ตอนที่ 88 เอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ

เจียงหยวนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็นึกขึ้นมาได้

ดูเหมือนจะเคยมีผู้หญิงคนหนึ่งคอยตามจีบเขาอย่างออกนอกหน้ามาตลอดห้าปี

แต่เพราะตอนนั้นเขายังเด็กเกินไป จึงได้ปฏิเสธเธอไป

ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะชื่อซูหรูจริง ๆ

เพียงแต่ผู้หญิงตรงหน้าในตอนนี้ ช่างเปลี่ยนแปลงไปจากในอดีตมากเหลือเกิน

แต่งหน้าหนาจัด เสื้อผ้าเปิดเผยเนื้อหนัง

ช่างแตกต่างจากซูหรูที่ค่อนข้างรักนวลสงวนตัวในความทรงจำของเจียงหยวนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ผู้หญิงพอโตเป็นสาวก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดูท่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคงไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่นิสัยใจคอก็เปลี่ยนไปมากด้วยเช่นกัน

ส่วนซูหรูที่ได้พบกับเจียงหยวนโดยบังเอิญนั้น หัวใจพองโตด้วยความดีใจอย่างที่สุด

ในที่สุดเทพบุตรในฝันของเธอก็ได้หวนกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง

เพียงชั่วพริบตา ในสมองของเธอก็เปิดโหมดมโนไปไกลสุดกู่

ตั้งแต่ตอนที่เธอได้รู้จักกับเจียงหยวน การตกหลุมรัก คบหาดูใจ แต่งงานมีลูก กระทั่งแก่เฒ่าถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร เธอก็คิดวนไปรอบหนึ่งเรียบร้อยแล้ว

เธอถูกความสุขล้นพ้นเข้าครอบงำ จนหลุดปากโพล่งข้ามขั้นออกมาว่า "เจียงหยวน พวกเรามาลงหลุมฝังศพเดียวกันเถอะ"

เจียงหยวน: ???

ซูหรูเองก็รู้สึกตัวว่าตนเองเสียกิริยาไป จึงรีบส่ายหน้ารัว ๆ ด้วยความขัดเขินจนหน้าแดง "ไม่ใช่สิ... ฉันหมายถึงพวกเราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ตอนนี้นายใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง?"

"ก็เรื่อย ๆ ครับ ตอนนี้ทำงานเป็นพนักงานส่งพัสดุอยู่" เจียงหยวนตอบเรียบ ๆ

พนักงานส่งพัสดุ

พอได้ยินว่าเทพบุตรของตนปัจจุบันกลายเป็นพนักงานส่งพัสดุ ในใจของซูหรูก็แอบกระหยิ่มยิ้มย่องขึ้นมา

นี่มิได้หมายความว่าตนเองมีโอกาสแล้วหรอกหรือ

พนักงานส่งพัสดุ เงินเดือนคงจะสักสามพันหยวนได้มั้ง?

คงจะจนน่าดูเลยสิเนี่ย

น่าจะถูกล่อลวงด้วยเงินทองได้ง่ายมากเลยใช่ไหมล่ะ

เช่นนั้นขอเพียงตนเองคว้าจังหวะให้ดี ถึงเวลาที่ควรลงมือก็ลงมือ

มิใช่ว่าจะสามารถเผด็จศึกได้ในคราวเดียวเลยหรอกหรือ!

ซูหรูดีดลูกคิดรางแก้วในใจดังเป๊าะแป๊ะ

ทว่าพอเธอเหลือบไปเห็นหลิวเหมิงเหมิงกับหลิวซือซือที่อยู่ข้างกายเจียงหยวน ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลขึ้นมาทันที

แม้เจียงหยวนจะเป็นแค่พนักงานส่งพัสดุ แต่เขาก็ยังคงเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีอยู่นี่นา

ตอนนี้เขาคงไม่ได้มีแฟนแล้วหรอกนะ

แถมยังมีถึงสองคนเลยเหรอ?

ไอ้ผู้ชายเจ้าชู้เอ๊ย

ซูหรูมองเจียงหยวนด้วยแววตาคลางแคลงใจ สายตาค่อย ๆ เผยความไม่เป็นมิตรออกมา

ความรักกับความเกลียดชังมักเกิดขึ้นได้ในชั่วพริบตาเดียว เรื่องที่เปลี่ยนจากรักกลายเป็นเกลียดก็พบเห็นได้บ่อยไป

อีกทั้งเจียงหยวนยังเคยปฏิเสธเธอติดต่อกันมานานถึงห้าปีเต็ม

ห้าปีเชียวนะ รู้ไหมว่าเธอต้องทนใช้ชีวิตผ่านมายังไงบ้าง?

ในชั่วพริบตานั้น ความคิดที่จะเอาคืนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจของซูหรู

"เจียงหยวน พวกนายกลับมาเที่ยวกันเหรอ?" ซูหรูยิ้มถาม

"ครับ พวกเราอยากจะไปเที่ยวชมทะเลสาบน้ำตาฟ้ากันสักหน่อย" เจียงหยวนพยักหน้ารับ

"ถ้างั้นก็ประจวบเหมาะเลย ตอนนี้ฉันเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเขตท่องเที่ยวทะเลสาบน้ำตาฟ้าอยู่พอดี เดี๋ยวฉันพาพวกนายเดินเที่ยวเองเลย"

เธอดึงตัวพวกเจียงหยวนทั้งสามคนมาอย่างกระตือรือร้น แสดงท่าทางต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

เมื่อพวกเจียงหยวนทั้งสามคนได้ยินว่าเธอเป็นผู้ดูแลทะเลสาบน้ำตาฟ้า ย่อมปล่อยให้เธอรับหน้าที่เป็นมัคคุเทศก์นำทางไปโดยปริยาย

ทว่าเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของซูหรูก็เผยออกมาในเวลาอันรวดเร็ว

เธอพาพวกเจียงหยวนทั้งสามคนเดินมาถึงลานจอดรถ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังรถเบนซ์เอสยูวีคันหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า "พวกเราขึ้นไปคุยกันบนรถเถอะ รถคันนี้ท่านประธานใหญ่ซื้อให้ฉันเลยนะ"

หลิวเหมิงเหมิงจำรถคันนี้ได้ในทันที จึงเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า "รถเบนซ์รุ่นนี้ราคาพร้อมขับออกจากศูนย์อย่างน้อยก็เจ็ดแปดแสนหยวนเลยนะ เจ้านายของเธอนี่ใจป้ำจริง ๆ"

ซูหรูแสร้งทำเป็นยิ้มแก้เขิน พลางเอ่ยว่า "ก็แค่ท่านประธานใหญ่ของพวกเราเป็นคนใจกว้างน่ะ เงินแค่นี้สำหรับเขาแล้วไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยสักนิด"

หลิวเหมิงเหมิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง จึงเอ่ยว่า "เจ้านายของเธอนี่รวยจริง ๆ เลยนะ"

ซูหรูแสร้งทำเป็นยิ้มเอียงอายแล้วพูดว่า "ท่านประธานใหญ่ของพวกเรามีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่มาก รถที่ขับก็เป็นโรลส์-รอยซ์คันละหลายสิบล้านหยวนทั้งนั้น แถมเขตท่องเที่ยวแถว ๆ นี้บางแห่งเขาก็เป็นคนพัฒนาขึ้นมา รวยล้นฟ้าเลยล่ะ"

เธอยังเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่งว่า "อีกอย่าง ดูเหมือนว่าท่านประธานใหญ่จะรู้สึกกับฉันไม่ธรรมดาด้วยนะ มักจะส่งของขวัญมาให้ฉันอยู่บ่อย ๆ"

เธอกำลังบอกเป็นนัยว่า ตอนนี้ตนเองมีผู้ชายที่ยอดเยี่ยมกว่าตามจีบอยู่

แถมผู้ชายคนนี้ยังรวยมหาศาลอีกด้วย

ขี้อวดชัด ๆ อวดรวยแบบโจ่งแจ้งโต้ง ๆ เลยทีเดียว

ซูหรูไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า จะมีวันที่ตนเองสามารถมาวางมาดโอ้อวดต่อหน้าเทพบุตรในดวงใจได้เช่นนี้

ชั่วพริบตานั้น เธอก็รู้สึกว่าตนเองมีหน้ามีตาขึ้นมาเป็นกอง

ความอัปยศอดสูที่เคยตามตื๊อจีบเจียงหยวนอยู่ถึงห้าปี ได้รับการปลดปล่อยระบายออกไปบ้างแล้ว

ซูหรูแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

ทว่าเมื่อเธอแอบชำเลืองมองไปที่ใบหน้าของเจียงหยวน กลับพบว่าสีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งประดุจสายน้ำไร้ระลอกคลื่น

เจียงหยวนแทบไม่มีความหวั่นไหวหรือสะทกสะท้านเลยสักนิด

แผนการวางมาดอวดรวยล้มเหลวไม่เป็นท่า!

ซูหรูรู้สึกเหมือนตัวเองปล่อยหมัดชกลงไปบนปุยนุ่นจนไร้เรี่ยวแรง รู้สึกหมดอารมณ์ขึ้นมาทันที

ตามหลักแล้ว ผู้ชายวัยนี้มักจะเป็นวัยที่ชอบเอาชนะและชิงดีชิงเด่นกันที่สุดไม่ใช่เหรอ

พอได้ยินเรื่องผู้ยิ่งใหญ่ที่ร่ำรวยขนาดนี้ เจียงหยวนจะไม่รู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าลงไปบ้างสักนิดเลยเชียวหรือ?

ในใจของซูหรูยังคงไม่ยอมแพ้

เจียงหยวนต้องกำลังฝืนทำเป็นเข้มแข็งอยู่แน่ ๆ ต้องใช่แน่ ๆ

จากนั้น ซูหรูก็หยิบนาฬิกาข้อมือยี่ห้อวาเชอรอง คอนสแตนตินออกมาเรือนหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "นี่เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้วที่ท่านประธานใหญ่ตั้งใจซื้อให้ฉัน ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าราคาเท่าไหร่"

หลิวเหมิงเหมิงเบิกตากว้างพลางอุทานว่า "นี่มันวาเชอรอง คอนสแตนตินเลยนี่นา ต้องราคาตั้งหลายแสนหยวนแน่ ๆ เจ้านายของเธอช่างป๋าจริง ๆ!"

ซูหรูแอบหัวเราะในใจ ปฏิกิริยาของแม่สาวน้อยคนนี้นี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ

ทว่าเจียงหยวนก็ยังคงไม่มีสีหน้าแสดงอารมณ์ใด ๆ เช่นเคย เพียงแต่มองดูทิวทัศน์บ้านเกิดนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ซูหรูรู้สึกเสียหน้าและเจ็บใจอยู่บ้าง ท่าไม้ตายที่เธอปล่อยออกมาทั้งหมดกลับไม่ได้ผลเลยสักนิด!

ขณะที่เธอกำลังคิดจะงัดลูกไม้อื่นออกมาใช้อีก โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

พอกดรับสายฟัง ก็พบว่าเป็นสายจากท่านประธานใหญ่ของตนที่โทรเข้ามา

"เสี่ยวหรู วันนี้พวกเราต้องต้อนรับแขกวีไอพีระดับพิเศษท่านหนึ่ง เขาชื่อว่าเจียงหยวน"

"เธอระวังตัวไว้ให้ดี ต้องหัดมีไหวพริบเข้าไว้ ไม่ว่าเขาจะเรียกร้องอะไรพวกเราก็ต้องตอบสนองให้ได้ทั้งหมด"

"แล้วก็ เธอต้องปรนนิบัติรับใช้เขาให้สุขกายสบายใจที่สุด ถ้าทำให้เขาขัดหูขัดตาหรือไม่พอใจแม้แต่นิดเดียวล่ะก็ เธอไม่ต้องทำต่อแล้ว โดนไล่ออกสถานเดียว!"

แขกวีไอพีระดับพิเศษ เจียงหยวน

เมื่อได้ยินคำพูดของท่านประธานใหญ่ ร่างกายของเธอก็พลันแข็งทื่อขึ้นมาทันที

นี่เธอหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย

ตอนที่ท่านประธานใหญ่เอ่ยชื่อเจียงหยวนออกมา น้ำเสียงแทบจะสั่นเครือเลยด้วยซ้ำ

ตลอดหลายปีที่เธอทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านประธานใหญ่ เธอไม่เคยได้ยินท่านประธานใหญ่ใช้น้ำเสียงแบบนี้มาก่อนเลย

และเจียงหยวนที่ท่านประธานใหญ่พูดถึงในโทรศัพท์ จะเป็นคนคนเดียวกันกับคนที่อยู่บนรถของเธอคันนี้หรือไม่?

"อาจจะแค่ชื่อแซ่เหมือนกันก็ได้มั้ง... คนบนรถของฉันก็แค่พนักงานส่งพัสดุคนหนึ่งเอง" ซูหรูคิดในใจ

ทว่าในก้นบึ้งหัวใจของเธอกลับมีความรู้สึกไม่สบายใจผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง

เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่า เรื่องทั้งหมดนี้มันช่างบังเอิญเกินไปแล้วหรือไม่

ช่างพอดิบพอดีกับที่เจียงหยวนบนรถของเธอจะไปเที่ยวชมทะเลสาบน้ำตาฟ้าในวันนี้

แถมท่านประธานใหญ่ของเธอยังบอกว่ามีแขกวีไอพีระดับพิเศษชื่อเจียงหยวนจะมาที่ทะเลสาบน้ำตาฟ้าเช่นกัน

ซูหรูยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอรู้สึกไม่วางใจจึงเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "เจียงหยวน ตอนนี้นายทำงานเป็นพนักงานส่งพัสดุจริง ๆ เหรอ?"

"ใช่ครับ ผมเป็นพนักงานส่งพัสดุ" เจียงหยวนตอบ

เขาไม่ได้พูดโกหกจริง ๆ

เขายังไม่ได้ลาออกจากงานส่งพัสดุอย่างเป็นทางการ ย่อมถือว่ายังมีสถานะเป็นพนักงานส่งพัสดุอยู่จริง ๆ

เพียงแต่เขาไม่ได้บอกว่าตนเองไม่มีสถานะอื่นเสียหน่อย คงไม่นับว่าเป็นการโกหกหรอกนะ

เมื่อซูหรูได้ยินดังนั้น ความกังวลใจก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น

เธอขับรถพาพวกเจียงหยวนทั้งสามคนมุ่งหน้าตรงไปยังทะเลสาบน้ำตาฟ้า