บทที่ 100 กระเป๋าน้ำร้อนของทาสรัก

นี่กะจะขู่ผมเหมือนเป็นเด็กๆ หรือไง?

เย่เฉินแค่นหัวเราะเย็นชา "ผมไม่เชื่อหรอก คุณรีบใช้เส้นสายของคุณเลยนะ ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่าใครจะมาไล่ผมออกจากมหาวิทยาลัยเจียวทงได้โดยไม่มีเหตุผล ผมอัดเสียงไว้หมดแล้ว ขอดูความเก่งกาจของคุณหน่อยเถอะครับประธานหลิว"

หลิวเจิ้นจงได้ยินดังนั้นก็วางสายไปทันที

การสูญเสียเงินไปหลายร้อยล้าน ทำให้เขาโมโหจนหน้ามืดตามัวไปหมด

ไม่คิดเลยว่าแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ถึงขั้นรู้จักแอบบันทึกเสียงเอาไว้ด้วย

พวกหัวกะทิในวงการธุรกิจหรือเจ้าของบริษัทบางคน ภายนอกดูสุภาพเรียบร้อย แต่ความจริงแล้วหลายคนก็แค่พวกหน้าไหว้หลังหลอกเท่านั้นแหละ

คนบางคนรวยขึ้นมาได้ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนิสัยใจคอเลย แต่พึ่งพามันสมอง ความสามารถ และโอกาสล้วนๆ

สมองดีและความสามารถสูง ไม่ได้แปลว่าคนคนนั้นจะมีนิสัยดีเสมอไป

โดยเฉพาะพวกที่รวยขึ้นมาเมื่อสิบ ยี่สิบปีก่อน จำนวนไม่น้อยเป็นแค่ขยะสังคม ที่พึ่งพาความโหดเหี้ยมและการใช้กำลังข่มขู่

เจิ้งม่านชิวเงยหน้าขึ้นมองเขา "ใครโทรมาเหรอ?"

เย่เฉินตอบกลับ "หลิวเจิ้นจงจากบริษัทลงทุนซิงต๋าน่ะ เหมือนจะเป็นหนึ่งในสถาบันที่เล่นหุ้นเจียงอันลิเธียมนะ"

เจิ้งม่านชิว "เขาบอกว่าจะใช้เส้นสายไล่นายออกจากมหาวิทยาลัยเจียวทงงั้นเหรอ?"

เย่เฉินพยักหน้าพลางหัวเราะ "แถมยังบอกอีกนะว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนคงทำให้ผมตายเป็นศพอยู่ข้างถนนไปแล้ว คิดว่าผมเป็นเด็กสามขวบหรือไง ขู่แค่สองสามประโยคก็จะกลัวจนหัวหดน่ะ"

เจิ้งม่านชิวเอ่ยเตือนเขา "บางคนก็อาจจะกล้าทำแบบนั้นจริงๆ นะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยได้ยินมาว่าในวงการธุรกิจมีเถ้าแก่สองคนบาดหมางกัน คนหนึ่งจ้างคนขับรถชนอีกคนจนตาย การขับรถชนคนตายถือเป็นความผิดฐานประมาททำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย โทษจำคุกแค่ไม่กี่ปี ซึ่งเบากว่าความผิดฐานเจตนาฆ่ามากเลยนะ"

เย่เฉิน "เรื่องนั้นน่าจะสืบสาวราวเรื่องไม่ได้มากกว่า หรือไม่ก็เขามีเส้นสายในหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เลยถูกตัดสินให้เป็นแค่ความผิดฐานขับรถชนคนตาย เพราะถ้าสืบสวนและจัดการอย่างตรงไปตรงมา เรื่องแบบนี้ต้องถือเป็นการเจตนาฆ่าอยู่แล้ว"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ "นายพูดถูก คนคนนั้นใช้เส้นสายจัดการเรื่องนี้น่ะ"

กินข้าวเย็นเสร็จ

ทั้งสองคนก็เดินออกจากโรงอาหารด้วยกัน

ด้านนอกลมหนาวพัดโหมกระหน่ำ ถ้าได้กอดสาวๆ ให้อบอุ่นร่างกายก็คงจะเป็นวิธีคลายหนาวที่ดีไม่น้อย

เขาปรายตามองเจิ้งม่านชิว "ม่านชิว ผมเดินไปส่งคุณนะ"

เจิ้งม่านชิวไม่ตอบอะไร คล้ายกับเป็นการยอมรับกลายๆ

ผู้คนบนถนนในมหาวิทยาลัยมีน้อยมาก ตอนนี้อากาศหนาวเย็น จึงแทบไม่มีใครออกมาเดินเล่นหรือเดตกันเลย

เมื่อมาถึงใต้หอพักของเจิ้งม่านชิว เขาก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย

เพราะโจวเหวินปินกำลังยืนอยู่ตรงทางเข้าหอพัก ดูเหมือนว่าตั้งใจมารอเจิ้งม่านชิวโดยเฉพาะ

เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินกลับมาด้วยกัน เขาก็รีบเดินเข้ามาหา ในมือยังถือของบางอย่างไว้ด้วย

"ม่านชิว นี่กระเป๋าน้ำร้อนที่ฉันซื้อมาให้เธอนะ ตอนนี้อากาศหนาวแล้ว ใช้เจ้านี่อุ่นมือก็ดีไม่เลวเลยล่ะ"

"เย่เฉิน ฉันก็ซื้อให้นายอันนึงเหมือนกันนะ"

...

เจิ้งม่านชิวมีสีหน้าเย็นชา ไม่ยอมรับถุงที่เขายื่นมาให้

"วันหลังไม่ต้องเอาของมาให้ฉันอีกนะ"

โจวเหวินปินรีบอธิบาย "ม่านชิว ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ ก็แค่อยากแสดงความห่วงใย เห็นเธอมีความสุข ฉันก็ดีใจแล้ว"

เย่เฉินได้เปิดหูเปิดตาเรียนรู้ระดับความสุดยอดของทาสรักอย่างโจวเหวินปินอีกขั้นแล้ว

จู่ๆ เขาก็ยัดถุงใส่มือเย่เฉิน "เย่เฉิน นายช่วยเอาไปให้ม่านชิวทีนะ ขอบใจมาก"

พูดจบโจวเหวินปินก็รีบหันหลังเดินจากไปทันที

เย่เฉินอึ้งไปเล็กน้อย "ม่านชิว คุณจะเอาไหม? อากาศหนาวแบบนี้มีกระเป๋าน้ำร้อนไว้ก็ดีนะ"

"ถ้านายเป็นคนให้ฉันก็จะเอา" เจิ้งม่านชิวหยิบไปหนึ่งอัน แล้วก็เดินขึ้นหอไป

เย่เฉินมองกระเป๋าน้ำร้อนในมือ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังหอพักบุคลากรที่โจวหว่านหนิงอยู่

ถึงแม้โจวเหวินปินจะเป็นทาสรัก แต่หมอนี่ก็ช่างใส่ใจดีแฮะ

เขามาถึงหน้าประตูห้องของโจวหว่านหนิง แล้วเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง

โจวหว่านหนิงเปิดประตูออกมาเห็นเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

"เสี่ยวเฉิน ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ"

เย่เฉินเดินเข้าไปในห้อง "พี่หนิง อากาศหนาวแล้ว ผมซื้อกระเป๋าน้ำร้อนมาให้น่ะครับ"

...

โจวหว่านหนิงรู้สึกซาบซึ้งใจในความเอาใจใส่ของเขา ใบหน้าสวยจึงเผยรอยยิ้มออกมา

"เสี่ยวเฉิน เธอนี่ช่างใส่ใจจริงๆ"

เย่เฉินยื่นมือออกไปโอบเอวคอดของเธอ "ที่รักหว่านหนิงคิดถึงผมไหมครับ?"

โจวหว่านหนิงหน้าแดงก่ำ แฝงไปด้วยความเขินอายเล็กน้อย

เย่เฉินก้มหน้าลงจูบ ลิ้มรสความหวานจากริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธออย่างไม่เกรงใจ

โจวหว่านหนิงกอดตอบเขา พลางหลับตาลงอย่างช้าๆ

ตอนอยู่ในห้องเธอใส่ชุดนอนสำหรับหน้าหนาว ถ้ามืออยากจะล้วงเข้าไปก็ทำได้ง่ายดายมาก

ป้อมปราการเลนล่างกับเลนกลางถูกตีแตกอย่างง่ายดาย

การจูบอย่างดูดดื่มนานหลายนาที ทำให้ใบหน้าของโจวหว่านหนิงแดงก่ำ

เมื่อริมฝีปากของทั้งสองผละออกจากกัน โจวหว่านหนิงสัมผัสได้ถึงมือของเขา เธอจึงค้อนใส่เขาด้วยความเขินอาย

"ที่รักหว่านหนิง คืนนี้ผมไม่กลับแล้วนะ"

โจวหว่านหนิงตอบเสียงเบา "ไม่ได้หรอก เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นเข้าพอดี"

เย่เฉินตาเป็นประกาย ถ้าไม่มีคนมาเห็นก็หมายความว่าได้สินะ?

"งั้นวันหลังเราไปเปิดห้องกันนะ"

โจวหว่านหนิงหยิกเอวเขาไปทีหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบตกลงแต่อย่างใด

ซึ่งมันดูเหมือนเป็นการยอมรับกลายๆ มากกว่า

ยุคสมัยนี้ค่อนข้างเปิดกว้าง ไม่เหมือนเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้ว

การที่คู่รักนักศึกษามหาวิทยาลัยออกไปเปิดห้องด้วยกัน ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

ต่อให้เป็นคนที่ค่อนข้างหัวโบราณ ก็ทนต่อคำหวานของแฟนหนุ่มไม่ไหวหรอก หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ลึกๆ แล้วในใจพวกเธอก็มีความต้องการและมีความคิดแบบนี้อยู่เหมือนกัน

เย่เฉินก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้ง ถึงได้ตัดใจเดินจากมาอย่างอาลัยอาวรณ์

เมื่อเดินออกจากตึกหอพักบุคลากร

เย่เฉินคิดในใจว่า คงต้องรออีกสักพักให้ตีฐานหลักแตกก่อนค่อยหาข้ออ้างเลิกก็แล้วกัน

เขาแวะไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของมหาวิทยาลัย แล้วซื้อกระเป๋าน้ำร้อนมาอีกสองอัน

อันหนึ่งให้หวังอวี่ซิน อีกอันให้เสี่ยวจิ้ง

เขามาที่ใต้หอพักของหวังอวี่ซินก่อน แล้วส่งข้อความหาเธอ

"อวี่ซิน พี่อยู่ใต้หอพักเธอ ลงมาเอาของหน่อยสิ"

ไม่กี่นาทีต่อมา หวังอวี่ซินก็เดินออกมา ในมือยังถือถุงใบเล็กๆ มาด้วย

เย่เฉิน "อวี่ซิน อากาศหนาวแล้ว พี่ให้กระเป๋าน้ำร้อนนะ วันหลังถ้ามือเย็นก็กอดมันไว้นะ"

หวังอวี่ซินรับไป "ขอบคุณค่ะพี่ชาย หนูเองก็มีของจะให้พี่เหมือนกันค่ะ"

พูดจบเธอก็หยิบถุงใบหนึ่งออกมา ด้านในเป็นผ้าพันคอผู้ชายหนึ่งผืน

เย่เฉินยื่นมือไปรับมา เมื่อมองดูก็พบว่าเหมือนจะเป็นของแบรนด์เนมเสียด้วย

บนใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือออกไปดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

หวังอวี่ซินหน้าแดงระเรื่อ แต่ก็สวมกอดเขาตอบเช่นกัน

เย่เฉินลูบผมของเธอเบาๆ ก่อนจะหอมแก้มขาวเนียนนุ่มของเธอไปฟอดใหญ่

"ขอบใจนะจ๊ะน้องอวี่ซิน"

หวังอวี่ซินหูแดงเถือกไปหมด แก้มก็ร้อนผ่าว เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยไม่กล้าสบตาเขา

เย่เฉินลูบหัวเธอเบาๆ "ข้างนอกหนาว รีบกลับขึ้นไปเถอะ"

หวังอวี่ซินรีบหันหลังวิ่งกลับเข้าไปในหอพัก

เย่เฉินเห็นท่าทางของเธอ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น

จากนั้นเขาก็มาที่ใต้หอพักของจ้าวจิ้งต่อ

"เสี่ยวจิ้ง พี่อยู่ใต้หอพักเธอนะ ลงมาแป๊บนึงสิ"

สองนาทีต่อมา จ้าวจิ้งก็เดินลงมาจากหอพัก

"พี่เย่เฉิน"

จ้าวจิ้งเห็นเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

เย่เฉินยิ้มบางๆ "อากาศหนาวแล้ว พี่ซื้อกระเป๋าน้ำร้อนมาให้น่ะ"

จ้าวจิ้งมีสีหน้าดีใจ ดัดเสียงเล็กเสียงน้อย "ขอบคุณค่ะพี่เย่เฉิน"

เธอเห็นผ้าพันคอในมือของเย่เฉิน จึงถามด้วยรอยยิ้ม "พี่คะ นี่ไม่ใช่ของหนูเหรอ?"

เย่เฉิน "นี่พี่ซื้อให้ตัวเองน่ะ ถ้าเธออยากได้ วันหลังพี่ค่อยซื้อแบบของผู้หญิงมาให้นะ"

"ขอบคุณค่ะพี่"

เย่เฉินกางแขนออก เธอจึงเป็นฝ่ายเดินเข้ามากอดเขาก่อน

หุ่นดีแบบนี้ ความรู้สึกตอนกอดมันช่างแตกต่างจริงๆ

เขาตีก้นจ้าวจิ้งเบาๆ ไปทีหนึ่ง "ข้างนอกหนาวแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"

"พี่ทำอะไรเนี่ย"

จ้าวจิ้งหลุดพูดภาษาถิ่นบ้านเกิดออกมา ท่าทางเหมือนถ้าพูดผิดหูแม้แต่คำเดียว ก็เตรียมพร้อมจะลงไม้ลงมือได้เลย

"ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย รีบกลับขึ้นไปเถอะ พี่ก็จะกลับแล้วเหมือนกัน อากาศหนาวจะตาย"

เย่เฉินรู้สึกร้อนตัวนิดๆ พูดจบก็รีบปล่อยเธอแล้วหันหลังเดินจากไป