บทที่ 87 จีบสาวต้องใช้ความลึกซึ้ง

กินข้าวเย็นเสร็จ

ทั้งสามคนก็เดินออกจากโรงอาหาร

สวีฮุ่ยเอ่ยปากพูดขึ้น "รุ่น... พี่ พวกพี่ไปเดินเล่นกันเถอะค่ะ ฉันจะกลับหอแล้ว"

เย่เฉินมีรอยยิ้มบนใบหน้า "เดินไปด้วยกันนี่แหละ เดินเล่นคุยกันไป อากาศเย็นแล้ว เดินแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับ"

จ้าวจิ้งจับมือเธอไว้ "เดินเล่นด้วยกันเถอะ เธอกลับไปคนเดียวก็ไม่มีอะไรทำหรอก"

สวีฮุ่ยได้ยินคำพูดของจ้าวจิ้งก็พยักหน้าเบาๆ

พวกเขาเดินเล่นกันอยู่บนสนามกีฬา คนไม่ถือว่าน้อยเลย

ต่อให้อากาศจะหนาวเย็นก็ไม่อาจต้านทานความเร่าร้อนระหว่างคู่รักได้

จ้าวจิ้ง "พี่คะ ผู้หญิงคนที่พี่ชอบ เขาตอบตกลงพี่หรือยังคะ?"

เธอยังคงตามซักไซ้เรื่องนี้อยู่จริงๆ ด้วย

เรื่องคราวที่แล้วทำให้เธอรู้สึกถึงความหวัง

"พี่ยังไม่ได้สารภาพรักเลย ก็แค่คุยกันบ้างเป็นบางครั้งน่ะ"

"พี่คะ เธอไม่ได้กำลังกั๊กพี่ไว้เหรอ? ระวังจะกลายเป็นแค่ยางอะไหล่นะคะ"

"จริงๆ เป็นยางอะไหล่ก็ดีนะ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาส กลัวแต่ว่าจะไม่มีโอกาสได้เป็นแม้กระทั่งยางอะไหล่นี่สิ"

คำพูดของเขาทำเอายัยจ้าวจิ้งและสวีฮุ่ยถึงกับพูดไม่ออก

ความจริงแล้วเย่เฉินตั้งใจพูดให้จ้าวจิ้งฟัง เป็นการปั่นหัวเธอทางอ้อม

"พี่คะ สมองพี่น้ำเข้าหรือเปล่าเนี่ย ขอฉันชกสักสองหมัดเถอะ"

เย่เฉินหน้าดำคร่ำเครียด "นี่เธออยากส่งพี่เข้าโรงพยาบาลหรือไง?"

"ก็ใครใช้ให้พี่ไปทำตัวเป็นทาสรักเขาล่ะ" จ้าวจิ้งรู้สึกโมโหนิดๆ

ตื้อคนเดียวเรียกว่าทาสรัก แต่ถ้าตื้อสิบคนเขาเรียกว่าเจ้าสมุทร

เย่เฉิน "ทาสรักอะไรกัน นี่มันเรียกว่าความรักที่ลึกซึ้ง รักเดียวใจเดียวต่างหาก"

จ้าวจิ้งแค่นเสียงฮึดฮัด "พี่ก็คือทาสรักนั่นแหละ"

เย่เฉิน "พี่คิดว่าถ้าชอบใครสักคนก็ควรจะตามจีบเธอไปตลอด ขอแค่มีความหวังแม้เพียงนิดเดียวก็ต้องไม่ยอมแพ้ ถ้าเธอจีบแป๊บเดียวแล้วไม่ติด ก็หันหลังไปจีบผู้หญิงคนอื่น ความชอบแบบนั้นมันจะดูไร้ค่าเกินไปแล้ว เสี่ยวฮุ่ย เธอว่าพี่พูดถูกไหม?"

สวีฮุ่ยตอบเสียงเบา "ก็มีเหตุผลนะคะ"

ลึกๆ แล้วจ้าวจิ้งก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงไม่ได้พูดอะไรอีก

เย่เฉินพูดต่อ "ความรักเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พี่ว่าทุกคนควรจะมีความรักที่ลึกซึ้งและรักเดียวใจเดียว ขอแค่มีความหวังก็อย่าเพิ่งยอมแพ้ พยายามตามจีบและไขว่คว้ามาให้ได้ จนถึงที่สุดถ้าไม่มีทางจริงๆ ค่อยปล่อยมือ"

ระหว่างที่พูด เขาก็ลอบสังเกตความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของจ้าวจิ้งไปด้วย

สีหน้าของเธอเผยให้เห็นถึงความครุ่นคิด

เย่เฉินจงใจพูดให้เธอฟังเป็นหลักว่า พี่จะให้ความหวังเธอไปเรื่อยๆ นะ

จ้าวจิ้งบ่นพึมพำเสียงเบา "ถึงอย่างนั้นก็ไปเป็นทาสรักที่ต่ำต้อยไม่ได้อยู่ดี"

ที่เธอพูดแบบนี้ เป็นเพราะพี่ไม่ได้ไปตามตื้อเธอสินะ?

เย่เฉินมองความคิดเล็กๆ ของเธอออกจนทะลุปรุโปร่ง

"จะทาสรักหรือไม่ทาสรัก คนนอกก็พูดกันไปเรื่อยเปื่อย ขอแค่ในใจเธอรู้สึกว่าการตามจีบของตัวเองมีความหมายก็พอแล้ว"

ประมาณสองทุ่ม ทั้งสามคนก็กลับถึงหอพัก

ตอนกลางคืนอากาศค่อนข้างหนาวเกินไป

เย่เฉินกลับมาถึงหอพักก็อ่านหนังสืออยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงส่งข้อความหาหลี่ชิงหย่า

"อ๊บๆ"

หลี่ชิงหย่า "เสี่ยวเฉินจื่อ นายมาอ๊บๆ อะไรเนี่ย?"

"ฉันเป็นคางคกที่อยากกินเนื้อหงส์ไง"

หลี่ชิงหย่าหัวเราะคิกคัก "นายไม่ใช่คางคกสักหน่อย นายเป็นคางคกทองคำต่างหาก"

"คางคกทองคำ ชื่อชาวบ้านเขาก็เรียกคางคกนั่นแหละ"

"งั้นเหรอ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก เสี่ยวเฉินจื่อ สองสามวันมานี้อุณหภูมิลดลงฮวบฮาบเลยนะ ต้องดูแลตัวเองให้อบอุ่นด้วยล่ะ"

"รู้แล้วน่า ชิงหย่า เธอก็ต้องดูแลตัวเองให้อบอุ่นเหมือนกันนะ"

หลี่ชิงหย่า "แค่นี้ก่อนนะ แม่ฉันวิดีโอคอลมาน่ะ"

พูดจบเธอก็รีบกดรับสายวิดีโอคอลของแม่ทันที

"ฮัลโหล แม่ มีอะไรคะ?"

แม่หลี่ "ชิงหย่า ทบทวนบทเรียนเสร็จหรือยังลูก?"

"เพิ่งเสร็จค่ะ กำลังจะเข้านอนพอดี"

แม่หลี่ "ชิงหย่า มั่นใจไหมว่าจะสอบติดปริญญาโท?"

"น่าจะไม่มีปัญหาค่ะ" หลี่ชิงหย่าค่อนข้างมั่นใจ

"ชิงหย่า พยายามเข้าล่ะ สอบติดปริญญาโทแล้วก็จะได้ไปสอบเป็นข้าราชการคัดเลือกพิเศษ ถ้าสอบติดออกมาก็จะได้เป็นถึงรองนายกเทศมนตรีเมืองเลยนะ พยายามอีกนิดจะเข้าไปทำงานในอำเภอก็ไม่ใช่เรื่องยาก"

แม่หลี่พูดจบก็ถามต่อ "แล้วเด็กที่ชื่อเย่เฉินนั่นยังมาวอแวลูกอยู่อีกไหม?"

หลี่ชิงหย่ารู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย "เปล่าค่ะแม่ เราก็เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นกัน คุยกันบ้างเป็นบางครั้งคราวค่ะ"

แม่หลี่ "ก็คุยกับเขาให้น้อยๆ หน่อย ไปคบค้าสมาคมกับพวกเพื่อนในแวดวงทายาทเศรษฐีให้มากขึ้นสิ มันจะเป็นประโยชน์กับลูกในอนาคตนะ คณะเศรษฐศาสตร์และการเงินของพวกลูกมีพวกทายาทเศรษฐีอยู่ไม่น้อยเลยใช่ไหม? แม่ได้ยินมาว่าคณะนี้มีทายาทคนรวยเยอะที่สุดเลยนะ"

หลี่ชิงหย่าตอบกลับด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจ "คณะเรามีทายาทเศรษฐีค่อนข้างเยอะค่ะ"

แม่หลี่มีใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ไปผูกมิตรกับพวกทายาทเศรษฐีเหล่านั้นให้มากหน่อย มีทายาทเศรษฐีหรือทายาทข้าราชการมาตามจีบลูกบ้างไหม? ถ้ามีล่ะก็ ถึงเวลาลูกก็ลองพิจารณาสอบเป็นข้าราชการคัดเลือกพิเศษของเมืองเจียงไห่ดูสิ จะได้เป็นข้าราชการที่นั่นเลย"

"ไม่มีหรอกค่ะ พวกเขาจะมาถูกใจหนูได้ยังไง"

หลี่ชิงหย่าไม่อยากคุยเรื่องนี้กับแม่ เธอรู้สึกว่าพ่อแม่ของเธอมองโลกในแง่ของความจริงและผิวเผินเกินไป

แต่ด้วยความเกรงใจพ่อแม่ ในฐานะลูกสาวเธอจึงพูดอะไรไม่ออก

"ลูกสาวแม่สวยขนาดนี้ พวกเขาจะมองข้ามลูกไปได้ยังไง นี่ลูกหลอกแม่หรือเปล่าเนี่ย?"

หลี่ชิงหย่า "ก็มีพวกลูกคุณหนูเสเพลมาตามจีบหนูอยู่สองสามคนค่ะ แต่พวกนั้นนิสัยแย่มากๆ คบใครก็แค่เล่นๆ พอหมดความตื่นเต้นก็เฉดหัวทิ้งแล้วค่ะ"

แม่หลี่ "พวกทายาทเศรษฐีแบบนั้นก็อย่าไปยุ่งเลย แต่ในหมู่ทายาทเศรษฐีด้วยกัน ความจริงก็มีพวกที่เก่งกาจและโดดเด่นอยู่เหมือนกันนะ ถ้าเจอกับคนแบบนั้นก็ลองคบหาดูได้"

อีกด้านหนึ่ง เย่เฉินเห็นหลี่ชิงหย่าไม่ตอบกลับมาเสียที

เขาจึงส่งข้อความหาโจวหว่านหนิง "พี่หนิง สองสามวันมานี้อุณหภูมิลดลงมากเลย รักษาร่างกายให้อบอุ่นด้วยนะครับ"

โจวหว่านหนิงเห็นข้อความของเขา ก็ยิ้มบางๆ "รู้แล้วจ้ะเสี่ยวเฉิน ยังไม่นอนอีกเหรอ?"

เย่เฉิน "ยังครับ เพิ่งอ่านหนังสือจบ"

"ทบทวนบทเรียนก็อย่าให้เหนื่อยเกินไปล่ะ รักษาสุขภาพและพักผ่อนบ้างนะ"

คำพูดของโจวหว่านหนิงแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

เย่เฉินสัมผัสได้ว่าโจวหว่านหนิงไม่ได้ต่อต้านความห่วงใยของเขา นั่นแสดงว่าลึกๆ แล้วเธอก็มีความรู้สึกดีๆ ให้เขาเช่นกัน

หากปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกสักระยะ เขารู้สึกว่าการใช้ความจริงใจเพื่อเอาชนะใจโจวหว่านหนิงคงไม่ใช่เรื่องยาก

"ครับ พี่หนิง ดึกป่านนี้แล้วทำไมพี่ถึงยังไม่นอนอีกครับ?"

โจวหว่านหนิง "เมื่อกี้เพิ่งดูซีรีส์จบน่ะ เสี่ยวเฉิน บริษัทของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"คำขอจดทะเบียนบริษัทผ่านแล้วครับ ตอนนี้กำลังเปิดรับสมัครพนักงาน ยื่นขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคล แล้วก็กำลังทำเว็บไซต์กับแอปพลิเคชันอะไรพวกนี้อยู่ครับ"

"ช่วงแรกคงจะยุ่งน่าดูเลยสิ จะกระทบกับการเตรียมสอบปริญญาโทไหม?"

"ตอนนี้ก็ยุ่งอยู่ครับ แต่ผมดึงตัวคนเก่งๆ มาช่วยงานแล้ว ปกติผมจะไม่ค่อยเข้าไปที่บริษัทหรอกครับ ให้พวกเขาเป็นคนจัดการทุกอย่าง"

"บริษัทเพิ่งเปิดใหม่ก็กระจายอำนาจให้คนอื่นแล้ว เธอช่างไว้ใจคนง่ายจริงๆ ไม่กลัวพวกเขาจะสูบเลือดสูบเนื้อบริษัทเธอจนหมดตัวหรือไง"

เย่เฉินรู้ว่าเธอกำลังเตือนสติเขา "วางใจเถอะครับพี่หนิง เรื่องการเงินผมจะระมัดระวังให้มากครับ"

พูดจบเขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "พี่หนิง ผมได้ยินคุณลุงโจวบอกว่าสุดสัปดาห์นี้พี่ไปดูตัวมาเหรอครับ? เป็นยังไงบ้างครับ?"

ตอนที่โจวจี้ไฉเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง ก็ตั้งใจจะหยั่งเชิงดูปฏิกิริยาของเขา ว่าเขามีใจให้ลูกสาวตัวเองบ้างไหม

"ก็งั้นๆ แหละ"

"ผู้ชายคนนั้นเขาทำงานอะไรเหรอครับ?"

โจวหว่านหนิง "เขาก็เปิดบริษัทเป็นของตัวเองเหมือนกันน่ะ เป็นบริษัทที่มีพนักงานประมาณห้าหกสิบคน อายุมากกว่าพี่สองปี"

"บริษัทก็ไม่เล็กแล้วนะ น่าจะเป็นคนเก่งคนหนึ่งเลย หน้าตาก็คงหล่อเหลาเอาการใช่ไหมครับ?"

ถ้าเป็นบริษัทที่มีหน้าร้านหรือโรงงานจริงๆ บริษัทที่มีพนักงานห้าสิบคนถือว่าไม่ใหญ่ เป็นได้แค่บริษัทขนาดเล็กเท่านั้น

แต่การไปกดคนอื่นให้ต่ำลงเพื่อยกยอตัวเอง จะทำให้โจวหว่านหนิงรู้สึกไม่ดีเอาได้

อาจจะทำให้โจวหว่านหนิงเข้าใจผิดคิดว่า พอเขาเปิดบริษัทแล้วก็กลายเป็นคนหลงตัวเองไปแล้ว

โจวหว่านหนิง "หน้าตาก็ธรรมดาๆ น่ะ ดูแล้วไม่รู้สึกอะไรเลย"

เย่เฉินกำลังครุ่นคิด พี่หนิงแอบชอบผมเข้าแล้วหรือเปล่านะ??