บทที่ 89 เอาของไปให้สาวก็ต้องระมัดระวัง

เจิ้งม่านชิวชะงักไปหลายวินาที ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาอย่างเย็นชา ก่อนจะพ่นคำๆ หนึ่งออกมา

"ไสหัวไป"

เย่เฉินยิ้มบางๆ "ได้ครับ"

พูดจบเขาก็หยิบหนังสือลุกขึ้นเดินจากไป เจิ้งม่านชิวอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ

เย่เฉินรู้สึกว่าประโยคเมื่อกี้ พุ่งตรงเข้าชนกลางใจเธออย่างจัง

ถึงแม้ภายนอกจะดูไม่เปลี่ยนแปลงอะไร แต่ในใจคงจะพึงพอใจมากแน่ๆ

คนเก่งๆ อย่างเย่เฉินยังอยากจะเป็นทาสรักของฉันเลย หึ!!

ภายในใจที่หยิ่งยโสและเย็นชาของเธอ ชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนรอบข้างมาก อย่างเช่นถังอี้หรือสาวสวยคนอื่นๆ

ที่ถามเขาไปเมื่อกี้ว่าได้บอกถังอี้หรือเปล่า ความจริงก็คือการเปรียบเทียบนั่นแหละ

ถ้าเขาบอกถังอี้ด้วย ในใจเธอคงจะรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมานิดๆ เป็นแน่

อันที่จริงลึกๆ แล้วเธออยากให้เย่เฉินหรือพวกคนเก่งๆ ระดับหัวกะทิมาเป็นทาสรักของเธอมาก

เย่เฉินที่ใช้ชีวิตมาสองชาติ มีประสบการณ์โชกโชน ผ่านผู้คนมานับไม่ถ้วน เขามองนิสัยของเจิ้งม่านชิวออกตั้งนานแล้ว

เทพธิดาผู้แสนเย็นชา จัดการได้สบายมาก

...

ระหว่างทางเขาส่งข้อความหาถังอี้

"ถังอี้ ผมซื้อฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้ไปนะ คิดว่าแนวโน้มน่าจะดีเลยล่ะ"

ถังอี้ตอบกลับอย่างรวดเร็ว "เย่เฉิน นายซื้อไปเท่าไหร่ล่ะ?"

"ผมจัดเต็มเพดานเลย เลเวอเรจสิบเท่า"

ถังอี้ เจิ้งม่านชิว และคนอื่นๆ รู้ดีว่าเย่เฉินเก่งกาจแค่ไหน ดังนั้นจึงเชื่อมั่นในการตัดสินใจและการเลือกของเขาเป็นอย่างมาก

"โอเค งั้นฉันขอซื้อตามนายบ้างแล้วกัน"

เย่เฉิน "ถังอี้ ผมบอกแค่คุณคนเดียวนะ คุณอย่าเอาไปบอกพวกม่านชิวเด็ดขาดนะ"

ถังอี้ยิ้มบางๆ "รู้แล้วน่า ฉันน่ะปิดปากเงียบสนิทเลยแหละ"

"ไว้ตอนที่ผมกะจะขาย จะทักไปบอกอีกทีนะ"

"โอเค"

ทั้งสองคนคุยกันจบ เย่เฉินก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปบอกจ้าวเซี่ยงหมิงและฟางจื้อเฟิงหรอก

พวกนั้นไม่ใช่สาวสวยสักหน่อย ไม่มีสิทธิพิเศษนั้นหรอกน่า

การที่ให้พวกเขาสี่คนเข้ามาร่วมหุ้นในบริษัท ความจริงก็ถือว่าเป็นการพาพวกเขาทำเงินอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องไปคอยพากันทำเงินเรื่องอื่นในชีวิตประจำวันอีก

พวกนายไม่ใช่สาวสวยนะ ไม่มีสิทธิพิเศษหรอก

...

เย่เฉินกลับมาถึงหอพักก็อ่านหนังสือต่อ

เวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ

เย่เฉินกำลังเดินไปที่ลานจอดรถ เขาได้ส่งข้อความหาหวังอวี่ซิน

"อวี่ซิน ทำอะไรอยู่?"

"อ่านหนังสืออยู่น่ะ"

"เดี๋ยวลงมาข้างล่างนะ พี่ซื้อเสื้อขนเป็ดมาให้ตัวนึง"

เขามาถึงลานจอดรถ หยิบเสื้อขนเป็ดที่ซื้อให้หวังอวี่ซินลงมา แล้วเดินไปที่หอพักหญิง

ลมหนาวพัดปะทะใบหน้า นำพาความเย็นยะเยือกมาด้วย

ผู้คนบนถนนในมหาวิทยาลัยบางตากว่าปกติมาก อากาศแบบนี้ส่วนใหญ่มักจะขลุกตัวอยู่ในหอพักกันทั้งนั้น

เมื่อมาถึงใต้หอพัก เขาก็เห็นหวังอวี่ซินยืนรออยู่ก่อนแล้ว

เย่เฉิน "อวี่ซิน พี่บอกแล้วไงว่าให้รอข้อความพี่ก่อนค่อยลงมา อากาศหนาวขนาดนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก"

น้ำเสียงของหวังอวี่ซินนุ่มนวลและน่าฟัง "ฉันใส่เสื้อผ้ามาหนาอยู่นะ ไม่หนาวหรอก"

เย่เฉินกุมมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบของเธอไว้ "นี่ขนาดไม่หนาวนะ มือยังเย็นเฉียบไม่มีความอบอุ่นเลย เดี๋ยวกลับไปลองใส่เสื้อขนเป็ดดูนะว่าพอดีตัวไหม"

พูดจบเขาก็ยื่นถุงเสื้อผ้าให้หวังอวี่ซิน แล้วก็ลูบผมบนศีรษะของเธอเบาๆ

"อากาศหนาวเกินไปแล้ว พี่ชายขอให้ความอบอุ่นด้วยอ้อมกอดหน่อยนะ"

พูดจบเขาก็กางแขนออกรวบตัวหวังอวี่ซินเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน

แก้มของหวังอวี่ซินร้อนผ่าว สองมือยกขึ้นกอดตอบเขาเบาๆ

สิบกว่าวินาทีต่อมา เย่เฉินก็คลายอ้อมกอดออก ยื่นมือไปช่วยจัดปอยผมข้างแก้มให้เธอ

หวังอวี่ซินก้มหน้าหงุด ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำไปหมด

"รีบกลับขึ้นไปเถอะ อากาศหนาวมาก พี่เปิดบริษัทแล้ว ปกติอาจจะยุ่งๆ หน่อยนะ"

เย่เฉินฉีดยาป้องกันไว้ล่วงหน้า เผื่อว่าไม่ได้มาหาเธอหลายวัน เธอจะได้ไม่รู้สึกน้อยใจ

"อืม พี่เองก็ต้องรักษาสุขภาพด้วยนะ"

หลังจากส่งหวังอวี่ซินกลับไป เย่เฉินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาโจวหว่านหนิงอีกครั้ง

"พี่หนิง นอนหรือยังครับ?"

"ยังเลย มีอะไรเหรอเสี่ยวเฉิน?"

"พี่หนิง งั้นรอแป๊บนะครับ เดี๋ยวผมไปหา"

เขาวิ่งกลับไปที่ลานจอดรถ แล้วก็ถือเสื้อขนเป็ดที่ซื้อให้โจวหว่านหนิงไปที่หอพักบุคลากร

เย่เฉินเดินตรงไปเคาะประตูที่หน้าห้องพักของเธอเลย

โจวหว่านหนิงสวมชุดนอนมาเปิดประตู "เสี่ยวเฉิน ดึกป่านนี้แล้วมีเรื่องอะไรเหรอ?"

เย่เฉิน "พี่หนิง อากาศหนาวแล้ว ผมซื้อเสื้อขนเป็ดมาให้ตัวนึงครับ"

พูดจบเขาก็ยื่นให้โจวหว่านหนิง

โจวหว่านหนิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือไปรับมาพร้อมกับรอยยิ้ม "ขอบใจนะเสี่ยวเฉิน"

"ไม่ต้องเกรงใจครับพี่หนิง อย่าลืมลองใส่ดูนะครับว่าพอดีไหม รีบพักผ่อนนะครับ ผมกลับก่อนล่ะ"

เย่เฉินไม่ได้เข้าไปในห้อง ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่

การเอาของมาให้โจวหว่านหนิงตอนกลางคืน เหตุผลหลักคือถ้ามาตอนกลางวันแล้วมีคนเห็น มันจะดูไม่ดีทั้งต่อโจวหว่านหนิงและตัวเขาเอง

โจวหว่านหนิงเองก็คงไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกัน เพราะมันอาจจะส่งผลเสียได้

ถ้าเกิดจ้าวจิ้ง หวังอวี่ซิน หรือเพื่อนร่วมชั้นบางคนมาเห็นเข้า มันก็คงไม่เป็นผลดีต่อเย่เฉินสักเท่าไหร่

ตอนกลางวันมีความเสี่ยงสูงเกินไป ตอนกลางคืนนี่แหละเหมาะสมที่สุด ทั้งสองฝ่ายไม่ต้องกังวลว่าจะถูกใครเห็น

เย่เฉินกลับมาถึงหอพักก็ทักไปถามหวังอวี่ซินและโจวหว่านหนิง

"อวี่ซิน ลองเสื้อขนเป็ดหรือยัง? พอดีตัวไหม?"

"พี่หนิง ลองเสื้อขนเป็ดหรือยังครับ? พอดีไหม?"

หวังอวี่ซินเป็นฝ่ายตอบกลับมาก่อน "อืม รูมเมตบอกว่านี่เป็นแบรนด์ดัง ราคาแพงมากเลย"

"อวี่ซิน ขอแค่เธอชอบ จะแพงแค่ไหนก็คุ้มค่าแล้ว" เย่เฉินเริ่มใช้มุกเสี่ยวจีบสาว

โจวหว่านหนิง "พอดีเลยจ้ะ ทรงเสื้อก็สวยมาก ขอบใจนะเสี่ยวเฉิน"

"พี่หนิงชอบก็ดีแล้วครับ ผมยังกลัวอยู่เลยว่าจะเลือกมาไม่ดีจนพี่ไม่ชอบ"

โจวหว่านหนิง "พี่ชอบมากๆ เลยล่ะ เสี่ยวเฉิน เธอไปซื้อมาตอนไหนเหรอ?"

เย่เฉิน "ซื้อวันนี้แหละครับ เมื่อเช้ารถที่สั่งไว้มาส่งที่บริษัท ผมก็เลยเข้าไปดูมา จากนั้นก็แวะไปที่ห้างสรรพสินค้า พอเห็นเสื้อขนเป็ดตัวนี้ก็คิดว่ามันเหมาะกับพี่หนิงมาก ก็เลยซื้อมาครับ"

โจวหว่านหนิงนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าสวยประดับด้วยรอยยิ้ม

"เสี่ยวเฉินซื้อรถแล้วเหรอ ซื้อรถอะไรมาล่ะ?"

เย่เฉิน "บริษัทสั่งมาให้น่ะครับ มีปอร์เช่ พานาเมร่าคันนึง แล้วก็เบนซ์จีคลาสอีกคันนึง ตอนแรกพวกเขาจะซื้อรถที่แพงกว่านี้ แต่ผมเบรกไว้ก่อน มีแค่สองคันนี้ก็พอแล้ว"

โจวหว่านหนิง "ไว้วันหลังพี่ขอไปนั่งรถใหม่เธอหน่อยนะ"

"พี่หนิงอยากนั่งคันไหนล่ะครับ?"

"คันไหนก็ได้จ้ะ"

"งั้นเย็นวันพฤหัสบดีพี่หนิงให้ผมเลี้ยงข้าวหน่อยนะครับ ถึงเวลาจะให้ลองนั่งดู"

"โอเคจ้ะ"

เมื่อนัดวันกันเรียบร้อยแล้ว ในใจของเย่เฉินก็เบิกบานสุดๆ

นอกจากการให้ของขวัญแล้ว การพูดคุยกันบ่อยๆ ในวันธรรมดาก็ช่วยกระชับความสัมพันธ์ได้ดีเหมือนกัน

...

วันรุ่งขึ้น

วันนี้เย่เฉินอ่านหนังสือทั้งวันเลย เขาได้รับความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องการเขียนโปรแกรมและปัญญาประดิษฐ์เพิ่มขึ้นมากในช่วงนี้ ทำให้เขาเข้าใจในด้านนี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ช่วงนี้ทางบริษัทไม่ค่อยมีอะไรยุ่งยากเท่าไหร่

เว็บไซต์และแอปพลิเคชันของบริษัทกำลังอยู่ในช่วงดำเนินการสร้าง

บัญชีสำหรับการเทรดของบริษัทหลักทรัพย์และฟิวเจอร์สก็ทยอยเปิดใช้งานแล้ว

ตอนนี้หลักๆ คือรอใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลออกเท่านั้น

ต้องรอให้ใบอนุญาตออกก่อน ถึงจะยื่นจดทะเบียนเสนอขายผลิตภัณฑ์กองทุนส่วนบุคคลได้

ขั้นตอนการตรวจสอบและจดทะเบียนผลิตภัณฑ์กองทุนน่าจะใช้เวลาประมาณครึ่งเดือน

พอกองทุนผ่านการอนุมัติ ก็สามารถเข้าสู่กระบวนการระดมทุนได้

ตามปกติแล้วระยะเวลาในการระดมทุนจะอยู่ที่หนึ่งถึงหกเดือน

ถ้าสามารถระดมทุนได้เร็ว ภายในหนึ่งเดือนก็อาจจะปิดรับการระดมทุนได้เลย

จากนั้นกองทุนก็จะเข้าสู่ช่วงปิดกองทุนเป็นเวลาครึ่งปี เพื่อให้ผู้จัดการกองทุนเริ่มดำเนินการเข้าสู่ตลาดเพื่อทำการซื้อขาย

เวลาห้าโมงเย็นกว่าๆ

เย่เฉินได้รับข้อความจากจ้าวจิ้ง "พี่คะ พวกเราออกเดินทางแล้วนะคะ"

"โอเค เดี๋ยวพี่ตามไป"

เขาเก็บโทรศัพท์แล้วลงไปข้างล่าง จากนั้นก็เดินไปที่ลานจอดรถ

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว เมื่อมาถึงลานจอดรถ เขาก็หยิบเสื้อขนเป็ดที่ซื้อให้จ้าวจิ้งและสวีฮุ่ยลงมา ในนั้นยังเหลือเสื้อขนเป็ดอยู่อีกสองตัว ตัวหนึ่งเป็นของหลี่ชิงหย่า ส่วนอีกตัวเป็นของลู่จื่อเซวียน

เขาหิ้วถุงเสื้อผ้าสองใบเดินออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าไปยังร้านหม้อไฟที่ไปเมื่อคราวก่อน

เมื่อมาถึงห้องส่วนตัวในร้านหม้อไฟ จ้าวจิ้งและสวีฮุ่ยก็กำลังนั่งรอเขาอยู่

"เสี่ยวฮุ่ย นี่ของขวัญวันเกิดของเธอนะ เสี่ยวจิ้ง ส่วนนี่เป็นของขวัญต้อนรับหน้าหนาวที่พี่ซื้อให้เธอ"

"ขอบคุณค่ะพี่" สวีฮุ่ยดีใจมาก

ทั้งสองคนรับไปเปิดดู ก็เห็นว่าเป็นเสื้อขนเป็ดแบรนด์ดัง

เย่เฉินยิ้มบางๆ "ลองใส่ดูสิ ว่าพอดีไหม พวกเธอสองคนได้ทรงและสีเดียวกันเลยนะ ในเมื่อสนิทกันเหมือนพี่น้อง พี่ก็เลยเลือกแบบนี้ให้"

ทั้งสองคนแกะออกมาลองใส่ดู ก็พบว่าพอดีตัวเป๊ะ

เสื้อขนเป็ดแบรนด์ดังไม่ว่าจะเป็นเรื่องวัสดุหรือฝีมือการตัดเย็บก็ล้วนยอดเยี่ยม ใส่แล้วดูมีระดับ ทำให้พวกเธอดูสวยขึ้นกว่าปกติหลายส่วนเลยทีเดียว

"สวยดีนี่ ปกติก็สวยอยู่แล้ว ยิ่งใส่ก็ยิ่งสวยขึ้นไปอีก"

จ้าวจิ้งหัวเราะคิกคัก หมุนตัวไปมา

"พี่เย่เฉินตาถึงมากเลย ฉันชอบแบบนี้มากค่ะ ที่บ้านเกิดพวกเราก็ใส่แต่แบบยาวๆ แบบนี้แหละ ไม่งั้นมันหนาวเกินไป"

"น้องสาวคนสวยทั้งสองคน ดีใจขนาดนี้แล้ว ให้พี่ชายกอดสักทีคงไม่มากเกินไปใช่ไหม?"

พูดจบเขาก็กางแขนออกมองไปที่ทั้งสองคน