ตอนที่ 87 ให้อาจัดการเอง

"เขาเพิ่งไปกินมื้อเช้าครับ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"

เสียงของสองพี่น้องตระกูลหลัวสั่นเครือ "เจียงหยวนคนนี้... คือท่านผู้นั้นจริง ๆ เหรอครับ?"

"มันจะผิดไปได้ยังไงกันเล่า!" อาหลัวเอ่ยยืนยันด้วยสีหน้าจริงจัง

"คนผู้นี้คือผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดในหนานเฉิง หากพวกเราไปล่วงเกินเขาเข้าแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ ได้พินาศกันหมดแน่"

สองพี่น้องตระกูลหลัวได้ยินดังนั้น ก็รีบก้มหน้าลงด้วยความร้อนตัวทันที

จุดประสงค์แรกเริ่มที่พวกเขามาที่นี่ ก็เพื่อจะหลอกใช้ให้เจียงหยวนร่วมแสดงละครตบตา แย่งชิงเอาผลงานของเจียงหยวนมาเป็นของตัวเอง

มิหนำซ้ำยังวางมาดหยิ่งยโสอวดเบ่งต่อหน้าเจียงหยวน ปากดีบอกให้เขาเรียกราคามาได้ตามใจชอบอีกด้วย

ท่าทีเช่นนี้มันเลวร้ายเกินไปแล้วจริง ๆ

ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจียงหยวน คงจะไม่ผูกใจเจ็บพวกเราหรอกนะ?

คงจะไม่หรอกมั้ง

แต่ถ้าเกิดเขาแค้นเคืองพวกเราขึ้นมาจริง ๆ หรือมีภาพจำที่ไม่ดีต่อพวกเรา นั่นมิใช่ว่าสมควรตายหมื่นครั้งหรอกหรือ

ทันทีที่อาหลัวเห็นท่าทางร้อนตัวจนลนลานของเจ้าโง่สองตัวนี้ ก็มองออกถึงความผิดปกติในทันใด

สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

"พวกแกสองคนไปล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจียงหยวนมาแล้วใช่ไหม!" อาหลัวโมโหจนน้ำเสียงเริ่มแปร่งไป

ไอ้พวกสวะ ทำงานดี ๆ ไม่เคยได้เรื่อง แต่สร้างเรื่องฉิบหายล่ะถนัดนัก

ตัวเขาอุตส่าห์ช่วยฝากฝังงานดี ๆ ที่รอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ในหนานเฉิงให้

พวกมันกลับรนหาเรื่องจนสร้างความวุ่นวายระดับนี้ขึ้นมาจนได้

หากผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจียงหยวนเกิดไม่พอใจขึ้นมา เกรงว่าแค่ดีดนิ้วเบา ๆ ก็ทำให้ตระกูลหลัวต้องรับเคราะห์กรรมกันถ้วนหน้าแล้ว

"พวกผมก็ไม่ได้ทำอะไรรุนแรงขนาดนั้นนะครับ..." สองพี่น้องตระกูลหลัวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

จากนั้น ทั้งสองจึงยอมสารภาพเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เล่าให้อาฟังอย่างหมดเปลือก

รวมไปถึงแผนการที่จะจับคู่เจียงหยวนกับหลิวซือซือ เพื่อหวังจะประจบเอาใจเจียงหยวนด้วย

หลังจากฟังคำบอกเล่าของทั้งคู่จบ สีหน้าของอาหลัวก็ค่อยคลายลงเล็กน้อย

"ยังดีที่เรื่องยังไม่ถึงขั้นกู้คืนไม่ได้"

ทว่าเขากลับพูดตัดบทอย่างเด็ดขาดว่า "แต่เรื่องนี้พวกแกรับมือไม่ไหวหรอก ให้อาจัดการเอง"

สองพี่น้องตระกูลหลัวสบตากัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า "อาครับ อาคิดจะแย่งชิงความชอบต่อหน้าผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจียงหยวนคนเดียวใช่ไหมเนี่ย?"

อาหลัวได้ยินเข้าก็โกรธจนด่ากราดออกมา "ก็ไม่ใช่เพราะพวกแกสองคนรนหาเรื่องหรอกเรอะ ถ้าปรนนิบัติรับใช้ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจียงหยวนให้สุขกายสบายใจไม่ได้ พวกเรายังจะมีชีวิตที่ดีต่อไปได้อีกเรอะ"

สองพี่น้องตระกูลหลัวยังคงดื้อรั้นเอ่ยว่า "พวกผมสองคนก็ช่วยวางแผนอยู่ข้าง ๆ ได้นี่ครับ จะให้อาฮุบเอาความชอบไปคนเดียวไม่ได้นะ"

อาหลัวจนปัญญาจริง ๆ

ไอ้พวกไม่ได้เรื่องสองตัวนี้ พอถึงเวลาคับขันกลับไม่โง่แฮะ

ยังรู้จักที่จะคว้าโอกาสเอาไว้

"แล้วพวกแกคิดจะทำยังไง?" อาหลัวบีบนวดตรงร่องริมฝีปากบนพลางเอ่ยถามไปส่งเดช

เขาไม่ได้คาดหวังว่าสมองหมู ๆ ของสองคนนี้จะมีประโยชน์อะไรจริง ๆ หรอก แค่ถามไปตามมารยาทเท่านั้น

"พวกเราสองคนปรึกษากันทั้งคืนจนได้แผนการออกมาแล้วครับ" สองพี่น้องตระกูลหลัวพูดอย่างเป็นวรรคเป็นเวร

"พวกเราจะจ้างพวกอันธพาลแถวนี้ไปลวนลามหลิวซือซือ จากนั้นก็ให้ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเจียงหยวนออกโรงวีรบุรุษช่วยสาวงาม รับรองว่าจะต้องทำให้ท่านเจียงหยวนได้สาวงามมาครอบครองแน่นอน!"

อาหลัวได้ยินเข้าก็ส่ายหน้าดิกทันที พลางถอนหายใจยาว "มุกเก่ากึ๊กอย่างวีรบุรุษช่วยสาวงามเนี่ยนะ พวกแกยังอุตส่าห์คิดออกมาได้"

"จงใจเกินไป เสแสร้ง ไร้ความคิดสร้างสรรค์สิ้นดี"

แผนการขยะชัด ๆ

นี่คือคำวิจารณ์เพียงหนึ่งเดียวที่อาหลัวมอบให้กับแผนของสองพี่น้อง

การนำลูกไม้ห่วยแตกแบบนี้มาใช้ ก็เหมือนกับพวกนักเลงข้างถนนเหวี่ยงหมัดมั่วซั่ว ไม่เพียงแต่ไร้กระบวนท่า เปลือกนอกดูโอ่อ่าเกินจริง แต่ผลลัพธ์กลับน้อยนิดจนแทบไม่มีค่า

ความคิดบัดซบพรรค์นี้ มีแค่เจ้าพวกนี้เท่านั้นแหละที่คิดออกมาได้

นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลหลัวเล็ก ๆ ของพวกเรา จะให้กำเนิด "ฮกหลงกับหงส์ดรุณ" มาพร้อมกันถึงสองคน

สมองมีไว้คั่นหูแท้ ๆ

อาหลัวกระแอมไอเคลียร์คอ ก่อนจะเสนอความคิดเห็นของตนออกมาทันที "พวกแกสองคนฟังให้ดีนะ สิ่งที่ผู้หญิงเชื่อถือมากที่สุดก็คือพรมลิขิต"

"พรหมลิขิตคืออะไร มันคือการพานพบที่สวรรค์กำหนดไว้ เป็นอะไรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความโรแมนติก"

"ไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถปฏิเสธเจ้าชายขี่ม้าขาวที่ฟ้าลิขิตมาให้ได้หรอก"

สองพี่น้องตระกูลหลัวฟังแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตก

"เรื่องเลื่อนลอยไม่มีตัวตนอย่างพรหมลิขิตกับโชคชะตาเนี่ย พวกเราจะไปควบคุมมันได้ยังไงครับ?"

อาหลัวแค่นยิ้มอย่างดูแคลน ก่อนจะเล่าเรื่องหนึ่งขึ้นมา

เมื่อสองปีก่อน ที่เมืองเซียะเฉิงมีคู่รักคู่หนึ่งที่รักใคร่กันมาก ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างหวานชื่นแนบแน่น

แต่แฟนสาวของฝ่ายชายต้องไปทำงานต่างประเทศสองปีเนื่องจากหน้าที่การงาน จึงได้บอกเลิกฝ่ายชายไป

ฝ่ายชายไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้ารับ

ทว่าพอถึงวันที่ต้องบินไปต่างประเทศจริง ๆ ระหว่างที่ฝ่ายหญิงกำลังเดินทางไปสนามบิน รถกลับติดขัดอย่างผิดปกติ

แถมรถยังติดยาวเป็นหางว่าว ทำเอาไปไหนไม่ได้เลย

ร้องเรียกฟ้าฟ้าก็ไม่ขาน ร้องเรียกดินดินก็ไม่ตอบ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ฝ่ายชายกลับปรากฏตัวขึ้นราวกับปาฏิหาริย์ พร้อมบอกว่ายินดีจะไปส่งเธอที่สนามบิน

ฝ่ายหญิงซาบซึ้งใจกับการปรากฏตัวราวกับปาฏิหาริย์ของเขาเป็นอย่างยิ่ง และปักใจเชื่อในทันทีว่าเขาคือผู้ชายที่ฟ้าลิขิตมาให้ตน

ในตอนท้ายของเรื่อง ฝ่ายหญิงยอมลาออกจากงาน และใช้ชีวิตคู่อยู่กับชายหนุ่มคนนั้นอย่างมีความสุข

ทว่าสองพี่น้องตระกูลหลัวฟังจบแล้ว ก็ยังคงมึนตึบไม่เข้าใจอยู่ดี

"เรื่องนี้ มันเกี่ยวอะไรกับแผนการที่พวกเราคุยกันอยู่เหรอครับ?"

อาหลัวหัวเราะ "เกี่ยวสิ เพราะเรื่องรถติดในวันนั้น เป็นฝ่ายชายที่ทุ่มเงินก้อนโตจ้างคนมาจัดฉากแสดงละครขึ้นมาทั้งนั้น"

"ได้ยินว่าจริง ๆ แล้วไอ้หนุ่มนั่นเป็นลูกเศรษฐี เลยจ้างคนกลุ่มใหญ่มาขับรถปิดทางเอาไว้ แล้วค่อยให้ตัวเองโผล่ไปช่วยราวกับปาฏิหาริย์"

"นี่มันคืออะไร นี่แหละคือพลังเงินตรา!"

"เรื่องพรหมลิขิตพรรค์นี้ เชื่อก็มีจริง ไม่เชื่อก็ไม่มีจริง ที่สำคัญคือจะทำให้คนเชื่อได้ยังไงต่างหาก นี่แหละคือข้อดีของพลังเงินตราล่ะ"

สองพี่น้องตระกูลหลัวฟังเขาบรรยายอย่างออกรสออกชาติจนเห็นภาพ ชั่วพริบตานั้นก็รู้สึกเลื่อมใสศรัทธาขึ้นมาจับใจ

"แล้วถ้าพวกเราเลียนแบบทำตามแบบนั้นบ้าง มันจะไม่ค่อยมีศีลธรรมไปหน่อยเหรอครับ?"

"พวกแกนี่มันสมองหมูจริง ๆ เลย!" อาหลัวทำหน้าเหมือนไม่สบอารมณ์ที่สอนไม่จำ

"พวกเราไม่มีศีลธรรมกันอยู่แล้ว แล้วใครหน้าไหนมันจะมาใช้ศีลธรรมบีบคั้นพวกเราได้ล่ะ?"

สองพี่น้องตระกูลหลัวพลันตาสว่างขึ้นมาทันที

มันก็จริงอย่างที่ว่าแฮะ

จากนั้น ทั้งสามคนจึงเริ่มปรึกษาหารือวางแผนการกันทันที

ทางด้านเจียงหยวน หลิวซือซือ และหลิวเหมิงเหมิง หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จอย่างง่าย ๆ แล้ว ก็พากันออกมาเดินเล่นในตัวตำบล

ทว่าพวกเขาทั้งสามคนกลับดึงดูดสายตาของผู้คนมากเกินไป

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต่างไม่อาจละสายตาไปจากพวกเขาได้เลย

หลิวเหมิงเหมิงจัดอยู่ในประเภทสาวข้างบ้านสายแบ๊วน่ารัก ราวกับกระต่ายน้อยแสนเชื่องที่คอยเดินเคียงข้างเจียงหยวน

ส่วนหลิวซือซือ แม้ว่าจะสวมหน้ากากอนามัยสีดำปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่เอาไว้

ทว่าเพียงแค่รูปร่างที่งดงามชวนให้แทบหยุดหายใจ กับดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายเปี่ยมชีวิตชีวาคู่นั้น ก็ทำให้ผู้ชายหลายคนถึงกับคอแห้งผากขึ้นมาแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียงหยวน... หน้าตาระดับเทพบุตร ไม่ว่าจะเดินไปที่ใดก็โดดเด่นสะดุดตาราวกับเต่าทองท่ามกลางทุ่งหญ้า ส่องประกายเจิดจรัสประหนึ่งดวงดาวที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

อย่างไม่ต้องสงสัย เจียงหยวนคือหนุ่มรูปงามที่เฉิดฉายที่สุดบนถนนเส้นนี้

และเพราะกลุ่มคนทั้งสามโดดเด่นสะดุดตาเกินไป จึงนำพาความวุ่นวายระลอกหนึ่งเข้ามาจนได้

"เจียงหยวน นายใช่ไหมเนี่ย?"

หญิงสาววัยราว 21 ปี รูปร่างสูงโปร่ง แต่งกายเปิดเผยเนื้อหนัง และแต่งหน้าทาปากหนาเตอะคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

เจียงหยวนมองเธอแวบหนึ่ง ทว่ากลับนึกไม่ออกในชั่วพริบตาว่าเธอคือใคร

"ฉันซูหรู เพื่อนร่วมชั้นประถมของนายไงล่ะ"