บทที่ 92 ตีเหล็กตอนร้อน

เย่เฉินเดินไปส่งโจวหว่านหนิงจนถึงใต้หอพักบุคลากร

"พี่... พี่หนิงรีบพักผ่อนนะครับ"

ใบหน้าของโจวหว่านหนิงเผยรอยยิ้มอ่อนโยน "โอเคจ้ะ ราตรีสวัสดิ์นะเสี่ยวเฉิน"

"ราตรีสวัสดิ์ครับพี่หนิง"

เย่เฉินมองส่งโจวหว่านหนิงเดินเข้าไปด้านใน จากนั้นก็หันหลังเดินกลับ

หลังจากกลับมาถึงหอพัก เย่เฉินก็นั่งลงบนเก้าอี้ ครุ่นคิดหาวิธีว่าควรจะจีบเธอยังไงดี

ถึงแม้เขาจะอัดแน่นไปด้วยทฤษฎี แต่ประสบการณ์จริงก็มีไม่มากนัก

ในสถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างมีความรู้สึกดีๆ ให้กัน การเอาใจใส่และการพูดคุยในแต่ละวันเป็นสิ่งที่ไม่ควรขาด มันคือแรงผลักดันชั้นยอด

ตีเหล็กตอนร้อน เขาคิดว่ายังต้องเพิ่มแรงเข้าไปอีกสักหน่อย

เย่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง แล้วส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง

"พี่หนิงนอนหรือยังครับ?"

"ยังจ้ะ เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ"

"พี่หนิง สุดสัปดาห์นี้พี่จะกลับบ้านไหมครับ?"

โจวหว่านหนิงเห็นข้อความของเขา ก็ยิ้มบางๆ "ถ้าไม่มีธุระอะไรก็คงจะกลับน่ะ มีอะไรเหรอเสี่ยวเฉิน?"

เย่เฉิน "พี่หนิง วันเสาร์นี้พี่พอจะมีเวลาออกไปเที่ยวไหมครับ?"

"ไปเที่ยวไหนล่ะ?"

"ไปเที่ยวแถวๆ สวนอวี้หยวนกันดีไหมครับ"

เย่เฉินค่อนข้างชอบบรรยากาศของสวนอวี้หยวน และสถาปัตยกรรมแบบโบราณสุดคลาสสิก การได้เดินเล่นที่นั่นให้ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในยุคโบราณเลยล่ะ

โจวหว่านหนิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว "ตกลงจ้ะ พี่ก็ไม่ได้ไปเที่ยวแถวสวนอวี้หยวนนานแล้วเหมือนกัน เสี่ยวเฉินเคยไปสวนอวี้หยวนหรือเปล่า?"

เย่เฉินเห็นเธอตอบตกลง ในใจก็รู้สึกดีใจและลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หนุ่มสาวคู่รักสมัยนี้ โดยปกติก็มักจะไปเดินเล่นซื้อของด้วยกัน หรือไม่ก็ไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ

การที่โจวหว่านหนิงตอบตกลงไปเที่ยวสวนอวี้หยวนกับเขา นั่นก็เหมือนเป็นการตอบรับการตามจีบของเขาเป็นนัยๆ แล้ว

เขารีบตอบกลับทันที "ไม่เคยครับ ผมไม่เคยออกไปเที่ยวไหนเลย นี่จะเป็นครั้งแรกที่ไปสวนอวี้หยวนครับ"

โจวหว่านหนิง "สวนอวี้หยวนดีนะ พี่ชอบบรรยากาศและสถาปัตยกรรมที่นั่นน่ะ การได้เดินเล่นอยู่ที่นั่นให้ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปในยุคโบราณเลย"

เย่เฉิน "ผมเคยเห็นคลิปวิดีโอของสวนอวี้หยวนในเน็ตมาตลอดเลยครับ อยากจะไปเที่ยวที่นั่นมาตั้งนานแล้ว"

โจวหว่านหนิง "เสี่ยวเฉิน เมื่อก่อนเธอไม่เคยมีแฟนเลยเหรอ?"

เย่เฉินชะงักไป "ไม่เคยครับ ผมไม่เคยมีความรักเลยสักครั้ง แล้วก็ไม่เคยจีบผู้หญิงด้วย"

"พี่ดูออก"

"พี่หนิงดูออกได้ยังไงครับ?"

"ไม่บอกหรอก"

...

เย่เฉินกับโจวหว่านหนิงคุยกันจนถึงประมาณสี่ทุ่ม จากนั้นก็คุยกับหลี่ชิงหย่าต่อ

"เสี่ยวเฉินจื่อ วันนี้ทำอะไรบ้างเอ่ย?"

"นอกจากการทบทวนบทเรียนและอ่านหนังสือแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ น่าเบื่อจะตาย ชิงหย่าฉันคิดถึงเธอจัง"

ใบหน้าของหลี่ชิงหย่าเผยรอยยิ้ม "ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกันเสี่ยวเฉินจื่อ เอาเป็นว่าวันเสาร์นี้...?"

วันเสาร์เหรอ?

เย่เฉินรีบตอบกลับ "อดทนไว้ก่อนนะ ใกล้จะสอบแล้ว ไว้สอบเสร็จค่อยไปเที่ยวกัน พรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอ เอาของไปให้น่ะ"

ท้ายรถเขายังมีเสื้อขนเป็ดผู้หญิงอีกสองตัว พรุ่งนี้ต้องเอาไปให้พวกเธอ

มะรืนนี้วันเสาร์ต้องไปเที่ยวกับโจวหว่านหนิง ถ้าเกิดมีใครมาเห็นเข้าก็โป๊ะแตกกันพอดี

หลี่ชิงหย่าถามด้วยความสงสัย "ของอะไรเหรอ?"

เย่เฉิน "ก็เห็นว่าอากาศมันหนาวแล้วน่ะสิ ฉันก็เลยซื้อเสื้อขนเป็ดมาให้เธอตัวนึง พรุ่งนี้จะเอาไปให้นะ"

ในใจของหลี่ชิงหย่ารู้สึกดีใจมาก "เสี่ยวเฉินจื่อ นายนี่ช่างใส่ใจจริงๆ พรุ่งนี้นายจะมาตอนไหนล่ะ?"

"ตอนบ่ายๆ แล้วกัน ตอนเย็นกินข้าวที่โรงอาหารมหาลัยเธอนะ เธอเลี้ยงเอง"

"ได้สิ เดี๋ยวฉันพาไปกินข้าวที่โรงอาหารมหาลัยเรานะ กับข้าวบางอย่างอร่อยมากเลยล่ะ"

...

เช้าวันศุกร์

เย่เฉินมาทบทวนบทเรียนที่ห้องสมุดอีกครั้ง และยังคงนั่งอยู่ข้างๆ เจิ้งม่านชิวเช่นเคย

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน โจวเหวินปินก็ถือแก้วกาแฟร้อนสองแก้วเดินเข้ามาหา

"ม่านชิว เย่เฉิน ดื่มกาแฟร้อนๆ หน่อยสิ จะได้อบอุ่นร่างกายและสดชื่นขึ้น"

เจิ้งม่านชิวไม่พูดอะไร รับกาแฟมาดื่ม ราวกับว่าชินชากับพฤติกรรมทาสรักของเขาไปเสียแล้ว

เย่เฉินกล่าวขอบคุณไปคำหนึ่ง

โจวเหวินปินยิ้มและพูดว่า "ไม่ต้องเกรงใจหรอก นายเป็นเพื่อนของม่านชิว ก็คือเพื่อนของฉัน รีบดื่มตอนที่มันยังร้อนๆ เถอะ"

พี่ชาย พี่ก็ออกจะหล่อ บ้านก็รวยขนาดนี้ จะมาทำตัวเป็นทาสรักทำไมกันนะ?

เย่เฉินรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ

ป่าใหญ่มีนกทุกชนิดจริงๆ ด้วยแฮะ

แต่โจวเหวินปินก็รู้จักกาลเทศะดี พอเอากาแฟร้อนมาส่งให้ทั้งสองคนเสร็จ เขากลัวว่าถ้าอยู่นานเกินไปเจิ้งม่านชิวจะโกรธ จึงรีบหันหลังเดินจากไปทันที

ช่างเป็นคนที่น่าสงสารและน่าสมเพชจริงๆ

เป็นอะไรไม่เป็น ดันมาเป็นทาสรัก

เย่เฉินปรายตามองเจิ้งม่านชิวแวบหนึ่ง "เขาเป็นแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ?"

เจิ้งม่านชิว "ก่อนหน้านี้ฉันเคยปฏิเสธเขาไปอย่างชัดเจนแล้วนะ แต่ก็ยังตามเกาะติดหนึบเหมือนปลิง น่ารำคาญจะตาย ไม่คิดจะพัฒนาตัวเอง วันๆ เอาแต่มาตามตื้ออยู่ได้"

เห็นได้ชัดว่าเจิ้งม่านชิวชอบผู้ชายเก่ง เหมือนกับผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ชื่นชมคนเก่ง

มันก็เป็นเรื่องปกติของจิตวิทยานั่นแหละ ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบผู้ชายที่เก่ง โดดเด่น และหล่อเหลา

โจวเหวินปินนอกจากความหล่อแล้ว เขาก็อาจจะไม่มีความสามารถอะไรเลย เหมือนกับแจกันดอกไม้สวยๆ ใบหนึ่ง ถึงได้ไม่เป็นที่โปรดปรานของเจิ้งม่านชิว

ผู้ชายอย่างเขาน่าจะมีผู้หญิงตามจีบเยอะนะ

บ้านรวย หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ แค่นี้ก็เหลือเฟือแล้วในมหาวิทยาลัย

...

ตอนพักเที่ยงทานอาหาร

เย่เฉินได้รับการขอเพิ่มเพื่อนจากโจวเหวินปิน

เขากดรับคำขอของอีกฝ่าย

"สวัสดีเย่เฉิน ฉันโจวเหวินปินนะ"

"มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"พวกเรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ"

เย่เฉินไม่สนใจเขา คนประเภทนี้ขี้เกียจจะไปยุ่งด้วย

ในระหว่างที่เขากำลังกินข้าวต่อ อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาอีก

"พวกเรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ ถ้าทำแบบนี้ ม่านชิวอาจจะมีความสุขก็ได้ ฉันมีเงินนะ นายอยากได้อะไร ฉันซื้อให้หมดเลย"

"ฉันไม่ได้มีเจตนาอะไรแอบแฝง แค่อยากให้เธอมีความสุขเท่านั้น"

...

ตอนนี้เย่เฉินเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเจิ้งม่านชิวถึงเกลียดเขา

เวรเอ๊ย น่ารำคาญชะมัด

คนที่น่าสงสารย่อมมีส่วนที่น่าสมเพชซ่อนอยู่เสมอ

ตอนบ่ายเขาอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องสมุดตามปกติ วันเดียวอ่านไปถึงสี่เล่ม

เจิ้งม่านชิวเคยประจักษ์ในความสามารถประเภทมองปราดเดียวจำได้ไม่ลืมของเขามาแล้ว เธอจึงไม่ได้มีความสงสัยใดๆ

เวลาสี่โมงครึ่งกว่า

เย่เฉินเก็บของเสร็จ ก็หันไปพูดว่า "ม่านชิว ผมนัดกินข้าวกับรูมเมตไว้น่ะ ขอตัวก่อนนะ"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ ไม่พูดอะไร และก้มหน้าอ่านหนังสือของเธอต่อไป

เย่เฉินเดินมาที่ลานจอดรถ ส่งข้อความไปบอกหลี่ชิงหย่า จากนั้นก็ขับรถปอร์เช่ของเขามุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น

คืนนี้ต้องหาโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์กับชิงหย่าให้ก้าวหน้าไปอีกขั้นให้ได้!!

ระหว่างทางเจอกับช่วงเวลาเร่งด่วนหลังเลิกงานพอดี

จากที่ควรจะใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง กลับต้องขับรถถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม

เขาเอารถไปจอดไว้ที่ลานจอดรถแบบเสียเงินข้างนอกมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น แล้วเดินเท้าเข้าไปทางประตูทิศตะวันออกของมหาวิทยาลัย

หลี่ชิงหย่ามายืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูอยู่แล้ว เมื่อเห็นเขาเดินมา เธอก็เดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

"เสี่ยวเฉินจื่อ"

เย่เฉินจับมือเธอ "หนาวไหม?"

หลี่ชิงหย่ายิ้มตอบ "ไม่หนาวหรอก เดี๋ยวฉันพาไปเดินดูมหาลัยเรานะ"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ผู้คนบนถนนในวิทยาเขตไม่ค่อยมีเท่าไหร่

เย่เฉินเดินตามเธอไปจนถึงหอพักหญิง

หลี่ชิงหย่าเอาเสื้อขนเป็ดกลับไปที่ห้อง ลองใส่ดูคร่าวๆ แล้วก็รีบลงมา

"เสี่ยวเฉินจื่อ เสื้อขนเป็ดพอดีตัวเลย แถมยังสวยมากด้วย เพื่อเป็นการขอบคุณ วันนี้ฉันขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวนายเอง"

เธอพาเย่เฉินมาที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย

โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเจียวทงและมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นอาหารอร่อยมาก แถมราคาก็ถูก เพราะได้รับการอุดหนุนจากรัฐบาล

ยิ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีเท่าไหร่ นโยบายสนับสนุนจากภาครัฐก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น

"เสี่ยวเฉินจื่อ ลูกชิ้นหัวสิงโตนี่อร่อยมากเลยนะ ลองชิมดูสิ แล้วก็ยังมีตีนไก่ตุ๋นพะโล้ หมูสามชั้นน้ำแดง..."

หลี่ชิงหย่าคีบกับข้าวของตัวเองให้เขา พร้อมกับอธิบายรสชาติของอาหารแต่ละอย่างอย่างละเอียด