บทที่ 90 ทาสรักของเจิ้งม่านชิว

จ้าวจิ้งเดินเข้ามาแล้วโอบกอดเขาทันที

เย่เฉินสัมผัสได้ถึงรูปร่างที่สมส่วนและเป็นผู้ใหญ่ของเธออย่างชัดเจน

"เสื้อขนเป็ดตัวนี้สัมผัสนุ่มดีจริงๆ"

ทั้งสองคนผละออกจากกัน เย่เฉินหันไปมองสวีฮุ่ย

สวีฮุ่ยแก้มแดงระเรื่อ แต่ก็ยังเป็นฝ่ายเดินเข้ามาโอบกอดเขาอย่างเขินอาย

เย่เฉินรู้สึกว่าการได้กอดจ้าวจิ้งให้ความรู้สึกที่ดีกว่า

รูปร่างของจ้าวจิ้งมีความโค้งเว้าได้รูป เวลาโอบกอดกันสามารถสัมผัสได้ถึงส่วนต่างได้อย่างชัดเจน

จุดเทียนเสร็จ สวีฮุ่ยก็พนมมือหลับตาอธิษฐาน

เย่เฉินและจ้าวจิ้งร้องเพลงวันเกิดเบาๆ ถึงแม้จะมีคนไม่เยอะ แต่บรรยากาศก็ดูอบอุ่นไม่น้อย

สวีฮุ่ยเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของจ้าวจิ้ง การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอไว้ก่อนนั้นไม่มีวันเสียหาย

วันหน้าหากมีเรื่องอะไร เธออาจจะยังจำความดีของเย่เฉินเอาไว้ และช่วยพูดแทนเขาบ้าง

กินเค้กเสร็จ พนักงานเสิร์ฟก็นำอาหารมาเสิร์ฟ

พวกเขานั่งกินอาหารไปคุยเล่นกันไปอย่างสนุกสนาน การได้กินหม้อไฟในฤดูหนาวช่างเป็นเรื่องที่แสนสบายจริงๆ

รอจนกระทั่งพวกเขาจัดการมื้อเย็นเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว

หลังจากกลับถึงหอพัก สวีฮุ่ยและจ้าวจิ้งต่างค้นหาข้อมูลราคาเสื้อขนเป็ดแบรนด์นี้ในอินเทอร์เน็ต

เมื่อเห็นราคาเกือบ 5,999 หยวนต่อชุด สวีฮุ่ยก็ชะงักไป

"เสี่ยวจิ้ง นี่มันแพงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย เสื้อสองตัวราคาก็ปาเข้าไปหนึ่งหมื่นสองพันหยวนแล้วนะ"

สวีฮุ่ยเป็นเด็กจากครอบครัวธรรมดาทั่วไป ไม่เคยใส่เสื้อขนเป็ดที่แพงขนาดนี้มาก่อน

แม้แต่จ้าวจิ้งเองที่ครอบครัวมีฐานะดี ก็ยังไม่เคยซื้อเสื้อขนเป็ดราคาแพงขนาดนี้บ่อยนัก

จ้าวจิ้งยิ้มแล้วพูดว่า "พี่เย่เฉินเขาเป็นคนนิสัยดีมาก เขาให้เธอมาแล้วก็เก็บไว้ใส่เถอะนะ"

สวีฮุ่ยพยักหน้าเบาๆ ผู้หญิงที่ไหนบ้างล่ะจะไม่ชอบเสื้อผ้าแบรนด์ดัง

"เสี่ยวจิ้ง ขอบใจเธอมากนะ"

"เธอควรขอบคุณพี่เย่เฉินมากกว่า เขาเห็นว่าเธอเป็นคนนิสัยดีต่างหาก ถึงได้ซื้อของขวัญมาให้"

...

หลังจากเย่เฉินกลับถึงหอพัก ก็ส่งข้อความหาลู่จื่อเซวียนเพื่อคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ในแต่ละวันและการดำเนินงานของบริษัท

ตอนกลางคืนเขายังได้คุยกับโจวหว่านหนิงและหลี่ชิงหย่าอยู่พักหนึ่ง

ต้องหมั่นคุยและหาโอกาสเจอกันบ่อยๆ ความสัมพันธ์ถึงจะแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้เย่เฉินตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะเดินหน้าอย่างเต็มกำลังเพื่อพิชิตเป้าหมายให้เร็วที่สุด

เขาต้องการมีแฟน

เขาไม่อยากเป็นหนุ่มบริสุทธิ์แล้ว!!

เช้าวันต่อมา

หลังจากเย่เฉินทานมื้อเช้าเสร็จ เขาก็ถือหนังสือเดินไปยังห้องสมุด

เขาเห็นเจิ้งม่านชิวอยู่ที่ที่นั่งเดิมเมื่อวาน

เธอกำลังอ่านหนังสือประวัติศาสตร์เศรษฐกิจโลก โดยมีหนังสือประวัติศาสตร์การเงินและหนังสือบริหารจัดการเศรษฐกิจวางอยู่ข้างๆ

เย่เฉินนั่งลงข้างๆ เธอ "ม่านชิว มาเช้าจังเลยนะ"

เจิ้งม่านชิวปรายตามองเขา "ฉันก็เพิ่งมาเหมือนกัน"

ทั้งสองคนพูดคุยกันสองสามประโยคก็เริ่มก้มหน้าอ่านหนังสือ

ตอนเก้าโมงตรง เย่เฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแนวโน้มของฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้

วันนี้เปิดตลาดราคาขยับขึ้นเล็กน้อย 0.6 เปอร์เซ็นต์ ตามความทรงจำของเขาแล้วอัตราการเติบโตของเดือนนี้อยู่ที่ 9 เปอร์เซ็นต์ และด้วยเลเวอเรจสิบเท่าก็คือกำไร 90 เปอร์เซ็นต์

อัตราการเติบโตของเดือนหน้าถือว่าธรรมดา อยู่ที่ 4 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

สองเดือนกำไร 13 เปอร์เซ็นต์ ด้วยเลเวอเรจสิบเท่าก็คือกำไร 130 เปอร์เซ็นต์

ด้วยเงินทุน 37.5 ล้านหยวน สองเดือนสามารถทำกำไรได้กว่าสี่สิบล้านหยวน ก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว มากพอที่เขาจะซื้อของขวัญให้เหล่าพี่สาวและน้องสาวได้อีกเพียบ

"วันนี้เป็นไงบ้าง?" เจิ้งม่านชิวเอ่ยถามขึ้น

เย่เฉิน "ก็เรื่อยๆ ครับ ขึ้นมาหนึ่งจุดแล้ว แต่น่าจะไม่พุ่งกระฉูดหรอก เดือนนี้ถ้าได้สักหกเจ็ดเปอร์เซ็นต์ก็ถือว่าดีมากแล้ว"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ "ตามประสบการณ์ที่ผ่านมา ช่วงที่แนวโน้มตลาดใกล้จะจบมักจะมีการดีดตัวแรงๆ รอบหนึ่ง รอให้ช่วงพุ่งแรงมาถึง ก็น่าจะเป็นจุดสูงสุดแล้วล่ะ"

เย่เฉิน "ม่านชิว สรุปได้แม่นยำมากครับ ดูมีของเหมือนกันนะ ตลาดส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้แหละ ลากราคาขึ้นรอบหนึ่งเพื่อล่อนักลงทุนรายย่อยให้เข้ามาติดกับ แล้วก็เริ่มเทขายทิ้งอย่างหนักเพื่อหนีออกจากตลาด"

"ในตลาดกระทิงราคาอาจจะขึ้นไปได้เรื่อยๆ แต่จะตัดสินยังไงว่าเป็นขาขึ้นต่อไปหรือเป็นกับดัก ก็ต้องวิเคราะห์ปัจจัยภายนอกและปัจจัยตามความเป็นจริงร่วมด้วย อย่างสถานการณ์ตอนนี้ที่เงินเฟ้อในสหรัฐพุ่งสูง ทางฝั่งนั้นน่าจะมีการปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ย"

"ถ้าการดีดตัวแรงๆ เกิดขึ้นในจังหวะนี้ ก็เป็นกับดักชัดๆ เข้าไปติดกับแน่นอน ส่วนตลาดกระทิงตัดสินง่ายกว่าครับ ดูจากบรรยากาศความคึกคักในตลาด ไม่มีข่าวลบ แถมข้อมูลเศรษฐกิจออกมาดีมาก อะไรทำนองนั้น"

เจิ้งม่านชิวพูดเสียงเบา "นักลงทุนทั่วไปหลายคนไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย ก็เลยแยกไม่ออกว่าตลาดกระทิงจะไปต่อหรือเป็นกับดักของกลุ่มทุนหลัก นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมรายย่อยส่วนใหญ่ถึงขาดทุน"

เย่เฉิน "นี่เป็นแค่ด้านหนึ่งครับ ยังมีอีกด้านหนึ่งก็คือตลาดหุ้นบ้านเรามีปัญหา บริษัทหลายแห่งจดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์เพียงเพื่อรวยทางลัดและกอบโกยเงินทองโดยไม่สนความเดือดร้อนของนักลงทุน"

"ถ้าหน่วยงานกำกับดูแลปล่อยให้พวกนี้ทำได้ตามใจชอบโดยได้ผลประโยชน์เข้าตัว ถ้ากฎเกณฑ์เข้มงวดกว่านี้ ตลาดอย่างน้อยก็น่าจะดีขึ้นอีกเยอะ นอกจากนี้สถาบันใหญ่ๆ และกลุ่มทุนหลักในประเทศก็จ้องแต่จะจับรายย่อยเป็นต้นกระเทียมมาเชือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

เจิ้งม่านชิวเข้าใจตลาดหุ้นในประเทศดี จึงเห็นด้วยกับคำพูดของเขาเป็นอย่างยิ่ง

"นี่ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้ มันเป็นสิ่งที่เบื้องบนต้องพิจารณา ยิ่งไปกว่านั้น ตลาดหุ้นจะดีหรือไม่ขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของประเทศ ทำไมตลาดหุ้นสหรัฐถึงขึ้นได้ตลอด? เหตุผลแรกคือพวกเขาเป็นมหาอำนาจของโลก เงินดอลลาร์เป็นสกุลเงินสากล พวกเขากำลังสูบเลือดสูบเนื้อประเทศอื่นมาเลี้ยงตัวเอง"

"ถ้าวันหนึ่งประเทศของเราก้าวขึ้นมาแทนที่สหรัฐ ตลาดหุ้นของเราและชีวิตความเป็นอยู่ของคนธรรมดาก็คงจะดีขึ้นมาก"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "ถูกต้องครับ ปัจจัยเหล่านี้มันซับซ้อนเกินกว่าจะพูดเหมารวมทั้งหมดได้"

เจิ้งม่านชิวเหลือบมองหนังสือของเขา "เธอกำลังศึกษาเรื่องปัญญาประดิษฐ์อยู่เหรอ?"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "ตอนนี้ทั่วโลกกำลังแข่งกันวิจัยเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ ผมว่านี่คือทิศทางในอนาคตครับ ตอนนี้ต้องศึกษาให้แน่นๆ ไว้ก่อน วันหน้าถ้ามีโอกาสก็ว่าจะเปิดบริษัทวิจัยอุตสาหกรรมปัญญาประดิษฐ์โดยเฉพาะ"

"บริษัทลงทุนมีบทบาทต่อประเทศและสังคมไม่มากนัก ทำไปให้ใหญ่แค่ไหนสำหรับผมก็ไม่มีประโยชน์อะไร มันไม่ได้สร้างงานได้มากเท่าไหร่ สู้บริษัทอุตสาหกรรมเทคโนโลยีไม่ได้ ถ้าเทคโนโลยีของเราก้าวล้ำขึ้นมาได้ เราก็สามารถแซงโค้งได้สำเร็จ"

เจิ้งม่านชิวอดไม่ได้ที่จะมองเขาซ้ำอีกสองครั้ง

"ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีความคิดและเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ นึกว่าเธอจะทำเป็นแค่เรื่องเล่นหุ้นซะอีก"

เย่เฉินหัวเราะ "การเล่นหุ้นและทำเรื่องการเงินเป็นแค่งานอดิเรกครับ ชีวิตคนเราแสนสั้น ควรทำสิ่งที่มันมีประโยชน์ โดยเฉพาะสิ่งที่สร้างคุณประโยชน์ต่อชาติพันธุ์และสังคมส่วนรวม"

เจิ้งม่านชิวจ้องมองเขาด้วยดวงตากระจ่างใส ราวกับว่าความเข้าใจในตัวเขาที่มีเพิ่มลึกซึ้งขึ้นอีกหลายเท่า

"เป้าหมายและอุดมการณ์ของเธอดีมาก คนรอบข้างฉันมีแต่คนคิดว่าจะหาเงินยังไง จะใช้ชีวิตให้สบายขึ้นยังไงบ้าง"

เย่เฉิน "ความคิดของแต่ละคนไม่เหมือนกันครับ บางคนคิดว่าครอบครัวมีความสุขก็พอ บางคนแสวงหาความสำราญ แต่บางคนก็แสวงหาการฟื้นฟูชาติและแผ่นดิน ความสามารถต่างกัน เป้าหมายย่อมต่างกัน"

"แต่ผมไม่เหมือนพวกเขา ผมแสวงหาความสมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน ผมเป็นคนชอบความสมบูรณ์แบบครับ"

...

ทั้งสองคุยกันอยู่พักหนึ่งก็ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

เที่ยงตรงกว่าๆ

เย่เฉินมองโทรศัพท์ "เที่ยงแล้ว ม่านชิวไปทานข้าวกันไหม? ผมเลี้ยงเอง"

เจิ้งม่านชิวมองดูเวลา "ไปสิ"

ในมหาวิทยาลัยเธอไม่เคยไปทานข้าวกับเพศตรงข้ามมาก่อน เย่เฉินเป็นคนแรก

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องสมุด ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

เดินมาได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็มีชายหนุ่มรูปหล่อหน้าตาดีคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหา

"ม่านชิว เขาเป็นใคร??"

เจิ้งม่านชิวสีหน้าเย็นชา "เขาเป็นใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ? อย่ามาเรียกฉันว่าม่านชิว เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"

โอ้โห ไม่เหลือหน้าให้คนอื่นเลยสักนิด

แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับดูไม่โกรธเลยสักนิด แถมน้ำเสียงยังดูถ่อมตัวลงเล็กน้อยอีกต่างหาก

"อย่าโกรธสิ ผมไม่มีเจตนาอื่นนะ ถ้าเขาเป็นเพื่อนคุณ งั้นเขาก็คือเพื่อนของโจวเหวินปินด้วย หวัดดีเพื่อน ผมชื่อโจวเหวินปิน เป็นนักศึกษาปีสี่คณะการเงิน มาเป็นเพื่อนกันเถอะ"

ให้ตายสิ นี่มันทาสรักของแท้เลยนี่หว่า