ตอนที่ 93 ใครบอกแกวะว่านี่เป็นของปลอม

โจวเฉินยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหจนแทบคลั่ง

อุตส่าห์จับจังหวะได้ สร้างอุบัติเหตุขึ้นมาอย่างแนบเนียนเพื่อเล่นงานเจียงหยวน

โอกาสแบบนี้ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ พลาดคราวนี้ไปก็ไม่รู้จะมีอีกเมื่อไหร่

ผลปรากฏว่าเพราะต้นไม้นั่นเป็นของปลอม เจียงหยวนเลยรอดตัวไปเฉย ๆ ไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด

กว่าจะหาโอกาสเหมาะ ๆ แบบนี้ได้อีกรอบ ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปถึงชาติไหน

โอกาสที่จะเล่นงานเจียงหยวนได้มีไม่บ่อยนัก โดยเฉพาะโอกาสที่จะเล่นตุกติกแอบแทงข้างหลังแบบนี้

"ต้นไม้เฮงซวยอะไรกัน ดันเป็นของปลอมไปได้!" โจวเฉินสบถด่าออกมาด้วยความเดือดดาล

เขาเดินตรงรี่เข้าไปใต้ต้นเหมยต้นนั้น แล้วยกเท้าขวาขึ้นเตะเข้าไปเต็มแรง เพื่อระบายความคับแค้นใจและความขุ่นมัวที่สุมอยู่ในอก

เดิมทีต้นไม้โบราณต้นนี้ก็มีอายุเก่าแก่ทรุดโทรมมากอยู่แล้ว ทั้งยังต้องเผชิญกับโรคร้ายและแมลงกัดกิน

ลำต้นบางส่วนกลวงโบ๋และแห้งเหี่ยว กำลังเผชิญหน้ากับความเป็นความตายอยู่รอมร่อ

พอโดนโจวเฉินเตะซ้ำเข้าไปแบบนี้ ก็เกิดอาการสั่นไหวอย่างรุนแรงทันที ลำต้นเดิมที่เคยมีผ้าพันแผลพันไว้และมีลวดเหล็กช่วยดึงพยุงอยู่ พอเจอแบบนี้เข้า ลวดก็หลุดกระจายตกลงมาทันที

เห็นได้ชัดว่าได้รับความเสียหายอย่างหนักหนาสาหัส

แบบนี้จะยอมได้ยังไงกัน!

เจ้าหน้าที่ของเขตท่องเที่ยวเบิกตากว้างทันที แล้วสาวเท้าพุ่งพรวดเข้ามาตรงหน้าเขา ก่อนจะตวาดถามเสียงกร้าว "คุณครับ คุณเจตนาทำลายต้นไม้โบราณของเขตท่องเที่ยวเรา กรุณาชดใช้ค่าเสียหายด้วยครับ!"

ชดใช้ค่าเสียหายงั้นเหรอ

โจวเฉินยิ่งเดือดดาลขึ้นไปอีก เขาชี้มือไปทางที่เจียงหยวนเคยยืนอยู่แล้วโวยวาย "แล้วทำไมไอ้นั่นถึงไม่ต้องชดใช้ล่ะวะ"

แต่พอเขามองไป ก็เห็นว่าเจียงหยวนพาสองพี่น้องตระกูลหลิวเดินจากไปไกลแล้ว

เมื่อครู่นี้หลิวเหมิงเหมิงหกล้มจนข้อเท้าแพลงไปเล็กน้อย ตอนนี้จึงกำลังพากันไปหาหมอตรวจดูอาการ

เจ้าหน้าที่วางท่าทีเฉียบขาดและเอ่ยอย่างหนักแน่นเที่ยงธรรม "สุภาพบุรุษท่านนั้นไม่ได้เจตนา ทางเราย่อมให้อภัยได้ แต่คุณมีเจตนาทำลายโดยตรง สถานการณ์มันต่างกันครับ"

โจวเฉินส่งเสียงเหอะออกมาอย่างดูแคลน "ชดใช้ก็ชดใช้สิวะ ก็แค่ต้นไม้ปลอมต้นหนึ่ง จะสักกี่บาทกันเชียว ฉันจ่ายให้ก็ได้"

โจวเฉินทำสีหน้าไม่ยี่หระ มั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยม

ต้นไม้ปลอมต้นเดียว ต่อให้แพงจนทะลุฟ้า มันจะเรียกค่าเสียหายจากกูได้สักกี่ตังค์กันเชียว

ยิ่งไปกว่านั้น แฟนสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเขายังเป็นถึงลูกเศรษฐี พ่อตาของเขาเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเกมชื่อดังในหนานเฉิง

วันธรรมดาเวลาออกไปไหนมาไหนก็นั่งรถสปอร์ตเบนซ์ บ้านที่อยู่ก็เป็นคฤหาสน์หรูราคาระดับหลายสิบล้าน

ค่าใช้จ่ายเวลาเที่ยวเล่นแต่ละวันคิดเป็นเงินหลักหมื่นขึ้นไปทั้งนั้น

ตั้งแต่เกาะคนรวยคนนี้ได้ ชีวิตของโจวเฉินก็เสวยสุขอิ่มหมีพีมันจนแทบจะทำอะไรตามใจชอบได้ทุกอย่าง

อยากได้อะไรก็ได้ดั่งใจนึก

การกลับมาคราวนี้เดิมทีก็ตั้งใจจะมาอวดวิถีชีวิตอันหรูหราเหนือระดับในปัจจุบันของตัวเองให้ซูหรูเห็นอยู่แล้ว

ตัวเขามีเงินหนุนหลังเหลือเฟือ

อีกอย่าง แค่ต้นไม้ปลอมกระจอก ๆ ต้นหนึ่ง จะต้องจ่ายชดใช้สักเท่าไหร่กันเชียว

ทว่าสีหน้าของเจ้าหน้าที่กลับเคร่งขรึมและจริงจังอย่างยิ่ง

สายตาที่พวกเขามองไปยังโจวเฉินเปี่ยมไปด้วยความชิงชัง ราวกับกำลังมองคนบาปหนาที่ก่อกรรมทำเข็ญชั่วช้า

"รีบไปแจ้งเถ้าแก่หลัวเดี๋ยวนี้!"

เพียงไม่นาน อาหลัวก็พาสองพี่น้องตระกูลหลัวมาปรากฏตัวตรงหน้าโจวเฉิน

ทั้งสามคนนี้ไม่ใช่พวกคนดีมีศีลธรรมที่ไหน

หากว่ากันตามตรงแล้ว สามคนนี้ล้วนเป็นพวกคนพาลที่มีประวัติด่างพร้อยด้วยกันทั้งนั้น

โดยเฉพาะอาหลัวที่ตอนนี้กำลังมีโทสะอัดอั้นตันใจอยู่เต็มอก หาที่ระบายไม่ได้อยู่พอดี

พวกเจียงหยวนสามคนไม่ได้เจตนาทำต้นไม้โบราณพันปีต้นนั้นเสียหาย แต่นั่นเป็นถึงสมบัติล้ำค่าประจำถิ่นที่ประเมินค่ามิได้

แค่กิ่งไม้หักไปกิ่งเดียวนั้น มูลค่าความเสียหายก็แทบจะนับไม่ถ้วนแล้ว

แต่เขากลับไม่กล้าไปเอ่ยปากทวงเงินค่าเสียหายจากเจียงหยวนแม้แต่คำเดียว ได้แต่ยอมก้มหน้ากลืนน้ำลายตัวเองบอกว่าต้นไม้นี่เป็นของปลอม

แล้วไอ้โจวเฉินนี่มันเป็นหมาแมวที่ไหนโผล่มาจากมุมไหนก็ไม่รู้

ถึงได้กล้ามาก่อเรื่องโจ่งแจ้งขนาดนี้ รนหาที่ตายแท้ ๆ

ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนให้มันได้เห็นดีเห็นงามเสียบ้างก็คงไม่ได้การแล้ว

อาหลัวหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าราวกับเสือยิ้มเคลือบยาพิษ

"คุณผู้ชายครับ ในเมื่อคุณทำลายต้นไม้โบราณของเขตท่องเที่ยวเรา ก็กรุณาชดใช้ค่าเสียหายตามกฎเป็นจำนวนเงินเจ็ดสิบสี่ล้านหยวนด้วยครับ"

โจวเฉินฟังไม่ถนัดในทันที นึกว่าหูตัวเองฝาดไป "เท่าไหร่นะ เจ็ดหมื่นสี่พันหยวนเหรอ"

สองพี่น้องตระกูลหลัวแสยะยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะประสานเสียงตอบพร้อมกัน "ไม่ใช่ครับ เจ็ดสิบสี่ล้านหยวนต่างหาก"

เจ็ดสิบสี่ล้านหยวนงั้นเหรอ

คราวนี้โจวเฉินได้ยินชัดเต็มสองหู แต่ใบหน้าของเขากลับแข็งทื่อไปในทันใด

แฟนสาวลูกเศรษฐีที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันควัน เผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

แม้ว่าครอบครัวของเธอจะรวยมากเมื่อเทียบกับคนธรรมดาทั่วไป

แต่เงินเจ็ดสิบสี่ล้านหยวนไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลย

สำหรับเธอแล้ว เงินก้อนนี้มากพอที่จะทำให้ฐานะทางการเงินของตระกูลสั่นคลอนจนเข้าเนื้อได้เลยทีเดียว

โจวเฉินแผดเสียงร้องโวยวายออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "นี่มันต้นไม้โบราณปลอมชัด ๆ พวกแกอาศัยจังหวะนี้มากรรโชกทรัพย์ฉันนี่หว่า ฉันไม่มีทางจ่ายให้หรอก ฉันจะฟ้องศาลสู้คดีกับพวกแก!"

"ต้นไม้ปลอมงั้นเหรอ หึ!"

อาหลัวหัวเราะเยาะด้วยความโมโห

เขาตบมือสองที

เจ้าหน้าที่เขตท่องเที่ยวสามคนก็ประคองเอกสารสำคัญหลายฉบับเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง

บันทึกพงศาวดารประจำอำเภอ

เอกสารรับรองพันธุ์พืช

หนังสือรับรองกรรมสิทธิ์มรดกโลกทางวัฒนธรรม

เอกสารรับรองมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของประเทศหลง...

เอกสารทุกฉบับล้วนเป็นหลักฐานยืนยันทั้งสิ้น

หลักฐานแน่นหนาดั่งขุนเขา

ต้นไม้นี้เป็นของจริงแท้แน่นอน เป็นต้นไม้โบราณพันปีของแท้ที่โอวยางซิวปลูกขึ้นมาด้วยมือตัวเอง

มูลค่าของมันไม่อาจประเมินเป็นตัวเลขได้

อาหลัวยิ้มเย็น "ตอนนี้แกยังคิดว่านี่เป็นต้นไม้ปลอมอยู่อีกไหมล่ะ"

สองพี่น้องตระกูลหลัวช่วยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ "แกจะฟ้องศาลสู้คดีกับพวกเราใช่ไหม ลองทายดูสิว่าหลักฐานมากมายขนาดนี้ แถมยังมีภาพจากกล้องวงจรปิดมัดตัวอีก ขึ้นศาลไปใครจะเป็นฝ่ายชนะ"

ในที่สุดสีหน้าของโจวเฉินก็ถอดสีอย่างรุนแรง เม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาเต็มหน้าผาก

ต้นไม้นี่ดันเป็นของจริงเข้าจริง ๆ

แล้วการที่เขาไประบายอารมณ์ใส่ ตอนนี้ถึงต้องเผชิญกับค่าเสียหายระดับราคาสวรรค์!

แฟนสาวทายาทเศรษฐีของโจวเฉินเองก็รู้สึกเหมือนสมองดับไปแล้วเช่นกัน

สถานการณ์มันพลิกผันรวดเร็วเกินไปจนเธอรับมือไม่ทันแล้ว

โจวเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มใจให้สงบลงอย่างที่สุด

ทันใดนั้น เขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าได้ฟางเส้นสุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอด

โจวเฉินตะโกนลั่น "เมื่อกี้ไอ้คนนั้นก็ทำต้นไม้นี่พังเหมือนกัน พวกเราต้องร่วมกันชดใช้สิ ออกคนละครึ่ง!"

ช่างไม่รู้จักกาลเทศะ พูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกมาแท้ ๆ

สีหน้าของสามอาหลานตระกูลหลัวเปลี่ยนไปพร้อมกันทันที

จะให้ไปทวงเงินจากเจียงหยวน ต่อให้ยืมความกล้ามาอีกสิบชาติก็ไม่มีใครกล้าทำหรอก

"สุภาพบุรุษท่านนั้นมีฐานะสูงส่งเพียงใด นิ้วมือของเขานิ้วเดียวยังมีค่ายิ่งกว่าต้นไม้นี่เสียอีก แกคิดว่าเขาจำเป็นต้องชดใช้เงินด้วยงั้นเหรอ"

"เหลวไหล น่าขันสิ้นดี นี่มันเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย"

"อารมณ์ของคุณเจียงท่านนั้นมีค่าหนักหนายิ่งกว่าทองพันชั่ง แกคิดว่าพวกเราจะยอมเสี่ยงไปกวนอารมณ์ของท่านเพื่อทวงเงินงั้นเหรอ"

ทันใดนั้น หัวใจของโจวเฉินก็รู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นเฉียบราดรดลงมาตั้งแต่หัวจรดเท้า

ตอนนี้เองที่เขาพลันตื่นจากภวังค์ได้อย่างถ่องแท้

เหตุผลที่คนพวกนี้ยอมพูดว่าต้นไม้นี่เป็นของปลอม จุดประสงค์ก็เพื่อไม่ให้เป็นการล่วงเกินเจียงหยวนนั่นเอง

ที่แท้เจียงหยวนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป แต่เป็นผู้มีอิทธิพลตัวจริงเสียงจริง

ทว่าตอนนี้ความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเขาได้ก่อตัวขึ้นแล้ว

สิ่งที่กำลังรอคอยเขาอยู่ ก็คือหนี้สินค่าชดใช้ระดับราคาสวรรค์

แต่เขาจะไปเอาเงินมาจากไหนกัน

เงินที่ผ่านมาก็ล้วนแต่เป็นเงินที่ได้มาจากการเกาะคนรวยกินทั้งนั้น

"เสี่ยวถิง คุณช่วยผมหน่อยได้ไหม" โจวเฉินกัดฟันหน้าด้านเอ่ยปากขอร้องแฟนสาวของตัวเอง

"บ้านคุณมีเงินตั้งเยอะแยะ เงินแค่เจ็ดสิบกว่าล้านนี่..."

นึกไม่ถึงเลยว่า ยามมีสุขร่วมเสพ ยามมีทุกข์ต่างคนต่างไป ผัวเมียยังเป็นเหมือนนกในป่าเดียวกัน พอภัยร้ายมาถึงก็บินแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง

แฟนสาวของเขารีบตัดความสัมพันธ์ทันควัน "เรื่องทั้งหมดคุณเป็นคนก่อเอง ไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด แล้วฉันว่าเราสองคนคงไม่เหมาะกันเท่าไหร่ ได้โปรดเลิกกับฉันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

แฟนหนุ่มหายไปคนหนึ่ง ยังหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้

แต่ถ้าเงินก้อนโตขนาดนี้หายไป ต้องทำงานหาเงินกี่ปีถึงจะได้กลับคืนมา

นี่ไม่ใช่เงินน้อย ๆ เสียเมื่อไหร่ ตั้งเจ็ดสิบกว่าล้านเชียวนะ

แฟนหนุ่มคนเดียวคิดจะเปลี่ยนเมื่อไหร่ก็เปลี่ยนได้ แต่เงินเจ็ดสิบกว่าล้านนั่น มันหามาได้ง่าย ๆ เหมือนเปลี่ยนแฟนเสียที่ไหนกัน

โจวเฉินถึงกับปล่อยโฮออกมา

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ในใจทั้งเสียใจทั้งนึกแค้นตัวเองระคนปนเป

คราวนี้ตัวเขาต้องสูญสิ้นทั้งคนทั้งเงิน นอกจากจะเสียแฟนสาวไปแล้ว ยังต้องแบกรับหนี้สินก้อนโตมหาศาลอีก

"ถ้ารู้แบบนี้ ตั้งแต่แรกฉันไม่น่าคิดชั่วไปหาเรื่องเจียงหยวนเลยจริง ๆ"

ทว่าในยามนี้ จะมานึกเสียใจภายหลังก็สายเกินการณ์ไปเสียแล้ว

ด้านสามคนอาหลานตระกูลหลัวก็พากันจ้องมองโจวเฉินด้วยสายตาไม่หวังดี ก่อนเอ่ยขึ้นว่า "กรุณารีบหาเงินมาชดใช้ให้เร็วที่สุดด้วยครับ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะใช้กระบวนการทางกฎหมายฟ้องร้องคุณ"

ชั่วพริบตานั้น โจวเฉินแทบอยากจะเอาหัวโขกพื้นตายไปให้พ้น ๆ เสียเดี๋ยวนั้นจริง ๆ