บทที่ 99 ใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลอนุมัติแล้ว

ตลาดหุ้นในประเทศมีกฎเกณฑ์อย่างหนึ่ง

หากความผันผวนระหว่างวันของหุ้นตัวใดตัวหนึ่งเกินเจ็ดเปอร์เซ็นต์ ในช่วงบ่ายจะมีการแสดงรายชื่อ "ทำเนียบมังกรพยัคฆ์" ของหุ้นตัวนั้น

ทำเนียบมังกรพยัคฆ์ก็คือข้อมูลห้าอันดับแรกของยอดซื้อและยอดขายหุ้นตัวนั้น

แน่นอนว่าไม่ใช่ข้อมูลชื่อบุคคลอย่างเจาะจง แต่เป็นข้อมูลบริษัทและสถานที่เปิดบัญชีของบัญชีหุ้นนั้นๆ

เย่เฉินเห็นหุ้นเจียงอันลิเธียมร่วงติดฟลอร์ สีหน้าก็ชะงักไป

นี่คงไม่ใช่เป็นเพราะผมขายหรอกมั้ง?

เจิ้งม่านชิวเอ่ยปากพูด "นายทุบหุ้นเจียงอันลิเธียมจนติดฟลอร์เลยนะ"

เย่เฉิน "ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง ผมมีเงินทุนแค่สองร้อยกว่าล้าน รวมของพวกคุณด้วยก็คงราวๆ สามร้อยกว่าล้าน อาจจะมีสถาบันอื่นร่วมเทขายด้วยก็ได้"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ "อาจจะมีสถาบันอื่นแอบซุ่มเข้ามาก่อนหน้านี้ แล้วก็ร่วมทุบด้วย ตลาดในประเทศนอกจากสถาบันจะคอยเก็บเกี่ยวรายย่อยแล้ว ระหว่างสถาบันด้วยกันก็ยังมีการซุ่มโจมตีกันเองอีกด้วย"

ในกลุ่มแชตห้าคน

จ้าวเซี่ยงหมิงส่งข้อความมา "พี่เย่ พี่อาจจะไปล่วงเกินสถาบันบางแห่งเข้าแล้วล่ะ ไปทุบกระดานของพวกเขาจนติดฟลอร์เลย"

ฟางจื้อเฟิง "เค้กก้อนใหญ่อย่างเจียงอันลิเธียม พวกเขาลงแรงปั้นมาตั้งหลายเดือน โดนพี่กับสถาบันบางแห่งแย่งชิ้นปลามันไป สถาบันพวกนั้นคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ แต่พวกเขาก็ยังได้กำไรไปไม่น้อย แค่ได้น้อยลงนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

ถังอี้ "เย่เฉิน นายต้องติดทำเนียบมังกรพยัคฆ์แน่ๆ สถาบันพวกนั้นจะสืบข้อมูลของนาย คราวหน้าเวลาเทรดก็ระวังตัวหน่อย พวกเขาอาจจะดักซุ่มโจมตีนายได้"

"ไม่เป็นไร ปล่อยให้พวกเขาซุ่มโจมตีไปเถอะ"

เย่เฉินไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย หลังจากนี้ตลาดหุ้นในประเทศจะเล่นยากมาก

เขาจะย้ายไปเล่นในตลาดฟิวเจอร์สและตลาดหุ้นต่างประเทศแทน

ในตอนนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเย่เฉินก็ดังขึ้น เป็นสายจากลู่จื่อเซวียน

"พี่เซวียน"

ลู่จื่อเซวียนเอ่ยขึ้น "เสี่ยวเฉิน ใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลของเราอนุมัติแล้วนะ ตอนนี้สามารถดำเนินการจดทะเบียนผลิตภัณฑ์กองทุนได้เลย ถ้าจดทะเบียนผ่านก็สามารถเริ่มระดมทุนได้"

เย่เฉินดีใจมาก "งั้นเดี๋ยวผมจะเข้าไปที่บริษัทเลยครับ"

วางสาย

เขาหันไปบอกเจิ้งม่านชิว "ใบอนุญาตกองทุนของบริษัทอนุมัติแล้ว ผมจะเข้าไปที่บริษัทหน่อยนะ"

เจิ้งม่านชิวตอบรับสั้นๆ "อืม"

ยี่สิบนาทีต่อมา

เย่เฉินมาถึงห้องทำงานของลู่จื่อเซวียน

"พี่เซวียน ชื่อผลิตภัณฑ์กองทุน สัญญากองทุน แล้วก็รายละเอียดคำแนะนำร่างเสร็จหรือยังครับ? เอามาให้ผมตรวจดูหน่อย"

ลู่จื่อเซวียนยื่นเอกสารปึกหนึ่งให้เขา

ชื่อผลิตภัณฑ์กองทุนคือ เฉินซิงโกลบอลอินเวสต์เมนท์หมายเลขหนึ่ง สัญญากองทุนก็คือสัญญามาตรฐานในวงการ

นอกจากค่าธรรมเนียมการจัดการแล้ว สัญญายังมีการเปลี่ยนแปลงสัดส่วนการแบ่งปันผลกำไรในระดับหนึ่ง

หากอัตราผลตอบแทนของกองทุนสูงกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์แต่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ กำไรส่วนที่เกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไป บริษัทเฉินซิงแคปปิตอลจะแบ่งไปยี่สิบเปอร์เซ็นต์

หากอัตราผลตอบแทนของกองทุนเกินหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ กำไรส่วนที่เกินบริษัทเฉินซิงจะแบ่งไปห้าสิบเปอร์เซ็นต์

นี่คือรูปแบบการแบ่งปันผลกำไรเพื่อสร้างแรงจูงใจที่บริษัทกองทุนส่วนบุคคลมักจะใช้กัน

ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย

ลูกค้าจะรู้สึกว่ายิ่งคุณแบ่งไปเยอะก็ยิ่งดี เพราะนั่นหมายความว่าคุณทำกำไรให้ลูกค้าได้มากขึ้น

ผลตอบแทนที่สูงเกินหนึ่งเท่าตัว หลายคนที่เล่นหุ้นมาเป็นสิบปียังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ บางคนเล่นมาสิบกว่าปีก็ยังดิ้นรนอยู่บนเส้นทางแห่งการคืนทุน

เย่เฉินตรวจสอบอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ผู้จัดการกองทุนคือเขาและหวังลี่หยุน ยอดเงินลงทุนขั้นต่ำอยู่ที่หนึ่งล้านหยวน ซึ่งเป็นระดับต่ำสุด อย่างไรเสียนี่ก็เป็นผลิตภัณฑ์ตัวแรก การระดมทุนอาจจะไม่ได้ง่ายดายนัก

บัญชีธนาคารบุคคลที่สามของกองทุนก็เตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว

หลังจากแน่ใจว่าไม่มีปัญหา ลู่จื่อเซวียนก็ให้คนไปยื่นขอจดทะเบียนกับทางสมาคมกองทุน

ขั้นตอนปกติน่าจะทราบผลภายในเวลาประมาณยี่สิบวัน

แต่เพราะมีเส้นสายของจ้าวเซี่ยงหมิงอยู่ ระยะเวลาอาจจะเร็วกว่านั้น

...

ช่วงบ่าย

เย่เฉินกลับมาที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยเพื่ออ่านหนังสือต่อ

ตอนสี่โมงกว่า เขาเปิดดูหุ้นเจียงอันลิเธียมในแอปหลักทรัพย์ตงไฉ

ทำเนียบมังกรพยัคฆ์ออกมาแล้ว

อันดับหนึ่งในฝั่งยอดซื้อคือ บริษัทหลักทรัพย์หวาซิน สาขาถนนเป่ยเหอเมืองเจียงไห่ ยอดซื้อคือสามร้อยสี่สิบล้านหยวน

และนี่ก็คือสถานที่เปิดบัญชีหลักทรัพย์ของบริษัทลงทุนซิงต๋า ไอ้งั่งตัวเบ้อเริ่มของวันนี้นี่เอง

อันดับที่สองคือ บริษัทหลักทรัพย์ฟางอัน สาขาถนนหนานจิงเมืองเจียงไห่ ยอดซื้อคือสองร้อยสิบล้านหยวน

อันดับหนึ่งในฝั่งยอดขายคือที่นั่งเฉพาะของโครงการฮู่กู่ทง ยอดขายคือสองร้อยเก้าสิบล้านหยวน

ฮู่กู่ทงเป็นตัวแทนของกลุ่มทุนต่างชาติ แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นกลุ่มทุนในประเทศที่ผ่านเข้ามาทางฮ่องกงเพื่อเข้าสู่ตลาดในประเทศ

เป็นการยากที่จะตัดสินได้ว่าอันดับหนึ่งของฮู่กู่ทง เป็นกลุ่มทุนต่างชาติ หรือเป็นสถาบันในประเทศที่กำลังทุบกระดานกันแน่ เพราะพวกเขาทำได้อย่างแนบเนียนมาก

อันดับสองปรากฏว่าเป็นเย่เฉิน บริษัทหลักทรัพย์ตงไฉ สาขาถนนเทียนเหอเมืองเจียงไห่ ยอดขายคือสองร้อยสามสิบล้านหยวน

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น คนของสถาบันหลายแห่งก็กำลังดูทำเนียบมังกรพยัคฆ์ของเจียงอันลิเธียมอยู่เช่นกัน

เพราะมันเป็นหนึ่งในหุ้นที่ค่อนข้างร้อนแรงในตลาดช่วงที่ผ่านมา หลายเดือนมานี้อัตราการเติบโตนั้นพุ่งแรงมาก

หลิวเจิ้นจง ผู้จัดการทั่วไปของซิงต๋าอินเวสต์เมนท์ หวังเจิ้นไห่ ผู้จัดการทั่วไปของเทียนฮั่นแคปปิตอล และเว่ยเจี๋ยจากไห่หยวนแคปปิตอล ต่างก็กำลังจ้องมองที่นั่งฝั่งยอดขาย

ที่นั่งเฉพาะของฮู่กู่ทง พวกเขาสืบไม่ได้ว่าเป็นใคร

แต่เมื่อเห็นข้อมูลอันดับสองของฝั่งยอดขาย

พวกเขาก็ต่างพากันใช้เส้นสายเพื่อสืบดูว่าสรุปแล้วเป็นสถาบันหรือบุคคลใดกันแน่

เดิมทีเค้กก้อนนี้พวกเขาอุตส่าห์ลงแรงปั้นมา ตอนนี้กลับถูกคนอื่นมาแบ่งไปครึ่งหนึ่ง ในใจย่อมต้องไม่สบอารมณ์เป็นธรรมดา

ไม่นาน ข้อมูลของเย่เฉินก็มาปรากฏอยู่บนโต๊ะทำงานของพวกเขา

"ชีวิตดั่งความฝัน? เย่เฉิน? ที่แท้ก็เป็นแค่นักลงทุนอิสระหรอกเหรอ"

...

ช่วงห้าโมงเย็นกว่าๆ

ท้องฟ้าด้านนอกมืดลงแล้ว

เจิ้งม่านชิวมองเขาแล้วพูดขึ้น "ไปกินข้าวเย็นกันเถอะ?"

เย่เฉิน "คืนนี้คุณต้องเลี้ยงนะ หุ้นเจียงอันลิเธียมได้กำไรมาเท่าไหร่ล่ะ?"

"ไม่เท่าไหร่หรอก สิบกว่าล้านเอง"

"คืนนี้ผมจะกินล้างกินผลาญคุณให้เข็ดเลย"

เมื่อเดินออกจากห้องสมุด สายลมหนาวเหน็บก็พัดโชยมา

ตอนกลางคืนอุณหภูมิที่เมืองเจียงไห่มีแค่สองสามองศา แต่ความรู้สึกหนาวชื้นแบบนั้นมันหนาวยะเยือกยิ่งกว่าตอนติดลบสองสามองศาเสียอีก

"หนาวจังเลย ม่านชิวอยากให้ผมกอดให้ความอบอุ่นไหม?"

เจิ้งม่านชิวถลึงตาใส่เขา "ถ้าพูดจาเพ้อเจ้ออีกฉันจะเย็บปากนายซะ"

"ผมก็แค่เป็นห่วงกลัวว่าคุณจะหนาวนี่นา"

...

ทั้งสองคนมาถึงโรงอาหาร เพิ่งจะตักข้าวเสร็จแล้วนั่งลง

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเย่เฉินก็ดังขึ้นกะทันหัน เป็นเบอร์แปลกจากเมืองเจียงไห่

"ฮัลโหล ใครครับ?"

"แกคือชีวิตดั่งความฝันใช่ไหม?"

เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย "ใช่ครับ คุณคือใคร?"

"แกบังอาจมาแย่งเค้กของฉันไป อยากตายนักใช่ไหม"

หลิวเจิ้นจงรู้ว่าเย่เฉินเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุยี่สิบสองปี จึงไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

แค่นักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง แต่กลับกล้ามาแย่งข้าวในชามของเขา ขู่สักสองสามประโยคก็คงจะกลัวหัวหดแล้วมั้ง

เย่เฉินกดเปิดฟังก์ชันบันทึกเสียงในโทรศัพท์ "เมื่อกี้สัญญาณไม่ค่อยดี ฟังไม่ถนัดเลยครับว่าคุณเป็นใคร?"

หลิวเจิ้นจง "ฉันบอกว่าแกอยากตายนักใช่ไหม"

เย่เฉิน "คุณเป็นใครล่ะ? ผมรู้จักคุณด้วยเหรอ?"

"พ่อแกชื่อหลิวเจิ้นจงจากบริษัทลงทุนซิงต๋า วันนี้แกเป็นคนทุบหุ้นเจียงอันลิเธียมใช่ไหม?"

เย่เฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมไม่ได้ทุบกระดาน ก็แค่เทขายตามปกติเท่านั้นเอง"

"แกรู้ไหมว่าครั้งนี้พ่อแกต้องสูญเสียเงินทุนไปเท่าไหร่เพราะแก? อย่างน้อยๆ ก็สองร้อยล้านเชียวนะโว้ย"

หลิวเจิ้นจงยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ถ้าเป็นเมื่อสิบปีก่อน เขาคงสั่งเก็บเย่เฉินทิ้งศพไว้กลางถนนไปแล้ว

เย่เฉิน "คุณเล่นหุ้นขาดทุนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ สมองคุณโดนลาเตะมาหรือไง? ไอ้โง่เอ๊ย"

หลิวเจิ้นจงเห็นว่าอีกฝ่ายนอกจากจะไม่กลัวแล้ว ยังกล้าเปิดปากด่าเขากลับอีก

"แกเรียนอยู่คณะอิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยเจียงไห่เจียวทงใช่ไหม เชื่อไหมล่ะว่าแค่ฉันเอ่ยปากคำเดียว แกก็ต้องกระเด็นออกจากมหาวิทยาลัยเจียวทงทันที"