ตอนที่ 95 ประเทศหลง ใครก็อย่าได้คิดมาเหยียดหยาม

สายตาที่พิธีกรหญิงมองไปยังเจียงหยวนนั้น มีแววเหยียดหยามผุดวาบขึ้นมาแล้วเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

พ่อน้องชาย ถึงนายจะหน้าตาหล่อเหลาไม่เลว หน้าตานับว่าดีมากจริง ๆ ก็เถอะ

แต่ช่วยสำเหนียกถึงสถานะของตัวเองหน่อยเถอะ นายมันก็แค่พนักงานส่งพัสดุคนหนึ่งเท่านั้น

หมูที่วิ่งเร็วแค่ไหน สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่หมูตัวหนึ่ง

พนักงานส่งพัสดุที่หน้าตาหล่อแค่ไหน สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่พนักงานส่งพัสดุอยู่ดี

นี่มันเป็นตรรกะง่าย ๆ ที่ใครก็เข้าใจ

ลำพังแค่ฐานะอย่างนาย มีสิทธิ์อะไรมาพล่ามว่าผู้ชายประเทศหลงเหมาะสมกับผู้หญิงประเทศหลงที่สุดกัน

น่าขันสิ้นดี

อันที่จริง เหตุผลที่รายการนี้ต้องยกตัวอย่างชายต่างชาติอย่างแจ็กออกมา และตั้งคำถามที่แฝงไปด้วยความก้าวร้าวแหลมคมเช่นนี้

จุดประสงค์แท้จริงก็เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวล้วน ๆ

นายทุนผู้สนับสนุนรายการ 'สัมภาษณ์ริมทางในตำบล' เกือบทั้งหมดล้วนเป็นชาวต่างชาติทั้งสิ้น

สาเหตุที่พวกเขายอมทุ่มเงินก้อนโตมาลงทุนกับรายการนี้ จุดประสงค์หลักก็เพราะว่าในมือพวกเขามีธุรกิจจัดหาเขยฝรั่งอยู่นั่นเอง

ธุรกิจเขยฝรั่งที่ว่านี้ ก็คือการนำเอาพวกผู้ชายต่างชาติที่มีฐานะธรรมดา ๆ ทั่วไปมาแต่งตัวจัดฉากแปลงโฉม แล้วนำมาจับคู่แนะนำให้แก่หญิงสาวชาวประเทศหลง

ไม่เพียงแต่จะเก็บเงินค่าหัวจากฝ่ายชายได้เท่านั้น แต่ยังรีดเงินจากกระเป๋าฝ่ายหญิงได้อีกต่อหนึ่งด้วย

ผลกำไรจากจุดนี้นับว่ามหาศาลอย่างยิ่ง

ขยะต่างชาติที่ใช้ชีวิตล้มเหลวไม่เอาถ่านในต่างแดนพวกนั้น ขอเพียงแค่ยอมจ่ายเงิน ก็จะถูกเหล่านายทุนพวกนี้จับชุบตัวให้กลายเป็นชนชั้นนำระดับหัวกะทิของสังคมได้ในทันที

หลอกลวงว่าเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายังประเทศหลงเพื่อเสาะแสวงหารักแท้

ส่วนผู้หญิงประเทศหลงบางกลุ่มที่ทั้งโง่เขลาและคลั่งไคล้ต่างชาติกลับคิดว่าตนเองได้สมบัติล้ำค่ามาครอง จึงยอมจ่ายเงินให้เขาหลอกฟรี ๆ ไปอย่างโง่งม

ขอเพียงแค่อาศัยรายการออนไลน์รายการนี้ช่วยโปรโมตสรรพคุณและข้อดีของการได้เขยฝรั่ง ธุรกิจของพวกเขาก็จะยิ่งกอบโกยกำไรได้เป็นกอบเป็นกำมากขึ้นไปอีก

ชายต่างชาติที่ชื่อแจ็กคนนี้ ก็คือสินค้าปลอมเกรดต่ำที่ผ่านการชุบตัวแต่งหน้าทาปากมาอย่างดี มีดีแค่เปลือกนอกที่ดูหล่อเหลาเท่านั้น

ทว่าความจริงแล้ว ภายนอกดูหรูหรา แต่เนื้อในกลับกลวงโบ๋เน่าเฟะ

ทั้งประวัติการศึกษา ชาติตระกูล ความสามารถ ล้วนเป็นเรื่องโกหกพกลมทั้งเพ

กว่าความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดโปงออกมา ทุกอย่างก็สายเกินแก้ ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปเสียแล้ว

นี่มันเป็นการค้าที่ไร้ยางอายและไร้จิตสำนึกอย่างแท้จริง

และเพื่อเงินทอง พิธีกรหญิงคนนี้จึงยอมขายจิตสำนึกของตัวเองไปจนหมดสิ้น ไม่ต่างอะไรกับสุนัขตัวหนึ่งที่พวกมันชุบเลี้ยงเอาไว้เลย

ขอเพียงแค่จัดรายการออกมาได้ดี ทำให้ธุรกิจเขยฝรั่งรุ่งเรืองเฟื่องฟู เอาอกเอาใจเหล่านายทุนต่างชาติจนมีความสุขได้ พวกนั้นย่อมโยนเศษกระดูกชิ้นโตมาให้พิธีกรหญิงคนนี้อย่างไม่ตระหนี่

และวิธีการที่ใช้ แน่นอนว่าคือการโฆษณาชวนเชื่อสรรเสริญข้อดีของผู้ชายต่างชาติ

แปะป้ายทองคำเคลือบเงาให้ผู้ชายต่างชาติดูเลอค่า

เมื่อเป็นเช่นนี้ ย่อมสามารถดึงดูดใจผู้หญิงประเทศหลงที่โง่เขลาให้หันมาสนใจผู้ชายต่างชาติได้เป็นจำนวนมาก

จากนั้นธุรกิจเขยฝรั่งของเหล่านายทุนพวกนี้ ก็จะมีเงินทองไหลมาเทมาอย่างไม่ขาดสาย

ในช่วงหลังมานี้ กระแสความนิยมของรายการนี้ก็พุ่งสูงขึ้นไม่น้อย

พิธีกรหญิงจึงได้เลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือน ลำพังแค่เงินโบนัสก็ปาเข้าไปถึงหลักแสนแล้ว

พิธีกรหญิงรู้สึกพึงพอใจในตัวเองเป็นอย่างยิ่ง มองว่าอนาคตข้างหน้าของตนกำลังสดใสไสว จึงเริ่มวางท่ากร่างไม่เห็นหัวใครอยู่กลาย ๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับผู้ชายประเทศหลง ในใจเธอมีประกายความเหยียดหยามฝังแน่นอยู่ลึก ๆ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

หากผู้ชายประเทศหลงยอดเยี่ยมจริงอย่างปากว่า พวกตนจะยังมาทำมาหากินกับธุรกิจแบบนี้ได้รุ่งเรืองถึงเพียงนี้หรือ

แล้วตอนนี้จู่ ๆ ดันมีไอ้เด็กส่งพัสดุคนหนึ่งโผล่หัวออกมาริอาจขัดขวางเรื่องดี ๆ ของพวกเธอเสียนี่

ดูท่าคงต้องสั่งสอนให้ไอ้เด็กเวรที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ได้เห็นดีเห็นงามเสียบ้างแล้ว

พิธีกรหญิงแสยะยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา พลางเอ่ยขึ้น "แหม พ่อน้องชายดูจะมีความคิดที่ค่อนข้างล้าหลังตกยุคไปหน่อยนะคะ ยุคนี้มีหนุ่มต่างชาติตั้งมากมายที่มีฐานะทางเศรษฐกิจดีกว่าผู้ชายประเทศหลง นี่มันเป็นความจริงที่เถียงไม่ออกไม่ใช่เหรอคะ"

เจียงหยวนส่ายหน้า "คนที่หัวโบราณล้าหลังมันคือคุณต่างหาก ประเทศหลงในวันนี้พัฒนาไปไกลจนไม่เหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว การพัฒนาของประเทศหลงไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกหลาย ๆ ประเทศเลยแม้แต่น้อย ฐานะและโปรไฟล์ของผู้ชายประเทศหลงก็ไม่ได้หมายความว่าจะสู้ชาวต่างชาติไม่ได้เสมอไปหรอกนะ"

พิธีกรหญิงลากเสียงยาว "อ๋อ..." ขึ้นมาคำหนึ่ง

จากนั้นเธอก็ยื่นมือขวาชี้ไปทางแจ็กอย่างไม่ยี่หระพลางเอ่ยขึ้น "ถ้าอย่างนั้นเรามาลองเปรียบเทียบกันดูหน่อยเป็นไงคะ คุณแจ็กของเราคนนี้เป็นถึงหัวกะทิที่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ทางบ้านก็ทำธุรกิจเปิดบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง"

"คุณคิดว่าระหว่างตัวคุณ กับคุณแจ็กของเรา ใครกันแน่ที่เหมาะสมคู่ควรกับสุภาพสตรีแสนสวยท่านนี้มากกว่ากันคะ"

ถ้อยคำของพิธีกรหญิงเต็มไปด้วยการเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้งและไร้ยางอาย แทบจะชี้นิ้วด่าตรงดั้งจมูกของเจียงหยวนอยู่รอมร่อว่าเขาไม่คู่ควร

เมื่อต้องเผชิญกับการยั่วยุถากถางเช่นนี้ เจียงหยวนก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

เรื่องนี้มันล้ำเส้นแตะโดนจุดต่ำสุดที่เจียงหยวนจะยอมทนได้เข้าเสียแล้ว

การที่คุณจะมาดูหมิ่นดูแคลนตัวผมมันยังไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ถ้าหากคิดจะมาเหยียดหยามพี่น้องร่วมชาติชาวประเทศหลงแล้วละก็ นั่นคือเรื่องที่จะไม่มีทางประนีประนอมให้อย่างเด็ดขาด

ถึงกับยอมป่าวประกาศอย่างหน้าไม่อายว่าผู้ชายต่างชาติคู่ควรกับผู้หญิงประเทศหลงมากกว่า เพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวอันเล็กน้อยของตัวเองเท่านั้น

ช่างหน้าด้านไร้ยางอายถึงที่สุดจริง ๆ

ผู้คนที่ยืนมุงดูอยู่โดยรอบต่างก็เริ่มทนดูต่อไปไม่ไหวเช่นกัน

"ทีมงานรายการนี้มันเน่าเฟะตั้งแต่หัวจรดหางจริง ๆ ทุกครั้งที่เห็นพวกมันออกมายกยอปอปั้นพวกฝรั่งพวกนี้แล้วรู้สึกคลื่นไส้ชะมัด"

"บนแผ่นดินประเทศหลงอันยิ่งใหญ่ของเรา กลับถูกพวกตัวตลกพวกนี้มาป่าวประกาศค่านิยมทุเรศ ๆ แบบนี้อย่างโจ่งแจ้ง น่ารังเกียจจริง ๆ"

"เฮ้อ น้องคนส่งพัสดุเขาพูดจามีเหตุผลออกจะตาย กลับต้องมาโดนคนพวกนี้ดูถูกเหยียดหยามซะได้"

"น่าแค้นใจชะมัด พวกคลั่งฝรั่งจนลืมกำพืดพวกนี้นี่มันไร้ยางอายจริง ๆ"

"เสียแรงที่นังพิธีกรนั่นก็เป็นคนประเทศหลงแท้ ๆ กลับยอมขายมโนธรรมของตัวเองเพื่อเศษเงินแค่นี้"

หากตัวเขาถูกดูแคลนเพียงลำพังยังพอทนได้ แต่หากปล่อยให้พี่น้องร่วมชาติต้องพลอยมาเสื่อมเสียเกียรติยศไปด้วย

เช่นนั้นแล้ว ตนเองมิกลายเป็นคนบาปที่ต้องถูกจารึกชื่อไปชั่วกัปชั่วกัลป์หรอกหรือ

ประเทศหลง ใครก็อย่าได้บังอาจมาเหยียดหยาม!

ในเวลานี้ เจียงหยวนไม่คิดที่จะปกปิดสถานะของตนเองอีกต่อไปแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะกดต่อสายโทรออกไป

เมื่อพิธีกรหญิงเห็นสีหน้าของเจียงหยวนเริ่มเย็นชาลงเรื่อย ๆ แถมยังทำท่าจะยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาโทร เธอก็อดที่จะหัวเราะเยาะในลำคอออกมาไม่ได้

เธอหันไปสบตากับหนุ่มหล่ออย่างแจ็ก แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความถือดี อวดดี และหยิ่งผยองอย่างไร้ความเกรงกลัว

เบื้องหลังของพวกตนมีคนหนุนหลังอยู่

และเป็นถึงบุคคลระดับบิ๊กเสียด้วย

บรรดานายทุนของรายการนี้ แต่ละคนล้วนเป็นผู้มีหน้ามีตาและมีอิทธิพลในหนานเฉิงกันทั้งนั้น

ขับรถหรู อยู่คฤหาสน์หรู มีเส้นสายโยงใยไปทั่วทุกวงการ สามารถควบคุมบงการสถานการณ์ได้ดั่งใจนึก

อย่าบอกนะว่าด้วยอิทธิพลบารมีอันล้นฟ้าของคนระดับนั้น จะกดหัวไอ้พนักงานส่งพัสดุกระจอก ๆ คนหนึ่งไม่ลง?

"ก็แค่พนักงานส่งพัสดุกระจอก ๆ คนหนึ่งแท้ ๆ ยังกล้าสะเออะมาเถียงฉอด ๆ ต่อหน้าพวกเรา ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาซะเลย"

"คนโง่ย่อมไม่กลัวตายจริง ๆ"

"ยังจะทำเป็นต่อสายโทรศัพท์อีกงั้นเหรอ"

"ต่อให้นายโทรไปตามเทวดาฟ้าดินที่ไหนมา จะทำอะไรพวกเราได้หรือไงยะ"

หลิวซือซือที่นิ่งเงียบและสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด บัดนี้ก็ไม่อาจจะทนดูต่อไปได้อีกแล้วเช่นกัน

ท่าทีที่คนพวกนี้ปฏิบัติต่อเจียงหยวนมันเลวร้ายเกินไปแล้ว

อีกทั้งคำพูดคำจาก็ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างยิ่ง

รู้อย่างนี้ตั้งแต่แรกไม่น่าไปเสียเวลาเสวนากับพวกมันเลยจริง ๆ

แต่ในเมื่อเรื่องราวมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็อย่ามาหาว่าพวกเราลงมือโหดเหี้ยมอำมหิตก็แล้วกัน

กล้ามาพูดจาสามหาวแบบนี้ใส่พี่หยวน โทษทัณฑ์นี้ยากที่จะให้อภัยจริง ๆ

อุปนิสัยของหลิวซือซือนั้นภายนอกดูอ่อนหวาน ทว่าภายในกลับเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก

ประกายความดุดันและเหี้ยมเกรียมวาบผ่านในดวงตาของเธอไปชั่วพริบตา เธอเตรียมพร้อมที่จะมอบบทเรียนที่คนพวกนี้จะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิตให้เดี๋ยวนี้แหละ

และแท้ที่จริงแล้ว สามคนอาหลานตระกูลหลัวก็ไม่ได้เดินไปไหนไกลเลย

หลังจากที่พวกเขาจัดการสั่งสอนโจวเฉินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รีบส่งคนคอยแอบสะกดรอยตามดูแลเจียงหยวนอยู่ห่าง ๆ ทันที

พวกเขาคอยจับตาสถานการณ์ทางฝั่งของเจียงหยวนอยู่ตลอดเวลา

เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นเบื้องหน้านี้ พวกเขาย่อมรับรู้กระจ่างแจ้งแก่ใจทั้งหมด

ในตอนนี้ เมื่อได้ยินนังพิธีกรหญิงกล้าทำตัวกร่างไม่เห็นหัวใคร มาเอ่ยปากหาเรื่องยั่วยุเจียงหยวนเช่นนี้ แต่ละคนต่างก็เดือดดาลด้วยความโกรธแค้นขึ้นมาทันที

"ก็แค่ทีมงานรายการของพวกฝรั่งดั้งขอแท้ ๆ บังอาจมาพูดจาแบบนี้กับบิ๊กบอสเจียงหยวนงั้นเรอะ"

"รนหาที่ตายชัด ๆ!"

"เป็นแค่พวกตัวตลกที่หากินกับธุรกิจมืดแท้ ๆ ดันกล้ามาท้าทายอำนาจบิ๊กบอสเจียงหยวนซะได้"

"กูจะทำให้พวกมึงต้องเสียใจไปตลอดชีวิตที่กล้าตัดสินใจทำแบบนี้ในวันนี้!"

"ก็แค่พวกฝรั่งต่างชาติไม่กี่ตัวแท้ ๆ กล้าดีอย่างไรมาเหิมเกริมในถิ่นของพวกเรา คราวนี้ถ้าไม่สั่งสอนให้เข็ดหลาบก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้เลย"