ตอนที่ 90 ซื้อกิจการเดี๋ยวนั้น

มีผู้หญิงคนหนึ่งหายตัวไป

แถมยังหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยทั้งที่ครอบครัวพามาเที่ยวด้วยกันแท้ ๆ

"คนทั้งคนจะหายตัวไปเฉย ๆ ได้ยังไง ตรวจสอบดูละเอียดหรือยัง"

"ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ ได้ยินว่าแค่ไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว จู่ ๆ ก็หายตัวไปซะงั้น"

"น่ากลัวจังเลย จะโดนคนร้ายลักพาตัวไปหรือเปล่านะ"

"ต้องระวังตัวกันหน่อยแล้ว ที่นี่ความปลอดภัยดีขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้"

"เรื่องแบบนี้พูดยาก ระวังตัวไว้ก่อนดีที่สุด"

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ประหลาดเช่นนี้

หลิวเหมิงเหมิงก็อดไม่ได้ที่จะจับมือเจียงหยวนไว้ด้วยความหวาดระแวง

"พี่หยวนคะ ตรงนี้ดูเหมือนจะอันตรายมากเลย หนูกลัวจัง"

หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นมาหลายจังหวะโดยไม่รู้ตัว สายตาที่มองเจียงหยวนเต็มไปด้วยการมองหาที่พึ่งเพื่อความปลอดภัย

การสร้างบรรยากาศตื่นตระหนกเช่นนี้ ย่อมเป็นเป้าหมายของลุงหลานตระกูลหลัวอยู่แล้ว

แผนการของสามคนอาหลานตระกูลหลัว ก็คือให้เจียงหยวนสวมบทบาทเป็นผู้กอบกู้สถานการณ์

ขอเพียงสร้างสถานการณ์อันตรายขึ้นมา แล้วปล่อยให้เจียงหยวนได้แสดงฝีมือเสียหน่อย ย่อมจะเกิดปรากฏการณ์สะพานแขวน ทำให้หลิวซือซือรู้สึกว่าเจียงหยวนคือชายในพรหมลิขิตของเธอได้อย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่า...ผลลัพธ์ดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นไปตามที่คิดสักเท่าไหร่

แววตาของหลิวซือซือยังคงกระจ่างใสและสงบนิ่งอย่างยิ่ง

ดูเหมือนจะไม่ถูกรบกวนเลยแม้แต่น้อย

บ่งบอกถึงสภาพจิตใจที่เข้มแข็งอย่างยิ่ง ไม่มีท่าทีอ่อนแอแบบเด็กสาวทั่วไปเลยสักนิด

กลับเป็นหลิวเหมิงเหมิงผู้เป็นน้องสาวที่เข้ามาเกาะติดเจียงหยวนไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดวิตก

เห็นเพียงหลิวเหมิงเหมิงคว้าแขนเจียงหยวนไว้พลางตัวสั่นเทาไม่หยุด ปากเล็ก ๆ เบะออกด้วยความกลัว ท่าทางช่างน่าสงสารจับใจ

เธอเหมือนกับคนที่กำลังจมน้ำ และมีเจียงหยวนเป็นห่วงชูชีพเพียงหนึ่งเดียว กลัวจนลนลานไปหมด กอดเจียงหยวนไว้แน่น

เจียงหยวนจึงทำได้เพียงคอยลูบหลังเธอเบา ๆ ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

สามคนตระกูลหลัวมองดูอยู่ไกล ๆ จนต้องกัดฟันกรอด รู้สึกพ่ายแพ้ขึ้นมาครามครัน

"แผนหนึ่งล้มเหลวแล้ว!"

"กันแม่หนูนั่นออกไปก่อน"

"เริ่มดำเนินการตามแผนสอง"

ดังคำที่ว่า แผนการไม่อาจตามทันความเปลี่ยนแปลง

ความจริงแล้วพวกเขาเตรียมแผนสำรองไว้หลายชุด

ในเวลานั้นเอง ซูหรูก็เดินกลับมาหาเจียงหยวนอีกครั้ง

เธอต้องการจะพาตัวหลิวเหมิงเหมิงออกไป โดยบอกว่าตนเองมีเรื่องอยากจะคุยกับเหมิงเหมิงหน่อย

ทว่าเจียงหยวนกลับดึงเธอไว้โดยตรง

"คุณช่วยพาผมไปพบเจ้านายใหญ่ที่คุณเพิ่งพูดถึงเมื่อกี้หน่อยได้ไหมครับ" เจียงหยวนพูดเข้าประเด็นทันที

ซูหรูชะงักไป ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะ จิตใต้สำนึกเริ่มเปิดโหมดมโนไปไกลอีกครั้ง

หรือว่าเจียงหยวนจะฉลาดเฉลียวปานนี้ เขามองออกทุกอย่างแล้วอย่างนั้นเหรอ

เพียงแค่เธอเผยพิรุธเล็กน้อย กลับถูกเจียงหยวนจับสังเกตได้ จนล่วงรู้ความจริงทั้งหมดเข้า

สติปัญญาระดับนี้ มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว

ซูหรูตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที

เธอไม่กล้าขัดคำสั่งของเจียงหยวนแม้แต่น้อย แต่อีกด้านหนึ่งก็เป็นคำสั่งของเจ้านายใหญ่ของเธอ

ชั่วขณะหนึ่งเธอติดหล่มจนตัดสินใจเลือกไม่ถูก

ทว่าเมื่อเธอเหลือบมองเสี้ยวหน้าของเจียงหยวน นึกถึงเรื่องราวสารพัดที่เกี่ยวกับตัวเขาขึ้นมา

เธอก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดทันที

ด้านหนึ่งคือเจ้านายของเธอ อีกด้านหนึ่งคือเจียงหยวน

เรื่องนี้ยังต้องคิดอีกหรือไง

ย่อมต้องเป็นเจียงหยวนที่สำคัญกว่าอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ ซูหรูจึงตอบรับคำขอของเจียงหยวนทันที พาเขาไปพบเจ้านายใหญ่ของเธอ ปล่อยให้สองพี่น้องหลิวซือซือรออยู่ที่เดิมไปก่อน

ไม่นานนัก เจียงหยวนก็เดินตามซูหรูเข้ามาในห้องทำงานห้องหนึ่ง

ได้พบกับคุณอาหลัวของสองพี่น้องตระกูลหลัว

ทันทีที่คุณอาหลัวเห็นเจียงหยวน เขาก็รีบยกชาแดงเข้ามาเสิร์ฟให้อย่างนอบน้อมทันที

"นี่คือชาต้าหงเผาชั้นยอดสำหรับชนชั้นสูงของเมืองหมิน เชิญท่านดื่มให้อร่อยครับ"

เจียงหยวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ดูเหมือนตนเองจะไม่รู้จักคนคนนี้เสียหน่อย

แถมอีกฝ่ายก็น่าจะมีทรัพย์สินในท้องถิ่นนี้ไม่น้อยเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมานอบน้อมกับตนเองขนาดนี้

อย่างไรก็ตาม เจียงหยวนไม่ได้ปฏิเสธความหวังดี เขายกชาต้าหงเผาขึ้นดื่มจนหมดแก้วรวดเดียว

ชาชนิดนี้ในยุคโบราณเป็นชาสำหรับราชวงศ์เท่านั้น

สัมผัสยามกลืนนุ่มลื่นคอเป็นพิเศษ ทั้งยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

รสชาติดีสมคำร่ำลือจริง ๆ

คุณอาหลัวก็ยกแก้วขึ้นร่วมดื่มด้วยรอยยิ้มประจบ

ทว่าหลังจากเจียงหยวนดื่มชาหมดลง กลับเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำเอาคุณอาหลัวแทบจะพ่นชากระจายออกมา

"ผมอยากจะขอซื้อกิจการแหล่งท่องเที่ยวนี้ของคุณครับ" เจียงหยวนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เมื่อได้ยินประโยคนี้ของเจียงหยวน คุณอาหลัวก็สำลักชาจนแทบขาดใจตาย

นี่มันเปิดฉากมาก็กะจะปล่อยท่าไม้ตายใส่เลยหรือไง แถมยังไม่คิดจะพูดพล่ามทำเพลงอะไรกับเขาเลยสักนิด

เล่นไพ่ยังไม่ทันไร ก็ทิ้งไพ่โจ๊กเกอร์คู่ระเบิดลงมากลางวงก่อนเลย

เล่นงานจนเหล่าหลัวตั้งรับไม่ทันจริง ๆ

"อะ...อะไรนะครับ" คุณอาหลัวตกใจแทบสิ้นสติ เกือบจะกระโดดเด้งตัวขึ้นมาจากเก้าอี้

"ทำไมถึงอยากซื้อที่นี่ของพวกเราล่ะครับ"

เจียงหยวนกล่าวว่า "เรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ ผมค่อนข้างสนใจอยู่เหมือนกัน ว่าไงครับ ขายไหม"

ความจริงแล้ว เจียงหยวนชอบเหตุการณ์ที่มีกลิ่นอายลึกลับซ่อนเงื่อนอยู่พอสมควรจริง ๆ

ตอนนี้เขารู้สึกสนใจทะเลสาบน้ำตาฟ้าแห่งนี้ขึ้นมาอย่างยิ่ง

แปะ!

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงหยวน เหงื่อเย็นเฉียบก็ผุดซึมเต็มหน้าผากของคุณอาหลัว

"ที่ตรงนี้ขายไม่ง่ายเลยนะครับ ท่านยินดีจะจ่ายเท่าไหร่หรือครับ"

เจียงหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าบัญชีอิเล็กทรอนิกส์โดยตรง

แล้วก็พลิกหน้าจอโชว์ยอดเงินคงเหลือให้ดูแบบสบาย ๆ

ยอดเงินเต็มสิบกว่าหลัก เป็นพันกว่าล้าน...

เหล่าหลัวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

เมื่อมองดูยอดเงินคงเหลือมหาศาลตรงหน้า เขาแทบจะพูดคำปฏิเสธไม่ออก

แต่ความจริงแล้วแหล่งท่องเที่ยวแห่งนี้เปรียบเสมือนต้นไม้เขย่าเงิน ความตั้งใจเดิมของเขาไม่ได้คิดอยากจะขายให้เจียงหยวนเลย

เดิมทีเขาแค่จ้างคนมาสร้างบรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาเท่านั้น เพื่อจะได้สอดรับกับแผนการขั้นต่อไปที่จะลงมือ

สุดท้ายจะได้ช่วยให้เจียงหยวนพิชิตใจสาวงามได้สำเร็จ แล้วตนเองค่อยฉวยโอกาสนี้เสนอหน้าเอาความชอบ เกาะแข้งเกาะขาเจียงหยวนไปในตัว

แต่นึกไม่ถึงว่าเจียงหยวนจะเข้าใจผิดไปไกล คิดว่าที่นี่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ถึงกับคิดจะซื้อกิจการของเขาไปดื้อ ๆ

คราวนี้ทำเอาคุณอาหลัวคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง

จะมีใครที่ไหนใช้เงินมือเติบขนาดนี้กัน

พอมีเรื่องเกิดขึ้นในพื้นที่ แทนที่จะคิดหาทางแก้ปัญหา ดันคิดจะทุ่มเงินมหาศาลกว้านซื้อกิจการมาบริหารต่อเองซะงั้น

นี่มันคนธรรมดาหรือเปล่าเนี่ย

นี่มันเทพเซียนชัด ๆ... คุณอาหลัวแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

แม้เขาจะรู้ดีว่าเจียงหยวนรวยมาก แต่นึกไม่ถึงว่าจะรวยล้นฟ้าขนาดนี้

นี่มันไม่ใช่แค่ใช้เงินมือเติบธรรมดาแล้ว แต่มันคือการเอาเงินมาเผาเล่นชัด ๆ

คนปกติที่ไหนเวลาจะซื้อกิจการก็ต้องรอบคอบระมัดระวัง ถ้าไม่มีแผนธุรกิจเป็นเรื่องเป็นราว ใครจะยอมทุ่มเงินมหาศาลมาซื้อกัน

ไม่คิดจะคำนวณกำไรขาดทุนให้ถี่ถ้วน จู่ ๆ ก็เอ่ยปากขอซื้อเลยเนี่ยนะ

เจียงหยวนคนนี้ ช่างไม่เล่นตามตำราเอาเสียเลย

เล่นจู่โจมจนตนเองตั้งตัวไม่ติดเลยจริง ๆ

รวยจนไร้มนุษยธรรมสิ้นดี

โลกของคนรวยเนี่ย...มันช่างน่ากลัวจริง ๆ

"พอจะ...พอจะให้เวลาพวกเราคิดดูสักหน่อยได้ไหมครับ" คุณอาหลัวทำหน้าเบ้จนเหมือนมะระขี้นกไปแล้ว

"ครับ ตามใจพวกคุณเลย เดี๋ยวผมค่อยแวะมาใหม่" เจียงหยวนกล่าว

พอเจียงหยวนเดินจากไป คุณอาหลัวก็ทรุดลงราวกับเรี่ยวแรงทั้งร่างถูกสูบหายไปหมด สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ติด ๆ กัน

บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจนปัญญา

รูปแบบการจัดการเรื่องราวของเจียงหยวน ช่างอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาไปไกลลิบจริง ๆ