ตอนที่ 91 หลิวเหมิงเหมิงก่อเรื่องเข้าแล้ว

พอเจียงหยวนเดินกลับมาที่เดิม ก็ได้ยินข่าวเข้าพอดี

"สืบรู้เรื่องกระจ่างแล้วครับ เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ผู้หญิงที่หายตัวไปคนนั้นเจอตัวแล้วครับ"

หลิวเหมิงเหมิงเอามือทาบอกเบา ๆ พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก

เจียงหยวนอดรู้สึกไม่ได้ว่าช่างประจวบเหมาะจริง ๆ ตัวเองเพิ่งจะกลับมา เรื่องก็คลี่คลายเสียแล้ว

ทว่าเขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเรื่องบังเอิญบนโลกนี้มีถมเถไป

จากนั้นจึงเดินเที่ยวชมตามจุดต่าง ๆ ริมทะเลสาบกับสองพี่น้องตระกูลหลิวต่อไป

หลิวเหมิงเหมิงชี้ไปยังทิวทัศน์แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล แล้วพูดอย่างกระตือรือร้นว่า "พวกเราแวะไปดูต้นเหมยโบราณต้นนั้นกันหน่อยดีกว่าค่ะว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ตอนเด็ก ๆ พวกเราชอบไปเล่นแถวนั้นมากเลย"

คุณภาพดินริมทะเลสาบน้ำตาฟ้านั้นอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง ทั้งยังมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน

โอวยางซิวเคยปลูกต้นเหมยไว้ที่นี่ด้วยตัวเองต้นหนึ่ง นับถึงปัจจุบันก็มีอายุกว่าพันปีแล้ว ต้นเหมยต้นนี้จึงถูกยกให้เป็นสมบัติล้ำค่าประจำถิ่น

ต้นเหมยต้นนี้ประเมินค่ามิได้ มีมูลค่าทางประวัติศาสตร์และการสะสมสูงลิบลิ่ว

แม้ประเทศหลงจะกว้างใหญ่ไพศาลเพียงใด แต่ต้นไม้โบราณอายุนับพันปีก็มีอยู่เพียงไม่กี่สิบต้นเท่านั้น

ยิ่งเป็นต้นเหมยโบราณพันปียิ่งเหลือรอดมาเพียงสี่ต้น จึงถือเป็นของหายากอย่างที่สุด

และต้นนี้ก็คือหนึ่งในนั้น

พอพูดถึงต้นไม้โบราณต้นนี้ ตาของเจียงหยวนก็เป็นประกายขึ้นมา ในใจหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต

ทุกค่ำคืนช่วงปลายฤดูร้อนของทุกปี สาหร่ายเรืองแสงในทะเลสาบน้ำตาฟ้าจะก่อให้เกิดทัศนียภาพอันน่าอัศจรรย์

ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด แสงสีฟ้าครามจะส่องประกายงดงามดั่งความฝัน ขับเน้นให้ต้นไม้โบราณดูยิ่งใหญ่และสง่างาม

ต้นไม้โบราณต้นนี้สูงราวแปดเมตร เรือนยอดแผ่กว้างถึงห้าสิบตารางเมตร

นอกจากจะใช้หลบแดดได้แล้ว บนต้นยังส่งกลิ่นหอมอมเปรี้ยวอมหวานปนขมฝาดเบา ๆ ของผลซิ่งและเหมยออกมา ได้กลิ่นแล้วชวนให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

"พวกเราไปกันเถอะค่ะ" หลิวซือซือเองก็เริ่มอยากไปขึ้นมาเช่นกัน

เธอเองก็อยากกลับไปดูต้นเหมยพันปีต้นนั้นอีกสักครั้ง

เจียงหยวนพยักหน้า พอกำลังจะขยับก้าวเดิน

กลับสังเกตเห็นว่าด้านหลังของหลิวซือซือมีคู่รักคู่หนึ่งโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพอประมาณสวมแว่นกรอบกลม ข้างกายควงหญิงสาวหน้าตาหมดจดจัดว่าสวยระดับแปดเต็มสิบมาด้วย

เจียงหยวนรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่ชั่วขณะนั้นก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

ประกอบกับหลิวเหมิงเหมิงคอยเร่งอยู่ข้าง ๆ ว่า "พี่หยวนเร็วเข้าสิคะ พวกเราไปดูต้นเหมยต้นนั้นกัน"

เจียงหยวนจึงต้องพาพวกเธอเดินออกไปก่อน

พลันที่ชายหนุ่มแว่นกรอบกลมเห็นเจียงหยวนเดินจากไป เขาก็ไม่เก็บอาการอีกต่อไป แววตาค่อย ๆ เผยความเคียดแค้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันออกมา

"เจียงหยวน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นแก"

"ตอนนั้นฉันตามจีบซูหรูตั้งห้าปี แต่เธอไม่เคยเห็นฉันในสายตา ในใจเอาแต่เฝ้าเพ้อหาแต่แกคนเดียว"

"โลกมันกลมจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจอแกอีกในตอนนี้"

"หึ แต่ก็ธรรมดา พิธีไหว้บรรพบุรุษใกล้จะเริ่มแล้ว คนที่ออกไปข้างนอกอย่างพวกเราก็ทยอยกลับมากันหมด แค่คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอแกตั้งแต่ตรงนี้"

ชายหนุ่มใส่แว่นหน้าตาหล่อเหลาคนนี้มีชื่อว่าโจวเฉิน และยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเจียงหยวนกับซูหรูอีกด้วย

เพียงแต่ตัวตนของเขาไม่ค่อยเด่นชัดมาแต่ไหนแต่ไร เจียงหยวนถึงขั้นลืมชื่อเขาไปสนิทใจแล้ว

สมัยเรียน เขาตามจีบซูหรูอยู่ถึงห้าปีเต็ม ยอมเป็นไอ้โบ้รับใช้เธอมาตลอดห้าปี

ไม่ว่าจะแดดออกหรือฝนตก ย่อมมีเงาของเขาคอยประจบเอาใจซูหรูอยู่เสมอ

แต่น่าเสียดาย ถึงเขาจะพอหล่ออยู่บ้าง แต่เจียงหยวนน่ะคือระดับเทพบุตร

ตอนนั้นซูหรูปฏิเสธเขาอย่างไม่เสียเวลาคิด พร้อมกับบอกตรง ๆ ว่าในหัวใจของเธอมีเพียงเจียงหยวนแค่คนเดียวเท่านั้น

การที่โจวเฉินกลับมาคราวนี้ แล้วยังเจาะจงมาที่ทะเลสาบน้ำตาฟ้า ก็เพราะได้ยินคนพูดกันว่าซูหรูทำงานอยู่ที่นี่

เขาตั้งใจมาหาซูหรูโดยเฉพาะ

เขาพาแฟนสาวคนใหม่ระดับแปดคะแนนมาด้วย หวังจะมาอวดฐานะและความสำเร็จในปัจจุบันของตัวเองให้เห็นแบบเนียน ๆ

เพื่อให้ซูหรูต้องเสียใจอย่างสุดซึ้งที่เคยปฏิเสธเขาไปในอดีต

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ตัวเองยังไม่ทันได้เจอซูหรู กลับต้องมาเจอเจียงหยวนเข้าเสียก่อน

ในสายตาของเขา เจียงหยวนคือบ่อเกิดของความเลวร้ายทั้งปวง

ถ้าตอนนั้นไม่มีไอ้เจียงหยวนหน้าหล่อระดับเทพบุตรนี่คอยขวางทาง มีหรือที่ผู้หญิงอย่างซูหรูจะไม่ตกเป็นของในกำมือเขา

ถ้าไม่มีเจียงหยวนสักคน มีหรือที่เขาจะต้องไปทนเป็นไอ้โบ้รับใช้ซูหรูอยู่ตั้งหลายปีขนาดนั้น

"ไอ้หนู ในเมื่อได้เจอกันอีก คราวนี้ก็มาเล่นสนุกกันหน่อยแล้วกัน" โจวเฉินแอบยิ้มกระหยิ่มในใจ

เขาจูงมือแฟนสาวแอบเดินตามเจียงหยวนไปเงียบ ๆ เตรียมหาจังหวะเหมาะ ๆ เล่นงานเล่นแง่ใส่เจียงหยวนสักยก

ขณะนั้น เจียงหยวนได้พาสองพี่น้องตระกูลหลิวเดินมาถึงบริเวณใกล้ ๆ ต้นเหมยแล้ว

เพียงแต่เนื่องจากตรงนี้เป็นจุดยอดนิยมของแหล่งท่องเที่ยว ฝูงชนจึงพลุกพล่านและแออัดเป็นพิเศษ

"ไม่ได้กลับมาตั้งหลายปี ต้นเหมยต้นนั้นไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดนะคะ" หลิวเหมิงเหมิงเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ

"คนเยอะจังเลย พวกเราเบียดเข้าไปดูกันเถอะค่ะ"

นิสัยของเธอเป็นคนมุทะลุ ทั้งยังค่อนข้างไร้เดียงสา จึงคิดจะเดินแทรกฝูงชนเข้าไปดูใกล้ ๆ โดยไม่สนใจใครทันที

เจียงหยวนรู้สึกจนใจ แต่ก็ว่าอะไรท่าทางซื่อบื้อบ๊อง ๆ ของหลิวเหมิงเหมิงไม่ออก

หลิวเหมิงเหมิงแกล้งเปรยขึ้นมาลอย ๆ อีกประโยคว่า "พี่หยวนคะ คนเยอะขนาดนี้ พี่ต้องจับมือฉันกับพี่สาวไว้ให้แน่น ๆ นะคะ"

ตอนที่พูดประโยคนี้ แววตาของเธอกลับแอบแฝงแผนการเล็ก ๆ เอาไว้โดยไม่รู้ตัว

แท้จริงแล้วเธอแค่ต้องการสร้างโอกาส

เพื่อให้เจียงหยวนได้มีโอกาสจับมือพี่สาวของตน เธอถึงจงใจบอกว่าอยากจะเบียดเข้าไปในฝูงชนที่แออัดนี้

ในเมื่อที่นี่คนเยอะแยะพลุกพล่าน เพื่อไม่ให้พวกเขาสามคนพลัดหลงกันในฝูงชน ย่อมเป็นเหตุผลอันชอบธรรมที่จะให้เจียงหยวนจับมือพวกเธอทั้งสองคนเอาไว้

"ฮิฮิ เรานี่ฉลาดจริง ๆ เลย" หลิวเหมิงเหมิงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ

พอได้ยินแบบนั้น เจียงหยวนก็คิดว่าสมเหตุสมผลดี จึงเป็นฝ่ายยื่นมือไปกุมมือของหลิวซือซือกับหลิวเหมิงเหมิงไว้

วินาทีที่มือของหลิวซือซือถูกเจียงหยวนกุมเอาไว้ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

มือของเธอค่อนข้างเย็นเบา ๆ ทว่าเนียนนุ่มเป็นพิเศษ ทั้งยังมีกลิ่นหอมรวยรินของดอกกล้วยไม้อันเย็นเยียบโชยมาจาง ๆ

สัมผัสนี้ดีไม่เบา... ชวนให้เจียงหยวนใจเต้นระส่ำขึ้นมานิด ๆ

ส่วนมือน้อย ๆ อันนุ่มนิ่มไร้กระดูกของหลิวเหมิงเหมิงกลับอุ่นกำลังดี ราวกับกระต่ายขาวตัวน้อย ๆ ชวนให้รู้สึกอยากจะแกล้งรังแกขึ้นมา

"อ๊ะ... พี่หยวนจับมือฉันแล้ว" หลิวเหมิงเหมิงอดเขินอายขึ้นมาไม่ได้

เดิมทีเธอแค่อยากสร้างโอกาสให้เจียงหยวนได้จับมือพี่สาว แต่เพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติ ตัวเองก็เลยต้องยอมเสียสละนิด ๆ หน่อย ๆ

แต่พอเจียงหยวนกุมมือเธอเข้าจริง ๆ เธอกลับรู้สึกมึนงงไปด้วยความสุขอย่างบอกไม่ถูก

มือของพี่หยวนช่างกว้างและหนาเหลือเกิน

อบอุ่นจัง

ให้ความรู้สึกปลอดภัยมากเลย

หลิวเหมิงเหมิงดีใจจนหัวสมองเบลอไปหมดแล้ว

ทั้งสามคนจับมือกันเดินเบียดเข้าไปใกล้ต้นเหมยพันปีต้นนั้น

ทว่าอุบัติเหตุมักจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันเสมอ

ท่ามกลางฝูงชน จู่ ๆ ก็มีเท้าข้างหนึ่งยื่นออกมาขัดขาหลิวเหมิงเหมิงเข้าอย่างจัง

หลิวเหมิงเหมิงตกใจสุดขีด ร้อง "ว้าย" ออกมาคำหนึ่งแล้วล้มคะมำไปข้างหน้า

ตัวพุ่งเข้าชนกิ่งอ่อนกิ่งหนึ่งของต้นเหมยต้นนั้นอย่างเหมาะเจาะพอดี

แกร๊ก!

แม้ว่าหลิวเหมิงเหมิงจะแค่หกล้มและรู้สึกเจ็บตัวเพียงเล็กน้อย

แต่กิ่งก้านของต้นเหมยอันล้ำค่าต้นนั้นกลับหักเสียหาย ดูแหว่งเว้าไปอย่างน่าเกลียด

"แย่แล้ว ก่อเรื่องเข้าแล้ว" หลิวเหมิงเหมิงตกใจจนใบหน้าขาวซีดเผือด