บทที่ 96 เหล่าสิงโดนสวมเขา (ตอนจบ)

พวกเขาจับมือกันเดินไปด้วยรอยยิ้ม แล้วมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ไม่ไกลนัก

"เธอรออยู่ในรถนะ"

เย่เฉินลงจากรถ เปิดฟังก์ชันถ่ายวิดีโอในโทรศัพท์มือถือ แล้วสะกดรอยตามหลังชุยถิงถิงทั้งสองคนไป

ไม่นานเย่เฉินก็เห็นทั้งคู่เดินเข้าไปในโรงแรมแห่งหนึ่ง เขาจึงรีบสาวเท้าตามเข้าไป

เมื่อชุยถิงถิงและชายหนุ่มคนนั้นถือคีย์การ์ดขึ้นลิฟต์ไปแล้ว เขาถึงค่อยเดินตามเข้าไป

พนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์เป็นหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่ง "สวัสดีค่ะ"

เย่เฉินเอ่ยถาม "เมื่อกี้คนที่เพิ่งเข้ามาเปิดห้องไหนเหรอครับ?"

"คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?" หญิงสาวมองเขาด้วยความสงสัย

เย่เฉิน "ผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นเป็นแฟนของเพื่อนสนิทผมน่ะ ผมแค่มาเพื่อยืนยันให้แน่ใจเฉยๆ"

พูดจบเขาก็หยิบเงินสดสองพันหยวนออกจากกระเป๋าส่งให้หญิงสาว "ไม่ต้องห่วงนะครับคนสวย ผมไม่ได้มาหาเรื่องหรอก แค่จะเอาหลักฐานไปให้เพื่อนผมตัดใจเท่านั้นเอง"

หญิงสาวเห็นเงินปึกนั้นจึงมองไปรอบๆ แล้วรีบรับเงินไปอย่างรวดเร็ว

"พวกเขาเปิดห้องพักชั่วคราวค่ะ ชั่วโมงเดียว อยู่ห้อง 206"

"คนสวยใจดีจังเลยครับ ถ้าผมไม่มีแฟนนะ ผมจีบคุณไปแล้ว"

พูดจบเขาก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไป

เมื่อมาถึงชั้นสอง เขาก็เห็นทั้งคู่เดินเข้าห้องไปพอดี

เขาเดินย่องเข้าไปที่หน้าประตูห้องอย่างระมัดระวัง

โรงแรมราคาถูกแบบนี้เก็บเสียงไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ประกอบกับเย่เฉินที่หลังจากกลับชาติมาเกิดก็มีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมยิ่งกว่าคนปกติ การเคลื่อนไหวภายในห้องจึงได้ยินชัดเจนทุกอย่าง

ทั้งสองกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม เสียงลมหายใจดังชัดถึงข้างนอก

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเริ่มบันทึกเสียง

"พี่ถิงถิงครับ เขาดีกับพี่ขนาดนี้ทำไมยังกล้าทำให้พี่โกรธได้นะ ถ้าเป็นผม ผมจะดูแลและทะนุถนอมพี่อย่างสุดความสามารถเลย" เสียงผู้ชายดังออกมาจากในห้อง

ชุยถิงถิง "ถ้าเขาดูแลเอาใจใส่ได้เท่าเธอก็คงดี"

จ้าวเผิงเฟยหัวเราะ "พี่ถิงถิงครับ หุ่นพี่นี่ดีจริงๆ เลยนะ"

จากนั้นก็มีเสียงเหมือนเด็กกำลังดูดนมดังตามมา

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที กิจกรรมก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

เสียงของชุยถิงถิงค่อนข้างดัง

ต่อให้เป็นคนทั่วไปที่เดินผ่านไปมา ก็คงได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง

เย่เฉินฟังแล้วก็รู้สึกเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน

เขากำลังอยู่ในวัยหนุ่มแน่นกลัดมัน ถ้าไม่รู้สึกอะไรเลยสิถึงจะถือว่าผิดปกติ

ผ่านไปสักพัก

เสียงของจ้าวเผิงเฟยก็เอ่ยถามขึ้น "พี่ถิงถิงครับ ผมเก่งกว่าแฟนพี่ไหม?"

"น้องเผิงเฟยเก่งที่สุดเลยจ้ะ"

...

สิบนาทีให้หลัง เย่เฉินก็เดินลงมาชั้นล่าง

พนักงานต้อนรับเห็นเขาก็ยิ้มให้ เพราะเมื่อกี้เธอเพิ่งนับเงินดูแล้วได้ครบสองพันหยวนพอดี

ซึ่งนั่นเกือบจะเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของเธอเลยเชียวล่ะ

"เป็นไงบ้างคะพ่อหนุ่ม?"

"เรียบร้อยครับ ขอบคุณนะคนสวย"

พนักงานสาวอมยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ แวะมาใช้บริการบ่อยๆ นะคะ"

ถ้ามีลูกค้าแบบนี้มาทุกวันก็คงดี

"คุณช่วยส่งไฟล์กล้องวงจรปิดของที่ร้านให้ผมด้วยได้ไหมครับ"

"ได้สิคะ งั้นขอแอดเฟรนด์คุณหน่อยนะ"

ทั้งบริเวณโถงโรงแรมและทางเดินชั้นสองต่างก็มีกล้องวงจรปิด ซึ่งสามารถเห็นเวลาที่ทั้งคู่เดินเข้าและเดินออกจากห้องได้อย่างชัดเจน

นี่คือหลักฐานมัดตัวแน่นหนา

เย่เฉินขับรถกลับมาที่มหาวิทยาลัย

เมื่อกลับถึงหอพัก เย่เฉินเห็นสิงเชาและเพื่อนอีกสองคนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

"เหล่าเย่กลับมาแล้วเหรอ" สิงเชามีสีหน้ายิ้มแย้ม ดูอารมณ์ดีมาก

เย่เฉิน "วันนี้ดูอารมณ์ดีจังนะ?"

สิงเชาหัวเราะคิกคัก "ถิงถิงยอมคุยกับฉันแล้วล่ะ"

เย่เฉิน "แค่คุยด้วยก็ดีใจขนาดนี้เลยเหรอ นายกลายเป็นทาสรักตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

"ทาสรักอะไรกันล่ะ นี่เขาเรียกว่าความรักต่างหาก"

...

เย่เฉินล้างหน้าแปรงฟันแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

เขาหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง "หว่านหนิง ทำอะไรอยู่ครับ?"

โจวหว่านหนิง "ดูทีวีน่ะ วันนี้เธอขับรถออกไปข้างนอกหรือเปล่า เหมือนฉันจะเห็นรถของเธอเลยนะ"

เย่เฉินตกใจเล็กน้อย ถ้าเธอเห็นตอนที่เขาออกไปเที่ยวกับผู้หญิงอื่น แล้วจำรถได้ขึ้นมาคงแย่แน่

พรุ่งนี้ต้องเอารถคันนั้นมาจอดทิ้งไว้ดีกว่า ไม่งั้นมีความเสี่ยง

แม้ความเสี่ยงจะน้อย แต่เขาก็ต้องหลีกเลี่ยงความเสี่ยงทุกอย่าง

เพราะถ้าเรือล่มขึ้นมาแทบจะไม่มีโอกาสให้กู้กลับคืนได้เลย

เย่เฉิน "ใช่ครับ วันนี้ออกไปข้างนอกมา แล้วเจอเรื่องน่าหงุดหงิดนิดหน่อย"

"เรื่องอะไรเหรอ?" โจวหว่านหนิงถามด้วยความอยากรู้

เย่เฉิน "สิงเชากับชุยถิงถิงที่เรียนอยู่กลุ่มเดียวกันน่ะครับ วันนี้ผมเห็นชุยถิงถิงไปโรงแรมกับคนอื่น สิงเชาเป็นเพื่อนสนิทผมมาก แต่เขายังไม่รู้เรื่องนี้เลย"

โจวหว่านหนิงชะงักไป ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

"แล้วเธอจะบอกเขาไหม?"

เย่เฉิน "รอไปก่อนครับ ใกล้จะสอบแล้ว ผมกลัวว่าถ้าบอกตอนนี้จะกระทบกับการสอบของเขา เขาตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมสอบปริญญาโทมานานมากแล้ว"

โจวหว่านหนิง "รอให้สอบรอบแรกเสร็จก่อนแล้วค่อยบอกเถอะ เรื่องแบบนี้มีผลต่อสภาพจิตใจแน่นอน ถึงเวลานั้นเธอก็ช่วยปลอบใจเขาด้วยล่ะ บางคนคิดมากจนอาจทำเรื่องสุดโต่งลงไปได้ ซึ่งมันไม่ส่งผลดีต่อคณะหรือมหาวิทยาลัยเราหรอก ภารกิจนี้ยกให้เป็นหน้าที่ของเธอนะ"

"รับทราบครับอาจารย์ รับรองว่าปฏิบัติภารกิจสำเร็จแน่นอน"

โจวหว่านหนิงยิ้มบางๆ "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับสิงเชา พี่จะมาเอาเรื่องกับเธอนะ"

"รู้แล้วครับที่รัก"

โจวหว่านหนิงหน้าแดงก่ำ การถูกคนที่เด็กกว่าถึงหกปีเรียกที่รัก ในใจเธอรู้สึกเขินอาย มีความสุข และมีความกระอักกระอ่วนใจนิดๆ

"เรียกพี่ว่าหว่านหนิงเถอะ พี่แก่กว่าเธอตั้งหกปีนะ"

"ในใจผม พี่อายุสิบแปดตลอดไปครับ"

โจวหว่านหนิง "ปากหวานจริงๆ พี่เริ่มสงสัยแล้วนะเนี่ยว่าเธอไม่เคยมีแฟนคนแรกจริงๆ หรือเปล่า"

เธอเป็นผู้หญิงที่มีเหตุผลและสง่างาม ไม่เหมือนกับหลี่ชิงหย่าที่เป็นสาวน้อยวัยใส

คำพูดหวานหูเพียงไม่กี่คำก็หลอกให้หลงจนหาทางกลับไม่เจอ

แม้เธอจะอมยิ้มและดูมีความสุข แต่เธอก็ยังมีเหตุผลมาก

"พี่หนิงครับ ช่วงก่อนหน้านี้ผมไปเร่งเรียนรู้เรื่องการพูดจาหวานหูมาจากในเน็ตน่ะครับ ก็แค่เรียนรู้มาน่ะ"

เย่เฉินรู้ดีแก่ใจว่าจะเอาแต่พูดจาหวานหูใส่โจวหว่านหนิงตลอดไม่ได้

พูดบ้างเป็นครั้งคราวให้ชื่นใจก็พอแล้ว

ถ้าพูดตลอดเวลาก็จะดูเสแสร้งจนเกินไป

แต่หลี่ชิงหย่ากับโจวหว่านหนิงไม่เหมือนกัน เธอไม่ได้เป็นคนบูชาความรักจนหน้ามืดตามัว ไอคิวไม่ได้ลดลงแถมอาจจะเพิ่มขึ้นอีกต่างหาก

"เสี่ยวเฉิน พ่อแม่เธอรู้เรื่องของเราหรือยัง?"

"ยังไม่ได้บอกเลยครับ กะว่าจะรอช่วงปีใหม่กลับบ้านค่อยบอกพวกท่าน"

โจวหว่านหนิง "พี่เองก็ยังไม่ได้บอกพ่อแม่เหมือนกัน"

เธออยากจะลองคบไปสักพักก่อน ถ้าเห็นว่าเข้ากันได้ดีค่อยบอกพ่อแม่

ก่อนคบอาจจะรู้สึกว่าดีมาก แต่พอคบกันจริงๆ แล้วอาจจะไม่ได้ดีอย่างที่คิดไว้ก็ได้

เย่เฉินรู้ดีว่าเธอเป็นคนอย่างไร เป็นคนมีเหตุผล อ่อนโยน และเข้าอกเข้าใจผู้อื่น

"ค่อยว่ากันวันหลังก็ได้ครับ ไม่ต้องรีบ ช่วงนี้ผมมุ่งมั่นอ่านหนังสือเรื่องการเขียนโปรแกรมและการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์อยู่ รู้สึกว่าได้อะไรเยอะมากเลยครับ"

โจวหว่านหนิง "เสี่ยวเฉิน ตอนนี้เธอเป็นถึงเจ้าของบริษัทแล้ว ไม่ควรจะให้ความสำคัญกับบริษัทก่อนเหรอ?"

"ที่บริษัทช่วงนี้ไม่มีอะไรยุ่งครับ รอให้ผลิตภัณฑ์กองทุนออกสู่ตลาดก่อน ผมถึงจะยุ่งกว่านี้หน่อย เพราะต้องคอยจับตาดูการซื้อขายและคอยให้คำแนะนำในการเทรด"

"บริษัทลงทุนนี้ผมตั้งใจอยากจะหาเงินทุนเพิ่มครับ เพราะบริษัทการเงินไม่ได้สร้างประโยชน์ให้ประเทศหรือสังคมมากนัก สู้ทำธุรกิจด้านเทคโนโลยีขั้นสูงไม่ได้ ในอนาคตผมกะจะเปิดบริษัทวิจัยปัญญาประดิษฐ์ครับ"

"ถ้าเกิดมีความก้าวหน้าในด้านปัญญาประดิษฐ์ ประเทศเราก็น่าจะสามารถแซงโค้งได้อย่างสมบูรณ์แบบ แซงหน้าสหรัฐอเมริกาไปได้ และกลับมายืนหยัดบนจุดสูงสุดของโลกอีกครั้งครับ"