ตอนที่ 94 เดตสองต่อสองกับหลิวซือซือ

หลิวเหมิงเหมิงเพิ่งหกล้มไปเมื่อครู่ ส่งผลให้ข้อเท้าของเธอแพลงไปเล็กน้อย

ผนวกกับอาการบาดเจ็บที่มีมาก่อนหน้านี้ เจียงหยวนจึงไม่ค่อยวางใจเท่าใดนัก เลยพาตัวเธอกลับไปพักผ่อนที่โรงพยาบาล

ตัวหลิวเหมิงเหมิงเองก็รู้สึกกระวนกระวายกับเรื่องวุ่นวายที่ตนก่อขึ้นอยู่ไม่น้อย

ถึงแม้จะรอดพ้นวิกฤตมาได้โดยบังเอิญ แต่ลึก ๆ เธอก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี

อีกทั้งเธอรู้สึกว่าการให้พี่สาวลูกพี่ลูกน้องได้อยู่กับเจียงหยวนตามลำพังอาจจะดีกว่า จึงจงใจบอกให้พวกเขาสองคนออกไปเดินเล่นข้างนอก

ด้วยเหตุนี้ เจียงหยวนกับหลิวซือซือจึงพากันออกมาเดินเล่นในตัวตำบล

ที่นี่คือตำบลที่อยู่ใกล้กับตำบลชิงเหอมากที่สุด สมัยเด็ก เรื่องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาทั้งสองก็คือการได้เข้ามาเที่ยวเล่นในเมืองตำบลแห่งนี้นี่เอง

สถานที่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยความทรงจำในวัยเยาว์สำหรับพวกเขาทั้งคู่

ทว่าหลิวซือซือกลับเงียบขรึมไปบ้าง

การกลับมาครั้งนี้ เจียงหยวนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเธอมีเรื่องบางอย่างหนักอึ้งอยู่ในใจ

เพียงแต่ตนเองก็ไม่สะดวกใจที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามออกไปก่อน

ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนห่างกันไม่ถึงครึ่งเมตร ทว่าเจียงหยวนกลับมีความรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่าระยะห่างนี้ไม่ได้ใกล้ชิดเหมือนอย่างที่ตนคิดไว้

กระนั้น เสี้ยวหน้าด้านข้างของหลิวซือซือก็ทำให้หัวใจของเจียงหยวนเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ

แม้ว่าวัน ๆ เขาจะคลุกคลีอยู่ท่ามกลางดงสาวงาม จนสายตาและรสนิยมของเจียงหยวนในตอนนี้ไม่เหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้วก็ตาม

เหยาเหวินเหวิน ซูหว่านถิง เย่อีหราน... คนไหนบ้างที่ไม่ใช่สาวงามระดับดาวเด่นขึ้นไป

แต่ทว่าในตัวของหลิวซือซือนั้นกลับมีเสน่ห์แห่งความรอบรู้และสุขุม เป็นความงามที่ทั้งโดดเด่นและเปี่ยมด้วยเนื้อแท้ข้างในอย่างยิ่ง

บางทีนี่อาจจะเกี่ยวข้องกับการที่เธอเป็นครูด้วยก็เป็นได้

ทางด้านหลิวซือซือเองก็อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองมองเจียงหยวนอยู่เงียบ ๆ

แรงดึงดูดจากรูปโฉมของเทพบุตรนั้นเกินต้านทานเกินไป เปรียบเสมือนวังวนน้ำลึกที่คอยดึงดูดใจหญิงสาวให้จมดิ่งลงไปเรื่อย ๆ

แม้ว่าในใจหลิวซือซือจะพยายามรักษาความสำรวมเอาไว้อย่างที่สุด ทั้งยังมีความลังเลไม่แน่ใจอันเนื่องมาจากสถานการณ์ในปัจจุบันของตนเองก็ตาม

แต่เธอก็ยังหักห้ามใจไม่ให้แอบมองเจียงหยวนไม่ได้อยู่ดี

และในจังหวะนั้นเอง ทีมงานถ่ายทำขนาดเล็กที่ถือกล้องอยู่กลุ่มหนึ่งก็พลันเดินเข้ามาขวางหน้าเจียงหยวนและหลิวซือซือเอาไว้

พิธีกรหญิงหน้าตาสะสวยหมดจดคนหนึ่งเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท "สวัสดีค่ะทั้งสองท่าน หนุ่มหล่อสาวสวย ที่นี่คือรายการ 'สัมภาษณ์ริมทางในตำบล' นะคะ ไม่ทราบว่าจะขอรบกวนเวลาสักสองสามนาทีเพื่อตอบคำถามสักหน่อยได้ไหมคะ"

เจียงหยวนกับหลิวซือซือสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

อย่างไรเสียตอนนี้ก็ไม่มีธุระอะไร อีกทั้งท่าทีของอีกฝ่ายก็ดูสุภาพดี

ลองคุยเล่นกับพวกเขาสักหน่อยก็คงไม่เสียหาย

พิธีกรหญิงเอ่ยถามอย่างสุภาพ "ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านประกอบอาชีพอะไรกันคะ"

"พนักงานส่งพัสดุครับ"

"เป็นครูค่ะ"

เมื่อได้ยินอาชีพของเจียงหยวน ในแววตาของพิธีกรหญิงก็มีประกายความดูแคลนวาบผ่านไปอย่างแทบสังเกตไม่เห็น ทว่าเธอก็ซ่อนมันเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน

และเห็นได้ชัดว่าเธอให้ความสนใจในตัวตนการเป็นครูของหลิวซือซือมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

พิธีกรหญิงหันกล้องไปทางหลิวซือซือเพื่อจับภาพโคลสอัป ขณะเดียวกันก็จงใจเบียดลดพื้นที่ของเจียงหยวนในเฟรมกล้องลงไปโดยไม่ให้รู้ตัว

"งั้นขอถามหน่อยนะคะว่าคุณเป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนไหนคะ โรงเรียนมัธยมสาม มัธยมหนึ่ง หรือว่าโรงเรียนสาธิตคะ"

โรงเรียนที่พิธีกรหญิงเอ่ยถามล้วนเป็นโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงโด่งดังของหนานเฉิงทั้งสิ้น

เพราะอย่างไรเสียในตำบลเล็ก ๆ แห่งนี้ก็ไม่มีโรงเรียนชั้นนำอะไร ทว่ากิริยาท่าทางและการพูดจาของหลิวซือซือนั้นไม่ธรรมดาเลย พิธีกรหญิงจึงเดาได้แต่แรกแล้วว่าเธอไม่ธรรมดา จึงได้แกล้งลองถามหยั่งเชิงดู

หลิวซือซือส่ายหน้าพลางตอบว่า "ไม่ใช่ทั้งหมดเลยค่ะ ฉันสอนอยู่ที่โรงเรียนลอว์เรนซ์ในเซียะเฉิงค่ะ"

โรงเรียนลอว์เรนซ์!

ทันทีที่พิธีกรหญิงได้ยิน หัวใจก็พลันกระตุกวูบขึ้นมาทันที

นั่นมันโรงเรียนมัธยมปลายระดับนานาชาติที่โด่งดังเป็นอย่างยิ่งเลยไม่ใช่หรือ

แม้แต่ในเมืองใหญ่อย่างเซียะเฉิงที่อุดมไปด้วยทรัพยากรทางการศึกษาและบุคลากรครูอันแข็งแกร่ง โรงเรียนนี้ก็ยังครองอันดับหนึ่งได้อย่างมั่นคงไร้ข้อกังขา

และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เป็นโรงเรียนเอกชนระดับชนชั้นสูง

เกณฑ์การคัดเลือกตัวนักเรียนเรียกได้ว่าเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง ถึงขั้นมีข่าวลือในวงการว่า กฎลับในการรับสมัครนักเรียนเข้าเรียนนั้น มีเงื่อนไขเกี่ยวกับฐานะทางบ้านของนักเรียนที่สูงลิ่วเลยทีเดียว

นักเรียนที่สามารถเข้าเรียนในโรงเรียนแห่งนี้ได้ ถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องเป็นผู้มีอำนาจบารมี

และมาตรฐานที่โรงเรียนลอว์เรนซ์ใช้คัดเลือกครูผู้สอนนั้น ยิ่งเข้มงวดกวดขันถึงขีดสุด

อย่าว่าแต่หนึ่งในพัน หรือหนึ่งในหมื่นเลย

หากจะพูดให้ตรงจุด ต่อให้บอกว่าเป็นหนึ่งในล้านก็ไม่ได้เกินจริงไปเลยแม้แต่น้อย

หลิวซือซือผู้นี้ถึงกับเป็นครูของโรงเรียนมัธยมชั้นยอดระดับชนชั้นสูงแห่งนั้นเชียวหรือ

สุดยอดจริง ๆ

ท่าทีของพิธีกรหญิงเปลี่ยนไปดีขึ้นกว่าเดิมทันควัน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ฉายชัดอย่างเบิกบานและสดใสขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เธอโยนคำถามถัดไปออกมา "แล้วขอถามหน่อยนะคะว่า สเปกคนรักในอุดมคติของคุณเป็นแบบไหนคะ"

สเปกคนรักในอุดมคติ

คำถามนี้ ดูปรี่เดียวก็รู้ว่าเป็นคำถามแนวซุบซิบดึงดูดความสนใจ

สำหรับเรื่องซุบซิบของสาวงาม ย่อมมีคนจำนวนมากที่ให้ความสนใจใคร่รู้อยู่แล้ว

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นเริ่มพากันมาชะลอฝีเท้า ล้อมวงยืนดูด้วยความสนใจ

"น้องสาวคนนั้นสวยจังเลยว่ะ"

"สเปกคนรักของเธอต้องสูงลิ่วแน่ ๆ เลย ไม่หล่อขั้นเทพก็ต้องรวยมหาศาลละวะ"

"ฉันก็อยากเป็นแฟนเธอเหมือนกันนะเว้ย ถ้าได้แต่งงานกับภรรยาสวยขนาดนี้ ให้ฉันอายุสั้นลงไปสักสิบปีก็ยังยอมเลย"

"ฝันกลางวันไปเถอะมึง ระดับเทพธิดาขนาดนี้ ต่อให้อายุสั้นลงไปห้าสิบปี มึงก็ไม่มีปัญญาคว้ามาได้หรอก"

เมื่อเผชิญกับคำถามแนวซุบซิบนี้ หลิวซือซือไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบไปตรง ๆ "คนที่ทำให้รู้สึกดีค่ะ"

"แล้วถ้าเป็นผู้ชายหน้าตาขี้เหร่ คุณจะรู้สึกดีด้วยไหมคะ"

"ไม่ค่ะ"

พิธีกรหญิงยังคงซักไซ้ต่อ "แล้วถ้าเราตัดเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกออกไป คุณจะชอบผู้ชายแบบไหนคะ"

หลิวซือซือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามครุ่นคิดอย่างจริงจัง

ผ่านไปราว ๆ สามนาที เธอก็ตอบออกมาอย่างยอมแพ้ "ฉันตัดออกไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะ..."

พรืด!

ผู้คนรอบข้างต่างพากันหลุดขำก๊ากออกมาอย่างอดไม่อยู่

แม้แต่เจียงหยวนเองก็ยังต้องกลั้นยิ้มเอาไว้แทบไม่อยู่

มองไม่ออกจริง ๆ เลยว่า หลิวซือซือเองก็เป็นพวกคลั่งคนหน้าตาดีเหมือนกัน

และในจังหวะนั้นเอง พิธีกรหญิงก็งัดไม้ตายเด็ดออกมาในที่สุด

"แล้วถ้าเป็นแจ็กของทางทีมงานเรา คุณคิดว่าเขาตรงตามสเปกที่คุณมองหาไหมคะ"

เธอพูดพลางผายมือชี้ไปยังชายชาวต่างชาติร่างสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรคนหนึ่ง

ชายชาวต่างชาติที่ชื่อแจ็กคนนี้ หน้าตาคมคายหล่อเหลาไม่เบา โครงหน้าได้รูป สันกรามและเครื่องหน้าเด่นชัดคมกริบ

แม้ว่าจะเทียบกับเทพบุตรอย่างเจียงหยวนไม่ได้ แต่ก็นับว่าเป็นหนุ่มหล่อที่หาตัวจับได้ยากคนหนึ่งแล้ว

หลิวซือซือส่ายหน้าปฏิเสธทันที "ฉันพิจารณาเฉพาะผู้ชายประเทศหลงเท่านั้นค่ะ"

คำพูดนี้เมื่อเอ่ยออกมา ก็ทำให้ชายชาวต่างชาติที่ชื่อแจ็กคนนี้เกิดความไม่พอใจขึ้นมาทันที คิ้วของเขาขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างยิ่ง

พิธีกรหญิงเองก็แสร้งทำสีหน้าไม่เข้าใจพลางเอ่ยขึ้นว่า "ทำไมถึงพิจารณาแค่ผู้ชายประเทศหลงล่ะคะ ต้องรู้นะคะว่าตอนนี้ผู้ชายต่างชาติหลาย ๆ คนมีโปรไฟล์ที่ดีมาก ฉันคิดว่าพวกเขาน่าจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากกว่าผู้ชายประเทศหลงเสียอีกนะคะ"

มาถึงจุดนี้ เจียงหยวนก็ทนฟังต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที "ผมว่าสำหรับผู้หญิงประเทศหลงแล้ว ผู้ชายประเทศหลงต่างหากที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจมากที่สุด"

เมื่อได้ยินเสียงของเจียงหยวน สายตาของพิธีกรหญิงก็ตวัดหันมาจับจ้องที่ใบหน้าของเขาทันควัน