บทที่ 88 ผมอยากเป็นทาสรักของคุณ

เช้าวันต่อมา เวลาเก้าโมงกว่า

เย่เฉินมาถึงบริษัท วันนี้บริษัทมีพนักงานเพิ่มมาห้าคน

พวกเขาไม่รู้จักเย่เฉิน พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็คิดว่ามาสัมภาษณ์งาน

"สวัสดีค่ะ มาสัมภาษณ์งานหรือเปล่าคะ?" พนักงานต้อนรับมองเขาแล้วเอ่ยถาม

หวังลี่หยุนที่อยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้น "ท่านนี้คือท่านประธานเย่ ประธานกรรมการบริษัทของเราค่ะ"

พนักงานต้อนรับลูกค้าได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

พวกเขาไม่คิดเลยว่าประธานบริษัทจะยังหนุ่มขนาดนี้

เย่เฉินยิ้มบางๆ "ประธานลู่มาหรือยังครับ?"

"ประธานลู่มาแล้วค่ะ"

เขาเดินไปที่ห้องทำงานประธาน "พี่เซวียน รถมาส่งหรือยังครับ?"

ลู่จื่อเซวียนตอบยิ้มๆ "เพิ่งโทรมาหาพี่เมื่อกี้นี้เอง กำลังอยู่บนถนนจ้ะ"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ หยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานขึ้นมาดูสถานการณ์ตลาดหุ้นวันนี้

ตลาดหุ้นในประเทศวันนี้เปิดตลาดร่วงลงเล็กน้อย แต่สินค้าบางตัวในตลาดฟิวเจอร์สกลับทำผลงานได้ไม่เลว

โดยเฉพาะสินค้าโภคภัณฑ์อย่างฟิวเจอร์สดีบุกและฟิวเจอร์สนิกเกิลในตลาดเซี่ยงไฮ้

ฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้เป็นฟิวเจอร์สที่พุ่งแรงที่สุดในปีนี้ อัตราการเติบโตตลอดทั้งปีสูงถึงเก้าสิบกว่าเปอร์เซ็นต์

ถ้าใช้เลเวอเรจสิบเท่า ถือตั้งแต่ต้นปีมาจนถึงตอนนี้ก็คือกำไรเก้าเท่า

ตอนนี้ภาพรวมของตลาดฟิวเจอร์สยังถือว่าดีอยู่

แต่รอจนถึงเดือนมีนาคมปีหน้าที่ธนาคารกลางสหรัฐขึ้นอัตราดอกเบี้ย ทั้งหมดก็จะก้าวเข้าสู่เส้นทางขาลง

ตัวไหนที่ก่อนหน้านี้พุ่งแรงมากๆ หลังจากนั้นก็จะร่วงหนักที่สุด

เย่เฉินมีความทรงจำเกี่ยวกับฟิวเจอร์สไม่มากนัก จำได้แค่ตัวเด่นๆ ไม่กี่ตัวที่พุ่งแรงที่สุด หรือตัวที่ร่วงหนักที่สุด ส่วนฟิวเจอร์สส่วนใหญ่เขาแทบไม่มีความทรงจำเลย

อย่างฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้ที่พุ่งแรงที่สุดในปีนี้ พอเขาเห็นมัน แนวโน้มหลังจากนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน

เดือนสิบสองและเดือนหนึ่งเดือนสองปีหน้าล้วนเป็นขาขึ้น พอถึงเดือนมีนาคมก็จะเริ่มดิ่งลงอย่างหนัก

เย่เฉินดูสถานการณ์ตลาดหุ้นสหรัฐเมื่อคืนอีกครั้ง ตอนนี้ตลาดหุ้นสหรัฐก็เข้าสู่ช่วงผันผวนขาลงเพื่อเทขายทำกำไรแล้วเช่นกัน

ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะร่วงหนัก

เย่เฉินเปิดบัญชีบริษัทหลักทรัพย์หวาซิน โอนเงินเข้าไปสี่สิบล้าน ใช้เงินสามสิบเจ็ดล้านห้าแสนหยวน เปิดเลเวอเรจสิบเท่าเข้าซื้อสถานะซื้อในฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้

นี่ถือเป็นเพดานสูงสุดในการถือครองสถานะแล้ว เทียบเท่ากับเงินทุนสามร้อยเจ็ดสิบห้าล้านหยวน

ฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้ช่วงหลายเดือนนี้เป็นขาขึ้นมาตลอด ถึงแม้จะไม่ได้พุ่งแรงขนาดนั้น แต่ยังไงก็พอทำกำไรได้ไม่น้อย

ความจริงเย่เฉินยังสามารถเปิดบัญชีอื่นเพื่อซื้อเพิ่มได้ แต่มันมีความเสี่ยง

ถ้าโดนตรวจสอบขึ้นมาจริงๆ พวกเขาสามารถยัดข้อหาฉกรรจ์ให้คุณได้เลยว่า ใช้หลายบัญชีเพื่อปั่นตลาดฟิวเจอร์ส

ข้อหานี้ไม่เบาเลย ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปเสี่ยงเพื่อเงินแค่นั้น

ถึงแม้ปกติจะไม่ค่อยตรวจสอบ แต่เรื่องที่มีความเสี่ยงก็ไม่ควรทำ

เวลาเก้าโมงห้าสิบนาที เสียงโทรศัพท์ของลู่จื่อเซวียนก็ดังขึ้น รถเทรลเลอร์ส่งรถมาถึงแล้ว กำลังจอดอยู่ใกล้กับทางเข้าลานจอดรถใต้ดินของอาคาร

เย่เฉินและลู่จื่อเซวียนลงไปชั้นล่าง ก็เห็นรถเทรลเลอร์สองคัน

บนรถเทรลเลอร์คันหนึ่งคือปอร์เช่ พานาเมร่าสีดำ ส่วนอีกคันคือเมอร์เซเดส เบนซ์ จีคลาสสีดำ

พวกผ้าคลุมรถ ฟิล์มกรองแสง พรมปูพื้นอะไรพวกนี้เมื่อวานจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ก็แค่ยอมจ่ายเงินเพิ่มอีกนิดหน่อยเท่านั้น

เย่เฉินเห็นแล้วบนใบหน้าก็เผยแววตาชื่นชอบออกมา

นี่คือความฝันอันสูงสุดของเขาในชาติก่อน ไม่คิดเลยว่าตอนนี้มันจะกลายเป็นจริงแล้ว

ปอร์เช่ พานาเมร่ากับเบนซ์จีคลาสเป็นรถคนละสไตล์กันอย่างสิ้นเชิง แต่เย่เฉินก็ชอบทั้งคู่

หลังจากลู่จื่อเซวียนเซ็นรับรถเสร็จ พนักงานก็สวมถุงมือ ปูที่หุ้มเบาะแบบใช้แล้วทิ้ง แล้วค่อยๆ ขับรถลงมาอย่างระมัดระวัง

"พี่เซวียน อีกสองวันจะมีเพื่อนคนนึงวันเกิด เดี๋ยวผมจะไปซื้อของขวัญวันเกิดสักหน่อย พี่ช่วยขับจีคลาสไปจอดที่ลานจอดรถใต้ดินหน่อยนะครับ"

ลู่จื่อเซวียนยิ้มบางๆ "ได้จ้ะ"

"พี่เซวียน วันเกิดพี่เมื่อไหร่เหรอครับ?"

"วันที่สิบห้าเดือนสิบเอ็ดตามปฏิทินจันทรคติน่ะ"

เย่เฉิน "วันนี้วันที่ห้าเดือนสิบตามปฏิทินจันทรคติ งั้นเดือนหน้าก็วันเกิดพี่แล้วสิ ถึงตอนนั้นผมจะเตรียมของขวัญวันเกิดดีๆ ให้พี่เซวียนเลยครับ"

ลู่จื่อเซวียนอมยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยวเฉิน เธอมีน้ำใจแค่นี้พี่ก็ดีใจมากแล้ว"

"ต้องเตรียมสิครับ พี่เซวียนกลับไปทำงานเถอะ เดี๋ยวผมไปซื้อของก่อน"

"ขับรถระวังด้วยนะ"

เย่เฉินขับรถปอร์เช่ พานาเมร่าคันใหม่เอี่ยมแล่นออกไปจากที่นั่น

เขามาที่ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใกล้ๆ

ตั้งแต่เมื่อวานเขาคิดไว้แล้วว่าจะซื้ออะไรเป็นของขวัญ เขาจะมอบเสื้อขนเป็ดให้สวีฮุ่ยสักตัว

ตอนนี้อากาศหนาวแล้ว ใกล้จะเข้าสู่ฤดูกาลที่ต้องใส่เสื้อขนเป็ดพอดี

เขาเดินเข้าไปในร้านแบรนด์เนม เลือกเสื้อขนเป็ดตัวยาวสำหรับผู้หญิงมาสองตัว

ตัวหนึ่งให้สวีฮุ่ย อีกตัวให้เสี่ยวจิ้ง

จากนั้นก็ไปร้านแบรนด์เนมข้างๆ เพื่อเลือกให้หวังอวี่ซินหนึ่งตัว

แล้วก็ไปร้านอื่นๆ เพื่อเลือกให้โจวหว่านหนิง หลี่ชิงหย่า และลู่จื่อเซวียนคนละตัวตามลำดับ

เพื่อป้องกันไม่ให้ใส่ซ้ำกัน เขาจึงซื้อแบบที่ไม่เหมือนกันเลยให้แต่ละคน แถมยังตั้งใจเลือกอย่างพิถีพิถัน ให้เข้ากับรูปร่างและรสนิยมของพวกเธอด้วย

มีแค่ของจ้าวจิ้งกับสวีฮุ่ยที่เหมือนกัน ทั้งสองคนสนิทกันเหมือนพี่น้อง ใส่เสื้อขนเป็ดเหมือนกันก็ไม่มีปัญหาอะไร

เสื้อขนเป็ดหกตัว เย่เฉินใช้เงินไปสามสี่หมื่นหยวน

เขาหิ้วเสื้อขนเป็ดหกตัวออกมา ทำเอาพนักงานขายถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงซื้อเสื้อขนเป็ดเยอะแยะขนาดนี้!

เย่เฉินขับรถกลับมหาวิทยาลัย แล้วนำรถไปจอดที่ลานจอดรถนักศึกษา

เขากลับมาที่หอพักแล้วก็อ่านหนังสือต่อ

พอตกบ่ายก็หอบหนังสือปึกหนึ่งไปคืนที่ห้องสมุด จากนั้นก็เลือกหนังสือมาอีกสิบกว่าเล่ม กะจะหาที่นั่งอ่านสักพัก

ในห้องสมุดเขาเห็นเจิ้งม่านชิว กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว

รอบตัวเธอไม่มีใครอยู่เลย

ตามหลักแล้ว สาวสวยระดับเจิ้งม่านชิวควรจะมีคนรายล้อมเต็มไปหมดสิ

อาจจะเป็นเพราะเธอเย็นชาและหยิ่งยโสเกินไป ทำตัวเหมือนผลักไสผู้คนให้อยู่ห่างเป็นพันลี้ ใครจะกล้าสุ่มสี่สุ่มห้าไปนั่งข้างเธอล่ะ

เย่เฉินเดินเข้าไปกำลังจะนั่งลง เจิ้งม่านชิวก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

"ไสหัวไป"

เย่เฉินชะงักไปนิด มิน่าล่ะถึงไม่มีใครกล้านั่งข้างเธอ

หน้าอกไม่ใหญ่ แต่อารมณ์ร้ายใช่ย่อย

"ประจำเดือนมาหรือไง?"

เจิ้งม่านชิวได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ก็หันขวับมามอง "นายเองเหรอ ฉันนึกว่าพวกน่ารำคาญมาวอแวอีกน่ะ"

เย่เฉินนั่งลง ดึงดูดสายตาจากคนรอบข้างได้ไม่น้อย

เมื่อกี้ก็มีหลายคนอยากจะเข้าไปทักทาย แต่สุดท้ายก็โดนด่าเปิงหนีไปหมด

หมอนี่ถึงกับคุยกับเจิ้งม่านชิวได้หน้าตาเฉย

เขาเป็นใครกันเนี่ย??

นักศึกษาคณะการเงินหลายคนมองเย่เฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ

เจิ้งม่านชิวมีคนตามจีบในคณะการเงินเยอะมากๆ มีตั้งแต่ปีสี่ ปีสาม ปีสอง ยันปีหนึ่ง แถมหลายคนก็เป็นพวกทายาทเศรษฐีด้วย

เย่เฉิน "นี่คือความน่ารำคาญของคนสวยงั้นเหรอ? ทำไมไม่มีรุ่นน้องสวยๆ มาตามจีบผมบ้างนะ"

เจิ้งม่านชิว "ให้ฉันช่วยแฉตัวตนนายในมหาลัยเอาไหมล่ะ รับรองว่าถึงตอนนั้นต้องมีรุ่นน้องแห่มาจีบนายเพียบแน่"

"ช่างมันเถอะ ผมเป็นคนไม่ชอบทำตัวเด่นน่ะ"

เย่เฉินพูดจบก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "ฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้ช่วงนี้กำลังขึ้นสวยเลย วันนี้ผมโดดขึ้นรถไปแล้ว ขอเกาะขบวนสุดท้ายดูหน่อยว่าจะทำกำไรได้บ้างไหม"

เจิ้งม่านชิวได้ยินดังนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแนวโน้มของฟิวเจอร์สดีบุกเซี่ยงไฮ้

ในรอบหนึ่งปีมานี้เป็นขาขึ้นมาตลอด ถือว่าทำผลงานได้ดีมาก

เธอเอ่ยปากถาม "นายซื้อไปเท่าไหร่ล่ะ?"

"จัดเต็มเพดานเลย สามสิบเจ็ดล้านกว่าๆ กับเลเวอเรจสิบเท่า"

เจิ้งม่านชิว "ขึ้นมาเยอะขนาดนี้ ถ้าเกิดร่วงลงมาแค่สิบเปอร์เซ็นต์ พอร์ตก็น่าจะแตกแล้วนะ"

เย่เฉิน "คุณลองดูแนวโน้มสิ แล้วก็เปรียบเทียบสัดส่วนระหว่างฝั่งซื้อกับฝั่งขาย ผมว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่จะพุ่งต่อ"

"งั้นฉันขอซื้อตามนายบ้างแล้วกัน" เจิ้งม่านชิวลงทุนไปห้าล้านหยวนโดยไม่ได้ลังเลอะไรมากมาย

เพราะเธอเชื่อมั่นในสายตาอันเฉียบคมและการประเมินตลาดของเย่เฉิน

เงินทุนของเธอไม่ได้เยอะเหมือนเย่เฉิน รวมๆ แล้วก็มีแค่หลายสิบล้านเท่านั้น

ลงทุนในบริษัทของเย่เฉินไปแล้วสิบล้าน แถมยังมีเงินจมอยู่ในหุ้นอีกส่วน เงินสดในมือจึงเหลืออยู่ไม่มากนัก

เย่เฉิน "บอกไว้ก่อนนะ ถ้าขาดทุนห้ามมาโทษผมล่ะ ของแบบนี้ไม่มีใครฟันธงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกว่าจะขึ้น ผมก็แค่เห็นว่าแนวโน้มมันดี เลยมาบอกคุณ"

"เรื่องนี้ฉันเข้าใจ นายวางใจเถอะ วิสัยทัศน์ฉันไม่ได้คับแคบขนาดนั้น ว่าแต่นายได้บอกพวกถังอี้หรือเปล่า?" เจิ้งม่านชิวจ้องมองเขาด้วยดวงตาคู่สวย

เย่เฉินส่ายหน้า "ไม่ได้บอก เรื่องที่ต้องห้ามที่สุดในการเล่นหุ้นหรือฟิวเจอร์สก็คือการชวนคนอื่นซื้อนู่นซื้อนี่ ถ้าได้กำไรก็แฮปปี้กันทุกฝ่าย แต่ถ้าขาดทุนหนักขึ้นมา อาจจะผิดใจกันจนกลายเป็นศัตรูเลยก็ได้"

พอได้ยินว่าเขาไม่ได้บอกพวกถังอี้ ภายในใจของเจิ้งม่านชิวก็รู้สึกพึงพอใจเล็กน้อย

"แล้วทำไมนายถึงบอกฉันล่ะ?"

"ก็ผมอยากเป็นทาสรักของคุณไงล่ะ"