บทที่ 93 ความก้าวหน้าครั้งสำคัญกับหลี่ชิงหย่า

อาหารในโรงอาหารของทั้งสองมหาวิทยาลัยแทบไม่ต่างกันเลย

ราคาถูก คุ้มค่า มีเมนูให้เลือกหลากหลาย แถมรสชาติก็ดีด้วย

กินข้าวเสร็จ ทั้งสองก็เดินออกจากโรงอาหาร

พวกเขาเดินจับมือกัน หลี่ชิงหย่าคอยแนะนำสถานที่ต่างๆ ภายในมหาวิทยาลัยให้เขาฟัง

บนสนามกีฬา มีทั้งคนที่กำลังวิ่งออกกำลังกายและคนที่กำลังเดินเล่น

เย่เฉินกับหลี่ชิงหย่าไม่ได้ไปที่สนามกีฬา เพราะไฟที่นั่นค่อนข้างสว่าง

ถึงแม้จะมีมุมมืดบ้าง แต่คนก็พลุกพล่านอยู่ดี

พวกเขาสองคนจึงเลือกที่จะเดินเล่นไปตามถนนในมหาวิทยาลัยแทน

เมื่อมองเห็นป่าไม้และทางเดินปูด้วยหินสีเขียวที่ดูเงียบสงบ เย่เฉินก็ถามด้วยความอยากรู้ "ชิงหย่า นี่คือสวนเยี่ยนหยวนของมหาวิทยาลัยเธอใช่ไหม? เข้าไปดูกันเถอะ ฉันได้ยินชื่อเสียงในเน็ตมานานแล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นของจริงเลย"

หลี่ชิงหย่าพูดเสียงเบา "ข้างในมันค่อนข้างมืดนะ"

มืดสิดี

เย่เฉินจูงมือเธอเดินเข้าไปข้างใน

ที่นี่มีต้นไม้สูงใหญ่และป่าทึบ ดอกไม้ใบหญ้าขึ้นอย่างหนาแน่น ถึงแม้จะมีไฟถนน แต่ก็ส่องสว่างได้แค่บริเวณแคบๆ เท่านั้น เหมาะแก่การมาเดตสุดๆ

เมื่อเดินเข้ามาลึกขึ้น เย่เฉินก็หยุดเดิน ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปโอบเอวคอดกิ่วของหลี่ชิงหย่า

หลี่ชิงหย่าแก้มแดงระเรื่อ เอ่ยถามเสียงเบา "นายจะทำอะไรน่ะ?"

เย่เฉินจ้องมองใบหน้ารูปไข่และริมฝีปากสีเชอร์รี่ของเธอ รวบรวมความกล้าแล้วก้มหน้าลงประทับรอยจูบ

หลี่ชิงหย่าเบิกตากว้าง อึ้งไปหลายวินาทีถึงจะหลับตาลง

นี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฉินจูบกับผู้หญิง แต่เขากลับไม่เก้ๆ กังๆ เลยสักนิด

สองมือของเขาเลื่อนลงมาเล็กน้อย วางลงบนเรือนร่างของหลี่ชิงหย่า

หลายนาทีต่อมา

เย่เฉินผละออกจากหลี่ชิงหย่าอย่างอ้อยอิ่ง

เขาเลียริมฝีปาก มองหลี่ชิงหย่าที่กำลังเขินอายแล้วพูดว่า "ชิงหย่า ฉันชอบเธอนะ"

หลี่ชิงหย่ากำลังจะอ้าปากพูด เย่เฉินก็ก้มลงมาจูบเธออีกครั้ง

เขาทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาถึงห้าครั้ง เย่เฉินราวกับหมาป่าหิวโซที่ไขว่คว้าอย่างตะกละตะกลาม

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของหลี่ชิงหย่าก็ดังขึ้น

ทั้งสองผละออกจากกัน หลี่ชิงหย่าหยิบโทรศัพท์ออกมาดู สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไป

เย่เฉินถามด้วยความสงสัย "ชิงหย่า ทำไมไม่รับสายล่ะ?"

หลี่ชิงหย่าหน้าแดงก่ำ "แม่ฉันโทรมาน่ะ"

มิน่าล่ะถึงไม่กล้ารับ คงกลัวแม่จับได้สินะ

เย่เฉินถามยิ้มๆ "ชิงหย่า ทำไมปากเธอถึงหวานจังเลยล่ะ?"

"น่าจะเป็นเพราะลิปสติกมั้ง มืออยู่นิ่งๆ หน่อยสิ" หลี่ชิงหย่าสัมผัสได้ถึงมือที่บั้นท้าย รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เย่เฉินไม่สนใจ ก้มหน้าลงไปจูบเธออีกครั้ง

หิว หิวจริงๆ นะเนี่ย

...

พอผละออกจากกันครั้งนี้ หลี่ชิงหย่าก็พูดขึ้น "ฉันต้องกลับแล้วล่ะ ถ้าไม่รับสายแม่คงโทรมาไม่หยุดแน่ๆ"

"ถ้าเธอไม่รับสาย คุณป้าคงเป็นห่วงแย่ ไปกันเถอะ"

เย่เฉินโอบเอวเธอเดินไปทางหอพักหญิง

หลังจากส่งเธอถึงใต้หอพัก เย่เฉินก็หันหลังเดินกลับมา

ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้ม เลียริมฝีปากตัวเอง แล้วก้มมองมือทั้งสองข้าง พลางหัวเราะหึๆ

ป้อมปราการเลนล่างกับเลนบนแตกแล้ว

เหลือแค่ป้อมปราการเลนกลางกับฐานหลักเท่านั้น

ถ้าป้อมแตกไปสองเลนแล้ว ฐานหลักก็คงจะรักษาไว้ได้ยาก

เย่เฉินดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว

เขาโทรหาลู่จื่อเซวียน "พี่เซวียนนอนหรือยังครับ?"

"ยังจ้ะ เพิ่งกินข้าวเสร็จ เสี่ยวเฉินมีอะไรหรือเปล่า?"

เย่เฉิน "พี่เซวียน ผมซื้อเสื้อขนเป็ดมาให้ตัวนึงครับ เดี๋ยวเอาไปให้เลยนะ"

"มาสิ เอารถไปจอดที่ลานจอดรถใต้ดินนะ พี่เอาทะเบียนรถเธอไปลงทะเบียนไว้ที่นิติบุคคลแล้ว ช่องจอดตั้งแต่เบอร์ 55 ถึง 60 เป็นของพี่ทั้งหมดเลย"

"โอเคครับพี่เซวียน"

วางสาย

เย่เฉินวิ่งเหยาะๆ ไปที่ลานจอดรถ แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของลู่จื่อเซวียน

อีกด้านหนึ่ง หลังจากหลี่ชิงหย่ากลับถึงหอพัก ก็เตรียมตัวเปลี่ยนเป็นชุดนอน ก่อนจะวิดีโอคอลกลับไปหาแม่

"ชิงหย่า เมื่อกี้ทำอะไรอยู่? ทำไมไม่รับสาย"

หลี่ชิงหย่า "เมื่อกี้ซักผ้าอยู่น่ะค่ะ เพิ่งซักเสร็จ"

"เมื่อสองวันก่อนเพิ่งจะซักไปไม่ใช่เหรอ"

"อากาศหนาวแล้วค่ะ หนูเลยเอาเสื้อผ้าหน้าหนาวมาซักเตรียมไว้"

...

ยี่สิบนาทีต่อมา เย่เฉินก็มาถึงลานจอดรถใต้ดินของหมู่บ้านชุ่ยจิ่งหมิงจู

เขาขึ้นลิฟต์ไปที่ห้อง 801 แล้วกดกริ่ง

ลู่จื่อเซวียนเปิดประตูออกมาเห็นเขา ก็ถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวเฉิน ทำไมถึงเอามาให้ดึกป่านนี้ล่ะ?"

เย่เฉินเดินเข้าไปในห้อง พูดด้วยรอยยิ้ม "เมื่อกี้ผมเพิ่งแวะไปที่มหาลัยฟู่ตั้นมาครับ"

"ไปทำอะไรที่นั่นเหรอ?"

"ไปหาผู้หญิงที่ชอบน่ะครับ" บนใบหน้าของเย่เฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

ลู่จื่อเซวียนชะงักไปเล็กน้อย "สารภาพรักแล้วเหรอ?"

เย่เฉินหัวเราะหึๆ "ใช่ครับ"

ลู่จื่อเซวียนยิ้มบางๆ "ดูจากท่าทางดีใจของเธอ น่าจะสารภาพรักสำเร็จแล้วใช่ไหม?"

"สำเร็จครับ"

ในใจของลู่จื่อเซวียนรู้สึกสับสนปนเป แต่ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม

"ยินดีด้วยนะเสี่ยวเฉิน"

เย่เฉินจงใจบอกเธอ เพื่อให้เธอได้เตรียมใจไว้แต่เนิ่นๆ

"พี่เซวียน ลองใส่เสื้อขนเป็ดดูสิครับว่าพอดีไหม"

ลู่จื่อเซวียนลองใส่ดู แล้วหมุนตัวไปมา

"เสี่ยวเฉิน สวยไหม?"

"สวยครับ พี่เซวียนสวยอยู่แล้ว ใส่อะไรก็สวยไปหมดแหละ"

ลู่จื่อเซวียนเดินไปส่องกระจกดูอีกรอบ ก็รู้สึกว่าดูดีไม่เบา

เสื้อขนเป็ดสีดำไม่ว่าใครใส่ก็ดูดี เป็นสีที่เข้าได้กับทุกชุด

เขาถอดเสื้อขนเป็ดออกแล้วนั่งลงข้างๆ เธอ

"เสี่ยวเฉิน สองทุ่มกว่าแล้ว คืนนี้นอนที่นี่เถอะ จะได้อยู่เป็นเพื่อนพี่ด้วย"

"ได้ครับพี่เซวียน แล้วเรื่องที่บริษัทเป็นยังไงบ้างครับ?"

"บัญชีของบริษัทหลักทรัพย์ทุกแห่ง รวมถึงตลาดหุ้นทั้งในและต่างประเทศเปิดใช้งานหมดแล้ว ตอนนี้เรามีบัญชีในฐานะสถาบัน ซึ่งจะมีสิทธิพิเศษบางอย่าง เช่น ช่องทางการซื้อขาย การถือครองสถานะ หรือการใช้เลเวอเรจ"

"เว็บไซต์ของบริษัทก็สร้างเสร็จแล้ว ส่วนแอปพลิเคชันกำลังอยู่ในช่วงพัฒนา น่าจะใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็เสร็จ เสี่ยวเฉิน บัญชีหุ้น 'ชีวิตดั่งความฝัน' ของเธอ พี่กะว่าจะโปรโมตเพิ่มอีกสักหน่อย เพื่อให้คนรู้จักผลงานของเธอในตลาดมากขึ้น ถึงเวลานั้นจะได้เป็นผลดีต่อการระดมทุนของเราน่ะ"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "พี่เซวียนจัดการได้เลยครับ"

ทั้งสองคนคุยเรื่องบริษัทกันอยู่พักหนึ่ง

จากนั้นลู่จื่อเซวียนก็เปลี่ยนเรื่องคุย "เสี่ยวเฉิน แฟนเธอชื่ออะไรเหรอ?"

"หลี่ชิงหย่าครับ เรียนคณะเศรษฐศาสตร์ที่มหาลัยฟู่ตั้น"

ลู่จื่อเซวียนอมยิ้ม "ชื่อเพราะดีนะ คืนนี้เธอดีใจขนาดนี้ แอบไปทำเรื่องไม่ดีอะไรกับผู้หญิงเขาหรือเปล่าเนี่ย?"

เย่เฉินหัวเราะแห้งๆ "ก็แค่จูบกันน่ะครับ"

ลู่จื่อเซวียนเบ้ปาก "แค่จูบกันก็ดีใจขนาดนี้ พี่ก็นึกว่าไปทำเรื่องใหญ่โตอะไรมาซะอีก"

"ต้องค่อยเป็นค่อยไปสิครับ วันนี้ถือเป็นก้าวสำคัญเลยนะ"

"เสี่ยวเฉิน เธอเคยทำเรื่องอย่างว่าหรือเปล่า?"

เย่เฉินชะงักไป "พี่เซวียนหมายถึงเรื่องระหว่างชายหญิงน่ะเหรอครับ? ไม่เคยหรอก ผมเพิ่งเคยมีแฟนครั้งแรก จะไปเคยทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง ขนาดจูบยังไม่ค่อยคล่องเลย"

"ให้พี่ช่วยสอนประสบการณ์ให้เอาไหมล่ะ?"

บนใบหน้าของลู่จื่อเซวียนเผยรอยยิ้มเย้ายวน มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด

ตอนอยู่บ้านเธอใส่ชุดนอนสายเดี่ยว เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียน และรูปร่างที่อวบอิ่มแบบผู้ใหญ่เต็มตัวที่ดูวับๆ แวมๆ

"เรื่องแบบนี้จะสอนยังไงล่ะครับ?" เย่เฉินมองเธอด้วยความสงสัย

"ในเน็ตมีสอนเยอะแยะไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจูบหรือเรื่องอะไรก็ตาม มีอธิบายไว้อย่างละเอียดเลยล่ะ เดี๋ยวพี่จะส่งวิดีโอให้เธอดูนะ"

ในใจของเย่เฉินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขานึกว่าลู่จื่อเซวียนจะลงมือสอนด้วยตัวเองซะอีก

ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะตื่นเต้นน่าดู

"พี่เซวียน งั้นรีบส่งมาให้ผมเรียนรู้หน่อยนะ ผมขอไปเปลี่ยนชุดนอนก่อน"

เย่เฉินเข้าไปในห้องนอนเล็ก เปลี่ยนเป็นชุดนอน จากนั้นลู่จื่อเซวียนก็ให้เขาแช่เท้าเพื่อคลายความเหนื่อยล้า

หลังจากแช่เท้าเสร็จ เย่เฉินก็กลับเข้าไปในห้องนอน

เขาส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง "พี่หนิงนอนหรือยังครับ?"

"ยังจ้ะ เสี่ยวเฉินทบทวนบทเรียนเสร็จแล้วเหรอ?"

โจวหว่านหนิงรู้ดีว่าคนที่เตรียมสอบปริญญาโทมักจะอ่านหนังสือจนดึกดื่น

"เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็ขึ้นเตียงเลยครับ วันๆ เอาแต่อ่านหนังสือ น่าเบื่อจะตาย พรุ่งนี้จะได้ออกไปเที่ยวพักผ่อนกับพี่หนิง แค่คิดก็มีความสุขแล้วครับ"

ส่งข้อความเสร็จ เย่เฉินก็แทบอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาด

เวรเอ๊ย ทำตัวโคตรแย่เลยว่ะ

"เสี่ยวเฉิน อย่าหักโหมเกินไปล่ะ ต้องรู้จักพักผ่อนบ้างนะ"

"ครับพี่หนิง พรุ่งนี้เราออกเดินทางกันตอนแปดโมงเช้าเนอะ เจอกันที่ลานจอดรถครับ"

พอคิดว่าพรุ่งนี้จะได้ใกล้ชิดกับโจวหว่านหนิงมากขึ้นอีกขั้น ในใจเขาก็รู้สึกตื่นเต้นนิดๆ

ความคืบหน้าในช่วงสองวันนี้ถือว่าดีมาก

เมล็ดพันธุ์ที่หว่านไว้ในตอนแรก ใกล้จะถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้วสินะ