ตอนที่ 85 หลิวซือซือ

"ตอนนี้พวกนายยังคิดว่าฉันขาดเงินอยู่อีกไหมล่ะ?" เจียงหยวนหัวเราะในลำคอ

"คิดว่าฉันจะยอมร่วมมือเล่นละครกับพวกนาย เพื่อเศษเงินแค่นิดหน่อยของพวกนายน่ะเหรอ?"

สองพี่น้องตระกูลหลัวสบตากัน ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นตระหนกที่เอ่อล้นอยู่ในแววตาเอาไว้ได้เลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าหลายปีมานี้พวกมันจะลืมตาอ้าปากได้ค่อนข้างดี จนเริ่มทะนงตนว่าประสบความสำเร็จและไม่เห็นหัวใคร

โดยอาศัยเส้นสายความสัมพันธ์ของญาติผู้ใหญ่ฝั่งพ่อคนหนึ่ง จนได้แทรกตัวเข้าไปทำงานสบาย ๆ รายได้งามในสถานบันเทิงแห่งหนึ่งของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ในหนานเฉิงได้สำเร็จ

งานหลัก ๆ คือการรับผิดชอบเรื่องการจัดซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

ซึ่งนี่นับว่าเป็นตำแหน่งที่กอบโกยผลประโยชน์ได้มหาศาลทีเดียว

ยอดเงินหมุนเวียนของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ในทุก ๆ ด้านนั้นยืนหนึ่งในหนานเฉิง และครองอันดับสูงสุดของบรรดาสถานบันเทิงทั้งปวงอยู่แล้ว

แม้จะดูแลแค่สถานบันเทิงเพียงแห่งเดียว แต่แค่ยอดการจัดซื้อเครื่องดื่มในแต่ละไตรมาสก็เป็นตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

เพราะโรงกลั่นเหล้าแทบทุกแห่งต่างพากันแก่งแย่งชิงออเดอร์จากทางรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์กันทั้งนั้น

สองพี่น้องตระกูลหลัวจึงได้รับเงินใต้โต๊ะเล็ก ๆ น้อย ๆ จากโรงกลั่นเหล้าเหล่านี้มานับไม่ถ้วน

ในแต่ละปี แค่เงินที่แอบรับเข้ากระเป๋าตัวเองอย่างลับ ๆ ก็เกินหลักแสนไปแล้ว ชีวิตจึงสุขสบายอย่างยิ่ง

รายได้ระดับนี้ เพียงพอที่จะทำให้พวกมันคุยโวโอ้อวดต่อหน้ารุ่นเดียวกันได้อย่างสบายใจ ในตำบลชิงเหอแทบจะไม่มีคนหนุ่มสาวคนไหนหาเงินได้มากเท่าพวกมันอีกแล้ว

ด้วยเหตุนี้สองพี่น้องตระกูลหลัวจึงอดไม่ได้ที่จะลำพองใจและหลงตัวเอง จนก้นบึ้งในหัวใจเริ่มดูถูกดูแคลนคนในบ้านเกิดอย่างตำบลชิงเหอ

และเมื่อพวกมันบังเอิญได้เห็นความสวยสะพรั่งของหลิวซือซือในหน้าไทม์ไลน์โซเชียลเข้า จึงเกิดความคิดอกุศลผุดขึ้นมาในหัวตามระเบียบ

ทว่าคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า ยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่เจียงหยวนหยิบออกมาโชว์ส่ง ๆ นั้น จะเป็นตัวเลขที่พวกมันไม่อาจเอื้อมถึงได้ตลอดชีวิต

ในขณะเดียวกัน หัวใจของพวกมันก็พลันกระตุกวูบ เมื่อนึกถึงข่าวลือที่กำลังแพร่สะพัดอยู่ในสถานบันเทิงช่วงนี้ขึ้นมาได้

"ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทเราก็ชื่อเจียงหยวนเหมือนกัน แถมยังอายุน้อยมากอีกด้วย หรือว่าจะเป็น...?"

สองพี่น้องตระกูลหลัวเริ่มรู้สึกหวาดระแวงและไม่แน่ใจ

ช่วงนี้มีข่าวลือหนาหูว่า ผู้กุมอำนาจตัวจริงของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์คือชายหนุ่มที่ชื่อเจียงหยวน

เดิมทีพวกมันไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสียฟ้าก็สูงฮ่องเต้ก็อยู่ไกล คนระดับบิ๊กบอสจะอยู่ห่างไกลแค่ไหนก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับพวกมันตรงไหน

ต่อให้ล้อรถจะบดขยี้ผ่านไป มดตัวจ้อยก็รอดพ้นผ่านร่องยางไปได้อยู่ดี

ระดับชั้นมันต่างกันราวฟ้ากับเหว

ตอนแรกพวกมันคิดว่าเจียงหยวนคนนี้ ก็คงจะเป็นแค่คนที่มีชื่อแซ่เหมือนกันเท่านั้น

ในโลกใบนี้คนชื่อซ้ำกันมีถมเถไป

เดินออกไปโยนก้อนอิฐบนสะพานลอย ไม่แน่อาจจะปาโดนคนที่ชื่อเจียงหยวนสักสามถึงห้าคนเลยก็ได้

ชื่อเหมือนกัน ทว่าวาสนาชะตาชีวิตกลับต่างกันลิบลับ

คนหนึ่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่ผู้กุมชะตากรรมผู้คน ส่วนอีกคนเป็นเพียงพนักงานส่งพัสดุที่แทบจะเอาตัวไม่รอดด้วยซ้ำ

ทว่าเมื่อได้เห็นยอดเงินมหาศาลจนน่าตกใจในบัญชีของเจียงหยวนกับตาตัวเอง ความรู้สึกกระสับกระส่ายไม่เป็นสุขก็แล่นปราดเข้ามาเกาะกุมจิตใจทันที

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง... หรือว่าจะเป็นเขาจริง ๆ?"

"อาจจะไม่ใช่เขาก็ได้ แต่เจียงหยวนคนนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ พวกเราอย่าแกว่งเท้าหาเสี้ยนเลย แค่ผู้หญิงคนเดียวเอง"

"ถูกแล้ว จะต้องเอาตัวไปเสี่ยงล่วงเกินผู้มีอิทธิพลเพราะผู้หญิงคนเดียวทำไม ไม่คุ้มกันหรอก"

"พวกเรา... สู้ตัดใจจากหลิวซือซือ แล้วช่วยเจียงหยวนจีบเธอเพื่อประจบเอาใจบิ๊กบอสคนนี้ดีกว่าไหม?"

"ความคิดเข้าท่าว่ะ เอาตามนี้แหละ!"

"หวังว่าบอสเจียงหยวนจะยอมดึงพวกเราไปด้วยนะเว้ย!"

เมื่อสองพี่น้องตระกูลหลัวตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่ สายตาที่มองไปยังเจียงหยวนก็เปลี่ยนไปในทันควัน

มันเต็มไปด้วยความยำเกรงและการประจบสอพลอ รวมไปถึงความหวาดกลัวที่อธิบายไม่ถูกบางอย่าง

เจียงหยวนเอ่ยเสียงเรียบ "พวกเราจะกินข้าวกันแล้ว พวกนายกลับไปก่อนเถอะ ไม่ส่งนะ"

เมื่อสองพี่น้องตระกูลหลัวได้ยินดังนั้น จึงรีบเอ่ยลาอย่างลนลาน "งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ ขอให้ทานให้อร่อยนะครับผม"

หลังจากสองพี่น้องตระกูลหลัวเดินจากไปแล้ว

หลิวเหมิงเหมิงก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา "พี่เอาอะไรให้พวกนั้นดูเหรอคะ?"

เจียงหยวนตอบสั้น ๆ สบาย ๆ "อ๋อ รูปตัดต่อยอดเงินในบัญชีธนาคารน่ะ ข้างในเป็นยอดเงินปลอม ๆ ประมาณพันกว่าล้านได้มั้ง ไม่นึกเลยว่าพวกนั้นจะเชื่อจริง ๆ"

รูปตัดต่อเนี่ยนะ?

หลิวเหมิงเหมิงเต็มไปด้วยความสงสัย

ถึงแม้สองพี่น้องคู่นี้จะดูไม่ค่อยฉลาดและน่าจะหลอกง่ายก็จริง

แต่พวกมันจะถูกหลอกได้ง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ

แค่ภาพตัดต่อเพียงภาพเดียว จะสามารถไล่พวกมันไปได้อย่างง่ายดายขนาดนั้นจริง ๆ หรือ?

ไม่แน่ว่า... ในเรื่องนี้อาจจะมีเงื่อนงำสำคัญอื่น ๆ อีกมากมายที่เธอยังไม่รู้และไม่เข้าใจก็เป็นได้

ตัวตนของเจียงหยวน ในสายตาของเธอนั้นยิ่งทวีความลึกลับซับซ้อนมากขึ้นทุกที

ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด เสียงของเจียงหยวนก็พลันดังขึ้นข้างหู

"อ้าปากสิ กินข้าวได้แล้ว"

หลิวเหมิงเหมิงถึงเพิ่งได้สติกลับมา เธอหน้าแดงระเรื่อก่อนจะอ้าปากรับข้าวที่เจียงหยวนป้อนให้อย่างว่าง่าย

ข้าวหนึ่งมื้อนี้ทำเอาหัวใจของหลิวเหมิงเหมิงเต้นผิดจังหวะไปหลายต่อหลายครั้ง จนใบหน้าแทบจะแดงก่ำเหมือนลูกท้อสุกงอม

หลังจากทั้งสองคนกินข้าวเสร็จเรียบร้อย ก็พากันกลับมาพักผ่อนต่อในห้องพักผู้ป่วย

ทว่าสองพี่น้องตระกูลหลัวกลับยังคงหน้าด้านยืนรออยู่ในห้องพักผู้ป่วยด้วย

"พวกเราเป็นเพื่อนสมัยประถมของหลิวซือซือน่ะ แค่อยากจะเจอหน้าสักหน่อยเฉย ๆ ไม่มีเจตนาอื่นจริง ๆ นะครับ"

"ใช่แล้วครับ พวกเราแค่อยากจะมาทักทายเพื่อนเก่าเฉย ๆ จริง ๆ"

เจียงหยวนปรายตามองพวกมันแวบหนึ่งอย่างเฉยชา ในใจไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

อย่างไรเสียก็เป็นแค่ตัวประกอบสองคนที่ไม่มีค่าพอให้ต้องใส่ใจ เจียงหยวนจึงปล่อยให้พวกมันทำตามใจชอบ

ทว่าแท้จริงแล้ว ในใจของสองพี่น้องตระกูลหลัวกำลังวางแผนการ คิดหาโอกาสที่จะช่วยจับคู่เจียงหยวนกับหลิวซือซือ เพื่อที่พวกมันจะได้เกาะแข้งเกาะขาคนใหญ่คนโต และทำให้เจียงหยวนช่วยสนับสนุนพวกมันให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้น

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็วจนกระทั่งถึงช่วงหัวค่ำ

หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินทางมาถึง

เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวเปิดไหล่สีแดงเพลิง แมตช์กับกระโปรงสั้นสีเขียวอ่อน ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวที่แทบจะไร้ที่ติและพร้อมจะทำให้ชายหนุ่มทุกคนต้องคลั่งไคล้

เพียงแค่เห็นเรือนร่าง ก็เพียงพอที่จะตัดสินได้ทันทีว่านี่คือสตรีผู้มีความงามล่มเมืองอย่างแท้จริง

เสียดายก็ตรงที่บนใบหน้าของเธอยังคงสวมหน้ากากอนามัยสีดำเอาไว้ บดบังใบหน้าไปเกือบหมด เหลือไว้เพียงดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายมีชีวิตชีวาเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เส้นผมดำขลับยาวสลวยเหยียดตรงของเธอยังชวนให้หัวใจของคนมองคันยุบยิบไปหมด

สองพี่น้องตระกูลหลัวยืนมองตาค้างจนแทบจะกลายเป็นคนโง่

"เชี่ยเอ๊ย นี่มันนางฟ้าชัด ๆ!"

"ตัวจริงสวยกว่าในรูปตั้งเยอะเลยว่ะ แม่เจ้าโว้ย โคตรสวยเลย"

หลิวเหมิงเหมิงเมื่อได้พบกับลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี ขอบตาก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาด้วยความตื้นตันใจ

"พี่..."

หลิวเหมิงเหมิงโผเข้าสู่อ้อมกอดของหลิวซือซือในทันที แล้วปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

เธอร้องไห้อยู่ร่วมสิบนาทีได้ ถึงเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วเอ่ยกับหลิวซือซือ

"พี่คะ วันนี้ต้องขอบคุณพี่หยวนจริง ๆ นะคะ ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ ฉันคงแย่ไปแล้ว"

หลิวซือซือจึงหันหน้ามามองทางเจียงหยวน ก่อนจะเอ่ยอย่างสุภาพทว่าแฝงไว้ด้วยระยะห่าง "ขอบคุณนะคะ"

เจียงหยวนพยักหน้ารับอย่างสุภาพเช่นกัน แววตาของเขาดูสงบนิ่งและบริสุทธิ์ไร้เจตนาแอบแฝง

จากนั้น เมื่อทุกคนล้วนเป็นคนคุ้นเคยกันอยู่แล้ว จึงเริ่มเปิดฉากพูดคุยถามไถ่ถึงเพื่อนเก่าคนอื่น ๆ กันขึ้นมา

หลิวซือซือเปรยขึ้นมาลอย ๆ ว่า "ได้ยินว่าจ้าวเทียนหมิงเรียนจบจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดแล้ว พอกลับมาในประเทศ ตอนนี้ก็ถือว่าไปได้สวยทีเดียวนะ"

สองพี่น้องตระกูลหลัวได้ยินเข้าก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ทันที จึงรีบเอ่ยขัดคอช่วยหนุนหลังเจียงหยวนขึ้นมาข้าง ๆ

"ไอ้จ้าวเทียนหมิงนั่นมันก็แค่หนอนหนังสือ ขี้เหร่ถึงต้องขยันเรียนหนังสือไงล่ะ ถึงว่าใคร ๆ ถึงบอกว่า ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าพี่หยวนไม่ใช่พวกที่ต้องมานั่งงมอ่านหนังสือหรอก"

"ใช่แล้ว ใคร ๆ แถวบ้านเราต่างก็พูดกันทั้งนั้นว่า ถ้าผู้หญิงคนไหนมองไม่เห็นความดีของพี่หยวน ก็ไปบริจาคดวงตาให้คนที่เขาต้องการเถอะ!"

เจียงหยวน: ......