บทที่ 97 ทาสรักสมควรตายจริงๆ

โจวหว่านหนิงรู้สึกชอบจุดนี้ของเย่เฉินมากๆ

มีการวางแผนสำหรับอนาคต มีเป้าหมายและอุดมการณ์

"เสี่ยวเฉิน นี่คือความฝันของเธอเหรอ?"

เย่เฉิน "ใช่ครับ คนในประเทศส่วนใหญ่น่าจะเคยจินตนาการอยากเป็นวีรบุรุษของชาติกันทั้งนั้น ถ้าสามารถนำพาชนชาติของเรากลับไปผงาดอยู่บนจุดสูงสุดของโลกได้อีกครั้ง ผมคงรู้สึกภาคภูมิใจในความสำเร็จนี้มากๆ เลยครับ"

โจวหว่านหนิงเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้กับเย่เฉิน ก็ตอนที่เห็นเขาพูดคุยกับพ่อของเธออย่างฉะฉานนั่นแหละ

คำพูดเหล่านั้นของเย่เฉินเผยให้เห็นถึงคลังความรู้ที่อัดแน่นอยู่ภายใน

สมองที่เฉียบแหลม วิสัยทัศน์ที่กว้างไกล และนิสัยที่ถ่อมตัวไม่โอ้อวด ล้วนเป็นสิ่งที่โจวหว่านหนิงชื่นชอบ

โจวหว่านหนิง "สู้ๆ นะเสี่ยวเฉิน พี่จะคอยสนับสนุนเธออยู่เบื้องหลังเสมอ"

ไม่นานหลี่ชิงหย่าก็ส่งข้อความมาอีก

การคุยกับสองคนพร้อมกัน ต้องใช้ความคิด ต้องคอยระวัง แถมยังต้องตอบกลับให้ทันท่วงทีอีก

สมองของเย่เฉินน่ะพอรับมือไหว แต่ก็รู้สึกว่ามันวุ่นวายเกินไปหน่อย

โชคดีที่มีแค่สองคน ถ้ามีเพิ่มมาอีกสองคนเขาคงยุ่งจนหัวหมุนแน่ๆ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่

ตอนแรกเขาคิดจะทยอยพิชิตใจจ้าวจิ้ง หวังอวี่ซิน และคนอื่นๆ แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดี คงต้องเปลี่ยนแผนซะแล้ว

วันที่ 15 พฤศจิกายน วันจันทร์

ช่วงเช้าเย่เฉินนั่งรถเมล์มาที่บริษัท

พอเดินเข้าไปในบริษัท ก็เห็นทุกคนค่อนข้างว่าง บางคนเล่นโทรศัพท์ บางคนก็กำลังคุยกัน

พอพวกเขาเห็นเย่เฉินเดินเข้ามา ก็รีบกลับไปทำท่าทางจริงจังขึงขังทันที

เย่เฉินมีรอยยิ้มบนใบหน้า "คุยกันต่อเถอะครับ ถ้าไม่มีงานแล้วไม่ให้เล่น จะให้มานั่งโง่ๆ หรือไง เวลาว่างก็พักผ่อนกันตามสบายเถอะ"

"ขอบคุณค่ะท่านประธานเย่"

"ไม่ต้องเกรงใจครับ พวกคุณคุยกันต่อเถอะ ผมมาหาประธานลู่"

เขาเดินมาที่ห้องทำงานของลู่จื่อเซวียน

ลู่จื่อเซวียนกำลังดื่มกาแฟอยู่ พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นเดินไปต้อนรับ

"เสี่ยวเฉินมาแล้วเหรอ"

เย่เฉิน "พี่เซวียน ผมมาเอารถคันนั้นไปขับน่ะครับ จะลองดูว่าความรู้สึกเป็นยังไงบ้าง"

ลู่จื่อเซวียน "กุญแจรถอยู่นี่จ้ะ เสี่ยวเฉิน สัปดาห์นี้บริษัทเราจะเปิดบัญชีองค์กรตามแพลตฟอร์มต่างๆ บนอินเทอร์เน็ตนะ ถึงเวลาก็จะเริ่มโปรโมตเพื่อดึงดูดลูกค้าได้เลย"

เย่เฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแอปพลิเคชันโต่วอินของตัวเอง ยอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเป็นแสนแปดกว่าแล้ว

ยอดผู้ติดตามระดับนี้อาจจะดูไม่เยอะเมื่อเทียบกับคนทั้งเน็ต แต่ทั้งหมดล้วนเป็นกลุ่มเป้าหมายนักลงทุนที่ตรงจุด

ช่วงเช้าเขาคุยเรื่องแผนงานในอนาคตของบริษัทกับลู่จื่อเซวียนอยู่ชั่วโมงกว่า

พอสิบเอ็ดโมงครึ่งกว่า ก็มาถึงร้านอาหารที่อยู่ใกล้ๆ

"เสี่ยวเฉิน สเต๊กของร้านนี้ทำได้อร่อยมากเลยนะ ลองชิมดูสิ" พูดจบลู่จื่อเซวียนก็ใช้ส้อมจิ้มเนื้อป้อนให้เขากิน

เย่เฉินชะงักไปนิด ก่อนจะอ้าปากรับมากิน เนื้อสัมผัสนุ่มละมุน กลิ่นหอมของเนื้ออบอวลไปทั่วปาก

"ไม่เลวเลยครับ อร่อยมาก"

ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เย่เฉินหยิบออกมาดู เป็นข้อความที่โจวเหวินปินส่งมา

"เย่เฉิน อยู่ไหม? ม่านชิวอารมณ์ไม่ดีเลย เธอไม่ยอมคุยกับฉัน นายช่วยไปง้อเธอหน่อยได้ไหม เธอสนิทกับนายที่สุดแล้ว"

พอเห็นข้อความของเขา เย่เฉินก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

นี่มันทาสรักสายพันธุ์ไหนกันเนี่ย ทำไมถึงได้อุทิศตัวขนาดนี้

เทพธิดาในดวงใจของนายอารมณ์ไม่ดี แต่นายกลับให้ผู้ชายคนอื่นไปง้อเนี่ยนะ?

คนแบบนี้สภาพจิตใจมันผิดปกติหรือเปล่าเนี่ย!

สมควรแล้วล่ะที่เขาจะไม่ชายตามอง

ถึงยังไงคิวนี้ก็ไม่มีวันตกถึงท้องนายหรอก

เย่เฉินส่งข้อความหาเจิ้งม่านชิว "ม่านชิว ทำอะไรอยู่?"

"กินข้าวอยู่ที่โรงอาหารน่ะ มีอะไรเหรอ?"

เย่เฉิน "โจวเหวินปินบอกผมว่าคุณอารมณ์ไม่ดี แล้วให้ผมมาง้อคุณ เป็นอะไรไป ทำไมถึงอารมณ์ไม่ดีล่ะ?"

เจิ้งม่านชิว "ทำไมวันนี้เธอไม่มาห้องสมุดล่ะ?"

"ผมมาจัดการธุระที่บริษัทนิดหน่อยน่ะ ตอนบ่ายถึงจะกลับมหาลัย"

"งั้นรอเธอกลับมามหาลัยก่อนค่อยคุยกันแล้วกัน"

"อืม ได้ครับ"

เย่เฉินตอบกลับเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ แล้วกินข้าวกับลู่จื่อเซวียนต่อ

กินมื้อเที่ยงเสร็จ เขาก็ขับรถจีคลาสกลับมาที่มหาวิทยาลัย แล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องสมุด

เขาหยิบหนังสือสองสามเล่มในห้องสมุด แล้วเดินมาที่นั่งประจำก็เห็นเจิ้งม่านชิว

เขานั่งลงข้างๆ เจิ้งม่านชิว "ม่านชิว เป็นอะไรไปครับ?"

เจิ้งม่านชิวมีสีหน้าเย็นชา มองไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ "เย่เฉิน พวกเราถือว่าเป็นเพื่อนกันไหม?"

"แน่นอนสิ ถึงภายนอกคุณจะดูเย็นชาหยิ่งยโส ทำตัวเหมือนผลักไสผู้คนให้ออกห่าง แต่ผมว่าจริงๆ แล้วคุณเป็นคนนิสัยดีมากเลยนะ นี่คุณไม่ได้มองผมเป็นเพื่อนเหรอ?"

เจิ้งม่านชิว "ขอบใจนะเย่เฉิน ที่รู้ว่าฉันไม่สบายใจก็มาคอยถามไถ่และปลอบใจ"

เย่เฉิน "โจวเหวินปินเป็นคนมาบอกผมต่างหาก ไม่งั้นผมก็ไม่รู้หรอก"

"อย่าพูดถึงเขาเลย" แววตาของเจิ้งม่านชิวเผยให้เห็นถึงความรังเกียจ

เย่เฉินถอนหายใจในใจ ความแตกต่างของคนเรานี่มันช่างห่างชั้นกันจริงๆ

เขาแค่แกล้งถามไถ่เจิ้งม่านชิวไปงั้นๆ แต่โจวเหวินปินที่คอยเอาใจใส่แทบตายกลับไม่ได้เรื่องอะไรเลย

เขาไม่รู้สึกสงสารโจวเหวินปินเลยสักนิด

สมน้ำหน้า ใครใช้ให้นายไปเป็นทาสรักล่ะ

เย่เฉินไม่พูดถึงโจวเหวินปินอีก "เจอเรื่องอะไรมาล่ะ ระบายออกมาสิ ในใจอาจจะรู้สึกดีขึ้นนะ"

เจิ้งม่านชิว "จนถึงตอนนี้ฉันถึงเพิ่งจะรู้ตัว ว่ารอบตัวฉันแทบไม่มีเพื่อนเลย"

ถังอี้ จ้าวเซี่ยงหมิง และฟางจื้อเฟิง ทั้งสามคนก็ถือว่าเป็นเพื่อน แต่พวกเขาก็เป็นแค่เพื่อนในแวดวงเดียวกัน ความสัมพันธ์ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร

นอกจากไม่กี่คนนี้ที่พอจะคุยกันได้บ้าง ในช่วงเวลาปกติที่มหาวิทยาลัยเธอแทบจะไม่มีเพื่อนเลย

แม้แต่เพื่อนร่วมห้อง ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่

สาเหตุหลักเป็นเพราะนิสัยของเจิ้งม่านชิวที่ทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเข้าถึงยาก นานวันเข้าก็เลยไม่มีใครกล้าเข้ามาทำความรู้จัก

การที่เธอไม่ค่อยมีเพื่อน ก็มีความเกี่ยวข้องกันอย่างมากกับนิสัยที่เย็นชาและหยิ่งยโสของเธอเอง

"ผมก็เป็นเพื่อนสนิทของคุณไง มีเรื่องน่ายินดีก็มาแบ่งปันกับผมได้ อารมณ์ไม่ดีก็มาระบายกับผมได้เหมือนกัน"

เย่เฉินรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองชักจะเริ่มมีกลิ่นอายของผู้ชายเจ้าชู้เข้าไปทุกที

เจิ้งม่านชิวพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ฉันกลับบ้านไปแล้วเจอเรื่องหนึ่งเข้า"

"เรื่องอะไรเหรอ?"

เย่เฉินคิดว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับคนในครอบครัวของเธอ

ครอบครัวแบบเธอ ปกติจะมีเรื่องอะไรให้ต้องกลุ้มใจกันล่ะ

เจิ้งม่านชิวมีสีหน้าลังเลและสับสน

เย่เฉิน "ม่านชิว ถ้าลำบากใจ ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูดหรอก บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรคอขาดบาดตายหรอกนะ นอกจากเรื่องความเป็นความตายแล้ว เรื่องอื่นก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น"

เจิ้งม่านชิว "วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันจับได้ว่าพ่อฉันมีผู้หญิงอื่นอยู่ข้างนอก"

สีหน้าของเย่เฉินไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนอง เพราะในชาติก่อนเขาชินชากับเรื่องพรรค์นี้มานานแล้ว

เจิ้งม่านชิวอาจจะได้รับการประคบประหงมจากครอบครัวมาอย่างดี ไม่เคยต้องมาเผชิญกับเรื่องแบบนี้ พอมาเจอเรื่องของพ่อเข้า ก็เลยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มทลายลงมา

เย่เฉินรู้ดีว่าพ่อของเธอเป็นเลขาธิการพรรคประจำเขตตงเฉิง เป็นหนึ่งในคณะกรรมการประจำพรรคคอมมิวนิสต์แห่งเมืองเจียงไห่ และเป็นถึงผู้นำระดับรองรัฐมนตรี

ในแวดวงข้าราชการมีสิ่งยั่วยุที่ต้องเผชิญหน้าเยอะเกินไป ทั้งเงินทอง สาวสวย อำนาจ และอื่นๆ อีกมากมาย

แม่ของเจิ้งม่านชิวทำธุรกิจ ที่บ้านมีเงิน อาจจะไม่หลงใหลในอำนาจเงินทอง แต่เรื่องสาวสวยกับอำนาจหน้าที่ที่สูงขึ้นนั้น ก็ไม่แน่ว่าจะต้านทานไหว

ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่เจ้าชู้หรอก แค่อาจจะยังไม่เจอคนที่ถูกตาต้องใจก็เท่านั้น

เจิ้งม่านชิวพูดต่อ "เย่เฉิน นายว่าตอนนี้ฉันควรทำยังไงดี? ต้องบอกแม่ฉันไหม?"

เย่เฉิน "ผมว่าคุณแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลยจะดีกว่านะ บางทีคุณป้าอาจจะรู้เรื่องนี้ก่อนคุณเสียอีก"

เอ๊ะ?

เจิ้งม่านชิวชะงักไปนิด "คำพูดของเธอหมายความว่ายังไง?"

เย่เฉิน "คุณป้าที่เป็นคนในครอบครัวน่าจะรู้เรื่องนี้ตั้งนานแล้วล่ะ เพียงแต่เพื่อรักษาครอบครัวหรือเหตุผลอื่นๆ ก็เลยต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ ถ้าคุณไปเปิดโปงเรื่องนี้เข้า มันจะกลายเป็นเรื่องน่าอึดอัดใจเอาได้นะ"

เจิ้งม่านชิวครุ่นคิดอยู่หลายนาที "เธอรู้ได้ยังไงว่าแม่ฉันรู้เรื่องนี้? แล้วถ้าเกิดแม่ฉันไม่รู้ล่ะ"

เย่เฉิน "คุณป้าเป็นถึงประธานบริษัท ความสามารถและมันสมองของท่านเหนือกว่าคุณตั้งเยอะ ขนาดคุณยังจับได้เลย แล้วคุณป้าจะไม่รู้ได้ยังไง? อีกอย่างใช้ชีวิตร่วมกันมาตั้งหลายปี คุณป้าไม่มีทางที่จะไม่สังเกตเห็นร่องรอยอะไรเลยหรอก"

"ท่านอาจจะทำเพื่อครอบครัว หรือทำเพื่อความสะดวกสบายที่ได้จากอำนาจ รวมไปถึงสถานะและหน้าตาทางสังคม ก็เลยไม่อยากทำเรื่องให้มันใหญ่โต ขอแค่คุณลุงไม่ทำอะไรที่มันเกินเลยไป คุณป้าก็อาจจะปล่อยผ่านไปไม่คิดจะเอาความ"

แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งที่เขาไม่ได้พูดออกไป เพราะกลัวว่าเจิ้งม่านชิวจะรับไม่ได้

นั่นก็คือคุณป้าเองก็อาจจะมีผู้ชายคนอื่นซุกซ่อนอยู่ข้างนอกเหมือนกัน ทั้งสองคนต่างคนต่างหาเศษหาเลย แต่สร้างภาพภายนอกเพื่อรักษาความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเอาไว้