจียงหยวนขับรถคว่ำก็พอ

ด้วยสภาพถนนที่ย่ำแย่ขนาดนี้ โอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุรถพลิกคว่ำย่อมมีความเป็นไปได้ทั้งนั้น

แม้ว่าฝีมือการขับรถของเจียงหยวนจะยอดเยี่ยมเพียงใด แต่ก็ยังต้องระมัดระวังอยู่ดี

จ้าวเทียนหมิงจึงประคองพวงมาลัยขับต่อไปอย่างระมัดระวัง

ผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วโมงเศษ ในที่สุดเขาก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาลในตำบลใกล้เคียง

หลังจากส่งตัวหญิงสาวผู้บาดเจ็บบนรถของตนมาถึงอย่างปลอดภัยแล้ว จ้าวเทียนหมิงก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าเนื่องจากพามาส่งช้าไปหน่อย หญิงสาวคนนี้จึงอาจต้องใช้เวลาพักฟื้นนานกว่าปกติ

จ้าวเทียนหมิงจึงเอ่ยปากถามพยาบาลไปตามตรง "ก่อนหน้าผม น่าจะมีคนเจ็บเคสคล้าย ๆ กันถูกส่งตัวมาก่อนแล้วใช่ไหมครับ?"

พยาบาลสาวพยักหน้ารับ พลางเอ่ยขึ้น "สี่สิบนาทีก่อน มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกส่งตัวเข้ามารับการรักษาแล้วจริง ๆ ค่ะ"

"อะไรนะ? เจียงหยวนมาถึงก่อนตั้งสี่สิบนาทีเลยเหรอ!" จ้าวเทียนหมิงตกตะลึงขึ้นมาอีกคำรบ

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

แม้ว่าเดิมทีเขาจะเตรียมใจไว้แล้ว ว่าเจียงหยวนน่าจะมาถึงที่นี่ก่อนตนอยู่พอสมควร

แต่ก็คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะทิ้งห่างไปถึงสี่สิบนาทีเต็ม ๆ

รถเฟยทุยเท่อสีดำคันนั้นกับทักษะการขับรถขั้นเทพของเจียงหยวน มันช่างเหนือมนุษย์เกินไปแล้ว

ถึงขั้นทิ้งห่างความเร็วของปอร์เช่ คาเยนน์ของตนแบบไม่เห็นฝุ่น

นำหน้าไปตั้งสี่สิบนาที นี่มันเป็นตัวเลขที่แทบจะจินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ

จ้าวเทียนหมิงรู้สึกมึนงงไปหมด

แม้เขาจะรู้ดีว่าเจียงหยวนเร็วกว่าตนมาก ทว่าก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะเร็วกว่าขนาดนี้!

เขาจึงรีบตรงดิ่งไปตามหาตัวเจียงหยวนเพื่อถามความจริงให้กระจ่างในทันที

ภายในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล จ้าวเทียนหมิงพบตัวเจียงหยวนอย่างรวดเร็ว

เจียงหยวนกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ปอกแอปเปิลให้คนเจ็บด้วยสีหน้าสงบนิ่งไร้อารมณ์

ในเวลานี้ หญิงสาวผู้บาดเจ็บได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว คราบเลือดบนใบหน้าถูกชะล้างออกจนหมด เผยให้เห็นดวงหน้าที่สมบูรณ์แบบ

ผิวพรรณขาวผ่องกระจ่างใส เครื่องหน้าสะสวยหมดจด กิริยาท่าทางดูเรียบร้อยอ่อนหวาน

"หลิวเหมิงเหมิง เธอเองเหรอ?" จ้าวเทียนหมิงจำหญิงสาวที่ได้รับบาดเจ็บได้ในปราดแรกที่เห็น

ตอนที่พาตัวขึ้นรถมาเมื่อครู่ ประการแรกคือสถานการณ์คับขัน เขาจึงไม่มีเวลาได้พิจารณาดูให้ถี่ถ้วน

ประการที่สองคือเลือดเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า ประกอบกับไม่ได้พบหน้ากันมาหลายปี เขาจึงจำเธอไม่ได้ในทันที

ทว่าในตอนนี้ ทั้งเจียงหยวนและจ้าวเทียนหมิงต่างก็จำได้แล้ว ว่าหญิงสาวผู้บาดเจ็บทั้งสองคน คนหนึ่งชื่อหลิวเหมิงเหมิง ส่วนอีกคนชื่อหลิวเถียนเถียน

ทั้งคู่ต่างก็เป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็กของพวกเขา

ชั่วพริบตานั้น ความทรงจำของเจียงหยวนก็พลันแจ่มชัดขึ้นมา

เด็กหญิงตัวกะเปี๊ยกสองคนที่ว่าง่ายแสนเชื่อง คอยวิ่งเล่นตามก้นเขาต้อย ๆ

และ... แววตาคู่ที่อยู่เบื้องหลังพวกเธอ แววตาอันเย็นชาทว่าแฝงประกายเปี่ยมชีวิตชีวาคู่นั้น

นั่นคือดวงตาของหลิวซือซือ ลูกพี่ลูกน้องของหลิวเหมิงเหมิง

เมื่อจำคนรู้จักเก่าแก่ได้ ในใจของเจียงหยวนก็รู้สึกยินดีอยู่ไม่น้อย

เพียงแต่น่าเสียดายที่หลิวเถียนเถียนถูกนำตัวมาส่งช้าเกินไป ตอนนี้จึงยังคงหมดสติเนื่องจากเสียเลือดมาก

โชคดีที่ไม่มีอันตรายถึงแก่ชีวิต เพียงแต่ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงคนไข้เพิ่มอีกสองสามวัน

ส่วนหลิวเหมิงเหมิงนั้นถือว่าโชคดีกว่ามาก

ด้วยความเร็วรถระดับบินได้ของเจียงหยวน ทำให้เธอถูกส่งตัวมาถึงโรงพยาบาลภายในเวลาอันสั้น และได้รับการถ่ายเลือดอย่างเพียงพอในทันท่วงที

อาการบาดเจ็บของเธอจึงทุเลาลงไปได้มาก สภาพร่างกายของเธอจึงดีกว่าพี่สาวของเธอหลายเท่านัก

หลิวเหมิงเหมิงหมดสติไปไม่นานนัก ตอนนี้เธอก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้ว

และเมื่อเธอส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมา เปลือกตาสั่นไหวพร้อมกับลืมตาตื่นขึ้น

ใบหน้าของเจียงหยวนก็พลันปรากฏสู่คลองจักษุของเธอในทันที

เธอจำเจียงหยวนได้ตั้งแต่แวบแรก

"พี่เองเหรอคะ พี่หยวน พี่เป็นคนช่วยฉันไว้เหรอ?" หลิวเหมิงเหมิงทั้งตกใจทั้งดีใจระคนกัน

เจียงหยวนยิ้มพลางพยักหน้ารับ พร้อมกับลูบศีรษะของเธอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู เหมือนอย่างที่เคยทำตอนเด็ก ๆ

ลูบหัวสะกดใจ

สองแก้มของหลิวเหมิงเหมิงพลันขึ้นสีแดงระเรื่อในทันใด ทว่าเธอกลับไม่ได้เบี่ยงหลบแต่ประการใด

อันที่จริง เธอก็ชอบความรู้สึกเวลาที่ถูกพี่หยวนลูบหัวอยู่เหมือนกัน

"เหมิงเหมิง เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" จ้าวเทียนหมิงเอ่ยปากทัก

หลิวเหมิงเหมิงเพิ่งจะสังเกตเห็นเขา จึงเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจทันที "เทียนหมิง นายเองเหรอเนี่ย?"

จ้าวเทียนหมิงพยักหน้ารับเช่นกัน ก่อนจะเอ่ย "คราวนี้ต้องขอบคุณเจียงหยวนเลยนะ เขาพาเธอมาส่งโรงพยาบาลเป็นคนแรก อาการบาดเจ็บของเธอถึงไม่ได้หนักเท่าพี่สาว แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอก นอนพักสักสองสามวันเดี๋ยวเธอก็หายดีแล้ว"

พอหลิวเหมิงเหมิงได้ยินว่าพี่สาวของเธอปลอดภัยดี ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ทั้งสามคนเป็นคนคุ้นเคยเก่าแก่ที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี จึงเริ่มเปิดฉากสนทนารำลึกความหลังกันขึ้นมา

พูดคุยกันไปได้ราว ๆ ครึ่งชั่วโมง

หลิวเหมิงเหมิงก็พลันยิ้มออกมาอย่างขี้เล่น แล้วเอ่ยว่า "พวกนายสองคนช่วยชีวิตพวกเราสองพี่น้องไว้ พวกเราก็ไม่มีอะไรจะตอบแทน งั้นฉันบอกข่าวอะไรพวกนายสักเรื่องก็แล้วกันนะ"

จ้าวเทียนหมิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที "ข่าวอะไรเหรอ ทำไมต้องทำลับ ๆ ล่อ ๆ ด้วย"

เจียงหยวนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองดูเธออย่างเงียบ ๆ รอฟังเรื่องราวต่อไป

หลิวเหมิงเหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกลับ "เป็นข่าวเกี่ยวกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของฉัน หลิวซือซือ รับรองเลยว่าพวกนายต้องสนใจมากแน่ ๆ"