ตอนที่ 96 ฝันหวานพังทลาย

หนานเฉิง

บนชั้นสิบสามของอาคารเซ็นจูรี่ ภายในห้องประชุม

นักลงทุนทั้งสิบเจ็ดคนกำลังนั่งล้อมวงเปิดการประชุมกันอยู่

นักลงทุนเหล่านี้ ก็คือนักลงทุนของรายการ "สัมภาษณ์ริมทาง" รวมถึงธุรกิจจัดหาเขยฝรั่งนั่นเอง

พวกเขากำลังปรึกษาหารือกันอย่างออกรสเกี่ยวกับรายงานผลประกอบการในไตรมาสนี้

"ต่อไปนี้ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่จะขอประกาศว่า สถานการณ์ทางการเงินในไตรมาสนี้ของเราเติบโตอย่างสวยหรูเป็นประวัติการณ์ครับ!"

"เพิ่มขึ้นถึง 36 เปอร์เซ็นต์เมื่อเทียบกับช่วงเดียวกันของปีก่อน"

"หากยังคงพัฒนาไปตามทิศทางนี้ต่อไป ไตรมาสหน้าพวกเราจะต้องสร้างความรุ่งโรจน์ได้อีกคำรบหนึ่งอย่างแน่นอน!"

"ขอให้พวกเราทุกคนปรบมือให้กับความสำเร็จของกันและกันด้วยครับ!"

บรรยากาศภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยความปรีดาปราโมทย์อย่างถึงที่สุด

ทั่วทั้งห้องส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันทีหลังการประกาศผลประกอบการ

เสียงผู้คนอื้ออึง เสียงปรบมือกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาด

ภายในห้องประชุมขนาดใหญ่อันโอ่โถง อบอวลไปด้วยเสียงปรบมือดั่งฟ้าร้องที่ดังก้องไม่ยอมหยุดหย่อน

ใบหน้าของนักลงทุนทุกคนล้วนประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้

นี่เป็นครั้งที่สามของปีนี้แล้วที่มีอัตราการเติบโตพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด ทั้งยังมีแนวโน้มดุเดือดรุนแรงยิ่งกว่าช่วงเดียวกันของปีกลายเสียอีก

เงินทองพวกนี้หามาได้อย่างง่ายดาย สบายมือแทบไม่ต่างจากการเปิดแท่นพิมพ์ธนบัตรเอง

หากยังรักษาระดับความร้อนแรงนี้ต่อไปได้ กำไรจากการลงทุนของนักลงทุนแต่ละคนคงจะพุ่งทะยานไปแตะตัวเลขที่น่าขนพองสยองเกล้าเป็นแน่

"ยอดเยี่ยมไปเลย ตอนนั้นที่ตัดสินใจเลือกลงทุนอันนี้ ช่างเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดหลักแหลมจริง ๆ"

เงินของคนประเทศหลงนี่มันช่างหาเงินเข้ากระเป๋าได้ง่ายดายเหลือเกิน

ประโยคนี้แทบจะเป็นเสียงที่ดังขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจของนักลงทุนทุกคน

ทว่าในจังหวะที่แทบทุกคนกำลังดีอกดีใจจนเนื้อเต้นอยู่นั้น

ข่าวร้ายราวกับฟ้าผ่าลงกลางกระบาลก็พลันลอยมาเข้าหู

"มีคนส่งหนังสือร้องเรียนแบบไม่เปิดเผยชื่อ กล่าวหาว่าพวกเราปกปิดข้อมูลที่แท้จริงของคู่เดต เข้าข่ายฉ้อโกงเหรอ?"

"แถมพวกเขายังรู้ด้วยว่าเอกสารดำเนินเรื่องของคู่เดตพวกเราไม่สมบูรณ์"

"แล้วยังออกคำสั่งบังคับให้พวกเราส่งตัวคนพวกนั้นกลับประเทศทันทีอีกด้วย!"

ในชั่วพริบตาเดียว ห้องประชุมทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ข่าวสารที่ประดังเข้ามาอย่างกะทันหัน ได้เหวี่ยงพวกเขาตกลงสู่ห้วงอารมณ์แห่งนรกโลกันตร์

เมื่อใดที่ผู้ชายต่างชาติเหล่านี้ถูกเนรเทศส่งตัวกลับประเทศ เมื่อนั้นธุรกิจทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขาก็เป็นอันพังพินาศย่อยยับ

ยิ่งถ้าหากข้อมูลที่แท้จริงของคนพวกนี้ถูกแฉเปิดโปงออกมาแล้วละก็ พวกเขาจะต้องโดนฟ้องร้องขึ้นโรงขึ้นศาลอย่างไม่ต้องสงสัย เผลอ ๆ อาจโดนข้อหาร่วมกันฉ้อโกงเสียด้วยซ้ำ

ผู้ก่อตั้งหลายคนฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาบนใบหน้าพลางเอ่ยขึ้นว่า "ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไปเลยครับ พวกเรามีหนทางแก้ไข ต้องกดเรื่องนี้ให้เงียบลงได้แน่นอน"

"ถึงแม้ธุรกิจสายนี้จะทำต่อไม่ได้ แต่พวกเราก็ยังมีธุรกิจอื่นอยู่อีกตั้งมากมาย รายงานผลประกอบการไตรมาสหน้าก็ยังคงเจริญรุ่งเรืองเฟื่องฟูอยู่ดี"

ทว่าคนอื่น ๆ โดยรอบเมื่อได้ยินคำนี้เข้า ก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มแห้ง ๆ พลางรู้สึกใจคอไม่ดีอยู่บ้าง

เพราะเรื่องพรรค์นี้ ใครเล่าจะไปรับประกันได้

ใครต่างก็รู้ดีแก่ใจว่า พวกเขาเพียงแค่วาดวิมานในอากาศเพื่อปลอบขวัญกำลังใจเท่านั้นเอง

หากขาดธุรกิจเส้นเลือดใหญ่สายนี้ไป เกรงว่าตัวเลขในรายงานผลประกอบการไตรมาสหน้าคงจะดูไม่จืดเป็นแน่

……

ส่วนคนที่ส่งหนังสือร้องเรียนแบบไม่ระบุชื่อนั้น ย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากสามคนอาหลานตระกูลหลัว

หากว่ากันด้วยเรื่องของอิทธิพลและเส้นสายที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงแล้ว พวกเขาย่อมไม่มีทางไปงัดข้อชนตรง ๆ กับเหล่านักลงทุนชื่อดังแห่งหนานเฉิงพวกนี้ได้อย่างแน่นอน

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางการที่พวกเขาจะขอลงแรงช่วยในส่วนของตัวเอง

พวกเขาใช้วิธีลอบสืบหาเบาะแส รวบรวมข้อมูลผ่านช่องทางต่าง ๆ จนได้หลักฐานส่วนหนึ่งมายื่นส่งให้ทางการ

แม้จะไม่อาจทำให้คนพวกนั้นถึงขั้นบาดเจ็บเจียนตายได้ แต่อย่างน้อยก็นับว่าได้ช่วยเจียงหยวนระบายโทสะออกไปได้เปลาะหนึ่ง

"บังอาจมาระรานพี่ใหญ่เจียงหยวนของพวกเรา ช่างรนหาที่ตายจริง ๆ"

"คราวนี้มาดูกันสิว่าพวกมึงจะทำมาหากินกันต่อยังไง"

"ถึงจะไม่ถึงขั้นกวาดล้างพวกมึงได้ยกรัง แต่อย่างน้อยก็ต้องทำให้พวกมึงขาดทุนย่อยยับไปก้อนโตละวะ"

คนตระกูลหลัวทั้งสามตั้งใจแน่วแน่ว่าจะกอดแข้งกอดขาเกาะเจียงหยวนไว้ให้มั่น จึงยอมรับเจียงหยวนเป็นลูกพี่ใหญ่ของพวกตนไปโดยปริยาย

การช่วยลูกพี่ระบายแค้น ย่อมเป็นสิ่งที่ลูกน้องพึงกระทำอยู่แล้ว

ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ มันเพิ่งจะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

สายโทรศัพท์เพียงสายเดียวของเจียงหยวน ได้ต่อสายตรงไปถึงผู้จัดการหวังแห่งร้านอาหารฟิสคาร์ลตันเรียบร้อยแล้ว

เจียงหยวนเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ฟังรอบหนึ่ง

เดิมทีผู้จัดการหวังก็เป็นคนเจนโลกที่ฉลาดเป็นกรดอยู่แล้ว เพียงได้ยินก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งในทันที

"วางใจได้เลยครับประธานเจียง ผมรับรองว่าจะจัดการให้ท่านได้รับผลลัพธ์ที่พึงพอใจอย่างแน่นอนครับ"

ผู้จัดการหวังรีบประสานงานติดต่อไปยังเส้นสายและคอนเนกชันต่าง ๆ ของตนเองในทันควัน

ขณะเดียวกันก็พึ่งพาท่อน้ำเลี้ยงเงินทุนมหาศาลที่เจียงหยวนป้อนให้ ผนวกกับบารมีอันเกรียงไกรและอิทธิพลอันทรงพลังอย่างยิ่งยวด

เขาจะสั่งสอนบทเรียนที่ยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิตให้แก่คนเขลาเบาปัญญาพวกนี้

……

"กลุ่มบริษัทเทียนหมิงปฏิเสธที่จะชำระหนี้ สภาพคล่องทางการเงินของเรากำลังจะขาดตอนงั้นเหรอ?!"

"บริษัทคู่ค้าที่เซ็นสัญญาจับมือกันมายาวนานถึงเจ็ดปี จู่ ๆ ดันจะมาตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเราเนี่ยนะ!"

"กำลังการผลิตและการจัดส่งภายในของเราตามไม่ทันแล้ว ธุรกิจของพวกเราพังหมดแล้ว!"

ภายในห้องประชุมของอาคารเซ็นจูรี่ แทบทุกคนแทบจะสติแตกคลุ้มคลั่งกันไปหมด

บนใบหน้าของแต่ละคนต่างโกรธจนเส้นเลือดปูดโปน อีกทั้งยังแฝงไปด้วยความหวาดผวาอย่างสุดขีดจนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนเลยว่า เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ พวกเขายังนอนฝันหวานถึงผลกำไรที่จะพุ่งทะยานในไตรมาสหน้ากันอยู่เลย

ทว่าเพียงพริบตาเดียว ธุรกิจสารพัดสายกลับเกิดปัญหาขึ้นพร้อม ๆ กัน

บริษัทและกลุ่มทุนคู่ค้าเกือบทั้งหมดต่างพากันแว้งกัดหักหลัง

สภาพคล่องทางการเงิน กำลังเผชิญหน้ากับภาวะล้มละลาย

กำลังการผลิต ชะงักงันและดับสนิทลงในทันที

พวกเขากลายสภาพเป็นเหมือนตัวกาลกิณีที่ไม่มีใครกล้าคบค้าสมาคมหรือร่วมงานด้วยอีกต่อไป

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งคอยชักใยอยู่เบื้องหลังในความมืด หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องเหยียบย่ำกิจการของพวกเขาให้จมดินจนตายตกไปตามกัน

และเรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลนี้ กลับอุบัติขึ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ

สถานการณ์ดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างตกอยู่ในความมึนงงสับสนและขวัญหนีดีฝ่อ

ร่องรอยหลักฐานทุกสิ่งทุกอย่างล้วนบ่งชี้ชัดเจนว่า กำลังมีผู้ทรงอิทธิพลระดับฟ้าประทานหมายหัวเอาชีวิตของพวกเขาอยู่

แต่พวกเขากลับมืดแปดด้านโดยสิ้นเชิงว่าตนเองไปล่วงเกินใครเข้า

"ไปสืบ ไปสืบมาเดี๋ยวนี้!"

"สรุปแล้วเราไปเหยียบตาปลาใครเข้ากันแน่?"

"ใครกันถึงได้มีอิทธิพลล้นฟ้าขนาดนี้ รีบไปสืบมาเดี๋ยวนี้เลย!"

และภายใต้การระดมกำลังสืบหาความจริงอย่างสุดความสามารถ ในที่สุดพวกเขาก็สังเกตเห็นสถานการณ์ทางฝั่งของเจียงหยวนเข้าจนได้

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

ปัญหาจะต้องปะทุขึ้นมาจากตรงนี้อย่างแน่นอน

ในขณะนี้ เจียงหยวนกำลังยืนประจันหน้าอยู่กับทีมงานของรายการดังกล่าว

พิธีกรหญิงยังคงวางท่าหยิ่งยโสโอหังระรานตา ไม่เห็นเจียงหยวนอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ทว่าแจ็กหนุ่มต่างชาติผู้กำแหงกับพิธีกรหญิงคนนั้น กลับได้รับสายโทรศัพท์เข้าพร้อม ๆ กัน

"พวกมึงประสาทกลับกันไปแล้วหรือไงวะ?!"

"ฉิบหายแล้ว พังหมดแล้ว ทุกคนต้องมาตายห่ากันหมดก็เพราะพวกมึงสองตัวที่โง่เง่าไร้สมองแท้ ๆ!"

"รีบคุกเข่าลงกราบขอขมาผู้ยิ่งใหญ่ที่พวกมึงไปหาเรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะโว้ย!"

เมื่อได้ยินเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งที่แผดกรอกเข้ามาในหู

พิธีกรหญิงถึงกับยืนเหวอ ส่วนแจ็กหนุ่มต่างชาติก็ถึงกับสมองดับสตั้นไปเลย

ชั่วขณะนั้น พวกเขาไม่อาจยอมรับความจริงตรงหน้านี้ได้เลยสักนิด

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

พลันนั้น ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบจนตับไตไส้พุงแทบแตกสลายก็พุ่งขึ้นมาจุกถึงกะโหลกศีรษะ

พวกเขาหันขวับไปมองทางเจียงหยวนโดยมิได้นัดหมาย

หรือว่าไอ้เด็กส่งพัสดุคนนี้ ที่แท้จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับบิ๊กบอสอย่างนั้นเหรอ?

ทว่าพวกเขาสองคนยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ รถของเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวนจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็บึ่งมาถึงที่เกิดเหตุอย่างเร่งด่วน

"ทางเราขอควบคุมตัวพวกคุณในข้อหาเป็นภัยต่อความมั่นคงและความสงบเรียบร้อยของสังคมผ่านกระแสความคิดเห็นสาธารณะ"

"พวกคุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูดอะไร แต่กรุณาให้ความร่วมมือกับการปฏิบัติหน้าที่ของพวกเราด้วย"

พิธีกรหญิงอ้าปากค้างตาโต ทว่ากลับเปล่งเสียงใด ๆ ไม่ออกมาแม้แต่แอะเดียว

ทางด้านแจ็กเองก็หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มไร้สีเลือด

และหมากตานี้ ย่อมเป็นฝีมือการจัดการของหลิวซือซือนั่นเอง