ตอนที่ 83 ความหวังดีของหลิวเหมิงเหมิง

"พนักงานส่งพัสดุ... นึกไม่ถึงเลยว่าชีวิตพี่หยวนจะน่าเวทนาขนาดนี้" หลิวเหมิงเหมิงรู้สึกสงสารอยู่ในใจ

"แต่ว่าชีวิตของพี่หยวน อาจจะยังมีโอกาสพลิกกลับมาผงาดขึ้นมาได้อยู่นะ"

ที่หลิวเหมิงเหมิงจงใจกันตัวจ้าวเทียนหมิงออกไป ก็เพื่อที่จะช่วยเหลือเจียงหยวน และจับคู่เขากับหลิวซือซือ ลูกพี่ลูกน้องของตน

คนอื่นอาจไม่รู้เรื่องนี้ ทว่ามีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดี ว่าอันที่จริงพี่สาวของเธอแอบหลงรักและเฝ้ามองเจียงหยวนมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว

เพียงแต่ความรู้สึกนี้ถูกพี่สาวอย่างหลิวซือซือซ่อนไว้ลึกสุดใจ ไม่เคยแสดงออกมาให้ใครเห็นง่าย ๆ เลย

หากเจียงหยวนยอมลดทิฐิลงแล้วเป็นฝ่ายรุกจีบหลิวซือซือ จากที่เธอรู้จักพี่สาวคนนี้ดี ย่อมมีโอกาสประสบความสำเร็จสูงมากแน่ ๆ

แต่เมื่อดูจากสภาพของพี่หยวนในตอนนี้แล้ว เขาคงไม่มีทางเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแน่

"ดูท่าฉันคงต้องสร้างโอกาส ช่วยเหลือพี่หยวนให้เต็มที่แล้วล่ะ" หลิวเหมิงเหมิงคิดในใจ

ในเมื่อพี่หยวนช่วยชีวิตตนเอาไว้ บุญคุณในครั้งนี้ ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้าเธอก็ต้องตอบแทนให้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น นี่ก็แค่การยื่นมือเข้าช่วย จับคู่เขากับพี่สาวของเธอสักหน่อยเท่านั้นเอง

เธอรู้ดีว่าพี่หยวนมีศักดิ์ศรีสูงมาก ย่อมไม่ยอมเสียหน้าแน่

เรื่องนี้จึงจำเป็นต้องให้นางเอกอย่างเธอออกโรงเอง

ต่อให้ไม่มีโอกาส เธอก็ต้องสร้างโอกาสขึ้นมาให้จงได้

หลิวเหมิงเหมิงตัดสินใจแน่วแน่ ว่าจะช่วยเป็นแม่สื่อจับคู่เจียงหยวนกับพี่สาวของเธอให้ได้

หวังว่าจะได้ตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตของเจียงหยวน และในขณะเดียวกันก็หวังให้พี่สาวของเธอได้ลงเอยกับคนที่แอบรัก

สายตาของเธอจับจ้องใบหน้าอันหล่อเหลาของเจียงหยวนอย่างเป็นประกาย พลางเริ่มวางแผนการในใจ

หลังจากเจียงหยวนจัดการจ่ายค่ารักษาพยาบาลและเรื่องที่เกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้ว เขาก็ตั้งใจว่าจะขับรถกลับบ้านที่ตำบลชิงเหอในทันที

ทว่าในจังหวะนั้นเอง หลิวเหมิงเหมิงก็เอ่ยปากขึ้น

"พี่หยวน คืนนี้พี่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนฉันไปเจอพี่สาวหน่อยได้ไหมคะ?" หลิวเหมิงเหมิงโพล่งขึ้นมา

"ทำไมล่ะ?"

เจียงหยวนรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง

"ฉันได้ยินมาว่าช่วงนี้พี่สาวไปมีเรื่องเดือดร้อนใหญ่เข้า น่าจะมีแค่พี่คนเดียวที่ช่วยเธอได้ค่ะ"

หลิวเหมิงเหมิงกุเรื่องโกหกขึ้นมาส่งเดช เพื่อหาข้ออ้างให้เจียงหยวนกับพี่สาวของเธอได้พบหน้ากัน

บางทีอาจไม่จำเป็นต้องคอยจับคู่ให้วุ่นวาย ไม่แน่ว่าแค่ทั้งสองคนได้สบตากัน ก็อาจจะตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นจนใจตรงกันเลยก็ได้

ก็ไม่แน่นี่นา

แต่ข้อแม้คือ ต้องให้ทั้งสองคนได้พบกันก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องตัดหน้าผู้ชายคนอื่นให้ได้เสียก่อน

แบบนี้พี่หยวนถึงจะมีโอกาสชนะ หลิวเหมิงเหมิงคิดในใจ

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงยอมเอ่ยคำโกหกสีขาวขึ้นมาคำโต อ้างว่าหลิวซือซือกำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่ และต้องการความช่วยเหลือจากเจียงหยวน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงหยวนก็พยักหน้ารับ

ในเมื่อหลิวซือซือกำลังเดือดร้อน ตนเองจะยืนดูดายก็คงไม่เหมาะ

เขาไม่รังเกียจที่จะยื่นมือช่วยเหลือคนรู้จักเก่าแก่สักเล็กน้อย

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรหาแม่ของตนเอง เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟังคร่าว ๆ พร้อมกับบอกว่าตนจะกลับบ้านในวันพรุ่งนี้

ทางด้านหลิวเหมิงเหมิงก็โทรศัพท์ไปหาพี่สาวเช่นกัน บอกว่าวันนี้บ้านเก่าที่บ้านเกิดเกิดพังถล่มลงมา ตอนนี้เธอกำลังนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาล

และก็เป็นไปตามคาด หลิวซือซือที่อยู่อีกฟากหนึ่งของสายเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ก็บอกทันทีว่าจะรีบเดินทางมาในคืนนี้

"เยี่ยมไปเลย ทีนี้ก็แค่รอให้ถึงตอนค่ำแล้ว" หลิวเหมิงเหมิงแอบดีใจอยู่ในใจ

อันที่จริง อาการบาดเจ็บของเธอไม่ได้สาหัสอะไรเลยตั้งแต่แรก

เพียงแต่หมดสติไปเพราะเสียเลือดมากเกินไปเท่านั้น และเพราะความเร็วรถของเจียงหยวนที่แล่นเร็วดุจพายุ จึงพาเธอมาส่งถึงโรงพยาบาลประจำตำบลได้ทันท่วงทีจนได้รับการถ่ายเลือด

ความจริงแล้ว หากเธอได้นอนพักผ่อนต่ออีกสักสองสามชั่วโมง ก็สามารถทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลได้ในทันทีแล้ว

เพียงแต่เพื่ออนาคตของเจียงหยวนและความสุขของพี่สาว เธอจึงจงใจเลือกที่จะนอนแกร่วอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ เพื่อสร้างโอกาสให้เจียงหยวนกับหลิวซือซือได้เจอกัน

"งั้นฉันไปถอยรถเข้าที่จอดก่อนนะ" เจียงหยวนลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะไปจอดรถ

เมื่อครู่เพราะรีบพาหลิวเหมิงเหมิงที่บาดเจ็บส่งโรงพยาบาล รถของเขาจึงยังจอดทิ้งไว้อยู่ด้านล่าง

รถเหรอ?

ตอนนี้หลิวเหมิงเหมิงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ดูเหมือนว่าเจียงหยวนจะใช้รถที่มีความเร็วสูงมากคันหนึ่งขับพาเธอมาส่งที่นี่

อีกทั้งการตกแต่งภายในรถคันนั้นยังหรูหราอลังการ มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา

หรือว่าที่พี่หยวนบอกว่าตัวเองเป็นพนักงานส่งพัสดุ จะเป็นแค่เรื่องล้อเล่นกันนะ?

สัญชาตญาณของหลิวเหมิงเหมิงเฉียบไวมาก เธอเริ่มจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

"พี่หยวน ให้ฉันไปด้วยสิคะ ฉันไม่ได้เจ็บหนักอะไรขนาดนั้น ตอนนี้พอจะเดินไหวแล้วล่ะ พวกเราไปหาอะไรกินด้วยกันเถอะค่ะ" หลิวเหมิงเหมิงรีบเอ่ยขึ้นมาทันที

เธออยากจะเห็นรถเฟยทุยเท่อ 500 คันนั้นอีกสักครั้ง เพื่อค้นหาร่องรอยเงื่อนงำบางอย่างจากมัน

"เอาสิ" เจียงหยวนพยักหน้าตกลง

ทว่าหลิวเหมิงเหมิงเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดไปมาก

แม้ว่าจะเพิ่งได้รับการถ่ายเลือดมาหยก ๆ ทว่าใบหน้าก็ยังคงซีดเซียวแลดูอมโรคอยู่บ้าง

ลำพังแค่จะให้เธอเดินเองคนเดียวก็ยังดูทุลักทุเล

เจียงหยวนจึงจำต้องใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างก็พาดประคองไหล่ของเธอ ค่อย ๆ พยุงเธอเดินลงบันไดไปทีละก้าว

ท่าทางของคนทั้งสองดูสนิทสนมแนบชิดกันมาก ในสายตาของคนนอก ย่อมดูราวกับเป็นคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังหวานชื่นกันอยู่ไม่มีผิด

ถึงแม้เจียงหยวนจะรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องปกติธรรมดา ตนเองก็แค่กำลังช่วยดูแลคนป่วยเท่านั้น

ทว่าเมื่อหลิวเหมิงเหมิงได้สัมผัสกับท่อนแขนอันแข็งแกร่งทรงพลังของเจียงหยวน รวมถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา

พวงแก้มของเธอ ก็พลันแดงซ่านขึ้นมาด้วยความเขินอายในทันที

และเมื่อเธอแอบชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของเจียงหยวน หัวใจของเธอก็พลันเต้นรัวกระหน่ำราวกับมีกวางน้อยวิ่งพล่านอยู่ข้างใน

"พี่หยวนหล่อจริง ๆ เลยแฮะ" หลิวเหมิงเหมิงอดที่จะแอบเพ้อไม่ได้

"ถ้าพี่สาวไม่ชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ แล้วสุดท้ายพี่หยวนไม่ได้แต่งงานกับเธอ ถ้างั้นเราก็..."

ยิ่งคิด หลิวเหมิงเหมิงก็ยิ่งหน้าแดงก่ำ ดูราวกับผลแอปเปิลสีแดงผลเล็ก ๆ ลูกหนึ่ง

ทว่าเจียงหยวนไม่ได้มีความคิดฟุ้งซ่านมากมายอย่างที่เธอคิด

หลังจากซิ่งรถมาตลอดทาง ตอนนี้ท้องของเขาก็เริ่มส่งเสียงประท้วงขึ้นมาแล้ว เขาแค่อยากจะรีบไปหาอะไรกินให้อิ่มท้องไว ๆ เสียที

เมื่อทั้งสองคนเดินลงมาถึงชั้นล่าง

ก็มีชาวบ้านที่มามุงดูสองสามคน กำลังยืนจ้องมองรถเฟยทุยเท่อ 500 ของเจียงหยวนพลางวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุดปาก

"รถคันนี้รูปลักษณ์เท่ชะมัดเลย แต่โลโก้ดูไม่ค่อยคุ้นตาเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าจะแพงไหมนะ"

"ตาม้าหามีแววไม่ นี่มันคือรุ่นที่ได้ชื่อว่าเป็นอสูรกายแห่งสมรรถนะอย่างเฟยทุยเท่อ 500 ในซีรีส์เฟยทุยเท่อนะโว้ย นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าจะมาเห็นรถระดับนี้ในที่บ้านนอกคอกนาแบบนี้ได้!"

"พี่นี่รอบรู้จริง ๆ ขนาดรถแรร์แบบนี้พี่ยังรู้จักเลย"

"หึ รถรุ่นนี้มันไม่ได้ผลิตออกมาเป็นจำนวนมาก พวกแกไม่รู้จักก็ถือเป็นเรื่องปกติ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเคยทำงานในศูนย์บริการมาตั้งหลายปี มีหวังฉันก็คงไม่รู้จักเหมือนกันแหละ"

คาดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนจำมันได้ด้วย

เจียงหยวนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของผู้คนรอบข้าง เขาพาหลิวเหมิงเหมิงขึ้นรถ เตรียมจะขับรถไปจอดไว้ที่ลานจอดรถ

ส่วนหลิวเหมิงเหมิงกลับมองใบหน้าด้านข้างของเจียงหยวนด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

คำพูดของคนพวกนั้นเมื่อครู่ เธอได้ยินเข้าหูอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งทุกคำ

"พี่หยวน พี่เป็นพนักงานส่งพัสดุจริง ๆ เหรอคะ?" หลิวเหมิงเหมิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา

"อืม" เจียงหยวนตอบสั้น ๆ เพียงคำเดียว

ทว่าหลิวเหมิงเหมิงกลับยกมือขวาขึ้นชี้ไปยังนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งที่วางอยู่ตรงมุมรถในทันที

เธอส่งเสียงถามดังลั่น "พี่หยวนคะ นาฬิกาเรือนนี้เพชรเยอะขนาดนี้ พี่บอกฉันหน่อยได้ไหมคะว่ามันราคาเท่าไหร่กันแน่?"

แย่ละสิ

เจียงหยวนลืมเก็บนาฬิกากราฟฟ์เรือนนี้ไปเสียสนิท เพียงแค่โยนทิ้งไว้ในรถส่ง ๆ ไม่นึกเลยว่าจะถูกพบเข้าจนได้