ตอนที่ 92 คุณเจียงไม่จำเป็นต้องชดใช้

โจวเฉินยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

เขาลูบหัวแฟนสาวอย่างเอ็นดู จากนั้นก็โอบไหล่เธอแน่นขึ้น

เท้าที่ยื่นไปขัดขาหลิวเหมิงเหมิงเมื่อครู่นี้ ก็คือฝีมือที่เขาสั่งให้แฟนสาวทำนั่นเอง

ผู้คนเบียดเสียดยัดเยียด ย่อมไม่มีใครสังเกตเห็นเท้าที่ยื่นออกไปข้างนั้นแน่นอน

แต่การที่หลิวเหมิงเหมิงพุ่งชนจนกิ่งก้านของต้นเหมยหักลงมานั้น ทุกคนต่างเห็นกันคาตา

ต้นเหมยพันปีต้นนี้เปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าทางประวัติศาสตร์ที่มีชีวิต

ปกตินักท่องเที่ยวแม้จะมาชม ก็ยังทำได้เพียงมองดูอยู่ห่าง ๆ อย่างเคารพ ไม่กล้าแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้า

เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่า หากเผลอทำต้นเหมยพันปีแบบนี้เสียหายขึ้นมา จะต้องเผชิญกับค่าเสียหายมหาศาลระดับราคาสวรรค์

แล้วหลิวเหมิงเหมิงก็เป็นคนที่เจียงหยวนพามาด้วย แถมตอนเกิดเรื่อง เจียงหยวนยังเป็นคนจับมือเธอไว้อีก

ในเมื่อหลิวเหมิงเหมิงก่อเรื่องวุ่นวายร้ายแรงขนาดนี้

เจียงหยวนย่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบพ้น

"หึ เจียงหยวน เดี๋ยวฉันจะคอยดูสภาพทุเรศ ๆ ตอนพวกแกมัวแต่เกี่ยงกันรับผิดชอบเลย" โจวเฉินสะใจอย่างยิ่ง

ภายในใจของโจวเฉินลิงโลดแทบจะหลุดหัวเราะออกมาดัง ๆ

พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก่อเรื่องใหญ่โตเข้าให้แล้ว

เวลาต้องเผชิญกับค่าเสียหายก้อนโต คนทั่วไปมักจะเริ่มปัดความรับผิดชอบใส่กัน

หรือที่เรียกกันติดปากว่าโยนขี้

เรื่องแบบนี้มันบั่นทอนความรู้สึกกันอย่างรุนแรงที่สุด

จิตใจของโจวเฉินนั้นชั่วร้ายอย่างยิ่ง

เพื่อแก้แค้นเจียงหยวน เขาไม่เพียงต้องการให้เจียงหยวนต้องจ่ายค่าชดใช้มหาศาลจนกระเป๋าฉีก

แต่ยังต้องการเห็นเจียงหยวนกับสองพี่น้องคนสวยคู่นั้นชี้นิ้วด่าทอและโยนความผิดใส่กันไปมาอีกด้วย

เรียกได้ว่าใจคออำมหิตถึงที่สุด

"ต่อไปนี้ ฉันก็แค่รอชมละครสนุก ๆ แล้ว" โจวเฉินโอบแฟนสาวยืนรอดูเรื่องสนุกอย่างลำพองใจ

ทันทีที่หลิวเหมิงเหมิงชนกิ่งไม้หัก เจียงหยวนก็รีบประคองเธอขึ้นมา

"เป็นอะไรไหม" เจียงหยวนถามด้วยความห่วงใย

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ... แต่ว่าต้นเหมยพันปีต้นนั้นถูกฉันทำพังไปแล้ว"

ร่างของหลิวเหมิงเหมิงสั่นเทาไปทั้งตัว

เธอตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

นี่มันต้นเหมยพันปีเชียวนะ เป็นถึงสมบัติล้ำค่าประจำถิ่น

แต่กลับถูกความซุ่มซ่ามประมาทเลินเล่อของเธอทำจนกิ่งก้านหักเสียหาย

ถ้ารู้แบบนี้เมื่อกี้ระวังตัวกว่านี้ก็ดีหรอก

ทั้งที่รู้ว่าคนเยอะขนาดนี้ แต่ตัวเองยังสะเพร่าขนาดนั้นได้!

หลิวเหมิงเหมิงนึกเสียใจในใจอย่างที่สุด

ตอนนี้เธออยากให้ทุกอย่างย้อนเวลากลับไปได้เหลือเกิน อยากให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่ง

ทว่าทุกอย่างตรงหน้าต่างย้ำเตือนเธอว่า เธอก่อเรื่องใหญ่เข้าจริง ๆ แล้ว

แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายของเธอก็คือ เจียงหยวนเพียงแค่ลูบศีรษะของเธอเบา ๆ

"ไม่เป็นไรหรอก แค่ต้นไม้ต้นเดียว คนไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว" เจียงหยวนเอ่ยปลอบ

ฮือ ๆ ๆ... พี่หยวนอ่อนโยนเกินไปแล้ว

พริบตานั้น ขอบตาของหลิวเหมิงเหมิงก็แดงก่ำด้วยความซาบซึ้ง เธอแทบจะโผเข้ากอดซบอกเจียงหยวนเสียให้ได้

ส่วนหลิวซือซือยังคงสุขุมเยือกเย็น เธอค่อย ๆ ตบแผ่นหลังของน้องสาวเบา ๆ

"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว มีนักท่องเที่ยวทำต้นเหมยต้นนั้นพังเข้าแล้ว"

"ต้นเหมยเหรอ ต้นที่โอวยางซิวปลูกเองกับมือน่ะนะ เชี่ยแล้ว งานนี้พวกนั้นไม่หมดเนื้อหมดตัวเลยเหรอวะ"

"ใครมันจะซวยเบอร์นั้นเนี่ย พวกเราไปมุงดูกันเร็วเข้า"

"น่าสงสารชะมัด ดันมาเจอเรื่องแบบนี้ เห็นว่าเป็นหนุ่มหล่อกับสองสาวสวยด้วยนะ"

"น่าเสียดายจริง ๆ ผู้หญิงสวย ๆ สองคนต้องมาซวยกับเรื่องพรรค์นี้"

"แต่ผู้ชายคนนั้นหล่อมากจริง ๆ นะ รีบไปมุงดูกันเถอะ"

เจ้าหน้าที่ของเขตท่องเที่ยวรีบรุดมายังจุดเกิดเหตุทันทีที่ได้ยินข่าว

ฝูงชนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างมองเจียงหยวนทั้งสามคนด้วยความเวทนาสงสาร

ทำของล้ำค่าขนาดนั้นเสียหาย ไม่รู้จะต้องชดใช้เงินมหาศาลขนาดไหน

ต้องเยอะมากแน่ ๆ

เผลอ ๆ อาจจะต้องทำงานชดใช้ไปจนชั่วชีวิต

ทว่าสิ่งที่ผิดคาดของทุกคนก็คือ เจ้าหน้าที่ของเขตท่องเที่ยวทั้งสองคนกลับไม่มีท่าทีโมโหเลยสักนิด

ทั้งยังไม่มีท่าทีตำหนิต่อว่าแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน บนใบหน้าของพวกเขากลับเผยความตื่นตระหนกตกใจออกมาเสียด้วยซ้ำ

"คุณผู้หญิงท่านนี้เป็นอะไรไหมครับ"

"ต้นไม้นี่ทำให้คุณได้รับบาดเจ็บหรือเปล่าครับ"

บรรดาผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก

ทำไมเจ้าหน้าที่พวกนี้ถึงได้มีท่าทีแบบนี้กัน

ตามปกติถ้าคนทั่วไปทำต้นไม้โบราณล้ำค่าขนาดนี้เสียหาย มันต้องถูกด่ากราดเสียงเขียว แล้วก็เรียกร้องค่าเสียหายหลักล้านไม่ใช่หรือไง

แต่นี่พวกเขากลับมีท่าทางนอบน้อม ซ้ำยังเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่าคนเจ็บหรือเปล่า

มันช่างผิดปกติเกินไปแล้ว

แฟนสาวของโจวเฉินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเตือนขึ้นมาคำหนึ่ง

"ต้นไม้นี่ล้ำค่าขนาดนี้ ทำพังแล้วไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายเหรอคะ"

เจียงหยวนเองก็พยักหน้าเห็นด้วยแล้วพูดว่า "จริงครับ พวกเราทำของเสียหาย ก็สมควรต้องชดใช้เงินจริง ๆ"

ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่า พอเจ้าหน้าที่สองคนนั้นได้ยินเข้า ก็หันไปตวาดใส่แฟนสาวของโจวเฉินด้วยความไม่พอใจทันที

"จะชดใช้เงินอะไรกัน ต้นไม้นี่มันก็แค่ต้นไม้ธรรมดา ๆ ทั่วไปเท่านั้นแหละ ต้นไม้ที่โอวยางซิวปลูกเองกับมืออะไรกัน มันก็แค่ลูกเล่นคำโฆษณาทั้งนั้น เป็นของปลอมทั้งเพ"

"ใช่แล้ว ต้นไม้ของพวกเราทำให้คุณผู้หญิงท่านนี้ได้รับบาดเจ็บ นี่มันเป็นความรับผิดชอบของทางเขตท่องเที่ยวเราล้วน ๆ เลยครับ"

ฝูงชนที่อยู่รอบข้างพอได้ยินคำพูดนี้เข้า ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

เชี่ยเอ๊ย

ทำต้นไม้โบราณล้ำค่าขนาดนี้เสียหาย กลับไม่ต้องชดใช้เงินเลยสักแดงเดียว

แถมเจ้าหน้าที่ยังทำท่าทางขึงขังเหมือนจะก้มหัวขอโทษเสียด้วยซ้ำ

โลกใบนี้มันเป็นบ้าอะไรไปแล้วเนี่ย!

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

[ติ๊ง! แต้มตกตะลึง +300]

"ฉันเข้าใจแล้ว ผู้หญิงคนนั้นต้องมีฐานะไม่ธรรมดาแน่ ๆ"

"ถึงขนาดที่แม้แต่เจ้าหน้าที่ของเขตท่องเที่ยวเองยังไม่กล้าให้พวกเขาชดใช้เลย"

"แสดงว่าพวกเขาไม่กล้าเก็บเงินจากสามคนนี้เด็ดขาด"

"ผู้มีอิทธิพล ต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่ ๆ"

"ภูมิหลังของสามคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ"

สีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องของโจวเฉินค่อย ๆ แข็งค้างอยู่บนใบหน้า

แขนที่เขาโอบแฟนสาวไว้เผลอออกแรงบีบแน่นขึ้น จนแฟนสาวของเขาร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด

ทิศทางของเรื่องราวมันผิดเพี้ยนไปจากที่เขาคาดคิดไว้ไกลลิบ

ต้นไม้นี่ดันเป็นของปลอมงั้นเหรอ

บัดซบเอ๊ย

อุตส่าห์เปลืองสมองวางแผน หวังจะให้เจียงหยวนสะดุดล้มหัวทิ่มสักหน่อย

ผลสุดท้ายนอกจากจะทำให้มันเสียเงินไม่ได้แล้ว แม้แต่เป้าหมายที่จะทำให้พวกมันชี้นิ้วด่าเกี่ยงกันรับผิดชอบก็ยังไม่สำเร็จอีก

มันน่าโมโหนัก

หลิวเหมิงเหมิงเองก็ยืนอึ้งไปเหมือนกัน

ตัวเองทำความผิดแท้ ๆ แต่กลับไม่ต้องแบกรับผลที่ตามมาเลยสักนิด

แถมฟังจากปากของเจ้าหน้าที่ กลายเป็นความผิดของฝ่ายนั้นไปเสียอย่างนั้น?

เรื่องนี้มันออกจะพิลึกพิลั่นเกินไปหน่อยแล้ว

หลิวเหมิงเหมิงแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของเจียงหยวนเงียบ ๆ

สัญชาตญาณในใจบอกเธอว่า ท่าทีที่ผิดปกติสุดขั้วของเจ้าหน้าที่พวกนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับพี่หยวนก็เป็นได้

มีเพียงสามอาหลานตระกูลหลัวที่ยืนอยู่ไม่ไกลเท่านั้นที่กำลังลอบปาดเหงื่อกาฬด้วยความหวาดเสียว

ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบเท่า พวกเขาก็ไม่กล้าไปเอ่ยปากทวงเงินค่าชดใช้จากเจียงหยวนหรอก

ต้นเหมยพันปีต้นนี้ย่อมเป็นของจริงแน่นอน ข่าวลือเรื่องเล่าทั้งหมดเกี่ยวกับมันก็ล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งสิ้น

แต่ตราบใดที่มันไปข้องเกี่ยวกับเจียงหยวนเข้า

ต่อให้พวกเขาจะต้องชี้กวางเป็นม้า ปั้นน้ำเป็นตัวยืนกรานว่ามันเป็นของปลอม แล้วมันจะทำไมล่ะ

ต่อให้เจียงหยวนจะทำผิดจริง ๆ เขาก็ไม่มีวันผิด

เพราะถึงแม้เจียงหยวนจะยอมควักเงินโยนมาตรงหน้าจริง ๆ พวกเขาก็ไม่กล้ารับไว้เด็ดขาด

ขืนไปล่วงเกินเจียงหยวนเข้า สู้ไปผูกคอตายเสียยังจะดีกว่า

ต้นเหมยพันปีต้นนี้แม้จะล้ำค่าเพียงใด แต่ถ้าเทียบกับเจียงหยวนแล้ว มันก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละ