บทที่ 94 พี่หนิงช่างรู้ใจจริงๆ

เย่เฉินคุยกับโจวหว่านหนิงเสร็จ ก็บอกให้เธอรีบพักผ่อน

จากนั้นเขาก็เปิดดูคลิปวิดีโอที่ลู่จื่อเซวียนส่งมาให้

ในอินเทอร์เน็ตมีวิดีโอทุกประเภทจริงๆ ด้วย มีแม้กระทั่งคลิปสอนเรื่องระหว่างชายหญิงอย่างละเอียด

สอนตั้งแต่วิธีจูบที่ถูกต้อง วิธีปลุกเร้าอารมณ์อีกฝ่าย ไปจนถึงจุดที่ผู้หญิงไวต่อความรู้สึก

เรื่องพวกนี้เย่เฉินรู้อยู่แล้วเป็นส่วนใหญ่ เพราะในชาติก่อนเขาก็ดูหนังผู้ใหญ่มาไม่ใช่น้อย

ดูจบเขาก็ส่งข้อความหาหลี่ชิงหย่า

"ชิงหย่านอนหรือยัง?"

"ยังเลย เพิ่งวิดีโอคอลกับแม่เสร็จน่ะ"

"คุณป้าคุยอะไรกับเธอเหรอ?"

"ไม่ได้คุยอะไรเป็นพิเศษหรอก ก็แค่เป็นห่วงเรื่องเรียน แม่ฉันวิดีโอคอลมาทุกวันแหละ"

เย่เฉิน "คุณป้าเป็นห่วงเธอมากจริงๆ"

"เสี่ยวเฉินจื่อ ปากฉันเหมือนจะบวมๆ เลย"

"ไปโดนอะไรมาล่ะ?"

"นายลองทายดูสิ!!!"

เย่เฉินหน้าแดงด้วยความเขินอาย "ชิงหย่า ฉันห้ามใจไม่ไหวน่ะ ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?"

หลี่ชิงหย่า "ก็แค่เจ็บนิดหน่อย พรุ่งนี้น่าจะหายแล้วล่ะ"

"คราวหน้าฉันจะระวังให้มากกว่านี้นะ"

"ชิ ไม่มีคราวหน้าแล้ว น่าเกลียดที่สุด"

"ชิงหย่า ฉันชอบเธอมากเกินไปไง ก็เลยทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า จนเผลอใช้แรงมากไปหน่อย"

หลี่ชิงหย่าเห็นเขาบอกว่าชอบตัวเองมาก ในใจก็รู้สึกดีใจสุดๆ

"เสี่ยวเฉินจื่อ เมื่อก่อนนายไม่เคยมีแฟนจริงๆ เหรอ ทำไมถึงจูบเก่งขนาดนั้นล่ะ"

"ฉันเรียนรู้มาจากอินเทอร์เน็ตทั้งนั้นแหละ ไม่เคยกินเนื้อหมู ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นหมูวิ่งนี่นา"

"วันๆ เอาแต่เรียนรู้อะไรก็ไม่รู้"

"เรียนรู้เรื่องพวกนี้ไว้บ้างก็ดีนะ ไม่งั้นถ้าต่างคนต่างไม่ประสีประสา ถึงเวลาจริงเดี๋ยวก็คลำหาประตูไม่เจอพอดี"

หลี่ชิงหย่าหน้าแดงก่ำ ไม่ยอมคุยเรื่องนี้กับเขาอีก

"เสี่ยวเฉินจื่อ พรุ่งนี้นายจะตื่นมาอ่านหนังสือกี่โมง?"

"ปกติก็ตื่นตอนเจ็ดโมงเช้า แล้วก็เริ่มทบทวนบทเรียนตอนแปดโมง"

"ฉันก็พอๆ กันเลย อดทนพยายามผ่านช่วงนี้ไปให้ได้ก็พอแล้ว"

"รอสอบรอบแรกเสร็จเมื่อไหร่ พวกเราก็จะมีโอกาสได้เจอกันมากขึ้นนะ"

เย่เฉินลองนึกภาพตามก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา บางทีตอนนั้นอาจจะมีโอกาสได้ลิ้มรสเนื้อหวานๆ บ้างก็ได้

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกสักพัก ก็บอกฝันดีกันและกัน ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างมีความสุข

เช้าวันต่อมา เวลาหกโมงครึ่งกว่า

เย่เฉินตื่นขึ้นมา สัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาตามปกติของร่างกาย ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา

"เป็นวัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ"

เมื่อตอนที่เขาอายุสี่สิบในชาติก่อน

ช่วงเช้าเขาแทบจะไม่ค่อยมีปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาแล้ว ระบบการทำงานต่างๆ ของร่างกายไม่สามารถเทียบกับตอนหนุ่มๆ ได้เลย

ในแต่ละวันเขาใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่สองที่ เลิกงานมาก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปออกกำลังกาย ทำให้สุขภาพร่างกายแย่ลงเรื่อยๆ

เย่เฉินดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็ลงมือทำอาหารเช้า

ในระหว่างนั้น ลู่จื่อเซวียนก็ตื่นนอนแล้วเช่นกัน

เธอเดินมาที่หน้าประตูห้องครัว "เสี่ยวเฉิน ทำไมตื่นเช้าจัง?"

"ผมชินแล้วครับพี่เซวียน ตอนอยู่มหาลัยผมก็ตื่นเวลานี้แหละ ใกล้จะสอบรอบแรกแล้ว ต้องรีบทบทวนบทเรียน จะได้สอบติดปริญญาโทให้ได้ครับ"

"เสี่ยวเฉิน เธอเป็นถึงเจ้าของบริษัทแล้ว จะสอบปริญญาโทหรือไม่สอบ ก็คงไม่มีผลอะไรกับเธอแล้วมั้ง?"

"พี่เซวียนครับ การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด บริษัทลงทุนเฉินซิงแคปปิตอลเป็นแค่จุดเริ่มต้นของผมเท่านั้น ในอนาคตผมยังจะเปิดบริษัทอื่นอีก ตอนนี้ผมกำลังศึกษาด้านปัญญาประดิษฐ์อยู่ วันข้างหน้าอาจจะเปิดบริษัทวิจัยและพัฒนาปัญญาประดิษฐ์ก็ได้ ผมอยากจะก้าวข้ามสหรัฐอเมริกาในด้านเทคโนโลยีขั้นสูง เพื่อให้ประเทศของเราผงาดขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกครับ"

"เสี่ยวเฉิน สู้ๆ นะ พี่เซวียนเชื่อมั่นในตัวเธอ และจะคอยอยู่เคียงข้างสนับสนุนเธอเสมอ"

ลู่จื่อเซวียนไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพราะพูดไปก็สู้การลงมือทำจริงไม่ได้หรอก

เย่เฉินกินอาหารเช้าเสร็จ ก็ขอตัวโดยอ้างว่าจะกลับไปทบทวนบทเรียน

เขาขับรถมาถึงลานจอดรถของมหาวิทยาลัยตอนเจ็ดโมงสี่สิบแปดนาที

เย่เฉินนั่งรอในรถสักพัก ก็เห็นโจวหว่านหนิงสะพายกระเป๋าหลุยส์วิตตองที่เขาซื้อให้เดินเข้ามา

"พี่หนิงครับ"

เขาเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถ

โจวหว่านหนิงยิ้มบางๆ ดูอ่อนโยนและน่าหลงใหล "เสี่ยวเฉิน"

เมื่อขึ้นรถ เย่เฉินก็สตาร์ทรถขับออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าไปยังเฉิงหวงเมี่ยวและสวนอวี้หยวน

"พี่หนิงทานอาหารเช้าหรือยังครับ?"

"ทานแล้วจ้ะ"

"ผมเห็นในเน็ตบอกว่าที่เฉิงหวงเมี่ยวมีของกินเล่นขึ้นชื่อเยอะแยะเลย เดี๋ยวเราไปลองชิมกันนะครับ"

โจวหว่านหนิง "ของกินบางอย่างก็ไม่อร่อยหรอก เมื่อก่อนพี่เคยไปเที่ยวที่นั่นกับเพื่อนมาแล้ว"

"พี่หนิง วันหยุดสุดสัปดาห์พี่ไม่กลับบ้าน คุณลุงคุณป้าจะไม่ถามเหรอครับ?"

"เมื่อคืนพี่บอกพวกท่านไปแล้วล่ะ ว่าจะออกไปเที่ยวกับเพื่อน"

เย่เฉินรู้สึกว่าถ้าวันนี้เขาได้จับมือกับโจวหว่านหนิง ก็ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งยิ่งใหญ่แล้ว

เวลาเก้าโมงตรง

เย่เฉินเอารถไปจอดที่ลานจอดรถแบบเสียเงิน จากนั้นก็เดินเท้าไปตามถนนที่มุ่งหน้าสู่เฉิงหวงเมี่ยวพร้อมกับโจวหว่านหนิง

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนค่อนข้างพลุกพล่าน

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วในช่วงนี้ที่เย่เฉินมาเดินเล่นที่นี่ พูดตามตรงลึกๆ แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกเบื่อ

เขาใช้หางตาแอบมองโจวหว่านหนิง ก่อนจะยื่นมือออกไปกุมมือเล็กๆ ของเธอไว้อย่างกะทันหัน

โจวหว่านหนิงหันมามองหน้าเขา

ภายในใจของเย่เฉินรู้สึกประหม่าและตื่นเต้น เขาจึงเผลอบีบมือของโจวหว่านหนิงแน่นขึ้นอีกนิด

โจวหว่านหนิงยิ้มอย่างอ่อนโยนและไม่ได้ขัดขืนใดๆ "เสี่ยวเฉิน ร้านของกินเล่นร้านนั้นอร่อยดีนะ เราไปซื้อมาลองชิมกันเถอะ"

"อืม ได้ครับพี่หนิง"

เย่เฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

พวกเขาเดินเข้าออกร้านนั้นทะลุร้านนี้ จนกระทั่งเดินมาถึงเฉิงหวงเมี่ยวในที่สุด

ด้านในมีวิหารซานกวนสำหรับขอพรเรื่องหน้าที่การงาน วิหารเยว่เหล่าสำหรับขอพรเรื่องคู่ครอง วิหารไฉเสินสำหรับขอพรเรื่องโชคลาภเงินทอง และวิหารฉือหางสำหรับขอพรเรื่องการขอบุตร

เย่เฉินกับโจวหว่านหนิงจุดธูปสามดอกเพื่อกราบไหว้ขอพร

หลังจากเดินออกมาจากเฉิงหวงเมี่ยว ทั้งสองคนก็ยังคงจับมือกันไว้

โจวหว่านหนิงเอ่ยขึ้น "เสี่ยวเฉิน พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ พี่รู้จักร้านอาหารเก่าแก่ร้านนึง อาหารอร่อยมากเลยล่ะ"

ทั้งสองคนทานมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารเก่าแก่แห่งนั้น พอตกบ่ายก็ไปเดินเล่นที่สวนอวี้หยวน

พวกเขาเดินกันอย่างเนิบนาบ เดินไปคุยไป บางครั้งก็แวะพักอยู่นาน

ช่วงกลางคืนไฟที่เฉิงหวงเมี่ยวจะสว่างไสวขึ้น สวยงามมาก ดูน่าตื่นตาตื่นใจกว่าตอนกลางวันเสียอีก

ทานอาหารเย็นเสร็จ พวกเขาก็เดินชมความงามกันต่ออีกสักพักถึงค่อยเดินทางกลับ

เมื่อขับรถมาจอดที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ก็เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งแล้ว

เย่เฉินหันไปมองโจวหว่านหนิงด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและเปี่ยมไปด้วยความรัก

"พี่หนิงครับ"

โจวหว่านหนิงเองก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน

เย่เฉินยื่นมือออกไปประคองใบหน้าของเธอไว้ รวบรวมความกล้าแล้วประทับริมฝีปากจูบเธอ

สองหนุ่มสาวภายในรถจุมพิตกันเนิ่นนานก่อนจะผละริมฝีปากออกจากกัน

โจวหว่านหนิงใบหน้าแดงระเรื่อ น้ำเสียงของเธออ่อนโยนและเอาใจใส่ "เสี่ยวเฉิน เรื่องของเราอย่าเพิ่งบอกใครเลยนะ ไม่อย่างนั้นอาจจะส่งผลเสียต่อตัวเธอ และอาจจะกระทบถึงการเรียนและการเตรียมตัวสอบปริญญาโทของเธอด้วย"

ด้วยสถานะของทั้งสองคนที่ค้ำคออยู่ ประกอบกับโจวหว่านหนิงก็เป็นคนดังของคณะ สาเหตุหลักคือเธอสวยเกินไป จึงมีผู้ชายมาตามจีบเยอะมาก

หากเรื่องของทั้งสองคนแพร่สะพัดออกไปในมหาวิทยาลัย ผลกระทบที่ตามมาต้องใหญ่โตมากแน่ๆ

คำพูดของเธอช่างตรงใจเย่เฉินพอดิบพอดี

เขาเองก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของพวกเขาสองคนเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นมันจะส่งผลกระทบต่อการคบหากับหวังอวี่ซินและจ้าวจิ้งได้

"พี่หนิง ผมจะไม่บอกใครเลยครับ ถ้ามีคนถาม ผมก็จะบอกว่าเราเป็นแค่พี่น้องกัน"

โจวหว่านหนิงพยักหน้าเบาๆ "สถานะของเรายังไม่เหมาะที่จะเปิดเผยในตอนนี้ ไว้รอเธอเรียนจบก่อนค่อยว่ากันอีกทีนะ"

ในใจเย่เฉินรู้สึกดีใจสุดๆ นี่มันง่วงนอนก็มีคนเอาหมอนมาส่งให้ชัดๆ

"พี่หนิงพูดถูกครับ เพื่อความสุขในอนาคตของเรา ต่อให้ต้องทนรับความอึดอัดใจแค่ไหนผมก็ยอม"

พูดจบเขาก็ประคองใบหน้าของโจวหว่านหนิงเข้ามาจูบอีกครั้ง

มืออีกข้างของเขาก็เริ่มเลื้อยซุกซนไปทั่ว

สิบนาทีต่อมา

โจวหว่านหนิงจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย ดวงตาคู่สวยมองจ้องเขา แฝงไปด้วยความเขินอายและอ่อนโยน

"เสี่ยวเฉิน พวกเรากลับกันเถอะ"

"ครับพี่หนิง"

เย่เฉินรู้สึกพึงพอใจอย่างถึงที่สุดแล้ว

ป้อมปราการเลนบนและป้อมปราการเลนกลาง เขาตีแตกเรียบหมดแล้ว