บทที่ 95 เหล่าสิงโดนสวมเขา (ตอนต้น)

โจวหว่านหนิงอายุยี่สิบแปดปีแล้วก็จริง แต่เรื่องรูปร่างมันไม่ค่อยเกี่ยวอะไรกับอายุหรอก

ไม่ใช่ว่ายิ่งอายุเยอะ จะยิ่งโตดีเสมอไป

เรื่องพวกนี้หลักๆ มันขึ้นอยู่กับกรรมพันธุ์และสภาพร่างกายต่างหาก

รูปร่างของเธอจัดอยู่ในระดับกลางๆ ไม่ได้ดูเป็นสาวเต็มตัวและอวบอิ่มเหมือนอย่างจ้าวจิ้งหรือลู่จื่อเซวียน แต่ก็ถือว่ากำลังพอดี

เย่เฉินเดินไปส่งเธอจนถึงใต้หอพัก

"เสี่ยวเฉิน กลับไปเถอะ ราตรีสวัสดิ์นะ"

เย่เฉินเอ่ยเสียงเบา "ราตรีสวัสดิ์ครับที่รัก"

ใบหน้าสวยของโจวหว่านหนิงแดงระเรื่อ ถึงแม้อายุจะมากกว่าเย่เฉินอยู่พอสมควร แต่มีใครบ้างล่ะที่ไม่อยากถูกผู้ชายที่ชอบเอาใจใส่

พอได้ยินเย่เฉินเรียกตัวเองว่าที่รัก ในใจก็ทั้งเขินอายและดีใจ

เขามองส่งเธอเดินเข้าไปในหอพัก จากนั้นเย่เฉินก็หันหลังเดินจากมา

ช่วงสองวันนี้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์มาได้ค่อนข้างเยอะ จะบุ่มบ่ามลงมือต่อไม่ได้แล้ว ต้องปล่อยให้มันตกตะกอนสักหน่อย

เขาต้องปรับตัวให้เข้ากับจังหวะในตอนนี้เสียก่อน

ถ้าขืนจัดการรวบหัวรวบหางจ้าวจิ้งกับหวังอวี่ซินไปอีก เขากลัวว่าจะควบคุมสถานการณ์ไว้ไม่อยู่

ถ้ารถไฟชนกันขึ้นมาก็จบเห่กันพอดี ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า

เย่เฉินยกมือขึ้นมาดม บนนั้นคล้ายกับมีกลิ่นหอมจางๆ ติดอยู่

เขาเพิ่งจะกลับมาถึงหอพัก ก็ได้รับข้อความจากหลี่ชิงหย่า

"เสี่ยวเฉินจื่อ ทำอะไรอยู่?"

"เพิ่งทบทวนบทเรียนเสร็จ กำลังจะเข้านอน ที่รักคิดถึงฉันไหมล่ะ?"

"คิดถึงสิ แล้ววันนี้นายคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า?"

หลังจากที่ความสัมพันธ์ก้าวหน้าไปอีกขั้น ความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายก็ทะลุขีดจำกัดไปแล้ว

สถานะทางความรู้สึกก้าวเข้าสู่จุดใหม่เอี่ยม

ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงการพูดหรือสภาพจิตใจก็แตกต่างไปจากเมื่อก่อน

"ตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็คิดถึงเธอแล้ว และก็คิดถึงไปตลอดจนกว่าจะหลับเลย"

หลี่ชิงหย่าก็รู้ว่าเขาแค่ใช้คำพูดหวานหูมาหลอกล่อให้ตัวเองดีใจ แต่พอได้เห็นข้อความก็อดรู้สึกดีใจไม่ได้อยู่ดี

ผู้หญิงที่กำลังมีความรัก ไอคิวจะกลายเป็นศูนย์จริงๆ

เย่เฉินส่งข้อความหาโจวหว่านหนิงอีกครั้ง "ที่รักหว่านหนิงนอนหรือยังครับ?"

โจวหว่านหนิงตอบกลับมา "ยังจ้ะ เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ"

หลี่ชิงหย่าส่งข้อความมา "เสี่ยวเฉินจื่อ นายได้เอาเรื่องที่เราคบกันไปบอกคนอื่นบ้างหรือเปล่า?"

เย่เฉิน "เปล่านะ จะไปบอกคนอื่นทำไมล่ะ"

จากนั้นเขาก็สลับไปตอบโจวหว่านหนิง "เดินเล่นมาทั้งวันคงจะเหนื่อยแย่ รีบพักผ่อนนะครับที่รัก ราตรีสวัสดิ์ครับ"

โจวหว่านหนิง "ราตรีสวัสดิ์จ้ะเสี่ยวเฉิน"

...

หลี่ชิงหย่าเป็นกังวลว่าเขาจะเอาไปบอกเพื่อนมัธยมปลาย ถ้าเกิดรู้ไปถึงหูพ่อแม่ของเธอก็เป็นอันจบเห่

พ่อแม่ของเธอไม่มีทางยอมให้ทั้งสองคนคบกันเด็ดขาด

"ถ้างั้นก็อย่าไปบอกคนอื่นนะ ฉันไม่อยากให้คนรู้เยอะ"

เย่เฉินมีสีหน้าดีใจ "ได้เลย งั้นฉันจะไม่บอกใครทั้งนั้น"

ชิงหย่ากับหว่านหนิงนี่ช่างรู้ใจจริงๆ

รูมเมตอย่างสิงเชาเอ่ยปากถามขึ้น "เหล่าเย่ วันๆ นายมัวแต่ยุ่งอะไรอยู่เนี่ย ไม่เห็นหัวเลย เมื่อคืนก็ไม่กลับหอ อย่าบอกนะว่าพาหญิงไปเปิดห้องน่ะ?"

เย่เฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ฉันก็แค่มีธุระให้ยุ่งนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่นายกับชุยถิงถิงเป็นไงบ้างแล้ว?"

เฉินตงเสวี่ยคอยรายงานให้เขาฟังทุกวัน เพียงแต่ที่ผ่านมายังไม่มีสถานการณ์อะไรผิดปกติ

"ทะเลาะกันแล้ว" สิงเชารู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย

เย่เฉินถามด้วยความอยากรู้ "เกิดอะไรขึ้น? ทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ?"

สิงเชา "ก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ น่ะ เธออาละวาด ง้อแล้วก็ไม่ยอมสนใจฉันเลย"

"ผ่านไปสักสองวันก็น่าจะดีขึ้นเองแหละ นิสัยงี่เง่าของเด็กผู้หญิงน่ะ"

เย่เฉินมีลางสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี

ถ้าเป็นคู่รักที่กำลังข้าวใหม่ปลามัน คงไม่ทะเลาะกันใหญ่โตเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หรอก

แต่สถานการณ์ของชุยถิงถิงตอนนี้ไม่เหมือนเดิม ในโลกของเธอมีรุ่นน้องหนุ่มหล่อโผล่เข้ามาอีกคน ภายในใจของเธอคงว้าวุ่นไปหมดแล้ว ดังนั้นแค่เรื่องเล็กน้อยจึงเอามาเป็นประเด็นทะเลาะกับสิงเชาใหญ่โต

รอให้เธอได้รู้จักธาตุแท้ของไอ้รุ่นน้องอะไรนั่นจริงๆ เสียก่อน ถึงจะรู้ว่าสิงเชาดีแค่ไหน

...

เว่ยเซียงอวี่พูดกลั้วหัวเราะ "เหล่าสิง น้ำยานายไม่ค่อยมีหรือเปล่า? ฉันเห็นในเน็ตบอกว่าถ้าผู้หญิงไม่ได้รับการเติมเต็ม ก็จะหงุดหงิดมีอารมณ์แบบนี้แหละ"

สิงเชา "ผายลมเถอะ ร่างกายพ่อเอ็งโคตรจะฟิต ครึ่งชั่วโมงน่ะไม่มีปัญหาหรอกเว้ย"

เย่เฉินมองไปที่เว่ยเซียงอวี่ "เหล่าเว่ย นายเคยมีแฟนด้วยเหรอ?"

ไอ้หมอนี่ดันเคยจีบพี่หนิงมาก่อน ถ้าพี่หนิงไม่บอกก็ดูไม่ออกเลยจริงๆ

เว่ยเซียงอวี่ "ตอนมัธยมปลายเคยคบอยู่สองคนน่ะ แต่ต่อมาฉันบอกว่ามันกระทบการเรียน ก็เลยเลิกกันไป"

แก๊งรูมเมตคุยเล่นกันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ขึ้นเตียงนอน

วันต่อมา วันอาทิตย์

เย่เฉินมาอ่านหนังสือที่ห้องสมุด แต่ไม่เห็นเงาของเจิ้งม่านชิวอยู่ที่ที่นั่งประจำ เธอคงจะกลับบ้านช่วงสุดสัปดาห์

เขานั่งลงแล้วอ่านหนังสืออยู่คนเดียว

เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ตอนพักเที่ยงกินข้าว เขาก็แชตคุยกับโจวหว่านหนิงและหลี่ชิงหย่าอยู่พักหนึ่ง

ก็นะ ช่วงโปรโมชั่นกำลังอินเลิฟ มีเวลาว่างก็ต้องคุยกันเป็นธรรมดา

ช่วงห้าโมงเย็นกว่าๆ ตอนที่เขากำลังจะไปกินข้าว จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเฉินตงเสวี่ยนั่นเอง

"ชุยถิงถิงเพิ่งจะนั่งแท็กซี่ออกไป ฉันกำลังตามเธออยู่"

เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย คืนนี้ชุยถิงถิงคงไม่ได้คิดจะไปมีอะไรกับไอ้รุ่นน้องปีสองนั่นจริงๆ หรอกนะ?

ไม่ว่าชายหรือหญิง ขอแค่เคยผ่านเรื่องพรรค์นั้นมาแล้ว มันก็เหมือนกับการเปิดกล่องแพนโดร่า รสชาตินั้นจะทำให้เสพติดอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

"ตามเธอไปให้ดีๆ นะ เดี๋ยวส่งโลเคชันมาให้ฉันด้วย"

เย่เฉินไม่ได้บอกเรื่องนี้กับสิงเชา ชุยถิงถิงกับหมอนั่นอาจจะแค่ไปกินข้าวกัน ไม่แน่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ได้

ถ้าบอกสิงเชาไปตอนนี้มันออกจะเร็วเกินไป แถมยังแหวกหญ้าให้งูตื่นอีก

ถ้าสองคนนั้นไม่ได้มีอะไรเกินเลย อาจจะกลายเป็นว่าสิงเชากับชุยถิงถิงต้องมาทะเลาะกันใหญ่โตกว่าเดิม

ถ้ายังไม่มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา เขาจะยังไม่บอกสิงเชาเด็ดขาด

หลังจากเย่เฉินเอาหนังสือกลับไปเก็บที่หอพัก เขาก็ได้รับข้อความจากเฉินตงเสวี่ยอีกครั้ง

"ชุยถิงถิงกับรุ่นน้องปีสองเข้าไปในร้านหม้อไฟแล้ว ชื่อร้านหม้อไฟฉงชิ่งเหล่าหนิว"

พูดจบเธอก็ส่งพิกัดแผนที่อย่างละเอียดมาให้

เย่เฉินขับรถพุ่งตรงไปยังร้านหม้อไฟฉงชิ่งเหล่าหนิวทันที ระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก

สิบกว่านาทีต่อมา

เย่เฉินมาถึงหน้าร้านหม้อไฟฉงชิ่งเหล่าหนิว เขาจอดรถไว้ริมถนน

เขามองเห็นเฉินตงเสวี่ย กำลังจ้องมองไปที่ประตูร้านอาหารจากจุดที่ไม่ไกลนัก

เย่เฉินโทรหาเธอ แล้วเรียกให้ขึ้นมาบนรถ

เฉินตงเสวี่ยเข้าไปนั่งในรถ ภายในใจรู้สึกตกตะลึง

นี่มันรถปอร์เช่ไม่ใช่เหรอ?

"เย่เฉิน นี่รถนายเหรอ?"

"อืม พวกเขาสองคนเข้าไปนานแค่ไหนแล้ว?"

เฉินตงเสวี่ย "สิบกว่านาทีแล้วล่ะ ยังไม่ออกมาเลย ฉันจับตาดูอยู่ตลอด"

เย่เฉิน "กินข้าวหรือยัง?"

"ยังเลย"

"ฉันก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน นั่นไง มีร้านแฮมเบอร์เกอร์อยู่ตรงนั้น เธอไปซื้อแฮมเบอร์เกอร์มาสักสองสามชิ้นสิ กินรองท้องกันไปก่อน"

เฉินตงเสวี่ยตอบรับอืมคำหนึ่ง แล้วหันหลังลงจากรถไปซื้อแฮมเบอร์เกอร์สามชิ้น น่องไก่อีกสองชิ้น แล้วก็โค้ก

เย่เฉินเริ่มลงมือกิน "เธอก็กินรองท้องไปก่อนเถอะ"

"เย่เฉิน นายเป็นทายาทเศรษฐีเหรอ?" เฉินตงเสวี่ยกินไปถามไป

"เรื่องไหนควรถามค่อยถาม เรื่องไหนไม่ควรถามก็อย่าถาม"

"ฉันก็แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่มีเจตนาอื่นนะ ฉันเห็นของที่นายซื้อให้อวี่ซินก็มีแต่แบรนด์เนมทั้งนั้นเลย" เฉินตงเสวี่ยพูดอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้เขาโกรธ

เย่เฉินเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดในมือของเธอ จึงถามยิ้มๆ "เพิ่งซื้อโทรศัพท์ใหม่เหรอ?"

เฉินตงเสวี่ยพยักหน้าเบาๆ

"มีแฟนหรือยังล่ะ?" เย่เฉินจ้องมองไปที่ประตูร้านหม้อไฟพลางชวนเฉินตงเสวี่ยคุย

เฉินตงเสวี่ยส่ายหน้า "มีคนมาจีบฉันอยู่ แต่ฉันไม่ได้ตกลง"

เย่เฉินถามด้วยความอยากรู้ "ทำไมไม่ตกลงล่ะ?"

เฉินตงเสวี่ย "ฉันรู้สึกว่าไม่เหมาะกันน่ะ สกินแคร์ โทรศัพท์มือถือก็ไม่ยอมซื้อให้ ถ้าเขาดีกับฉันได้สักครึ่งนึงที่นายดีกับอวี่ซิน ฉันคงตอบตกลงไปแล้วล่ะ"

...

ก่อนหน้านี้เย่เฉินไม่ค่อยรู้จักเฉินตงเสวี่ยเท่าไหร่นัก ดูท่าทางคงจะเป็นคนที่หลงใหลในวัตถุและชอบความหรูหราเหมือนกัน

แต่คนแบบนี้แหละยิ่งควบคุมง่าย

ถ้าเป็นคนที่มีหลักการ คงใช้เงินซื้อใจไม่ได้ง่ายๆ

หน้าตาของเฉินตงเสวี่ยก็งั้นๆ เทียบกับอวี่ซินหรือเสี่ยวจิ้งไม่ติดเลยสักนิด

อยากจะได้แฟนเก่งๆ ดีๆ ก่อนอื่นก็ต้องดูตัวเองด้วยว่าคู่ควรหรือเปล่า

หลังจากทั้งสองคนคุยเล่นกันไปได้เกือบยี่สิบนาที

ชุยถิงถิงกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งก็เดินออกมาจากร้านหม้อไฟ