บทที่ 147 แม่เธอป่วยจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย

ตอนที่เย่เฉินตักข้าวเสร็จและกำลังมองหาที่นั่ง เขาก็เห็นหลินอวี่เหมิงกำลังนั่งกินข้าวอยู่พอดี

เขาเดินไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของหลินอวี่เหมิง "เพื่อนนักศึกษา ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้"

ใบหน้าของหลินอวี่เหมิงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณก็เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียวทงเหมือนกันเหรอคะ?"

เย่เฉินยิ้มบางๆ "ใช่สิ ไม่เหมือนตรงไหนเหรอ?"

"แล้วทำไมคนอื่นถึงเรียกคุณว่าประธานเย่ล่ะคะ?"