ตอนที่ 97 กลับคืนสู่ตำบลชิงเหอ

[ติ๊ง! ได้รับแต้มตกตะลึง +500]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มตกตะลึง +500]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มตกตะลึง +500]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มตกตะลึง +500]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มตกตะลึง +500]

[ติ๊ง! ได้รับแต้มตกตะลึง +500]

หลังจากที่ทีมงานรายการไร้จรรยาบรรณทั้งก๊กถูกรวบตัวคาที่

บรรดาผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาต่างพากันตกตะลึงพรึงเพริด

แม่เจ้าโว้ย

ผลกรรมติดจรวดตามสนองทันตาเห็นขนาดนี้เชียวหรือ

เมื่อครู่นี้ยังเป็นทีมงานรายการที่วางก้ามเหนือกว่าเห็น ๆ ไหงพริบตาเดียวถึงพังพาบไม่เป็นท่าได้ล่ะเนี่ย

ไอ้หนุ่มส่งพัสดุคนนี้ ช่างดุดันอันตรายเกินไปแล้ว

การบดขยี้คนพวกนี้ให้จมดิน กลับไม่ต่างอะไรกับการบี้มดปลวกฝูงหนึ่งเลยสักนิด

"เด็กส่งพัสดุมันเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย เห็นแล้วกูชักอยากจะไปขับรถส่งพัสดุบ้างแล้วสิ"

"พี่คนส่งพัสดุเขาอาจจะมีแบ็กเบื้องหลังคอยหนุนอยู่ก็ได้นะ!"

"คำว่าอาจจะอะไรกันล่ะ ไอ้หนุ่มคนนี้ร้อยทั้งร้อยต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาแน่ ๆ"

"ได้ยินมาว่าทีมงานรายการนี้ก็มีผู้มีอิทธิพลคอยหนุนหลังอยู่เหมือนกันนะเว้ย"

"แต่เห็นได้ชัดเลยว่าเปราะบางชะมัด แสดงว่าภูมิหลังของพี่ส่งพัสดุคนนี้จะต้องร้ายกาจกว่าพวกนั้นหลายขุมอย่างแน่นอน"

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างตกตะลึงและคาดเดากันไปต่าง ๆ นานาไม่หยุดหย่อน พลางแอบชำเลืองมองเจียงหยวนเป็นระยะ

ทว่าพอนึกย้อนไปถึงค่านิยมของรายการเฮงซวยนี้ที่บังอาจประโคมโฆษณาเชิดชูชายต่างชาติแล้วเหยียบย่ำผู้ชายประเทศหลง พวกเขาก็รู้สึกสะใจและโล่งอกราวกับได้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา

จากนั้นจึงเกิดเสียงกู่ร้องสรรเสริญเยินยอกันยกใหญ่

"ทำได้สะใจมาก คนทำดีย่อมได้ดี คนทำชั่วย่อมได้ชั่ว!"

"ประเทศหลงอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรของเรา จะปล่อยให้พวกตัวตลกต่างชาติพวกนี้มาทำระยำตำบอนได้ยังไงกัน"

"สะใจคนดูจริง ๆ สมน้ำหน้าพวกมันแล้ว"

เจียงหยวนมองดูผู้คนรอบกายที่คอยแอบเหลียวมองตนอยู่ตลอดเวลา บางคนถึงขั้นควักโทรศัพท์มือถือออกมาหวังจะแอบถ่ายรูปเขาไว้

ด้านหนึ่งก็เพื่ออยากจะถ่ายคลิปเหตุการณ์ประเด็นร้อนที่ตนได้เห็นกับตาไปลงอินเทอร์เน็ต

แต่อีกด้านหนึ่ง ก็แค่อยากจะบันทึกใบหน้าอันหล่อเหลาระดับเทพบุตรของเจียงหยวนเก็บเอาไว้ตลอดกาล

เจียงหยวนไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มีรูปถ่ายของตัวเองว่อนไปทั่วโลกออนไลน์

เขาจึงจูงมือหลิวซือซือแล้วเดินตรงไปยังลานจอดรถทันที

ผ่านพ้นเหตุการณ์นี้ไป เจียงหยวนย่อมกลายเป็นคนดังของเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากนี้ไป เกรงว่าคงไม่มีใครไม่รู้จักเขาอีกแล้ว

เจียงหยวนคิดอยากจะตรงกลับตำบลชิงเหอไปพบหน้าแม่ของตนเองเสียเลย

ประกอบกับที่หลิวซือซือเดินทางกลับมาในคราวนี้ก็เพื่อมาร่วมพิธีไหว้บรรพบุรุษอยู่แล้ว เจียงหยวนจึงเอ่ยถามความเห็นของเธอ ก่อนจะเตรียมพาเธอมุ่งหน้ากลับตำบลชิงเหอไปด้วยกันก่อน

ส่วนหลิวเหมิงเหมิงยังต้องพักฟื้นร่างกายอีกสองสามวัน ถึงตอนนั้นค่อยแวะมารับเธอก็ยังไม่สาย

……

ข่าวคราวเรื่องที่ทีมงานรายการไร้จรรยาบรรณพังพาบล่มสลาย แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว

ตัวอำเภอแห่งนี้เดิมทีก็ไม่ได้กว้างใหญ่อะไร ทั้งยังมีระยะทางใกล้ชิดติดกับตำบลชิงเหอมากที่สุด

ปากต่อปากเล่าลือกันไปเรื่อย

เรื่องราวดังกล่าวจึงลอยไปเข้าหูผู้คนในตำบลชิงเหอ ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเจียงหยวนในเวลาอันสั้น

บรรดาเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงในตำบลชิงเหอต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเผ็ดร้อน

"โถ่เอ๊ย รายการขยะพรรค์นั้นมันสมควรโดนสั่งปิดไปตั้งนานแล้ว"

"นั่นน่ะสิ บังอาจมาประโคมข่าวว่าผู้ชายต่างชาติเหมาะกับผู้หญิงประเทศหลงของเรามากกว่า น่าหัวเราะสิ้นดี"

ในระหว่างที่ชาวบ้านในตำบลชิงเหอกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น มีคนบางกลุ่มกลับแอบเบนหัวข้อสนทนาไปในทางอื่นอย่างแนบเนียน

"อะไรที่เรียกว่าไม่คู่ควรกับผู้หญิงประเทศหลงกัน ลูกบ้านฉันเพิ่งเรียนจบมาได้ไม่ถึงสองปี ตอนนี้ก็ได้เลื่อนขั้นเป็นถึงรองประธานบริษัทแล้ว รายได้ปีละเป็นล้านไม่มีปัญหา แบบนี้จะเรียกว่าไม่คู่ควรกับผู้หญิงประเทศหลงได้ยังไงกันล่ะ?"

"เฮ้อ ใครจะไปว่าไม่ใช่ล่ะ คนพวกนี้ชอบเอาเรื่องส่วนน้อยมาเหมารวม ลูกบ้านฉันเองเรียนจบมาได้ไม่กี่ปีก็ซื้อทั้งรถทั้งบ้านได้ด้วยตัวเอง ฉันไม่ได้ออกเงินช่วยสักแดงเดียวเลยนะ ตอนนี้เขาเปิดบริษัทเอง ไม่เคยต้องมานั่งกังวลเรื่องเงินทองเลยสักนิด"

"ลูกบ้านฉันก็มีอนาคตไกลเหมือนกัน ไม่ใช่แค่การงานก้าวหน้าอย่างเดียวนะ แฟนสาวของเขายังเป็นถึงคุณหนูตระกูลผู้ดีมีชื่อเสียงอีกต่างหาก หน้าตาก็สะสวยแถมฐานะทางบ้านก็ดีเลิศ สิ้นปีนี้ก็จะแต่งงานกันแล้วล่ะ"

พวกเขาฉวยโอกาสนี้โอ้อวดตัวเอง ยกยอปอปั้นความสำเร็จของลูกหลานบ้านตัวเองไม่หยุดหย่อน

ใครบ้างจะไม่อยากป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ว่าลูกบ้านตนเองเก่งกาจสามารถแค่ไหน

มันช่างเชิดหน้าชูตาได้ดีขนาดไหนกันเชียว?

ภายนอกดูเหมือนพวกเขากำลังรุมประณามค่านิยมของรายการนั้น

แต่ในความเป็นจริงกลับเป็นการบอกใบ้ให้คนอื่นรู้ว่าลูกบ้านตนเองประสบความสำเร็จมากเพียงใด

ฉวยจังหวะนี้มาเกทับบลัฟแหลกกันเอง

เดิมทีแม่ของเจียงหยวนก็อยากจะมีส่วนร่วมในวงสนทนานี้เพื่อพูดคุยแลกเปลี่ยนสักสองสามประโยคเช่นกัน

ลูกชายไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอมาเป็นเวลานาน ส่วนสามีก็ต้องออกไปทำงานข้างนอก นาน ๆ ถึงจะได้กลับบ้านสักหน

ความจริงแล้วเธออยากจะหาคนคุยสัพเพเหระคลายเหงาใจจะขาด

ทว่าพอหัวข้อสนทนาของคนอื่นเริ่มเบี่ยงประเด็นไป

พากันโอ้อวดความสำเร็จของลูกเต้าตัวเองขึ้นมา

แม่ของเจียงหยวนจึงทำได้เพียงนิ่งเงียบไปด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

ลูกบ้านอื่นช่างมีอนาคตที่สดใสเสียเหลือเกิน

เดี๋ยวก็เปิดบริษัท เดี๋ยวก็ทำธุรกิจส่วนตัว

บางคนยังได้แฟนสาวฐานะดีเลิศเลอ สิ้นปีนี้ก็เตรียมจะเข้าพิธีวิวาห์แล้ว

แต่แล้วเจียงหยวนล่ะ

แม่ของเจียงหยวนอดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจออกมาด้วยความปลงตก

ส่วนเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ เมื่อคุยไปคุยมา ก็เริ่มหันมาซุบซิบนินทากันอย่างสนุกปาก

"ได้ยินมาว่าลูกชายบ้านแซ่เจียงที่ชื่อเจียงหยวนนั่น อายุก็ป่านนี้เข้าไปแล้ว ยังเป็นได้แค่คนส่งพัสดุอยู่เลยนะ"

"อุตส่าห์มีคนช่วยแนะนำคู่นัดดูตัวให้ แต่สุดท้ายฝ่ายหญิงเขายังมองข้ามไม่เอาเลย"

"น่าเวทนาจริงเชียว หรือว่าพวกเราจะให้ลูก ๆ ที่บ้านยื่นมือเข้าไปช่วยเขาสักหน่อยดีล่ะ"

"จะช่วยยังไงไหว เจียงหยวนก็เป็นได้แค่คนส่งพัสดุต๊อกต๋อย จะยกตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ให้ทำ เขาก็ไม่มีปัญญาทำหรอก!"

และในบรรดากลุ่มเพื่อนบ้านปากหอยปากปูที่คอยนินทาว่าร้ายพวกนี้

คนที่คุยโวโอ้อวดได้ออกรสออกชาติที่สุดก็หนีไม่พ้นแม่ของสองพี่น้องตระกูลหลัว

ใครต่างก็รู้ดีว่า สองพี่น้องตระกูลหลัวในสมัยที่ยังเรียนหนังสือนั้น เคยเป็นที่หนึ่งและที่สองนับจากท้ายตารางของห้องเรียนมาโดยตลอด

เรียกได้ว่าเป็นคู่หูมังกรซุ่มหงส์ดรุณแห่งความบ๊วยโดยแท้

ลูกบ้านตัวเองรั้งท้ายของห้องแบบนี้ หากแพร่งพรายออกไปมันจะน่าขายหน้าขนาดไหน

แม่ของตระกูลหลัวมักจะรู้สึกเสียหน้าและใช้ชีวิตอย่างอึดอัดคับแค้นใจมาโดยตลอดเพราะสาเหตุนี้

ทว่าวันวานกับวันนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว

เมื่อก้าวเท้าออกจากรั้วโรงเรียนเข้าสู่สังคมการทำงาน

ตอนนี้สองพี่น้องตระกูลหลัวอาศัยใบบุญของญาติคนหนึ่ง จนได้เข้าไปทำงานจัดซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อยู่ในรอยัลเซ็นจูรี่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ที่เมืองหนานเฉิง

ความเป็นอยู่สุขสบายอย่างยิ่ง

ไม่เพียงแต่ซื้อรถซื้อบ้านได้แล้ว แต่หากคิดอยากจะมีแฟนสาว ก็แทบจะกระดิกนิ้วเลือกได้ตามใจชอบ

วางท่าเรียกใช้ได้ดั่งใจนึก

เรื่องนี้ทำให้แม่ของตระกูลหลัวรู้สึกยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ในขณะที่ตอนเรียนอยู่นั้น คนที่มีผลการเรียนดีเด่นที่สุดก็คือเจียงหยวน

ในอดีตแม่ของตระกูลหลัวมักจะอิจฉาริษยาแม่ของเจียงหยวนจนตาร้อนผ่าว ว่าทำไมถึงได้มีลูกชายที่ฉลาดปราดเปรื่องขนาดนั้น

แต่ทว่าในยามนี้ สถานการณ์มันกลับตาลปัตรไปแล้ว

สองพี่น้องตระกูลหลัวได้ดิบได้ดีมีเงินมีทอง

ส่วนเจียงหยวนเป็นแค่คนส่งพัสดุตัวกระจ้อยร่อย

ความแตกต่างที่ตัดกันอย่างชัดเจนเช่นนี้ ช่างเป็นการทิ่มแทงหัวใจได้อย่างเจ็บแสบเหลือทน

แม่ของตระกูลหลัวแทบจะหัวเราะจนกรามค้าง

เมื่อก่อนเจียงหยวนสอบได้ที่หนึ่งไม่ใช่รึไง?

ลูกบ้านฉันถึงจะสอบได้ที่โหล่ แต่ตอนนี้พวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่าเจียงหยวนเป็นพันเป็นหมื่นเท่าเลยล่ะ

คราวนี้แม่ของตระกูลหลัวสบโอกาสเหมาะ จึงเตรียมจะเหยียบย่ำซ้ำเติมให้จมดิน

ล้อเล่นน่า นาทีนี้ถ้าไม่เหยียบหัวเย้ยหยัน แล้วจะรอไปถึงเมื่อไหร่กัน

"แม่เจียงหยวน ได้ยินมาว่าตอนนี้ลูกชายเธอมีความเป็นอยู่ธรรมดามากเลยนี่จ๊ะ" แม่ของตระกูลหลัวแสร้งทำทีเป็นผู้หวังดีเดินเข้ามาทักทาย

"จะให้ลูก ๆ บ้านฉันช่วยสงเคราะห์หน่อยไหมล่ะ ช่วยหางานดี ๆ ให้เขาสักงานน่ะ?"

แม่ของเจียงหยวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "เจียงหยวนชอบทำอะไรมันก็เป็นเรื่องของเขาค่ะ ไม่ว่าเขาจะมีสถานะอะไร หาเงินได้มากน้อยแค่ไหน ในสายตาของฉัน เขาก็ยอดเยี่ยมที่สุดเสมอ"

"ฉันเป็นแม่เขา ขอแค่ให้เขาอยู่อย่างปลอดภัยและมีความสุขก็เพียงพอแล้วค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม่ของตระกูลหลัวก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในลำคอ กำลังจะอ้าปากเหน็บแนมอะไรบางอย่างต่อ ทว่าพอมองลอดผ่านหน้าต่างออกไป ก็แลเห็นรถยนต์สองคันแล่นกลับเข้ามาในตำบลชิงเหอพอดี

คันหนึ่งคือรถเฟยทุยเท่อ 500 ของเจียงหยวน ส่วนอีกคันหนึ่งก็คือรถเบนซ์ของสองพี่น้องตระกูลหลัว