บทที่ 86 เพื่อนสนิทของเธอก็คือเพื่อนสนิทของพี่

ฟางจื้อเฟิงและคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดของเขา ต่างก็มีสีหน้าชะงักไป

ไม่คิดเลยว่าเป้าหมายที่เขาตั้งไว้จะสูงขนาดนี้

จ้าวเซี่ยงหมิงพูดด้วยรอยยิ้ม "กองทุนส่วนบุคคลระดับหมื่นล้านก็ถือเป็นเกณฑ์ที่สูงมากแล้วนะ ถ้าพี่เย่สามารถทำได้ถึงระดับแสนล้านล่ะก็ พวกเราทุกคนคงได้รวยตามพี่ไปด้วยแน่ๆ"

บริษัทกองทุนส่วนบุคคลแห่งหนึ่ง หากมีขนาดการจัดการทะลุแสนล้าน ค่าธรรมเนียมการบริหารในแต่ละปีก็ปาเข้าไปหลายพันล้านแล้ว

หากสามารถไปถึงขนาดนั้นได้จริงๆ พวกเขาก็แค่นอนเฉยๆ รับเงินปันผลปีละหลายร้อยล้านสบายๆ

ระหว่างที่พูดคุยกัน พนักงานเสิร์ฟก็ยกอาหารเข้ามา

พวกเย่เฉินเริ่มทานอาหาร

ระหว่างที่ทานข้าว เย่เฉินก็เอ่ยถามจ้าวเซี่ยงหมิงขึ้น "พี่จ้าว ทางบริษัทกำลังยื่นขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลอยู่ ด้านนี้คุณพอจะช่วยเหลือสักหน่อยได้ไหม ถ้าไปตามขั้นตอนปกติต้องใช้เวลาหลายเดือนเลย แถมยังอาจจะขอไม่ผ่านด้วย"

จ้าวเซี่ยงหมิงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เดี๋ยวตอนบ่ายผมจะลองติดต่อดูให้นะ"

ถังอี้เอ่ยปากถาม "เย่เฉิน ถ้าระดมทุนได้แล้ว ต่อไปนายกะจะเล่นตลาดในประเทศหรือต่างประเทศล่ะ?"

เย่เฉิน "ตลาดหุ้นในประเทศมีโอกาสน้อย แต่ความเสี่ยงสูง พวกกลุ่มทุนใหญ่พากันถอนตัวหมดแล้ว เป้าหมายของผมจะโฟกัสไปที่ตลาดต่างประเทศและตลาดฟิวเจอร์ส สองอย่างนี้ยังมีโอกาสมากกว่า"

ถังอี้ "ถ้าบริษัทเราก่อตั้งเร็วกว่านี้ก็คงดีหรอก ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ตลาดหุ้นมีโอกาสสูงมากที่จะเข้าสู่ตลาดหมี ตลาดหุ้นทั่วโลกต่างก็กำลังร่วงลงกันหมด"

เจิ้งม่านชิวกับคนอื่นๆ ก็รู้สึกว่าบริษัทเกิดผิดเวลา

ถ้าเกิดในช่วงเวลาที่ดี การทำเงินในตลาดก็คงง่ายดาย บริษัทยังสามารถสะสมฐานลูกค้าจำนวนมหาศาลได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย

เย่เฉินยิ้มบางๆ "ทุกคนไม่ต้องกังวลหรอกครับ การที่บริษัทเราสามารถทำกำไรให้กับลูกค้าได้ในช่วงเวลาที่ตลาดย่ำแย่ ผมว่ามันยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสามารถและศักยภาพของบริษัทเราได้ดีกว่านะ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จผมจะพาพวกคุณไปดูบริษัท"

พวกเขาไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์ หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เย่เฉินก็นำทางพวกเขามาที่อาคารเจียงไห่ไฟแนนเชียลทาวเวอร์ในเขตเจียงผู่

บริษัทเฉินซิงแคปปิตอล

พวกเย่เฉินมาถึงบริษัท ลู่จื่อเซวียนเพิ่งจะสัมภาษณ์พนักงานเสร็จไปหนึ่งคนพอดี

"ท่านประธานเย่"

ลู่จื่อเซวียนเห็นเขาพาคนมาด้วยสี่คน ก็พอจะเดาตัวตนของพวกเจิ้งม่านชิวออก

เย่เฉินมีรอยยิ้มบนใบหน้า "พี่เซวียน ผมขอแนะนำให้รู้จักนะครับ นี่คือ จ้าวเซี่ยงหมิง ฟางจื้อเฟิง เจิ้งม่านชิว และถังอี้ พวกเขาคือผู้ถือหุ้นของบริษัทเราครับ"

"ส่วนนี่คือประธานบริษัทเฉินซิงแคปปิตอล ลู่จื่อเซวียนครับ ผมกับพี่เซวียนรู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้ว ก็เลยดึงตัวพี่เขามา ก่อนหน้านี้พี่เซวียนเปิดบริษัทของตัวเองครับ"

ลู่จื่อเซวียนเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายพวกเขาก่อน

"คุณชายจ้าว คุณชายฟาง คุณหนูเจิ้ง คุณหนูถัง สวัสดีค่ะ"

จ้าวเซี่ยงหมิง "ท่านประธานลู่ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ"

เย่เฉินแนะนำหวังลี่หยุนให้พวกเขารู้จักต่อ "ส่วนคนนี้คือ หวังลี่หยุน เป็นผู้จัดการแผนก ผมดึงตัวมาจากบริษัทหลักทรัพย์ว่านเฟิงครับ"

ปัจจุบันบริษัทมีแค่พวกเธอสองคน บ่ายวันนี้สัมภาษณ์ผ่านไปแล้วสองสามคน พรุ่งนี้คนในบริษัทก็จะเพิ่มขึ้นอีกสองสามคน

เย่เฉินพาทั้งสี่คนเดินชมบริษัทรอบหนึ่ง ก่อนจะมาหยุดที่ห้องทำงานของเขา

"พี่จ้าว พี่ฟาง พวกคุณมีคำแนะนำอะไรเกี่ยวกับการพัฒนาบริษัทบ้างไหมครับ?"

จ้าวเซี่ยงหมิงยิ้มบางๆ "ผมว่าบริษัทก็ดูดีมากเลยนะ ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่านประธานลู่ก็ดูเก่งมาก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นหญิงแกร่ง"

ลู่จื่อเซวียนรินกาแฟให้ทั้งสี่คน

"คุณชายจ้าวชมเกินไปแล้วค่ะ เป็นเพราะท่านประธานเย่ให้เกียรติฉันต่างหาก"

พวกเขานั่งเล่นในบริษัทอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พากันกลับ

พวกเขาต่างก็เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่ ล้วนกำลังเตรียมตัวสอบปริญญาโทกันอยู่

หลังจากเย่เฉินส่งพวกเขากลับแล้วเดินกลับเข้ามาในบริษัท ก็พูดกับลู่จื่อเซวียนว่า "พี่เซวียน ตอนเที่ยงผมลองเกริ่นกับจ้าวเซี่ยงหมิงไปแล้ว เขาบอกว่าจะโทรไปติดต่อดูให้น่ะครับ"

ลู่จื่อเซวียนพยักหน้าเบาๆ "ในเมื่อเขาเอ่ยปากแบบนั้น ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก คนอย่างพวกเขา ถ้าทำไม่ได้หรือไม่คิดจะช่วย ก็คงปฏิเสธไปแล้วล่ะ"

เย่เฉินถอนหายใจ "สังคมนี้ยังไงก็ต้องมีเส้นสายสินะ มีแค่เงินอย่างเดียวมันใช้ไม่ได้หรอก"

ตอนนี้เขามีเงินมาก แต่ถ้าไม่มีพวกจ้าวเซี่ยงหมิง แค่ใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลใบเดียวก็คงต้องรอเป็นเดือน หรืออาจจะถึงครึ่งปี แถมยังไม่รู้ว่าจะผ่านหรือเปล่าด้วย

ต่อให้อยากจะยัดเงินให้ผู้บริหาร ก็ต้องมีเส้นสายถึงจะยัดเข้าไปได้

ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าเอาไปให้ โอกาสสูงมากที่เขาจะไม่รับ

ถ้าใครเอาเงินมาให้ก็รับไปหมด พวกเขาคงโดนร้องเรียนจนติดคุกไปนานแล้ว

ลู่จื่อเซวียนยิ้มบางๆ "รอให้เธอทำจนถึงขนาดหนึ่ง เส้นสายก็จะเพิ่มขึ้นเอง คนที่มีความสามารถในการหาเงิน ย่อมดึงดูดผู้คนให้มารวมตัวกันรอบกายได้เสมอ"

เย่เฉิน "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องคัดกรองให้ดีๆ ด้วย จะไปคบค้าสมาคมกับใครสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ พวกทายาทเศรษฐีบางคนก็ไว้ใจไม่ได้ ขืนไปคลุกคลีกับพวกนั้นอาจจะส่งผลกระทบถึงพวกเราได้"

ดูจากตอนนี้พวกเจิ้งม่านชิวและถังอี้ทั้งสี่คนถือว่าไม่เลวเลย

พวกเขาถือเป็นชนชั้นหัวกะทิในหมู่ทายาทเศรษฐีอย่างแน่นอน

จากการที่ได้สัมผัสกันในช่วงนี้ เย่เฉินรู้มาว่าพวกเขาเคยลงทุนมาหลายครั้งแล้ว แต่ผลลัพธ์ส่วนใหญ่ออกมาไม่ค่อยดีนัก

ลู่จื่อเซวียน "เสี่ยวเฉิน พรุ่งนี้รถจะให้เอาไปส่งที่มหาลัยหรือที่ไหนดี?"

เย่เฉิน "เอามาส่งที่บริษัทเถอะ ขืนให้ไปส่งที่มหาลัยมันจะดูเอิกเกริกเกินไป ผมไม่ชอบให้คนรู้เยอะหรือโดนจับตามองน่ะ ถึงเวลาผมค่อยมาขับที่บริษัทเอา"

"โอเค งั้นพรุ่งนี้เธอค่อยมาขับที่บริษัทนะ"

"พี่เซวียน วันนี้รับสมัครคนได้กี่คนครับ?"

"วันนี้สัมภาษณ์ไปห้าคน มีผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์สามคน สมัครฝ่ายบุคคลหนึ่งคน แล้วก็มีอีกคนมาสมัครตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการกองทุน คนนี้มีประสบการณ์ทำงานมาสามปี ก่อนหน้านี้ก็ทำตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการกองทุนมาตลอดเลย"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "พี่เซวียน เรื่องในบริษัทพี่รับผิดชอบจัดการได้เต็มที่เลยนะ ผมเชื่อใจพี่ ผมกลับมหาลัยก่อนล่ะ ต้องไปตั้งใจทบทวนบทเรียนต่อ"

"อืม ได้จ้ะ"

เย่เฉินกลับมาถึงมหาวิทยาลัยตอนสี่โมงเย็น

เขาอ่านหนังสืออยู่ในหอพักได้พักหนึ่ง ก็ได้รับข้อความจากจ้าวจิ้ง

"พี่คะ ทำอะไรอยู่คะ?"

"อ่านหนังสืออยู่น่ะ มีอะไรเหรอเสี่ยวจิ้ง?"

"ไปกินข้าวกี่โมงคะ?"

"เดี๋ยวค่อยไป ขออ่านหนังสือต่ออีกแป๊บนะ"

"ได้ค่ะพี่ งั้นเดี๋ยวตอนพี่จะไปกินข้าวก็บอกฉันด้วยนะคะ พวกเราไปกินด้วยกัน"

...

ตั้งแต่เรื่องคราวก่อน เย่เฉินก็ไม่ได้ไปหาเธอมาหลายวันแล้ว เพื่อปล่อยให้เธอสงบสติอารมณ์ลงบ้าง ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดเผยความรู้สึกต่อกัน

หกโมงตรง เย่เฉินเดินออกจากโรงอาหาร ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้ว

วันนี้เป็นวันที่ 8 พฤศจิกายนตามปฏิทินสุริยคติ หรือตรงกับวันที่สี่เดือนสิบตามปฏิทินจันทรคติ

เมื่อวานซึ่งเป็นวันที่สามคือวันเริ่มต้นฤดูหนาวตามยี่สิบสี่ภาวะฤดูกาล

อากาศที่เมืองเจียงไห่ยังถือว่าดีหน่อย แต่ที่บ้านเกิดของเขาในมณฑลหลู่ตง ตอนนี้อุณหภูมิติดลบไปแล้ว

ที่หน้าประตูโรงอาหาร เขาเห็นจ้าวจิ้งกับสวีฮุ่ย

"พี่คะ"

จ้าวจิ้งเห็นเขา ใบหน้าสวยก็เผยรอยยิ้มกว้าง

เย่เฉินยิ้มพยักหน้า "ข้างนอกหนาวขนาดนี้ เข้าไปรอพี่ข้างในก็ได้"

"ไม่เป็นไรค่ะ ก็ไม่ได้หนาวเท่าไหร่นี่นา"

ทั้งสามคนเดินเข้าไปในโรงอาหาร เวลานี้คนเดินออกมามีเยอะกว่าคนเดินเข้าไป

คนส่วนใหญ่กินข้าวเย็นกันเสร็จหมดแล้ว เพราะโรงอาหารเปิดให้กินตั้งแต่ห้าโมงเย็น

พวกเขาตักกับข้าวเสร็จก็หาที่นั่ง

"พี่คะ อีกสองวันจะเป็นวันเกิดเสี่ยวฮุ่ยแล้วนะคะ พวกเรามาจัดวันเกิดให้เธอด้วยกันเถอะ เสี่ยวฮุ่ยเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันเลยนะ"

เย่เฉินยิ้มพยักหน้า "วันไหนล่ะ?"

"มะรืนนี้ค่ะ คืนวันพุธพวกเราไปที่ร้านอาหารร้านเดิมกันเถอะ"

"อืม เสี่ยวจิ้ง เพื่อนสนิทของเธอก็คือเพื่อนสนิทของพี่นั่นแหละ"

พูดจบเขาก็รู้สึกว่าคำพูดนี้มันดูแฝงความนัยแปลกๆ

สวีฮุ่ยมีรอยยิ้มบนใบหน้า ในใจรู้สึกดีใจมาก "ขอบคุณค่ะรุ่นพี่"

เย่เฉิน "จะเรียกรุ่นพี่ทำไมล่ะ เรียกพี่เหมือนเสี่ยวจิ้งก็ได้ พี่อายุเยอะกว่าพวกเธอนะ"