บทที่ 85 เป้าหมายเล็กๆ กองทุนส่วนบุคคลระดับแสนล้าน

เจิ้งม่านชิว ถังอี้ และอีกสองคนตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"ตกลงครับพี่เย่"

"เจอกันตอนเที่ยงนะ"

ถังอี้: "ที่นั่นต้องจองล่วงหน้านะ เดี๋ยวฉันจองให้แล้วกัน"

เจิ้งม่านชิว: "กว่าจะได้กินข้าวของท่านประธานเย่ไม่ใช่เรื่องง่าย เที่ยงนี้ทุกคนกินกันให้เยอะๆ เลยนะ"

เย่เฉินเห็นคำพูดหยอกล้อของเธอ บนใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา

"พูดแบบนี้ ลืมไปแล้วเหรอว่าคราวก่อนผมเพิ่งเลี้ยงข้าวคุณที่โรงอาหารไปน่ะ?"

เขาจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทั้งสองคนอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด แล้วก็ไปกินข้าวด้วยกันที่โรงอาหารข้างคณะการเงิน

"เลี้ยงข้าวฉันที่โรงอาหาร นี่ยังกล้าพูดอีกนะ"

ภายในใจอันเย่อหยิ่งของเจิ้งม่านชิวรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ไม่ใช่เพราะเรื่องกินข้าวหรอก แต่เป็นเพราะรู้จักกันมาตั้งหลายวัน เย่เฉินกลับไม่เคยเป็นฝ่ายติดต่อเธอมาก่อนเลยต่างหาก ฉันผู้เป็นถึงดาวคณะการเงินผู้สง่างาม ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจนายเลยหรือไง?

"ผมขอเข้าไปที่บริษัทก่อนนะ แล้วเจอกันตอนเที่ยง"

เขาเดินออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปยังหน้าประตูมหาวิทยาลัย ผู้คนบนถนนในวิทยาเขตมีไม่มากนัก เพราะเวลานี้ส่วนใหญ่กำลังเรียนกันอยู่ บรรยากาศการเรียนของมหาวิทยาลัยเจียวทงนั้นดีมาก คนส่วนใหญ่รู้ดีว่าต้องตั้งใจเรียน เพื่อที่จบไปจะได้หางานดีๆ ทำ

เขานั่งรถเมล์มาที่บริษัท ช่วงที่รถไม่ติดใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีก็ถึง เมื่อมาถึงบริษัท เย่เฉินก็เห็นหวังลี่หยุนกำลังง่วนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เธอกำลังโพสต์ประกาศรับสมัครงานลงในหน้าฟีดเพื่อนและแพลตฟอร์มต่างๆ

"ท่านประธานเย่" หวังลี่หยุนเห็นเขาเดินเข้ามาก็เอ่ยปากเรียก

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินไปที่ห้องทำงานของลู่จื่อเซวียน ลู่จื่อเซวียนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ผ่านไปหนึ่งนาทีเธอก็วางสาย

"เสี่ยวเฉิน เว็บไซต์กับแอปพลิเคชันของบริษัทเรา พี่ให้ทางบริษัทย่าซิงจัดการให้แล้วนะ น่าจะใช้เวลาประมาณสิบวันถึงครึ่งเดือนก็คงเสร็จ"

เย่เฉิน: "โอเคครับพี่เซวียน เรื่องนี้มีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ก็เบิกจากบัญชีบริษัทได้เลย อ้อ พี่เซวียนใช้เงินบริษัทซื้อรถสักคันด้วยนะครับ เอาเป็นปอร์เช่ก็พอ แล้วจดทะเบียนในนามบริษัทเลย"

ลู่จื่อเซวียนพูดด้วยรอยยิ้ม: "พี่จองรถไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ เป็นรถเก๋งปอร์เช่ พานาเมร่าหนึ่งคัน กับเมอร์เซเดส เบนซ์ จีคลาสอีกหนึ่งคัน ความจริงเบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล ก็ไม่เลวนะ เธอรู้จักไหม?"

เย่เฉิน: "รู้จักครับ สวยดีนะ ไว้ค่อยว่ากันวันหลังแล้วกันครับ มีสองคันนี้ก็พอแล้ว เที่ยงนี้ผมจะไปกินข้าวกับพวกถังอี้ พี่เซวียนเดี๋ยวผมขอยืมรถพี่ขับไปหน่อยนะครับ"

"เอาไปสิ ของพี่ก็เหมือนของเธอนั่นแหละ วันนี้พี่ขับเบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล สีขาวมา ในเมื่อพี่มีคันนี้แล้วก็เลยไม่ได้จองให้เธอน่ะ อยากขับเมื่อไหร่ก็เอาไปขับได้ตามสบายเลย" พูดจบลู่จื่อเซวียนก็บิดขี้เกียจ

พอเธอบิดขี้เกียจแบบนี้ ส่วนเว้าส่วนโค้งของรูปร่างก็ยิ่งดูเย้ายวนใจ เย่เฉินมองเธอ: "พี่เซวียนทำไมหุ่นดีจังเลยครับ ปกติออกกำลังกายด้วยเหรอ?"

ใบหน้าสวยของลู่จื่อเซวียนอมยิ้ม: "ปกติจะเอาเวลาที่ไหนไปออกกำลังกายล่ะ พี่ก็แค่เล่นโยคะที่บ้านเป็นบางครั้ง แล้วก็คอยระวังเรื่องอาหารการกินนิดหน่อยน่ะ"

เย่เฉินคุยกับเธอต่ออีกสักพัก จากนั้นก็ถือสัญญาการถือหุ้นลงมาที่ลานจอดรถใต้ดินของอาคาร ภายในลานจอดรถใต้ดินสามารถมองเห็นโรลส์รอยซ์ เบนท์ลีย์ มายบัค รวมไปถึงรถหรูและซูเปอร์คาร์ต่างๆ ได้ทุกที่ ในอาคารแห่งนี้มีบริษัทลงทุนตั้งอยู่มากมาย โดยปกติคนที่เปิดบริษัทแบบนี้ได้ล้วนเป็นคนมีเงินทั้งนั้น ทุนจดทะเบียนอย่างต่ำๆ ก็ต้องหนึ่งร้อยล้านขึ้นไป

เย่เฉินหาเบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล สีขาวของลู่จื่อเซวียนจนเจอ เส้นสายโดยรวมของตัวรถนั้นสวยงามมาก พอเปิดประตูรถก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆ โชยออกมา เป็นกลิ่นที่คล้ายกับน้ำหอมบนตัวของลู่จื่อเซวียน และมีกลิ่นอายของน้ำหอมระดับไฮเอนด์ผสมอยู่ด้วย เย่เฉินสตาร์ตเครื่องยนต์แล้วขับมุ่งหน้าไปยังโรงแรมจื้อหย่า

ประมาณสิบเอ็ดโมงครึ่ง เขาก็มาถึงโรงแรมจื้อหย่า ขณะยืนรอลิฟต์เขาก็มองเห็นเจิ้งม่านชิว เธอยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ เมื่อมองจากด้านข้างจะเห็นว่าส่วนเว้าส่วนโค้งไม่ได้ดูชัดเจนเท่าไหร่นัก รูปร่างดูเหมือนยังไม่ค่อยโตเต็มวัย ในบรรดาคนที่เขารู้จัก รูปร่างของเธอน่าจะแบนราบที่สุดแล้ว แต่เครื่องหน้ากลับสวยเป๊ะมาก แม้รูปร่างจะมีข้อบกพร่องไปบ้าง แต่เบื้องหลังครอบครัวกลับแข็งแกร่งสุดๆ

"ม่านชิว พวกถังอี้มาถึงกันหรือยัง?"

เจิ้งม่านชิวหันขวับมามองเขา: "ยังเลย น่าจะกำลังมากันน่ะ"

เมื่อลิฟต์ลงมาถึง ทั้งสองก็เดินเข้าไปข้างใน เจิ้งม่านชิวที่ใส่รองเท้าอยู่มีความสูงเกือบหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร สำหรับผู้หญิงถือว่าสูงมากทีเดียว

เธอเอ่ยปากพูดขึ้น: "ช่วงนี้สถานการณ์ตลาดไม่ค่อยดีเลย วันนี้ก็เปิดสูงปิดต่ำอีกแล้ว"

เย่เฉิน: "ช่วงนี้ไม่มีโอกาสอะไรหรอก ก็มีแค่หุ้นปั่นบางตัวที่พอจะเล่นได้ แต่มันไม่เหมาะกับพวกเราที่มีปริมาณเงินทุนเยอะๆ เงินแค่หลักแสนหรือล้านสองล้านเอาไปเล่นหุ้นปั่นน่ะพอได้อยู่"

เจิ้งม่านชิว: "นายคิดว่าเมื่อไหร่ตลาดถึงจะดีขึ้นล่ะ?"

เย่เฉิน: "ผมว่าตลาดในประเทศคงจะไม่ค่อยดีไปอีกหลายปี อาจจะมีแค่บางกลุ่มอุตสาหกรรมที่มีโอกาส ส่วนตลาดหุ้นสหรัฐต้องรอดูความแรงในการขึ้นอัตราดอกเบี้ยของฝั่งนั้นในปีหน้า ถ้าขึ้นดอกเบี้ยแรง ตลาดในประเทศก็จะยิ่งแย่ลง ส่วนตลาดหุ้นสหรัฐก็จะมีโอกาสสูงมาก"

เจิ้งม่านชิวเข้าใจถึงผลกระทบของการขึ้นอัตราดอกเบี้ยดี ยิ่งธนาคารกลางสหรัฐขึ้นอัตราดอกเบี้ยแรงเท่าไหร่ เงินทุนทั่วโลกก็จะยิ่งไหลไปที่นั่นมากขึ้น สภาพคล่องของประเทศอื่นๆ ก็จะแย่ลง เว้นแต่บางประเทศจะพิมพ์ธนบัตรออกมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อเพิ่มสภาพคล่องรับมือกับสถานการณ์ แต่ผลที่ตามมาของการพิมพ์เงินอย่างหนักนั้นรุนแรงมาก ทั้งค่าเงินเสื่อม อัตราเงินเฟ้อสูงขึ้น และอื่นๆ ซึ่งนี่ก็คือสถานการณ์ที่ทางสหรัฐต้องการจะเห็น การขึ้นอัตราดอกเบี้ยเพื่อทำลายสถานการณ์ทางเศรษฐกิจของประเทศอื่นให้พังพินาศ

และเมื่อธนาคารกลางสหรัฐขึ้นอัตราดอกเบี้ย ตลาดหุ้นอย่างในประเทศก็จะร่วงลงอย่างต่อเนื่อง มูลค่าตลาดขององค์กรชั้นดีหลายแห่งจะดิ่งลงอย่างหนัก รอจนกว่าราคาจะร่วงลงมาถูกแสนถูก นั่นก็คือโอกาสที่พวกเขาจะลงมือช้อนซื้อ เพื่อกว้านซื้อสินทรัพย์ชั้นดีของประเทศอื่นอย่างบ้าคลั่ง เศรษฐศาสตร์การเงินนั้นซับซ้อนมาก ต่อให้เย่เฉินจะมีประสบการณ์จากการใช้ชีวิตมาถึงสองชาติ ก็ยังไม่กล้าพูดว่าตัวเองเข้าใจมันลึกซึ้งแค่ไหน แต่เขาก็สามารถวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ เพื่อสรุปบทเรียนบางอย่างออกมาได้

เจิ้งม่านชิว: "ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเราก็แค่รอดูระดับนโยบายการขึ้นอัตราดอกเบี้ยของฝั่งนั้นสินะ"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ: "ถ้าไม่มีอะไรก็คอยสังเกตตลาดให้ดี บางครั้งโอกาสมันก็ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว อย่างโอกาสจากฟิวเจอร์สถ่านหินรอบนี้ ผมก็สังเกตเห็นแนวโน้มของมัน และวิเคราะห์จากสถานการณ์ของกลุ่มทุนหลักถึงได้ตัดสินใจลงมือครับ"

เจิ้งม่านชิวพยักหน้าเบาๆ: "สัปดาห์ที่แล้วฉันเพิ่งเปิดบัญชีฟิวเจอร์สไปเอง"

"ถ้ามีโอกาสเดี๋ยวพี่ชายจะพาไปทำเงินนะ" น้ำเสียงของเย่เฉินแฝงไปด้วยความหยอกเย้า

เจิ้งม่านชิวส่งสายตาเย็นชาถลึงใส่เขา: "ฉันแก่กว่านายหนึ่งปีนะ!!"

"ล้อเล่นน่า อย่าเพิ่งโมโหสิ"

ลิฟต์มาถึงชั้นร้านอาหารอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนเข้าไปนั่งรอพวกถังอี้ในห้องส่วนตัว เย่เฉินจิบน้ำชาแล้วถามขึ้นว่า: "ม่านชิว คุณมีเพื่อนรู้จักในหน่วยงานการเงินบ้างไหม? ผมดูแล้วการขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลน่าจะต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ เลยนะ"

เจิ้งม่านชิวส่ายหน้า: "ฉันไม่รู้จักหรอก แต่จ้าวเซี่ยงหมิงต้องรู้จักแน่ ฉันได้ยินมาว่าลุงของเขาเป็นผู้บริหารระดับสูงในหน่วยงานการเงิน ไม่อย่างนั้นบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉจะเติบโตจนมีขนาดใหญ่โตแบบนี้ได้ยังไงล่ะ"

เย่เฉิน: "ถ้างั้นเดี๋ยวค่อยถามพี่จ้าวดูแล้วกัน"

ประมาณห้านาทีต่อมา ถังอี้ จ้าวเซี่ยงหมิง และฟางจื้อเฟิงก็มาถึง เย่เฉินหยิบสัญญาการถือหุ้นของบริษัทออกมาแจกให้ทุกคนคนละฉบับ

"นี่คือสัญญาการถือหุ้นของบริษัทเรานะ ตั้งแต่นี้ไปพวกคุณก็คือผู้ถือหุ้นของบริษัทลงทุนเฉินซิงแคปปิตอลแล้ว หวังว่าผมจะไม่ทำให้พวกคุณผิดหวังนะ พวกเราทุกคนมาทำเงินไปด้วยกันเถอะ"

ฟางจื้อเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม: "พี่เย่ ผมมีความเชื่อมั่นในตัวพี่นะ ผมว่าพี่มีโอกาสก้าวขึ้นไปเป็นสมาชิกของคลับกองทุนหมื่นล้านได้อย่างแน่นอน"

ภายในประเทศมีบริษัทกองทุนส่วนบุคคลอยู่มากมาย แต่ระดับที่สามารถขึ้นไปถึงหมื่นล้านได้นั้นมีอยู่เพียงไม่กี่สิบแห่ง การควบคุมเม็ดเงินลงทุนระดับหมื่นล้านเพื่อนำไปเล่นในตลาดหุ้นและตลาดฟิวเจอร์ส ถือเป็นขุมพลังที่ไม่อาจมองข้ามได้เลย

"ประเทศเรามีกองทุนส่วนบุคคลระดับแสนล้านบ้างไหม?"

จ้าวเซี่ยงหมิง: "มีสิ แต่ก็มีแค่สามสี่แห่งเท่านั้นแหละ แถมยังเป็นแบบเฉียดๆ จะแตะระดับแสนล้านด้วยซ้ำ"

"ถ้าอย่างนั้นพวกเรามากำหนดเป้าหมายกองทุนส่วนบุคคลระดับแสนล้านไว้ก่อนแล้วกัน ระดับหมื่นล้านผมว่ามันท้าทายน้อยไปหน่อย"