บทที่ 98 เย่เฉินอยากเลิกแล้ว

เจิ้งม่านชิวเป็นคนฉลาด เพียงแต่ประสบการณ์ยังไม่มากนัก

เย่เฉินพูดต่อ "ผู้ชายเข้าใจผู้ชายด้วยกันดีที่สุด เสน่ห์ของผู้หญิงสวยมันยั่วยวนมาก มีไม่กี่คนหรอกที่สามารถทำตัวเป็นสุภาพบุรุษไร้ความปรารถนาได้จริงๆ บางคนที่ปฏิเสธก็ไม่ใช่ว่าจะมีศีลธรรมสูงส่งอะไร แต่มันเป็นผลมาจากการชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้วรู้สึกว่าความเสี่ยงมันสูง ถ้าไม่มีความเสี่ยงอะไร ก็แทบไม่มีใครต้านทานไหวหรอก"

"อย่างเช่นถ้าคุณมายั่วยวนผม ผมก็คงต้านทานไม่ไหวเหมือนกัน เรื่องราวบางอย่างในแวดวงสังคมชั้นสูงคุณก็น่าจะเคยได้ยินมาบ้างใช่ไหมล่ะ? ในนั้นมันฟุ้งเฟ้อและมั่วสุมยิ่งกว่านี้อีก"

เจิ้งม่านชิวถลึงตาใส่เขา ฉันไปยั่วยวนนายเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ

"ฉันเคยได้ยินมาบ้าง เพียงแต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเอง"

เย่เฉิน "ม่านชิว เจอเรื่องแบบนี้ผมก็ไม่รู้จะให้คำแนะนำคุณยังไง ปล่อยวางเถอะนะ บางเรื่องเราก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอแล้ว"

เจิ้งม่านชิว "ถ้านายเจอเรื่องแบบนี้จะทำยังไงล่ะ?"

เย่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "เรื่องนี้ต้องดูปัจจัยทางครอบครัวด้วย อย่างครอบครัวคุณ ผมก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทำตัวเองให้ดี พัฒนาตัวเองให้ยอดเยี่ยมยิ่งขึ้น แต่ถ้าเป็นครอบครัวธรรมดาทั่วไป ก็คงจะมีวิธีจัดการอีกแบบหนึ่ง"

เจิ้งม่านชิวไม่ได้พูดอะไรอีก เธอก้มหน้าดูหนังสือ แต่มองออกอย่างชัดเจนว่าเธอไม่มีสมาธิอ่านเลย ผ่านไปตั้งนานก็ยังไม่เปิดไปหน้าถัดไป เธอยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่

หลังจากนั้นเหมือนเธอจะคิดตกแล้ว จึงเริ่มอ่านหนังสือและจดบันทึกต่อ

...

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เผลอแป๊บเดียวก็มาถึงวันที่ 29 พฤศจิกายน

การเตรียมการด้านต่างๆ ของบริษัทลงทุนเฉินซิงแคปปิตอลเสร็จสมบูรณ์หมดแล้ว ขาดก็แต่ใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลเท่านั้น

ตอนกลางวันเย่เฉินก็อ่านหนังสือและคุยเล่นกับเจิ้งม่านชิวในห้องสมุด

ตอนกลางคืนก็แชตคุยกับโจวหว่านหนิงและหลี่ชิงหย่า

บางครั้งก็ไปเดินเล่นในมหาลัยกับจ้าวจิ้งและหวังอวี่ซิน

โจวหว่านหนิงไม่อยากเดินเล่นในมหาลัย เพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้า

ถึงแม้จะเพิ่งคุยกับโจวหว่านหนิงและหลี่ชิงหย่าได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน แต่การที่ต้องคุยกันทุกคืน มันก็ทำให้เขาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายแล้ว

ถ้ารู้ว่าการมีความรักมันจะเป็นแบบนี้ สู้ไม่มีซะยังจะดีกว่า

เย่เฉินอยากเลิกแล้ว

แต่ฐานหลักยังตีไม่แตก เขาก็เลยลังเลอยู่นิดหน่อย

ยังไงก็ขอตีฐานหลักให้แตกก่อนแล้วค่อยเลิกกันเถอะ

ถึงแม้จะดูเป็นผู้ชายเฮงซวยไปหน่อย แต่นี่มันก็สมยอมกันทั้งสองฝ่าย ไม่ได้มีใครบังคับใครสักหน่อย

ช่วงเช้าเวลาแปดโมงกว่า

เย่เฉินมาที่ห้องสมุดตามปกติ แล้วนั่งลงข้างๆ เจิ้งม่านชิว

เขาเพิ่งจะนั่งลง โจวเหวินปินก็หิ้วกาแฟร้อนสองแก้วเดินตรงเข้ามา

"ม่านชิว เย่เฉิน ตอนนี้อากาศหนาว ดื่มกาแฟร้อนๆ จะได้อบอุ่นร่างกายนะ"

เย่เฉินชินชากับพฤติกรรมทาสรักขั้นสุดยอดของเขาตั้งนานแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรออกไป

เขารู้สึกว่าสภาพจิตใจของโจวเหวินปินผิดปกติ ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่ๆ

เจิ้งม่านชิวก็ไม่ได้สนใจเขาเช่นกัน

เขาก็รู้กาลเทศะดี พอส่งกาแฟเสร็จก็เดินจากไป

เย่เฉินค่อนข้างระมัดระวัง เขาตรวจดูฝาปิดแก้วกาแฟ เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรถึงเปิดดื่ม

"ระวังคนอย่างโจวเหวินปินไว้หน่อยก็ดีนะ ภายนอกเขาอาจจะดูเหมือนทาสรักที่ไร้พิษสง แต่ไม่แน่อาจจะเป็นโรคจิตก็ได้ ดีไม่ดีเขาอาจจะลงมือจัดการตอนที่คุณประมาทที่สุดเพื่อมอบการโจมตีถึงตายให้ก็ได้"

เจิ้งม่านชิวชะงักไปนิด "เขามีความกล้าพอที่จะลงมือกับฉันด้วยเหรอ?"

"ระวังตัวไว้ก่อนดีกว่าน่า"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ "งั้นต่อไปตอนเช้านายก็ซื้อกาแฟจากโรงอาหารมาให้ฉันด้วยนะ ฉันติดดื่มกาแฟไปแล้วล่ะ"

เย่เฉิน "นิสัยนี้โจวเหวินปินเป็นคนฝึกให้คุณสินะ? ถ้าเกิดวันหนึ่งทาสรักของคุณเลิกตามตื้อคุณขึ้นมา ในใจคุณจะไม่รู้สึกโหวงๆ บ้างเหรอ?"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ด้วยนิสัยหยิ่งยโสของเธอ ถ้าเป็นแบบนั้นต้องรู้สึกไม่สบอารมณ์แน่นอน

ก็เหมือนกับหมาที่คุณเลี้ยงไว้ ดันไปสนิทสนมกับคนอื่น หัวอกคนเป็นเจ้านายจะไปทนดูได้ยังไงล่ะ

"งั้นวันหลังนายก็ซื้อกาแฟมาให้ฉันสิ"

"นี่คุณเห็นผมเป็นหมาเหรอ?"

"ก่อนหน้านี้นายเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าอยากเป็นทาสรักของฉันน่ะ"

"งั้นขอผมชิมคำนึงสิ"

"ไสหัวไป"

...

เจิ้งม่านชิวไม่ได้แตะกาแฟที่โจวเหวินปินเอามาให้อีก เธอก้มหน้าดูหนังสือต่อไป

เย่เฉินก็อ่านหนังสือไปจิบกาแฟไป

ช่วงเวลาเก้าโมงกว่า เขาเปิดแอปพลิเคชันหลักทรัพย์ตงไฉขึ้นมาดู

จนถึงวันนี้ ฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้ปรับตัวขึ้นมาเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว บัญชีฟิวเจอร์สทำกำไรในเดือนนี้ไปได้สามสิบสามล้าน

เขาเปิดดูบัญชีหุ้นต่อ เงินทุนรวมอยู่ที่สองร้อยสามสิบล้าน กำไรทะลุร้อยสามสิบกว่าเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว

"หุ้นเจียงอันลิเธียมของคุณขายไปหรือยัง? วันนี้ขายทิ้งไปเถอะ"

พูดจบเย่เฉินก็เริ่มทยอยเทขาย

ยอดการซื้อขายของเจียงอันลิเธียมในแต่ละวันอยู่ที่ห้าหกพันล้าน

เงินทุนสองร้อยล้านของเขา การทยอยเทขายจะส่งผลกระทบน้อยที่สุด แต่ถึงกระนั้นก็ยังทำให้ราคาร่วงลงไปกว่าสองจุด

จากเดิมที่วันนี้เจียงอันลิเธียมปรับตัวขึ้นห้าเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้อัตราการขึ้นเหลือไม่ถึงสามเปอร์เซ็นต์แล้ว

หลังจากนั้นก็มีเงินทุนก้อนใหญ่เข้ามาดันราคาต่อ เพื่อดึงดูดนักลงทุนรายย่อยให้เข้ามาซื้อ

พรุ่งนี้ก็จะมีการลากราคาขึ้นอีกระลอกเพื่อหลอกล่อให้ต้นกระเทียมเข้ามาติดกับ และสุดท้ายก็จะเป็นช่วงเวลาที่สถาบันหลักจะเทขายของออกมายาวๆ

เย่เฉินส่งข้อความหาโจวจี้ไฉ "คุณลุงโจวครับ วันนี้เทขายหุ้นเจียงอันลิเธียมล้างพอร์ตเลยนะครับ"

โจวจี้ไฉตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว "เสี่ยวเฉิน ตอนนี้ราคากำลังขึ้นสวยเลยนะ จะขายทิ้งเลยเหรอ?"

เย่เฉินรู้สึกว่าเขาไม่เหมาะกับการเล่นหุ้นจริงๆ มิน่าล่ะถึงเล่นมาเป็นสิบปีก็ยังไม่ได้ทุนคืน

"ที่ราคาขึ้นสวยๆ ก็เพื่อดึงดูดพวกต้นกระเทียมให้เข้าไปติดกับไงล่ะครับ คุณลุงโจว ถึงเวลาต้องขายแล้วล่ะครับ ถึงแม้มันจะไม่ใช่จุดสูงสุด แต่คุณลุงก็ได้กำไรมาเยอะแล้ว อย่าโลภเลยครับ ความโลภจะทำร้ายตัวเราเองนะ"

โจวจี้ไฉ "เสี่ยวเฉินพูดมีเหตุผล งั้นลุงจะขายทิ้งเดี๋ยวนี้แหละ"

จากนั้นเย่เฉินก็แจ้งให้ลู่จื่อเซวียน ถังอี้ และคนอื่นๆ ทราบ

พอคนพวกนี้เทขาย ก็ทำให้ราคาตลาดที่เพิ่งจะขึ้นมา ร่วงลงไปอีกสี่จุดกว่า จนกลายเป็นสีเขียว แถมแนวโน้มตลาดยังเริ่มส่อแววจะแย่ลงอีกด้วย

...

เมืองเจียงไห่ บริษัทลงทุนซิงต๋า

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมวันนี้ถึงมีแรงเทขายเยอะขนาดนี้ หรือว่าเพื่อนร่วมวงการเทขายของออกมาแล้ว?"

"พวกเรารับซื้อไปกว่าสามร้อยล้านแล้วนะ ในบัญชีไม่มีเงินเหลือแล้ว ต้องมีสถาบันไหนกำลังเทขายของออกมาแน่ๆ"

"ประธานหลิว รีบหาทางเถอะครับ ให้พวกเขารับซื้อไปบ้าง ไม่งั้นตลาดพังแน่ๆ เราจะขาดทุนย่อยยับเอานะครับ"

หลิวเจิ้นจงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก "เหล่าหวัง พวกนายกำลังเทขายอยู่หรือเปล่า?"

หวังฝูไห่ "พวกเราไม่ได้ขาย มีคนซุ่มเข้ามาล่วงหน้า เงินทุนหนามาก กำลังเทขายเพื่อเก็บเกี่ยวพวกเราอยู่"

หลิวเจิ้นจง "ทางฉันไม่มีเงินเหลือแล้ว พวกนายรีบรับซื้อไว้หน่อยสิ ถ้าคุมตลาดไม่อยู่ ฉันจะขาดทุนย่อยยับเลยนะ"

หวังฝูไห่พูดขึ้น "พวกเราก็มีเงินเหลือไม่เท่าไหร่เหมือนกัน ฉันสั่งให้คนซื้อเข้าแล้ว แต่ตลาดมันคุมไม่อยู่แล้ว พวกรายย่อยพากันเทขายหมด สถาบันที่ซุ่มอยู่ก็อาจจะกำลังขายอยู่เหมือนกัน"

ราคาของเจียงอันลิเธียมร่วงลงอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างพากันเทขาย พอไม่มีเงินทุนมารองรับอยู่ด้านล่าง ก็จะทำให้ราคาหุ้นดิ่งลงอย่างรวดเร็ว

การร่วงลงแบบนี้จะทำให้พวกรายย่อยตื่นตระหนก และแห่เทขายตามๆ กัน

หลิวเจิ้นจงมองดูกระดานหุ้นเจียงอันลิเธียมด้วยใบหน้าที่เขียวคล้ำ

สิบนาทีต่อมา หุ้นเจียงอันลิเธียมก็ร่วงลงไปติดฟลอร์ ทำให้หลายๆ สถาบันติดดอยกันงอมแงมอยู่ข้างในนั้น

"แม่มเอ๊ย ใครหน้าไหนมันมาเล่นงานฉันวะ รอให้ตารางซื้อขายรายวันออกมาก่อนเถอะ ฉันจะดูสิว่าแกเป็นใคร" หลิวเจิ้นจงโกรธจัด ไม่คิดเลยว่าจะโดนคนดักซุ่มโจมตี

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น สถาบันอื่นๆ ต่างก็สบถด่าทอไม่ต่างกัน

สถาบันไม่กี่แห่งของพวกเขาร่วมมือกันเพื่อลากราคาหุ้นตัวหนึ่งขึ้น โดยปกติก็จะผลัดกันลาก

พอเงินทุนของสถาบันหนึ่งเข้าไป หลังจากได้กำไรก็ขายออก ในขณะเดียวกันสถาบันที่เป็นหุ้นส่วนก็จะใช้เงินทุนเข้ารับช่วงต่อ แล้วลากราคาขึ้นไปอีก

ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา ในระหว่างนั้นก็จะมีนักลงทุนรายย่อยจำนวนมากแห่ตามเข้ามา ช่วยดันราคาหุ้นให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก

บางครั้งก็อาจจะดึงดูดเงินทุนจากสถาบันอื่นๆ ให้เข้ามาด้วย

ถ้าเงินทุนของอีกฝ่ายมีไม่มาก พวกเขาก็จะไม่ใส่ใจอะไร แต่ถ้ามีเงินทุนมหาศาล พวกเขาก็จะเทขายทิ้งทั้งหมด เพื่อเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากสถาบันแห่งนั้นแทน

รอจนกว่าสถาบันนั้นยอมเฉือนเนื้อหนีออกจากตลาด ถ้าหากพวกเขายังมีหุ้นอยู่ในมืออีกเยอะ ก็จะเลือกที่จะลากราคาขึ้นต่อไป เพื่อหลอกล่อให้พวกรายย่อยเข้ามารับช่วงต่อ

ตามแผนการเดิมของพวกเขาก็คือ วันนี้และพรุ่งนี้จะลากราคาขึ้นอีกระลอก เพื่อหลอกล่อให้พวกต้นกระเทียมแห่กันเข้ามา

แต่การเทขายของพวกเย่เฉินทำให้แผนการของพวกเขาพังทลายลง

จากเดิมที่พวกเขาจะได้กำไรอย่างงาม การร่วงลงรอบนี้ทำให้พวกเขาต้องสูญเสียกำไรไปอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

วันนี้ติดฟลอร์ พรุ่งนี้ก็มีโอกาสสูงที่จะติดฟลอร์อีก เพราะไม่มีเงินทุนเข้ามารับช่วงต่อ

ปกติก็มีแต่สถาบันของพวกเขาไม่กี่แห่งนี่แหละที่คอยลากราคาขึ้น ถ้าพวกเขาไม่ลาก จะมีสถาบันที่ไหนมาลากอีกล่ะ