ตอนที่ 84 สองพี่น้องตกตะลึง

นาฬิกากราฟฟ์ที่ประดับด้วยเพชรสีขาวขนาดรวม 153 กะรัต ช่างหรูหราจนยากจะหาใดเปรียบ

ทว่าตอนที่เจียงหยวนได้รับมา เขากลับนึกรังเกียจว่าของรางวัลชิ้นนี้ธรรมดาเกินไป จึงโยนทิ้งไว้ในรถส่ง ๆ

ไม่นึกเลยว่าตาของหลิวเหมิงเหมิงจะไวขนาดนี้ ถึงได้สังเกตเห็นนาฬิกาฝังเพชรเรือนนี้เข้าในทันที

"มันก็แค่ของเล่นจำลองน่ะ บาทเดียวก็ซื้อนาฬิกาแบบนี้ได้ตั้งสามเรือนแล้ว" เจียงหยวนกุเรื่องโกหกออกไปส่งเดช

"แล้วรถคันนี้ล่ะคะ?"

"อ๋อ ผมเช่าน่ะ นานทีปีหนจะได้กลับบ้านทั้งที ก็ต้องเอามาขับอวดหน้าอวดตากันหน่อยสิครับ"

หลิวเหมิงเหมิงยิ่งทวีความสงสัยเข้าไปใหญ่

สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกกับเธอว่า เรื่องนี้ต้องไม่มีทางเรียบง่ายแบบนั้นแน่

ทว่าเธอก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ เพราะอย่างไรเสียเจียงหยวนก็คงไม่มีทางยอมพูดความจริงออกมาดี ๆ อยู่แล้ว

เอาไว้คืนนี้ได้เจอหน้าลูกพี่ลูกน้องของตนเสียก่อนค่อยว่ากัน

เพียงแต่ในระหว่างนั้น ความรู้สึกนึกคิดของหลิวเหมิงเหมิงกลับค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปโดยไม่รู้ตัว

เธอแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าอันหล่อเหลาของเจียงหยวนอยู่เป็นระยะ และรู้สึกได้ทันทีว่าหัวใจของตัวเองเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

โดยเฉพาะตอนที่เจียงหยวนกำลังขับรถเฟยทุยเท่อ 500 คันนี้ ควบคู่ไปกับตอนที่ได้เห็นนาฬิกาเพชรกราฟฟ์เรือนนั้น

ใช่แล้ว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าเริ่มเห่อแดงและลมหายใจก็พลอยถี่กระชั้นขึ้นตามไปด้วย

ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะเสน่ห์รูปลักษณ์ของเทพบุตรนั้นเปรียบเสมือนตาข่ายฟ้าแหดิน ยากที่ผู้หญิงคนไหนจะดิ้นรนหลุดพ้นไปได้

หลิวเหมิงเหมิงไม่อาจหักห้ามใจ และได้กลายมาเป็นแฟนคลับตัวยงของเจียงหยวนไปเสียแล้วโดยไม่รู้ตัว

เจียงหยวนประคองหลิวเหมิงเหมิงเดินเข้าไปในโรงอาหารของโรงพยาบาล ก่อนจะสั่งอาหารสำหรับผู้ป่วยมาให้เธอหนึ่งชุด

หลิวเหมิงเหมิงแกล้งทำเป็นยกมือไม่ขึ้น เอ่ยกับเจียงหยวนด้วยน้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง "พี่หยวน ฉันยกมือไม่ไหวเลยค่ะ ไม่มีแรงเลย พี่ช่วยป้อนฉันหน่อยได้ไหมคะ?"

เจียงหยวน: ???

เมื่อครู่เธอยังบอกเองไม่ใช่หรือว่าบาดเจ็บแค่นิดหน่อย กระทั่งให้ตนคอยประคองก็ยังพอเดินได้ แล้วไฉนพอจะกินข้าวกลับไม่มีแม้แต่แรงจะถือตะเกียบขึ้นมาเสียอย่างนั้น?

แต่ถึงอย่างนั้นเจียงหยวนก็ยังคีบอาหารขึ้นมาป้อนเธอด้วยความหวังดี เขาคีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงคำโตพร้อมข้าวสวย แล้วป้อน "อ้าม" เข้าไปในปากเล็ก ๆ ของหลิวเหมิงเหมิง

หลิวเหมิงเหมิงเคี้ยวอาหารที่เจียงหยวนป้อนให้คำนั้นพลางรู้สึกอิ่มเอมหวานชื่นไปถึงขั้วหัวใจ

รอยยิ้มเอียงอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างไม่อาจหักห้าม

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากับข้าวมันอร่อยจริง ๆ หรือเป็นเพราะเจียงหยวนเป็นคนป้อนให้ด้วยมือตัวเองกันแน่

ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นอยู่นั้น

แขกที่ไม่ได้รับเชิญสองคนก็พลันปรากฏตัวขึ้น

ชายหนุ่มสองคนที่มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกันเดินรี่เข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้วางใจบนใบหน้า

"เจียงหยวน เหมิงเหมิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

"ยังจำพวกเราสองพี่น้องได้ไหม หลัวโส่วเฉิงกับหลัวโส่วอี้ไง"

เมื่อเห็นสองคนนี้ คิ้วของเจียงหยวนก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์

ข้อแรกเป็นเพราะรอยยิ้มบนใบหน้าของคนทั้งคู่นั้นดูเสแสร้งและน่ารังเกียจจนเกินไป

ข้อสองก็เพราะเจียงหยวนจำพวกเขาทั้งสองคนได้แล้วนั่นเอง

ทั้งสองคนนี้ไม่ใช่เพื่อนเล่นในวัยเด็กที่ตนรู้จักสนิทสนมแต่อย่างใด

หากแต่เป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมชั้นเรียนสมัยประถมเท่านั้น

ซ้ำร้ายสองคนนี้ยังขึ้นชื่อลือชาเรื่องความหน้าด้านไร้ยางอายจนฉาวโฉ่ไปทั่ว

ไม่เพียงแต่ตอนเรียนจะชอบสมคบคิดกับรุ่นพี่คอยระรานรังแกทุบตีเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น แต่ยังมักจะชอบลักเล็กขโมยน้อยอยู่เป็นประจำอีกด้วย

หนำซ้ำพอทำเสร็จก็ยังโยนความผิดไปให้เพื่อนคนอื่น จนผู้คนต่างพากันก่นด่าสาปแช่งและคร่ำครวญด้วยความเดือดร้อนกันไปหมด

ในก้นบึ้งหัวใจของเจียงหยวนจึงไม่มีความรู้สึกดีให้แก่พี่น้องคู่นี้เลยแม้แต่น้อย

"พวกนายรู้ได้ยังไงว่าพวกเราอยู่ที่นี่?" เจียงหยวนขมวดคิ้วถาม

หลัวโส่วอี้หัวเราะแหะ ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า "พ่อฮีโร่ผดุงความยุติธรรมอย่างเจียงหยวน เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้นขึ้น พวกเราจะไม่รู้ได้ยังไงล่ะจริงไหม?"

เจียงหยวนไม่อยากเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับพวกมันอีก จึงถามตรงเข้าประเด็นทันที "แล้วพวกนายมาหาฉันทำไม?"

สองพี่น้องตระกูลหลัวสบตากัน ก่อนจะเอ่ยปากออกมาอย่างหน้าไม่อาย "พวกเราอยากจะขอให้นายช่วยอะไรพวกเราสักหน่อยน่ะ"

"แค่นายบอกไปว่า ระหว่างทางที่นายพาหลิวเหมิงเหมิงมาส่งวันนี้ จวนเจียนจะหมดหวังอยู่แล้ว แต่บังเอิญมาเจอพวกเราสองพี่น้องเข้าพอดี สุดท้ายก็เลยเป็นพวกเราสองคนที่ช่วยชีวิตเหมิงเหมิงเอาไว้"

"ขอแค่นายให้ความร่วมมือกับพวกเรา พวกเราก็พร้อมจะให้เงินนายก้อนโตเลยนะ นายลองเสนอราคามาได้เลย พวกเราจ่ายไหวอยู่แล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงหยวนก็เพียงแค่ส่งเสียง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่งอย่างราบเรียบ

เมื่อเข้าใจถึงเจตนาของสองพี่น้องสุดหน้าด้านคู่นี้แล้ว เขาก็รู้สึกทั้งขำทั้งเอือมระอา

ที่แท้ก็แค่อยากจะมาชุบมือเปิบเอาความดีความชอบ แล้วดึงตนให้ไปช่วยสร้างเรื่องโกหกด้วยกันนี่เอง

แสร้งกุเรื่องว่าระหว่างทางเจียงหยวนตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน จนเกือบจะทำให้หลิวเหมิงเหมิงต้องเอาชีวิตมาทิ้ง

แต่ยังดีที่ในเสี้ยววินาทีวิกฤต สองพี่น้องตระกูลหลัวได้ปรากฏตัวขึ้นมาราวกับเทวดาตกสวรรค์ ยื่นมือเข้าช่วยเหลือจนหลิวเหมิงเหมิงรอดพ้นมาได้

สองพี่น้องตระกูลหลัวผู้ไร้ยางอายคู่นี้ เล่ห์เหลี่ยมวิธีการทำงานยังคงต่ำช้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

เจียงหยวนแสยะยิ้ม "จุดประสงค์ที่พวกนายอยากให้ฉันโกหก คงเป็นเพราะพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอใช่ไหมล่ะ?"

สองพี่น้องตระกูลหลัวสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับสารภาพออกมาตรง ๆ "ใช่แล้ว ถ้าเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตหลิวเหมิงเหมิงเอาไว้ หลิวซือซือก็ย่อมต้องมองพวกเราเป็นพิเศษอยู่แล้ว"

ไม่นึกเลยว่าสองพี่น้องคู่นี้จะยอมรับออกมาโต้ง ๆ เช่นนี้ เจียงหยวนจึงอดไม่ได้ที่จะปรายตามองพวกมันด้วยความประหลาดใจ

"งั้นฉันขอถามอะไรสักข้อได้ไหม?" เจียงหยวนเลิกคิ้วขึ้น

"ถ้าฉันอยากได้เงิน ทำไมฉันไม่ขอจากหลิวซือซือตรง ๆ ไปเลยล่ะ จะต้องมาคอยเล่นละครตบตาร่วมกับพวกนายทำไมกัน?"

สองพี่น้องตระกูลหลัวได้ยินประโยคนี้เข้าก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอย่างสุดกลั้น

"ยัยเด็กหลิวซือซือนั่นจะมีปัญญาไปมีเงินมาจากไหนกันล่ะวะ?"

"ช่วงสองสามปีมานี้พวกเราสองพี่น้องทำธุรกิจหาเงินได้ตั้งเยอะแยะ นายเรียกราคามาได้เลย พวกเราพร้อมเปย์ให้จนพอใจทั้งสองฝ่ายแน่"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ในใจของเจียงหยวนก็กระจ่างแจ้งดั่งคันฉ่องส่องประกาย

ที่แท้สองพี่น้องโง่เง่าคู่นี้ก็ยังไม่รู้เรื่องที่หลิวซือซือกำลังจะได้รับมรดกมูลค่าแสนล้านจากคุณปู่รองของเธอ

นั่นหมายความว่า จุดประสงค์ของพวกมันสองคนก็คงเป็นเพียงแค่ความลุ่มหลงในความงดงามของหลิวซือซือเพียงเท่านั้น

เจียงหยวนจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ที่พวกนายทำแบบนี้ ก็เพื่อหลิวซือซืออย่างนั้นเหรอ?"

สองพี่น้องตระกูลหลัวตอบอย่างเปิดเผยไร้ยางอาย "นายไม่รู้อะไร ตอนนี้หลิวซือซือสวยหยาดเยิ้มยังกับดาราแถวหน้า แถมกิริยาท่าทางยังดูสูงศักดิ์สง่างามสุด ๆ ไปเลยด้วย"

"พวกเราสองพี่น้องน่ะอยากจะทำความรู้จักกับเธอใจจะขาด เสียแต่ที่ผ่านมายังไม่มีจังหวะดี ๆ สักที"

"ขอแค่พี่ชายเจียงหยวนยอมช่วยพวกเราเรื่องนี้ พวกเราจะตบรางวัลให้นายอย่างต่ำ ๆ ก็หลายหมื่นเลยนะเว้ย!"

โดยเฉพาะตอนท้ายที่พูดถึงคำว่า "หลายหมื่น" นั้น พวกมันจงใจเน้นเสียงดังลั่นเป็นพิเศษ

ก่อนจะมาที่นี่ พวกมันได้แอบสืบประวัติมาคร่าว ๆ แล้วว่า เจียงหยวนก็เป็นแค่พนักงานส่งพัสดุคนหนึ่งเท่านั้น

เงินตั้งหลายหมื่นหยวน นั่นมันเทียบเท่ากับเงินเดือนทั้งปีของเจียงหยวนเชียวนะ

ด้วยเหตุนี้สองพี่น้องตระกูลหลัวจึงมองเจียงหยวนด้วยความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม โดยไม่กลัวเลยแม้แต่น้อยว่าอีกฝ่ายจะไม่ตอบตกลง

พร้อมกันนั้นพวกมันก็หันไปมองหลิวเหมิงเหมิงแล้วพูดเสริมว่า "เหมิงเหมิงเธอก็ด้วยนะ อยากได้เท่าไหร่ว่ามาเลย พวกเรารับไหวทุกราคาอยู่แล้ว"

เมื่อเห็นท่าทางวางก้ามอวดรวยแบบเศรษฐีบ้านนอกของคนทั้งสอง หลิวเหมิงเหมิงก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรังเกียจทันที

ส่วนเจียงหยวนก็คร้านจะเสียเวลาพล่ามให้มากความ

เขาลุกขึ้นยืน ควักโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดเข้าไปดูบัญชีธนาคารออนไลน์ที่มีเงินฝากอยู่น้อยที่สุดของตน

จากนั้นก็ยื่นหน้าจอให้สองพี่น้องสมองทึบดูปราดหนึ่ง

ตอนแรกสองพี่น้องคู่นี้ยังทำท่าทีไม่แยแสและไม่เห็นอยู่ในสายตา

ทว่าทันทีที่ได้ชำเลืองมองเพียงแวบเดียว ดวงตาของพวกมันก็เบิกกว้างแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +500]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +500]

"เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ!"

"เชี่ยเอ๊ย!"