บทที่ 148 แม่ของหลินอวี่เหมิง

เย่เฉินและหลินอวี่เหมิงลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในบริเวณบ้าน

"แม่คะ"

หลินอวี่เหมิงส่งเสียงร้องเรียกตั้งแต่เดินพ้นประตูรั้วเข้ามา

เย่เฉินกวาดสายตามองรอบๆ ตัวบ้าน พื้นที่ในลานบ้านค่อนข้างเล็กเมื่อเทียบกับลานบ้านหลังใหญ่ที่บ้านเกิดของเขา

กลางลานมีต้นท้ออยู่หนึ่งต้น แต่ตอนนี้เหลือเพียงกิ่งก้านโกร๋นๆ ใบไม้ร่วงหล่นไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว