ตอนที่ 89 ท่องเที่ยว

"ทำไมพี่ยักษ์ใหญ่เจียงหยวนยังไม่กลับมาอีกล่ะครับ"

สองพี่น้องตระกูลหลัวรออยู่พักใหญ่ เริ่มรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายขึ้นมาในใจ

คุณอาหลัวเองก็ขมวดคิ้วรออยู่ด้านข้างเช่นกัน

ยังดีที่หลิวเหมิงเหมิงโทรเข้ามา อธิบายสถานการณ์ให้พวกเขาฟังเสียก่อน

"เจียงหยวนตรงไปยังทะเลสาบน้ำตาฟ้าแล้วเหรอ"

เมื่อได้ยินข่าวนี้ คุณอาหลัวก็รีบสั่งการด้วยสีหน้าจริงจังทันที "งั้นแผนการเริ่มล่วงหน้าเลย แจ้งให้ทุกคนเข้าประจำตำแหน่งเดี๋ยวนี้"

ที่แท้ผลการปรึกษาหารือระหว่างคุณอาหลัวกับสองพี่น้องตระกูลหลัว ก็คือตั้งใจจะเปิดโอกาสให้เจียงหยวนได้แสดงฝีมือเสียหน่อย

การจะจับคู่เจียงหยวนกับหลิวซือซือนั้น เหล่าหลัวย่อมต้องลงแรงไม่น้อย

ในทางจิตวิทยามีทฤษฎีหนึ่งที่เรียกว่า ปรากฏการณ์สะพานแขวน

หมายถึงเวลาที่คนเราเดินข้ามสะพานที่อันตราย หัวใจจะเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

หากในเวลานั้นมีเพศตรงข้ามเดินเข้ามา หัวใจของตัวเองก็จะยิ่งเต้นรัว จนเข้าใจผิดคิดว่าเพศตรงข้ามคนนั้นคือเนื้อคู่ของตนเอง

คุณอาหลัวจึงเตรียมสร้างสถานการณ์คับขันขึ้นมา แล้วค่อยจัดฉากให้หลิวซือซือได้อยู่ตามลำพังกับเจียงหยวน

จากนั้น...ก็ปล่อยให้พี่ยักษ์ใหญ่เจียงหยวนทำตามใจปรารถนาได้เลย

คุณอาหลัวกับสองพี่น้องตระกูลหลัวสบตากันอย่างรู้ใจ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ขอเพียงพวกเขาช่วยให้พี่ยักษ์ใหญ่เจียงหยวนทำเรื่องนี้สำเร็จ นั่นไม่เท่ากับมีความชอบครั้งใหญ่หลวงหรอกหรือ

หากได้รับความเมตตาเอ็นดู หรือได้รับสายตาชื่นชมจากพี่ยักษ์ใหญ่เจียงหยวนขึ้นมา

วันข้างหน้าย่อมมีเงินทองไหลมาเทมา ความก้าวหน้ารุ่งเรืองก็อยู่แค่เอื้อม

"รีบไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย!"

คุณอาหลัวพาสองพี่น้องตระกูลหลัวเริ่มลงมือเตรียมการอย่างกระตือรือร้น

ส่วนอีกด้านหนึ่ง พวกเจียงหยวนก็เดินทางมาถึงทะเลสาบน้ำตาฟ้าแล้ว

ซูหรูไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรจึงรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ตลอดเวลา

เธอรู้สึกว่าเจียงหยวนนิ่งสงบเกินไป นิ่งสงบราวกับเทพเจ้าองค์หนึ่ง

ยามที่เธออวดรวยใส่เขา หากเป็นคนปกติ ต่อให้แสร้งทำเป็นใจเย็น ก็ไม่มีทางมีแววตาแบบเจียงหยวนอย่างแน่นอน

มันเป็นแววตาที่หลุดพ้นจากทางโลก ไม่ได้เห็นของพวกนี้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ราวกับเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้วก้มมองสินค้าฟุ่มเฟือยทั้งปวง

ซูหรูเคยเห็นแววตาเช่นนี้แค่ผ่าน ๆ จากพวกผู้มีอิทธิพลระดับแถวหน้าเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

คนทั่วไปต่อให้พยายามเสแสร้งแค่ไหน ก็ไม่มีทางเสแสร้งแววตาแบบนี้ออกมาได้เด็ดขาด

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง หรือว่าเจียงหยวนจะมีคนหนุนหลังอะไรอยู่?" ซูหรูคิดในใจอย่างหวาดระแวงและไม่แน่ใจ

หลังจากซูหรูพาพวกเจียงหยวนทั้งสามคนเดินเข้ามาในบริเวณทะเลสาบน้ำตาฟ้า

เธอก็ถูกเรียกตัวด่วนออกไปทันที

แถมยังเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษของแหล่งท่องเที่ยวที่มาตามตัวไปด้วยตัวเอง

ไม่นานหลังจากนั้น ซูหรูก็ได้พบกับเจ้านายใหญ่ของเธอ ซึ่งก็คือคุณอาหลัวนั่นเอง

เจ้านายใหญ่ของเธอมีสีหน้าร้อนรนแกมจนใจ เตือนสติเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังถึงความจริงเกี่ยวกับตัวเจียงหยวน

สิ่งที่เธอได้ยินหลังจากนั้น ทำเอาเธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

"เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง ถึงกล้าไปเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับเจียงหยวนน่ะ"

"นั่นน่ะคือพี่ยักษ์ใหญ่เจียงหยวน ผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดในหนานเฉิงเลยนะ!"

"เขาเป็นเจ้าของร้านอาหารฟิสคาร์ลตัน เป็นผู้กุมอำนาจของรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ แถมยังมีข่าวลือว่าเขามีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับบริษัทเกมชื่อดังระดับประเทศอีก ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสนิทสนมกับคุณหนูตระกูลเย่และคุณหนูตระกูลซูด้วย"

เปรี้ยง!

ในหูของซูหรูราวกับมีเสียงอัสนีบาตฟาดลงมาอย่างกึกก้อง

ข้อมูลมันมหาศาลเกินไป จนชั่วขณะหนึ่งเธอแทบจะรับไม่ไหว

ทว่าเมื่อเธอนึกย้อนกลับไป ตอนที่เธอเพิ่งจะเชิดหน้าอวดรวยต่อหน้าเจียงหยวนอย่างภาคภูมิใจ ถึงขั้นมีท่าทีผยองพองขนอยู่บ้างนั้น

แผ่นหลังของเธอก็พลันผุดเหงื่อเย็นเฉียบ รู้สึกหวาดกลัวย้อนหลังขึ้นมาจับใจ

จบเห่แล้ว

เจียงหยวนสองคนนี้ เป็นคนคนเดียวกันจริง ๆ ด้วย

แถมตัวเองยังเสียมารยาทอย่างร้ายกาจ ไปอวดรวยต่อหน้าคนระดับเขาเสียได้

นึกไม่ถึงเลยว่าไม่ได้เจอกันไม่กี่ปี เจียงหยวนจะกลายเป็นมังกรสวรรค์ไปเสียแล้ว

ที่แท้ตัวตลกก็คือตัวฉันเองนี่แหละ

ซูหรูลนลานขึ้นมาทันที ร่างกายอดสั่นเทิ้มไม่ได้

"แล้ว...แล้วฉันต้องทำยังไงคะเนี่ย" ซูหรูถามด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

"ต่อไปเธอคอยให้ความร่วมมือกับแผนการของพวกเราก็พอ" คุณอาหลัวกล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจัง

ซูหรูพยักหน้าอย่างลนลานทำอะไรไม่ถูก

ทางด้านเจียงหยวนกำลังเดินเที่ยวเล่นอย่างผ่อนคลายสบายใจ

ทิวทัศน์รอบทะเลสาบน้ำตาฟ้าช่างงดงามยิ่งนัก แม้จะต้องรอจนถึงช่วงพลบค่ำจึงจะเกิดปรากฏการณ์น้ำตาฟ้าขึ้น แต่บรรยากาศที่นี่ก็สดชื่นบริสุทธิ์

การได้หลีกหนีจากความวุ่นวายในเมืองใหญ่มาพักผ่อนหย่อนใจที่นี่ ก็นับเป็นเรื่องที่น่ารื่นรมย์ไม่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังเป็นสถานที่ที่พวกเจียงหยวนทั้งสามคนมักจะมาวิ่งเล่นกันตอนเด็ก ๆ อีกด้วย

จึงเต็มไปด้วยความทรงจำเก่า ๆ

ส่วนหลิวเกลิ้งเหมิงมองดูเจียงหยวนกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง พลันกลอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์

"พี่คะ พี่จำเรื่องเล่าเกี่ยวกับมังกรกับเม็ดทรายที่ทะเลสาบน้ำตาฟ้าแห่งนี้ได้ไหม" หลิวเหมิงเหมิงเอ่ยขึ้น

"ตำนานเล่าว่า มังกรใช้ชีวิตอยู่อย่างอิสระเสรีเพียงลำพังในทะเลสาบ ไม่เคยหลั่งน้ำตาแม้แต่หยดเดียว"

"แต่มังกรก็โดดเดี่ยวมาโดยตลอด ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง"

"จนกระทั่งมังกรได้พบกับพายุทรายที่พัดพามาจากแดนไกลจนเข้าตา เขาถึงได้เรียนรู้การหลั่งน้ำตา และเข้าใจความรู้สึกของการร้องไห้"

"แต่เขากลับไม่เคยเกลียดพายุทรายเลย เพราะเมื่อมีเม็ดทรายคอยอยู่เป็นเพื่อน ต่อให้ต้องหลั่งน้ำตา เขาก็ยอมแลกอย่างไม่เสียดาย"

หลิวเหมิงเหมิงเล่าตำนานเกี่ยวกับทะเลสาบน้ำตาฟ้าออกมาคร่าว ๆ

เธอรู้สึกกระหยิ่มใจอยู่ลึก ๆ เรื่องราวโรแมนติกขนาดนี้ อย่างน้อยต้องทำให้พวกเธอสองคนเกิดความรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้างแหละน่า

นึกไม่ถึงว่าเจียงหยวนจะหัวเราะพรวดออกมาทันที "นี่มันนิทานรักน้ำเน่าเกรดต่ำอะไรกัน ตอนเด็ก ๆ แค่ผมไปซื้อหนังสือพิมพ์หน้าปากซอยให้พ่อแม่ ก็ได้ยินพวกตาลุงข้างถนนแต่งเรื่องสด ๆ แบบนี้เป็นร้อยแปดเรื่องแล้ว"

หลิวเหมิงเหมิง: Σ(⊙▽⊙"a

ไอ้หนุ่มทื่อมะลื่อเอ๊ย

ทื่อเป็นท่อนไม้เลย!

หลิวเหมิงเหมิงแอบค่อนขอดในใจอย่างบ้าคลั่ง เจียงหยวนจะทื่อเกินไปแล้วนะ

ตรงกันข้าม หลิวซือซือพอได้ยินคำพูดของเจียงหยวน ก็หลุดขำพรืดออกมาทันที

รูปร่างหน้าตาของเธอจัดว่างดงามหมดจด ย่อมไม่เคยขาดผู้ชายมาตามจีบ

ทว่าหลิวซือซือฟังคำหวานเลี่ยนของพวกผู้ชายเจ้าเล่ห์มามากเกินไป รู้สึกเพียงว่าคำพูดพรรค์นั้นช่างน่าสะอิดสะเอียน เสแสร้ง ดัดจริต และโอ้อวดเกินจริง

เธอจึงกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงทื่อ ๆ ตรงไปตรงมาแบบเจียงหยวน ดูน่าสนใจดีออก

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของพี่สาว หลิวเหมิงเหมิงก็ชะงักไปก่อน

จากนั้นสายตาที่เธอมองไปยังเจียงหยวนก็เผยความเลื่อมใสออกมาโดยไม่รู้ตัว

ที่แท้พี่หยวนก็จับทางความรู้สึกของพี่ซือซือได้ทะลุปรุโปร่ง รู้รสนิยมของพี่ซือซืออย่างถ่องแท้นี่เอง

ท่าทางทื่อเป็นท่อนไม้แบบนี้ คงจงใจแกล้งทำขึ้นมาเหมือนกันสินะ

ที่แท้พี่หยวนก็เหลี่ยมจัดขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

น่ากลัวเกินไปแล้ว

การมโนเตลิดเปิดเปิงของหลิวเหมิงเหมิง ทำให้เธอเข้าใจผิดคิดไปว่าเจียงหยวนเป็นเสือผู้หญิงระดับเซียนไปเสียฉิบ

ความจริงแล้วเจียงหยวนไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้นเลย

นาน ๆ ทีจะได้กลับมาบ้านเกิด ได้เห็นทิวทัศน์ดั้งเดิมของบ้านเกิด ย่อมอยู่ในสภาวะที่ผ่อนคลายอย่างยิ่ง

ในใจคิดอะไรก็พูดออกไปอย่างนั้น ไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองอะไรมากมาย

นึกไม่ถึงว่าจะฟลุกถูกทาง กลับยิ่งทำให้หลิวซือซือรู้สึกประทับใจในตัวเขาเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

แถมยังทำให้หลิวเหมิงเหมิงมโนจนเห็นเขาเป็นหนุ่มเจ้าเล่ห์มารยาจัดไปเสียนี่

อันที่จริงเจียงหยวนก็พอมีลูกล่อลูกชนอยู่บ้าง แต่เขาก็แทบไม่เคยต้องใช้มันเลย

เพียงแค่อาศัยใบหน้าระดับเทพบุตรก็แทบจะไร้ผู้ต้านทานแล้ว กลเม็ดเหล่านั้นจึงแทบไม่มีโอกาสได้งัดออกมาใช้เลยด้วยซ้ำ

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังเดินเที่ยวอยู่นั้น บริเวณโดยรอบกลับเกิดเหตุไม่คาดฝันเล็ก ๆ ขึ้น