ตอนที่ 82 มหาเศรษฐีแสนล้าน

หลิวซือซือ

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เจียงหยวนก็พอจะมีความทรงจำอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรนัก

กลับเป็นจ้าวเทียนหมิงที่ดูจะสนใจขึ้นมาทันควัน และรีบซักไซ้ต่อทันที "ตกลงมันเป็นข่าวอะไรกันแน่?"

หลิวเหมิงเหมิงยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ย "พวกนายเคยได้ยินชื่อ หลิวเทียนอวิ๋น บ้างไหมล่ะ?"

หลิวเทียนอวิ๋น?

เจียงหยวนส่ายหน้า เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับชื่อนี้เลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน จ้าวเทียนหมิงพอได้ยินชื่อนี้ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

เขาโพล่งออกมาอย่างลืมตัว "หลิวเทียนอวิ๋น เจ้าพ่อวงการประกันภัยแห่งเซียะเฉิงคนนั้นน่ะเหรอ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านของเซียะเฉิงน่ะนะ?"

เมื่อได้ยินคำว่ามหาเศรษฐีแสนล้าน คิ้วของเจียงหยวนก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย

ในหนานเฉิง แม้จะมีมหาเศรษฐีหมื่นล้านอยู่ไม่น้อย ถึงขั้นมีเส้นทางมหาเศรษฐีร้อยล้านอยู่ด้วยก็ตาม

ทว่ามหาเศรษฐีระดับแสนล้านกลับมีอยู่เพียงหยิบมือเดียวเท่านั้น นับว่าเป็นจำนวนที่น้อยนิดอย่างยิ่ง

บุคคลที่มีทรัพย์สินระดับนี้ ย่อมเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับพญามังกร เป็นบุคคลระดับเดียวกับซูเทียนหาว เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้นั้น

หลิวซือซือ ดันไปมีเอี่ยวกับบุคคลระดับนี้เข้าจนได้

หลิวเหมิงเหมิงไม่คิดจะอมพะนำอีกต่อไป เธอเริ่มเล่าเรื่องราวของหลิวซือซือต่อทันที

ที่แท้หลิวซือซือมีปู่รองอยู่คนหนึ่ง เมื่อหลายสิบปีก่อนเกิดทะเลาะกับคนในบ้านจนแตกหัก จึงหนีออกจากบ้านไป

ปู่รองคนนี้มีสายตาที่เฉียบแหลมเป็นเลิศ เขามุ่งหน้าไปยังเซียะเฉิงเพื่อก่อร่างสร้างตัว กระโจนเข้าสู่วงการธุรกิจประกันภัย

หลังจากบุกเบิกฟันฝ่ามานานหลายสิบปี เขาก็สามารถสร้างอาณาจักรธุรกิจประกันภัยขึ้นมาได้จริง ๆ

เพียงแต่ผลพวงจากการตรากตรำทำงานหนักมาเนิ่นนาน ร่างกายของเขาจึงทนรับไม่ไหวมาตั้งนานแล้ว สภาพเป็นเพียงเทียนเล่มสุดท้ายที่ใกล้จะดับ

เมื่อวันที่ 12 ของเดือนที่แล้ว ปู่รองของหลิวซือซือก็ได้เสียชีวิตลงที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเซียะเฉิง

และปู่รองของหลิวซือซือผู้นั้น ก็คือเจ้าพ่อวงการประกันภัย หลิวเทียนอวิ๋น นั่นเอง

ทว่าหลิวเทียนอวิ๋นครองตัวเป็นโสดไม่มีทายาทตลอดชีวิต ดังนั้นหลิวซือซือจึงกลายเป็นผู้สืบทอดมรดกเพียงคนเดียวของเขา

พูดอีกอย่างก็คือ หลิวซือซือกลายเป็นผู้หญิงที่กำลังจะได้รับมรดกจนกลายเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านไปแล้ว

จะใช้คำว่าสาวรวยมาอธิบายก็คงดูด้อยค่าเกินไปด้วยซ้ำ

หากใครสามารถคว้าหัวใจของเธอมาครอง ได้แต่งงานครองคู่กับเธอได้ล่ะก็ ย่อมช่วยย่นระยะเวลาการดิ้นรนสู้ชีวิตไปได้หลายร้อยปีอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

"บ้าน่า!" จ้าวเทียนหมิงกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เธอได้สืบทอดมรดกระดับมหาเศรษฐีแสนล้านมาง่าย ๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ?"

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

แม้ว่าจ้าวเทียนหมิงจะเป็นเด็กเรียนเก่ง จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด พอกลับประเทศมาก็ยังสร้างตัวด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองจนได้ก้าวขึ้นมาเป็นรองประธานของบริษัทเทียนฉี่

ทว่าเบื้องหลังประวัติชีวิตอันเจิดจรัสเหล่านั้น กลับทำให้จ้าวเทียนหมิงเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งอย่างลึกซึ้ง

การดิ้นรนต่อสู้ด้วยกำลังของคนเพียงคนเดียวนั้น มีขีดจำกัดเสมอ

ถึงแม้ว่าเขาจะโดดเด่นเพียงใด แต่เขาสู้ชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้ ทรัพย์สินที่มีก็เพิ่งจะแตะหลักร้อยล้านเท่านั้นเอง

หนทางที่จะก้าวไปสู่การเป็นมหาเศรษฐีแสนล้าน ยังคงห่างไกลจนมิอาจเอื้อม

จ้าวเทียนหมิงเข้าใจดีแก่ใจว่า ในตลาดเกมภายในประเทศ มีบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างบริษัทหยวนเหม่ยกดหัวตนเองอยู่ตลอดเวลา

ต่อให้บริษัทเทียนฉี่ของเขาจะพัฒนาต่อไปอีกนับสิบปี ก็คงแทบไม่มีโอกาสที่จะทำให้ทรัพย์สินของเขาพุ่งขึ้นไปถึงระดับมหาเศรษฐีหมื่นล้านได้เลย

ความคิดหนึ่งพลันผุดขึ้นมาในใจของจ้าวเทียนหมิงอย่างห้ามไม่ได้

แต่ถ้าหาก... ตนเองได้คบหากับหลิวซือซือขึ้นมา นั่นไม่เท่ากับว่าได้ก้าวกระโดดขึ้นสู่สวรรค์ในพริบตาเดียวหรอกเหรอ?

ทันทีที่มีความคิดนี้แวบเข้ามา เขาก็แอบด่าทอตัวเองในใจว่าช่างไร้อนาคตสิ้นดี

ถึงขนาดไม่คิดจะพึ่งพาหยาดเหงื่อแรงกายของตนเอง แต่กลับคิดจะเกาะผู้หญิงกิน

ทว่าในใจของเขากลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคาดหวังขึ้นมา

หลิวซือซือจะชอบผู้ชายแบบไหนกันนะ?

เธออาจจะชอบผู้ชายแบบเราก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

ตัวเราเองก็นับว่าเป็นผู้ชายที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาผู้ชายแถบตำบลชิงเหอบ้านเกิดแล้วนี่นา

ไม่แน่นะ เธออาจจะชอบคนสเปกแบบเราก็ได้?

ก็ไม่แน่หรอกนะ

ในขณะที่ความคิดของจ้าวเทียนหมิงกำลังล่องลอยเตลิดเปิดเปิงอยู่นั้น

เจียงหยวนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ยินข่าวเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

หลิวเหมิงเหมิงแอบชื่นชมเจียงหยวนอยู่ในใจ ความสุขุมมั่นคงระดับนี้ช่างหาได้ยากยิ่งนักจริง ๆ

แม้กระทั่งผู้ชายที่ยอดเยี่ยมอย่างจ้าวเทียนหมิง พอได้ยินเรื่องนี้เข้า จิตใจก็ยังอดสั่นคลอนไม่ได้

ทว่าเจียงหยวนกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ย่อมแสดงให้เห็นแล้วว่าจิตใจของเขามั่นคงมากเพียงใด

หลิวเหมิงเหมิงราดน้ำมันลงบนกองไฟต่อ พลางเอ่ยหยอกเย้า "เมื่อวานพี่สาวโทรมาบอกฉันว่า คืนนี้เธอจะเดินทางมาถึงตำบลชิงเหอ ถ้าพวกนายคิดจะเตรียมตัวล่ะก็ ต้องรีบลงมือแต่เนิ่น ๆ แล้วนะ"

คำพูดประโยคเดียวปลุกคนจากความฝัน

จ้าวเทียนหมิงได้สติกลับมาทันที เขาร้อนรนอยากจะรีบกลับไปเตรียมตัวให้พร้อมเสียเดี๋ยวนี้

หลังจากเอ่ยลาแบบลวก ๆ ไปสองสามคำ เขาก็ตระเตรียมตัวมุ่งหน้ากลับตำบลชิงเหอในทันที

ส่วนเจียงหยวนยังคงนั่งปอกแอปเปิลต่อไปด้วยท่าทีไม่ยินดียินร้าย

หลิวเหมิงเหมิงอดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถาม "พี่ไม่สนใจพี่สาวของฉันเลยเหรอคะ?"

เจียงหยวนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขายังคงปอกแอปเปิลต่อไปอย่างมีสมาธิพลางเอ่ย "ทำไมต้องสนใจด้วยล่ะ?"

เขายื่นแอปเปิลลูกหนึ่งให้หลิวเหมิงเหมิงอย่างประณีต ก่อนจะหยิบอีกผลขึ้นมากัดกินเอง

"นั่นมหาเศรษฐีแสนล้านเลยนะ พี่ไม่หวั่นไหวบ้างเลยเหรอ แม้แต่จ้าวเทียนหมิงยังต้านทานสิ่งล่อใจขนาดนี้ไม่ไหวเลยนะ!" หลิวเหมิงเหมิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

เจียงหยวนกัดแอปเปิลไปคำหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างไม่แยแส "มหาเศรษฐีแสนล้านมันสูงส่งนักหรือไง?"

คำพูดนี้ไม่ได้หมายความว่าเขาวางมาดใหญ่โต หรือแสร้งทำตัวสูงส่งแต่อย่างใด

นับตั้งแต่ที่เขาสุ่มได้หุ้นของบริษัทยักษ์ใหญ่มากมายหลายแห่งมาครอง ทรัพย์สินรวมของเขาก็ทะลุแสนล้านไปตั้งนานแล้ว

มหาเศรษฐีแสนล้าน จึงไม่ได้มีค่าพอให้เขาต้องตื่นเต้นอะไรเลยจริง ๆ

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +100]

หลิวเหมิงเหมิงรู้สึกตกตะลึง เจียงหยวนช่างกล้าพูดจาโอ้อวดคำโตเสียจริง มันทำให้เธอไม่อยากจะเชื่อเลย

"พี่หยวน พี่พูดจริงเหรอคะเนี่ย?"

เจียงหยวนพยักหน้ารับ

แววตาของหลิวเหมิงเหมิงทอประกายเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแวบหนึ่ง เธอค่อย ๆ ลดเสียงลงแล้วกระซิบกับเจียงหยวน

"พี่หยวน จริง ๆ แล้วฉันแอบปิดบังเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งไว้ ตั้งใจไม่บอกจ้าวเทียนหมิงค่ะ"

"เพราะว่าพี่เป็นคนช่วยชีวิตฉันไว้ ไม่ใช่เขาช่วย ฉันก็เลยอยากจะช่วยสนับสนุนพี่ เมื่อกี้ถึงได้จงใจพูดต่อหน้าเขาแบบนั้น เพื่อให้เขาเดินทางกลับตำบลชิงเหอไปก่อน"

"ถ้าพี่ซือซือรู้เรื่องที่ฉันกับเถียนเถียนเกิดอุบัติเหตุ เธอจะต้องรีบมาที่นี่เพื่อเฝ้าดูแลพวกเราที่โรงพยาบาลแน่นอน ถึงตอนนั้น... พี่ก็จะมีโอกาสแล้วนะคะ"

เมื่อได้ฟัง เจียงหยวนก็เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

นึกไม่ถึงเลยว่าหลิวเหมิงเหมิงคนนี้ที่ดูภายนอกไร้เดียงสาใสซื่อ แถมน่ารักน่าเอ็นดู จะแอบมีความคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ซ่อนอยู่ในใจด้วย

แต่เมื่อเห็นว่าเธอก็ทำไปด้วยความหวังดี เห็นแก่ที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้ จึงอยากจะตอบแทนบุญคุณถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้ลงไป

เจียงหยวนจึงไม่ได้ว่าอะไรมากความ เพียงแต่เอ่ยเตือนไปคำหนึ่ง "คราวหน้าอย่าทำเรื่องแบบนี้อีกล่ะ เทียนหมิงก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แค่ชั่ววูบหนึ่งอาจจะทนสิ่งล่อตาล่อใจไม่ไหวก็เท่านั้นเอง"

หลิวเหมิงเหมิงจ้องมองใบหน้าของเจียงหยวน ชั่วขณะนั้นเธอเดาความคิดของเขาไม่ออกเลยจริง ๆ

ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้ชายทั่วไปได้ยินข่าวนี้เข้า ป่านนี้คงจะดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว

ทว่าเจียงหยวนกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาแสดงออกด้วยความสงบนิ่งเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

ชั่วขณะนั้น หลิวเหมิงเหมิงรู้สึกเพียงว่าใบหน้าของเจียงหยวนถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกแห่งความลึกลับและแปลกตา

เธออดใจไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้นมา "พี่หยวน ตอนนี้พี่ทำงานอะไรอยู่เหรอคะ?"

เจียงหยวนตอบออกไปทันทีโดยไม่ต้องคิด "พนักงานส่งพัสดุ"

หลิวเหมิงเหมิงถึงกับเซถลาไปก้าวหนึ่ง แทบจะล้มพับลงไปกองกับพื้น

พนักงานส่งพัสดุเนี่ยนะ?