บทที่ 84 บริษัทก่อตั้งอย่างเป็นทางการ

โจวจี้ไฉค่อนข้างเห็นด้วยกับคำพูดของเขา

"เรื่องนี้เดี๋ยวพวกเราค่อยจับตาดูนโยบายทางฝั่งนั้นต่อไป ถ้ามีโอกาสก็ค่อยเข้าไปลุย เสี่ยวเฉิน บริษัทของเธอเปิดเมื่อไหร่ล่ะ?"

เย่เฉิน "เพิ่งเปิดอาทิตย์นี้ครับ คำขอจดทะเบียนบริษัทยังไม่ผ่าน คาดว่าน่าจะอาทิตย์หน้า ถึงตอนนั้นยังต้องยื่นขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลอะไรพวกนี้อีก ค่อนข้างยุ่งยากเลยล่ะครับ น่าจะใช้เวลาสักพักกว่าจะจัดการเสร็จ"

โจวจี้ไฉ "อายุแค่นี้ก็ริเริ่มก่อตั้งบริษัทแล้ว ถือว่าเก่งมากในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ตั้งใจพยายามเข้าล่ะ ด้วยชื่อเสียงของเธอในวงการ การระดมทุนคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ที่สำคัญคือกองทุนส่วนบุคคลกองแรกจะต้องทำผลงานออกมาให้ดี ถึงจะเปิดตลาดและทำให้นักลงทุนเชื่อมั่นในตัวเธอได้"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "คุณลุงโจวพูดถูกครับ กองทุนส่วนบุคคลกองแรกผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด จะมุ่งมั่นทำกำไรให้กับนักลงทุนทุกคนให้ได้ครับ"

ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน โจวหว่านหนิงกับแม่โจวก็เปิดประตูบ้านเข้ามา

พวกเธอออกไปตลาดข้างนอก ซื้อผัก เนื้อสัตว์ แล้วก็ปลามาหนึ่งตัว

"คุณป้า พี่หนิง"

ใบหน้าของแม่โจวประดับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรและใจดี "เสี่ยวเฉินไม่ต้องเกรงใจนะ เธอคุยกับเหล่าโจวต่อไปเถอะ เดี๋ยวป้ากับเสี่ยวหนิงจะไปทำกับข้าวเอง"

โจวจี้ไฉ "เสี่ยวเฉินไปเถอะ พวกเราไปคุยกันในห้องหนังสือดีกว่า"

ทั้งสองคนเดินเข้ามาในห้องหนังสือ เย่เฉินหยิบบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อส่งให้อีกฝ่าย ส่วนตัวเองก็จุดสูบมวนหนึ่ง

ปกติเขาไม่ค่อยสูบบุหรี่เท่าไหร่ จะมีสูบบ้างเป็นบางครั้ง

"เสี่ยวเฉิน เธอพอจะดูของเก่าเป็นไหม? ลองดูเครื่องลายครามชิ้นนี้สิว่าเป็นยังไง"

โจวจี้ไฉหยิบเครื่องลายครามอันวิจิตรตระการตาชิ้นหนึ่งลงมาจากชั้นวางของโบราณ

เย่เฉิน "คุณลุงโจว เรื่องพวกนี้ผมไม่ค่อยสันทัดหรอกครับ แต่ดูสวยงามมากเลย นี่มันของสมัยราชวงศ์ไหนครับ?"

"เป็นเครื่องลายครามจากเตาเผาหลวงสมัยราชวงศ์ชิงน่ะ ลุงประมูลมาในราคากว่าหนึ่งล้านหยวน ลุงไม่ค่อยมีงานอดิเรกอะไรหรอก ก็แค่ชอบเล่นหุ้นกับสะสมของเก่าพวกนี้แหละ"

เขาแนะนำของสะสมของตัวเองให้เย่เฉินฟังภายในห้องหนังสือ

เย่เฉินรู้ดีอยู่แก่ใจ การที่โจวจี้ไฉทำแบบนี้ แสดงว่าอีกฝ่ายมองเขาเป็นคนสนิทชิดเชื้อแล้ว

เขารู้ว่าโจวจี้ไฉมีความตั้งใจที่จะจับคู่เขากับโจวหว่านหนิง

ซึ่งอันที่จริงเขาก็รู้สึกชอบโจวหว่านหนิงอยู่ไม่น้อย

เป็นคนมีเหตุผล เข้าอกเข้าใจผู้อื่น อ่อนโยนและสง่างาม ถือเป็นภาพลักษณ์ของภรรยาที่แสนดีและแม่ที่ประเสริฐอย่างแท้จริง

ถ้าได้มาเป็นภรรยาคงจะสมบูรณ์แบบมาก

แต่พอนึกถึงหลี่ชิงหย่า หวังอวี่ซิน และคนอื่นๆ ในใจเขาก็เกิดความรู้สึกผิดและแอบกังวลอยู่บ้าง

ตอนนี้รอบตัวเขามีสาวสวยเยอะเกินไปแล้ว

ถ้าวันดีคืนดีเกิดรถไฟชนกันขึ้นมา เขาไม่กล้าจินตนาการเลยว่าผลที่ตามมาจะร้ายแรงขนาดไหน

คงได้ตายคาที่ในสังคม เผลอๆ อาจจะถึงขั้นเสียชื่อเสียงและอนาคตพังทลาย

นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ค่อยกล้าพัฒนาความสัมพันธ์กับพวกจ้าวจิ้งเร็วเกินไปนัก

คำโบราณกล่าวไว้ว่า ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิดไม่มิด แต่ในโลกนี้มันก็มีกระดาษกันไฟอยู่เหมือนกัน

เขาอยากจะลองเสี่ยงดู โดยอาศัยมันสมองอันชาญฉลาดและประสบการณ์การใช้ชีวิตมาถึงสองชาติ

ถ้าแพ้ อย่างมากก็แค่โดนคนทั้งอินเทอร์เน็ตรุมประณาม ยังไงซะหน้าผมก็หนาอยู่แล้ว

ถ้าไม่ลองดูสักตั้ง ก็คงเสียชาติเกิดที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

...

เย่เฉินไม่ได้ล้อเล่นกับความรู้สึกของพวกเธอ เขารักพวกเธอทุกคน และอยากจะรับผิดชอบทั้งหมด

ต่อให้เขาจะเป็นผู้ชายเฮงซวย เขาก็จะเป็นผู้ชายเฮงซวยที่รู้จักรับผิดชอบ

ถ้าไม่รู้จักรับผิดชอบ เขาก็คงไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจแบบนี้หรอก

พอเบื่อก็เขี่ยทิ้ง แล้วค่อยเปลี่ยนไปหาสาวสวยคนใหม่มาเล่นสนุกต่อ

เฮ้อ ผมนี่มันจิตใจดีเกินไปจริงๆ

ตอนเที่ยงเขาทานอาหารกลางวันที่บ้านของโจวหว่านหนิง นั่งเล่นอยู่พักหนึ่งถึงได้ขอตัวกลับ

เมื่อเดินออกมาจากประตูตึก เขาก็โทรหาลู่จื่อเซวียน

"พี่เซวียน อยู่ที่บริษัทไหมครับ?"

"อยู่จ้ะ"

"โอเคครับ เดี๋ยวผมแวะเข้าไปดูหน่อย"

ระหว่างทาง เขาก็หวนคิดถึงเรื่องของหลี่ชิงหย่า โจวหว่านหนิง หวังอวี่ซิน จ้าวจิ้ง และคนอื่นๆ

หากอยากจะสานสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งกับพวกเธอ ก็จำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้าอีกขั้น

ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือแบบนี้ ปล่อยไว้นานเข้าพวกเธอก็คงจะรู้สึกถึงความผิดปกติ

โดยเฉพาะโจวหว่านหนิง จ้าวจิ้ง และคนอื่นๆ พวกเธอไม่ใช่สาวน้อยไร้เดียงสา คงไม่ถูกหลอกเอาง่ายๆ

...

อาคารเจียงไห่ไฟแนนเชียลทาวเวอร์

เย่เฉินมาถึงบริษัท ก็เห็นลู่จื่อเซวียนกับหวังลี่หยุนกำลังนั่งคุยกันอยู่

"เสี่ยวเฉินมาแล้วเหรอ" ลู่จื่อเซวียนเห็นเขาก่อน

เย่เฉินมีรอยยิ้มบนใบหน้า "พี่เซวียน เสี่ยวหยุน ทำไมวันนี้ไม่พักผ่อนล่ะครับ?"

ลู่จื่อเซวียน "บริษัทยังขาดอุปกรณ์อีกนิดหน่อยน่ะ เมื่อเช้าเพิ่งมาส่งแล้วก็ติดตั้งเสร็จ ตอนบ่ายพวกพี่ลองใช้งานดูแล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะ"

ตอนนี้บริษัทจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว รอแค่ใบอนุญาตประกอบกิจการออก จากนั้นก็เริ่มรับสมัครพนักงาน ยื่นขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคล ยื่นขอจดทะเบียนกองทุนส่วนบุคคล และอื่นๆ

บริษัทยังต้องสร้างเว็บไซต์หลัก บัญชีออฟฟิเชียล และแอปพลิเคชันของบริษัทด้วย

เรื่องพวกนี้สามารถดำเนินการควบคู่ไปกับการยื่นขอใบอนุญาตได้เลย

เว็บไซต์หลัก บัญชีออฟฟิเชียล และแอปพลิเคชันของบริษัทถือเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง เพราะเป็นช่องทางหลักให้ลูกค้าเข้ามาซื้อผลิตภัณฑ์กองทุนของบริษัท

หากกองทุนส่วนบุคคลระดมทุนได้น้อย ก็สามารถร่วมมือกับบริษัทหลักทรัพย์ได้เช่นกัน

การระดมทุนผ่านช่องทางของบริษัทหลักทรัพย์ จะต้องเสียค่าธรรมเนียมในอัตราที่สูงมาก

เย่เฉินนั่งลงและพูดคุยกับทั้งสองคนเกี่ยวกับแผนการในอนาคตของบริษัท

ลู่จื่อเซวียนเพิ่งเคยสัมผัสกับวงการการเงินเป็นครั้งแรก เธอจึงไม่ค่อยเข้าใจมากนัก แต่ช่วงหลายวันมานี้เธอก็พยายามเร่งศึกษาหาความรู้อย่างหนัก

แผนงานที่หวังลี่หยุนทำนั้นละเอียดมาก เธออธิบายอย่างชัดเจนว่าต่อไปบริษัทควรจะรับสมัครบุคลากรตำแหน่งใดบ้าง และต้องเตรียมการในด้านใดบ้าง

ผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ มีหน้าที่ดูแลความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทกับลูกค้า และค้นหาลูกค้ารายใหญ่

หน้าที่ความรับผิดชอบนี้เหมือนกับงานที่หวังลี่หยุนเคยทำมาก่อน

ทว่าชื่อเสียงของเย่เฉินในวงการก็โด่งดังมาก เรื่องการระดมทุนจึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

ไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ไปค้นหาลูกค้ารายใหญ่ แค่ต้องดูแลความสัมพันธ์ระหว่างลูกค้ากับบริษัทให้ดีก็พอ ซึ่งงานนี้ดูเหมือนจะเป็นหน้าที่ของฝ่ายบริการลูกค้ามากกว่า

นอกจากนี้ยังมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคระบบหลังบ้าน ฝ่ายจัดตั้งเซิร์ฟเวอร์ของบริษัท ฝ่ายการเงิน ฝ่ายบุคคล ฝ่ายการลงทุน และอื่นๆ อีกมากมาย

...

เมื่อครู่นี้ลู่จื่อเซวียนกับหวังลี่หยุนก็กำลังคุยกันเรื่องพวกนี้อยู่พอดี

เธอรู้ตัวดีว่าในด้านนี้เธอมีความรู้ไม่สู้หวังลี่หยุน จึงรับฟังคำแนะนำของอีกฝ่ายให้มากเข้าไว้

"เสี่ยวหยุนพูดได้ดีมาก ตั้งใจทำงานล่ะ ต่อไปจะเลื่อนขั้นให้เป็นรองประธานบริษัทนะ"

ลู่จื่อเซวียนหัวเราะ "เสี่ยวเฉิน เธอเรียนรู้ทักษะที่จำเป็นของประธานบริษัทได้แล้วสินะ นั่นก็คือการวาดวิมานในอากาศไงล่ะ"

เย่เฉินกับหวังลี่หยุนระเบิดเสียงหัวเราะฮ่าๆ ออกมาพร้อมกัน

ตอนนี้พวกเขาทุกคนต่างเต็มไปด้วยความคาดหวังและวาดฝันถึงอนาคตของบริษัท

โดยเฉพาะหวังลี่หยุน เธออยากมีความก้าวหน้าที่ดี และเธอก็รู้สึกว่าบริษัทลงทุนเฉินซิงแคปปิตอลแห่งนี้มีทั้งศักยภาพและความหวัง

...

วันที่ 8 พฤศจิกายน เช้าวันจันทร์

คำขอจดทะเบียนบริษัทเฉินซิงแคปปิตอลได้รับการอนุมัติ ตราประทับบริษัท ใบอนุญาตประกอบกิจการ และอื่นๆ ออกมาเรียบร้อยแล้ว

เย่เฉินโอนเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนจากบริษัทหลักทรัพย์ว่านเฟิงเข้าบัตรธนาคาร จากนั้นก็โอนเงินหนึ่งร้อยหกสิบล้านหยวนเข้าบัญชีบริษัท

เจิ้งม่านชิว ถังอี้ จ้าวเซี่ยงหมิง และฟางจื้อเฟิงก็ทยอยโอนเงินเข้าบัญชีบริษัทคนละสิบล้านหยวน ทำให้ช่วงเริ่มต้นบริษัทมีเงินทุนจำนวนสองร้อยล้านหยวน

ปัจจุบันมีการใช้จ่ายไปไม่ถึงหนึ่งล้านหยวน สำหรับการจัดซื้อและตกแต่งในช่วงแรก

ภายในบริษัทเริ่มวุ่นวายขึ้นมา

ลู่จื่อเซวียนทั้งไปยื่นขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคล ทั้งประกาศรับสมัครงานทางอินเทอร์เน็ต ในขณะเดียวกันก็สั่งให้บริษัทของตัวเองเร่งสร้างเว็บไซต์และพัฒนาแอปพลิเคชันขึ้นมา

บริษัท ย่าซิง เทคโนโลยี เซอร์วิส ดำเนินธุรกิจในด้านนี้อยู่แล้ว

งานประเภทสร้างเว็บไซต์หรือพัฒนาแอปพลิเคชัน ถือเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก

"เสี่ยวเฉิน ใบอนุญาตประกอบธุรกิจกองทุนส่วนบุคคลพี่จัดการยื่นขอไปแล้วนะ ข้อตกลงเรื่องหุ้นก็ร่างเสร็จแล้ว รอให้พวกเขาเซ็นชื่อก็จะมีผลบังคับใช้ได้เลย" ลู่จื่อเซวียนรายงานให้เย่เฉินฟังหลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ

เย่เฉิน "โอเคครับพี่เซวียน เดี๋ยวผมเข้าไปเอาสัญญาที่บริษัทนะครับ"

จากนั้นเขาก็ส่งข้อความลงในกลุ่มแชต "สัญญาผู้ถือหุ้นจัดการเสร็จแล้วนะ ตอนเที่ยงพวกนายว่างกันไหม? เราไปเจอกันที่ร้านอาหารจีนในโรงแรมจื้อหย่าที่ไปคราวก่อนกันเถอะ"