บทที่ 91 ท่องจำถอยหลัง ทำเอาเจิ้งม่านชิวตกตะลึง

การแต่งกายของโจวเหวินปินล้วนเป็นแบรนด์เนมหรูหราระดับโลก เสื้อผ้าตัวหนึ่งราคาเหยียบหลักหมื่นทั้งนั้น

ดูจากตรงนี้ก็รู้ได้เลยว่าพื้นเพครอบครัวของเขาถ้าไม่รวยก็ต้องมีอำนาจ

เย่เฉินมีรอยยิ้มบนใบหน้า "สวัสดีเพื่อนนักศึกษาโจวเหวินปิน ผมชื่อเย่เฉิน"

โจวเหวินปินยิ้มกว้าง "เย่เฉิน ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ มีเรื่องอะไรนายบอกมาได้เลย ขอแค่ม่านชิวมีความสุข ให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม"

เมื่อได้ยินคำพูดสไตล์ทาสรักของเขา ในหัวของเย่เฉินก็ผุดประโยคหนึ่งขึ้นมาทันที

ถ้างั้นนายช่วยไปซื้อถุงยางอนามัยให้เราสองคนหน่อยสิ!

คืนนี้จะได้ใช้ของที่นายซื้อ นายจะได้รู้สึกมีส่วนร่วมไงล่ะ

...

เจิ้งม่านชิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีก็อย่ามาขวางทางพวกเราไปกินข้าว"

โจวเหวินปินยิ้มประจบ "ม่านชิว พวกคุณอยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวผมไปซื้อที่โรงอาหารมาให้"

"ไม่จำเป็น"

พูดจบเจิ้งม่านชิวก็เดินออกไปข้างนอก

เย่เฉินปรายตามองเขาแวบหนึ่ง โจวเหวินปินส่งยิ้มบางๆ มาให้เขา ช่างเป็นคนที่ต่ำต้อยถึงขีดสุดจริงๆ

เมื่อเดินออกจากห้องสมุด

เย่เฉินก็เอ่ยปากถามขึ้น "โจวเหวินปินคนนี้เป็นทายาทเศรษฐีเหรอ?"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ "นายเคยได้ยินชื่อบริษัทเทคโนโลยีวัสดุใหม่จงย่าไหมล่ะ?"

"ไม่เคยนะ เก่งมากเลยเหรอ?"

"เป็นหนึ่งในร้อยอันดับแรกขององค์กรเอกชนในเมืองเจียงไห่ เป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ มีมูลค่าตามราคาตลาดกว่าหมื่นล้านหยวน พ่อของเขาเป็นประธานกรรมการบริษัท ถือหุ้นอยู่ห้าสิบสามเปอร์เซ็นต์ มีทรัพย์สินส่วนตัวราวๆ ห้าหกพันล้าน"

มูลค่าทรัพย์สินที่ประเมินจากมูลค่าหุ้นของบริษัท เป็นเพียงแค่ตัวเลขอ้างอิง ค่อนข้างจะจับต้องไม่ได้

โดยเฉพาะบริษัทเล็กๆ แค่ใช้เงินทุนนิดหน่อยก็สามารถดันมูลค่าหุ้นให้พุ่งสูงขึ้นไปได้แล้ว

หลังจากนี้ตลาดหุ้นในประเทศจะดิ่งลงอย่างหนัก ไม่มีบริษัทไหนหลีกเลี่ยงได้ มูลค่าตลาดของหลายๆ บริษัทจะถูกหั่นครึ่ง

บริษัทที่มีมูลค่าตามราคาตลาดหมื่นกว่าล้านในตลาดหุ้น ก็เป็นแค่กุ้งฝอยตัวเล็กๆ แต่ในความเป็นจริง ถือว่าเป็นบริษัทขนาดใหญ่เลยทีเดียว

เย่เฉิน "งั้นทางบ้านเขาก็เก่งมากจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่าช่วงสองสามปีหลังจากนี้คงจะอยู่ยากหน่อยนะ"

เขารู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าเจิ้งม่านชิวกำลังบอกเขาทางอ้อมว่า เห็นไหมล่ะ คนระดับนี้ยังเป็นได้แค่ทาสรักของฉันเลย

การมีทาสรักแบบนี้ ลึกๆ แล้วในใจของเธอรู้สึกพึงพอใจมาก

เจิ้งม่านชิว "หลังจากบริษัทของครอบครัวเขาเข้าตลาดหลักทรัพย์ ก็เทขายหุ้นทำกำไรไปแล้วเจ็ดร้อยยี่สิบล้าน"

เย่เฉิน "เข้าตลาดปุ๊บก็เทขายทำกำไรปั๊บ โคตรจะฟินเลย การที่คุณมีทาสรักแบบนี้อยู่ข้างๆ ผมชักจะรู้สึกกดดันนิดๆ แล้วสิ"

...

ทั้งสองคนมาถึงโรงอาหาร กินอะไรกันนิดหน่อย แล้วก็กลับไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดต่อ

เย่เฉินอ่านหนังสืออย่างมีสมาธิจดจ่อมาก ใช้เวลาช่วงบ่ายอ่านหนังสือจบไปถึงสองเล่ม

จนในที่สุดเจิ้งม่านชิวก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม "นายอ่านเร็วขนาดนี้ จำได้หมดเลยเหรอ?"

เย่เฉิน "ความจำผมดีมากน่ะ ประเภทที่มองปราดเดียวก็จำได้ไม่ลืมเลยล่ะ"

เจิ้งม่านชิวชะงักไป มองปราดเดียวจำได้ไม่ลืมเนี่ยนะ?

เธอเคยได้ยินแต่ในโทรทัศน์ ในชีวิตจริงไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

เธอรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อ จึงหยิบหนังสือที่เย่เฉินเพิ่งอ่านจบขึ้นมา แล้วสุ่มเปิดไปหน้าใดหน้าหนึ่ง

"หน้าที่ 61 พูดถึงเนื้อหาอะไรบ้าง?"

เย่เฉินท่องเนื้อหาในหน้าที่ 61 ออกมาทุกตัวอักษร ทำเอาเจิ้งม่านชิวถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เธอลองพลิกไปถามอีกสองสามหน้า เย่เฉินก็ตอบได้อย่างไหลลื่นราวกับสายน้ำ ไม่มีตกหล่นแม้แต่ตัวอักษรเดียว

สุดท้ายเธอก็หยิบหนังสืออีกเล่มขึ้นมา แล้วสุ่มเปิดไปหน้าหนึ่ง

เย่เฉินเลยแสดงให้เธอเห็นว่าสิ่งที่เรียกว่าท่องถอยหลังได้อย่างลื่นไหลนั้นเป็นอย่างไร

"สมองนายทำด้วยอะไรเนี่ย?" เจิ้งม่านชิวรู้สึกช็อกอย่างแท้จริง

เธอไม่คาดคิดเลยว่าในชีวิตจริงจะมีอัจฉริยะและตัวประหลาดแบบนี้อยู่จริงๆ แค่อ่านผ่านตาครั้งเดียวก็ท่องถอยหลังได้เลย

โดยเฉพาะการท่องถอยหลังเมื่อกี้นี้ ทำเอาเธอตกตะลึงจนหาคำบรรยายไม่ได้

มิน่าล่ะถึงมีสำนวนว่าท่องถอยหลังได้อย่างลื่นไหล ในสมัยโบราณก็คงมีอัจฉริยะประหลาดๆ แบบนี้อยู่เหมือนกัน

เย่เฉินมีสีหน้าเรียบเฉย "ผมเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ พรสวรรค์น่ะ"

พูดจบเขาก็มองดูเวลา ตอนนี้ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้ว

เย็นวันนี้เขายังมีนัดกินข้าวกับโจวหว่านหนิง

"ม่านชิว ผมขอตัวกลับก่อนนะ ตอนเย็นมีธุระนิดหน่อยน่ะ"

เจิ้งม่านชิว "อืม ฉันก็ควรไปกินข้าวเย็นแล้วเหมือนกัน"

เย่เฉินถือหนังสือสองสามเล่มกลับไปที่หอพัก จากนั้นก็ส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง

"พี่หนิง ยุ่งเสร็จหรือยังครับ?"

โจวหว่านหนิง "ยังเลยจ้ะ เสี่ยวเฉินรอพี่อีกแป๊บนึงนะ"

"ได้ครับพี่หนิง ไม่ต้องรีบนะครับ"

เย่เฉินอ่านหนังสือต่ออีกพักหนึ่ง ยี่สิบนาทีต่อมา โจวหว่านหนิงก็ส่งข้อความมา "เรียบร้อยแล้วจ้ะเสี่ยวเฉิน"

"พี่หนิง งั้นเราไปเจอกันที่ลานจอดรถนะครับ ตรงลานจอดรถของคณะอิเล็กทรอนิกส์เลย"

"อืม ได้จ้ะ"

เย่เฉินเก็บของเล็กน้อยแล้วออกจากหอพัก ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิทแล้ว

สิงเชากับเพื่อนอีกสองคนชินกับเรื่องนี้ไปเสียแล้ว

เขากับโจวหว่านหนิงมาถึงลานจอดรถเกือบจะพร้อมๆ กัน

"เสี่ยวเฉิน"

"พี่หนิง รถอยู่ทางนี้ครับ"

เขาพาโจวหว่านหนิงเดินมายังจุดที่จอดรถไว้

บริเวณนี้มีไฟถนน จึงพอมองเห็นรูปลักษณ์ภายนอกของรถได้คร่าวๆ

"ดูดีนะ สวยเชียวล่ะ"

เธอเข้าไปนั่งในตำแหน่งผู้โดยสารด้านหน้า

"พี่หนิง คืนนี้เราไปกินอาหารทะเลกันดีไหมครับ? ผมเห็นในเน็ตบอกว่ามีร้านอาหารทะเลร้านนึงดีมากเลย"

"อืม ได้สิ"

เย่เฉินสตาร์ตรถแล้วขับออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารทะเลระดับไฮเอนด์ที่มีชื่อว่าโกลเด้นฮาร์เบอร์

เมื่อลงจากรถ โจวหว่านหนิงก็ชะงักไปเล็กน้อย "โกลเด้นฮาร์เบอร์เหรอ? ที่นี่แพงมากเลยนะ"

เย่เฉิน "เมื่อก่อนผมไม่เคยทานอาหารทะเลระดับไฮเอนด์เลย คืนนี้เลยอยากมาลิ้มลองเปิดหูเปิดตาดูบ้างน่ะครับ พี่หนิงเคยมาทานไหมครับ?"

โจวหว่านหนิงส่ายหน้า "ไม่เคยมาหรอก แค่เคยได้ยินชื่อน่ะ"

เมื่อทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้าน เย่เฉินก็ขอเปิดห้องส่วนตัวสำหรับคู่รักสองคน จากนั้นก็เริ่มสั่งอาหาร

"พี่หนิงสั่งเลยครับ ชอบทานอะไรก็สั่งได้เต็มที่เลย"

โจวหว่านหนิงเห็นราคาแล้วก็รู้สึกตกตะลึงในใจ มันแพงเกินไปจริงๆ แพงจนน่าเหลือเชื่อ

เธอสั่งแบบขอไปทีมาสองอย่างแล้วก็ส่งเมนูคืนให้เย่เฉิน

เย่เฉินสั่งมาเยอะมาก

ทั้งปูอลาสก้า กุ้งมังกรออสเตรเลีย คาเวียร์ กั้งตั๊กแตน กุ้งแดงสเปน ซาซิมิทูน่า และอื่นๆ อีกเพียบ

อะไรที่ไม่เคยเห็นไม่เคยทานมาก่อน เขาเหมาสั่งมาอย่างละที่ทั้งหมด

โจวหว่านหนิงพูดเสียงเบา "เสี่ยวเฉิน มันแพงเกินไปแล้วนะ"

เย่เฉิน "ไม่เป็นไรหรอกครับพี่หนิง เราไม่ได้มาทานกันบ่อยๆ ซะหน่อย อีกอย่างหาเงินมาได้ก็ต้องรู้จักเสวยสุข ทานของที่ไม่เคยทาน ไปดูวิวทิวทัศน์ที่ไม่เคยเห็นสิครับ"

ไม่นานพนักงานเสิร์ฟและเชฟของร้านก็เข็นรถเข็นเข้ามา บนนั้นมีปูอลาสก้าและกุ้งมังกรออสเตรเลียแบบเป็นๆ อยู่

ของพวกนี้จะนำมาปรุงกันสดๆ ต่อหน้าลูกค้า เพื่อให้ลูกค้าได้เห็นถึงวัตถุดิบที่สดใหม่จริงๆ

การบริการของทางร้านก็ดีเยี่ยมมาก แน่นอนล่ะ ค่าบริการห้องส่วนตัวมันแพงหูฉี่ขนาดนี้นี่นา

ระหว่างที่ทานอาหาร พนักงานเสิร์ฟก็รู้หน้าที่เดินออกไปสแตนด์บายรออยู่ข้างนอก

"พี่หนิง ลองชิมปูอลาสก้ากับกุ้งมังกรออสเตรเลียดูสิครับ"

โจวหว่านหนิงเริ่มลงมือทาน "รสชาติดีมากจริงๆ อร่อยกว่าที่พี่เคยทำทานที่บ้านตั้งเยอะเลย"

"อร่อยก็ทานเยอะๆ เลยนะครับพี่หนิง"

เย่เฉินก็เริ่มลงมือทานเช่นกัน เขาเพิ่งเคยทานเป็นครั้งแรก รู้สึกว่ามันอร่อยมากๆ

ของบางอย่างที่มันแพงก็มีเหตุผลของมันนั่นแหละ

มื้อนี้ทั้งสองคนทานกันจนอิ่มแปร้ ค่าอาหารมื้อเดียวปาเข้าไปเกือบสามหมื่นหยวน

พอเดินออกมาจากร้าน โจวหว่านหนิงก็เรอออกมาด้วยความอิ่ม "คืนนี้ทานอิ่มเกินไปแล้วล่ะ ถ้าพี่อ้วนขึ้นมา พี่จะโทษเธอเลยคอยดู"

เย่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม "พี่หนิงหนักเท่าไหร่ครับเนี่ย?"

"ห้าสิบกิโลจ้ะ"

โจวหว่านหนิงสูงประมาณร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ดูแล้วหุ่นกำลังดี ไม่ได้อ้วนหรือผอมจนเกินไป

"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่หนิง ทานของพวกนี้ไม่อ้วนหรอก"

เย่เฉินสตาร์ตรถแล้วขับมุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัย

กลับมาถึงมหาวิทยาลัยก็เป็นเวลาสองทุ่มครึ่งกว่าแล้ว

เมื่อลงจากรถ ลมหนาวก็พัดโชยมาปะทะร่าง ทำให้รู้สึกหนาวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

เย่เฉินเดินเข้าไปใกล้โจวหว่านหนิง "พี่หนิง อากาศเย็นลงมากจริงๆ นะครับ ถึงอุณหภูมิที่เจียงไห่จะไม่ได้ต่ำมาก แต่ความรู้สึกหนาวชื้นแบบนี้มันทรมานยิ่งกว่าตอนอยู่บ้านเกิดผมอีก"

โจวหว่านหนิงเดินเคียงข้างเขา "ที่บ้านเกิดของเธออุณหภูมิเท่าไหร่ล่ะ?"

"ที่บ้านผมติดลบสี่ห้าองศาแล้วครับ"

ตอนแรกคืนนี้เย่เฉินกะจะรุกคืบเข้าไปอีกขั้น ด้วยการคว้ามือเล็กๆ ของโจวหว่านหนิงมากุมไว้

แต่ก็แอบกังวลว่ามันจะวู่วามเกินไป จนทำให้ความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่า

โจวหว่านหนิงต่างจากหลี่ชิงหย่าและหวังอวี่ซิน

สองคนหลังนั่นในใจมีเขาอยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้โจวหว่านหนิงคงจะไม่ได้ชอบเขา แต่ถ้าตอนนี้พอจะมีใจให้บ้าง ก็คงเป็นความรู้สึกที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้เอง

เขารู้สึกว่าจังหวะเวลายังไม่สุกงอมพอ

เพื่อความปลอดภัยและแน่นอน เขาคิดว่าควรจะรอไปก่อนดีกว่า

การจีบสาวต้องมีความอดทน ใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนๆ ไม่ได้หรอก

ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือเมื่อไหร่ก็ต้องพิชิตให้ได้