บทที่ 51 สองน้องสาวพบปะกัน

หลี่ชิงหย่าคุยกับเขาสักพัก ก็บอกให้เขารีบเข้านอน เพราะพรุ่งนี้ยังต้องไปเที่ยวต่อ

เช้าวันต่อมา เวลาหกโมงครึ่ง เย่เฉินตื่นนอนตามความเคยชิน หลังจากแต่งตัวเสร็จก็เข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นก็โทรศัพท์สั่งอาหารเช้าให้มาส่งที่ห้อง ห้องสวีทสุดหรูของโรงแรมห้าดาวส่วนใหญ่มักมีบริการแบบนี้อยู่แล้ว เงินหมื่นกว่าหยวนไม่ได้จ่ายไปเปล่าๆ หรอกนะ หลังจากสั่งอาหารเช้าเสร็จ เย่เฉินก็เคาะประตูห้องนอน ไม่กี่วินาทีต่อมา จ้าวจิ้งก็งัวเงียเปิดประตูออกมา เย่เฉินเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับชะงัก เพราะจ้าวจิ้งสวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมตัวโคร่ง พอมองจากมุมสูงก็เห็นสัดส่วนโค้งเว้าและร่องอกที่ชวนมองได้อย่างชัดเจน "ตื่นได้แล้ว พี่เพิ่งสั่งอาหารเช้าไป เดี๋ยวเขาคงเอามาส่ง" จ้าวจิ้งทำปากยื่น แกล้งทำเป็นงอนอย่างน่ารักน่าเอ็นดู "เกลียดจริง คนกำลังนอนสบายเลย ขอหนูนอนต่ออีกหน่อยเถอะน่า" พูดจบเธอก็ทิ้งตัวลงไปนอนคว่ำบนเตียงต่อ เรียวขาขาวเนียนยาวสลวยช่างยั่วยวนใจนัก ยิ่งชุดนอนที่สั้นเต่อด้วยแล้ว เย่เฉินต้องรีบเบือนหน้าหนีทันที เขาเดินไปยืนที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองวิวทิวทัศน์ด้านนอก ที่สามารถมองเห็นพื้นที่กว่าครึ่งของเขตเจียงผู่ได้อย่างชัดเจน สามนาทีต่อมา เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น เย่เฉินเปิดประตู พนักงานหญิงเข็นรถอาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้อย่างหรูหราอลังการเข้ามา เมื่อพนักงานออกไป เย่เฉินก็เดินไปที่ห้องนอนอีกครั้ง "จ้าวจิ้ง รีบลุกมากินข้าวเช้าเร็วเข้า" จ้าวจิ้งลุกขึ้นนั่ง ทำปากยื่นใส่เขา ท่าทางดูน่ารักน่าหยิก "พี่ไปเอาชุดนอนนี้มาจากไหนเนี่ย?”

“ในตู้เสื้อผ้ามีไง แถมยังเป็นแบรนด์หรูซะด้วยนะ" พูดจบเธอก็ลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน ขณะที่ทั้งสองนั่งทานอาหารเช้ากัน เย่เฉินแค่เงยหน้าขึ้นก็เห็นเรือนร่างของเธอที่โผล่พ้นชุดนอนมาแบบวับๆ แวมๆ ได้ชัดเจน จ้าวจิ้งมีรูปร่างที่พัฒนาไปไกลมาก ถึงแม้จะเพิ่งอยู่ปีหนึ่ง แต่ก็ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แม้แต่หวังอวี่ซินที่อยู่ปีสี่แล้ว หุ่นยังไม่ดีเท่าเธอเลย นี่อาจจะเป็นเพราะกรรมพันธุ์ที่ดีตั้งแต่เกิดก็เป็นได้ เย่เฉินกินข้าวไปพลางชื่นชมไปพลาง ช่างเป็นอาหารตาที่เจริญอาหารเสียนี่กระไร จู่ๆ จ้าวจิ้งก็เงยหน้าขึ้นมามองเขา "พี่มองอะไรอยู่เหรอ?" เย่เฉินกระแอมเบาๆ "พี่กำลังดูว่าเมื่อคืนเธอนอนหลับสบายดีไหม" ความจริงเมื่อคืนจ้าวจิ้งแอบผิดหวังเล็กน้อย เพราะเย่เฉินไม่ได้ทำอะไรเธอเลย เธอถึงขั้นสงสัยว่าเขาอาจจะไม่ได้สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พอเห็นเย่เฉินแอบมองรูปร่างเธอตอนกินข้าว ก็แปลว่าเขายังมีความต้องการในตัวเธออยู่ บางทีเมื่อคืนเขาอาจจะกลัวทำเธอเจ็บ ถึงได้ไม่กล้าทำอะไรแบบนั้น "หนูนอนหลับสบายมากเลย เตียงนุ่มสุดๆ หนูแอบดูยี่ห้อฟูกนอนมาด้วยนะ ราคาตั้งหลายหมื่นแหนะ" เย่เฉิน "เธอหลับสบายล่ะสิ ส่วนพี่ต้องนอนบนพรมทั้งคืน พื้นมันแข็งจะตาย ไม่เห็นจะสบายตรงไหนเลย" จ้าวจิ้งแค่นเสียง "ใครใช้ให้พี่ไม่มานอนบนเตียงล่ะ เตียงออกจะใหญ่ นอนสองคนได้สบายๆ”

“ถ้าอยากให้พี่ไปนอนด้วยทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ เมื่อคืนเห็นเงียบกริบเลย" ... หลังจากทานอาหารเช้าและเก็บของเสร็จ ทั้งสองคนก็เช็กเอาต์แล้วนั่งแท็กซี่กลับมหาวิทยาลัย เมื่อส่งจ้าวจิ้งกลับถึงหอพัก เย่เฉินก็ส่งข้อความหาหวังอวี่ซิน "อวี่ซิน อยู่ไหนครับ? กินข้าวเช้าหรือยัง?”

“กินแล้วค่ะ เพิ่งกลับถึงหอพัก”

“เดี๋ยวผมไปรอที่หน้ามหาวิทยาลัยนะ" พูดจบเขาก็เดินมุ่งหน้าไปที่ประตูมหาวิทยาลัย ไม่กี่นาทีต่อมา หวังอวี่ซินก็เดินมาถึง เย่เฉินเรียกแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังหาดว่ายน้ำหมายเลขหนึ่งในเขตจินก่าง หาดว่ายน้ำหมายเลขหนึ่งเป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียงมาก และเป็นตัวเลือกอันดับต้นๆ ของนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่

อีกด้านหนึ่ง จ้าวจิ้งกลับมาถึงหอพัก สวีฮุ่ยยิ้มกรุ้มกริ่มพลางถามว่า "เมื่อคืนไม่กลับหอ นี่ไปนอนโรงแรมกับรุ่นพี่เย่เฉินมาใช่ไหมล่ะ?" จ้าวจิ้ง "เมื่อคืนมัวแต่ดูการแสดงแสงสีเพลินไปหน่อยน่ะสิ กว่าจะกลับมาถึงมหาวิทยาลัยก็สี่ทุ่มครึ่งแล้ว ประตูปิด เราก็เลยต้องไปหาโรงแรมพัก แต่ไปหลายที่ก็เต็มหมด สุดท้ายก็เลยไปโรงแรมห้าดาว เหลือแต่ห้องสวีทหรูห้องเดียว" สวีฮุ่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ "แล้วเป็นไงบ้าง? รุ่นพี่เก่งหรือเปล่า?" จ้าวจิ้งค้อนขวับ "คิดบ้าอะไรเนี่ย เราไม่ได้มีอะไรกันเลย ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริงๆ เธอคิดว่าฉันจะยังมีสภาพเป็นแบบนี้เหรอ" สวีฮุ่ยไม่อยากจะเชื่อ "เป็นไปไม่ได้หรอกน่า เธอทั้งสวยทั้งหุ่นดีขนาดนี้ อยู่ในห้องสองต่อสองเขาจะทนไหวได้ไง? เขาเป็นพระอิฐพระปูนหรือไง?" จ้าวจิ้ง "ฉันนอนในห้องนอน ส่วนเขานอนที่ห้องนั่งเล่น" สวีฮุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง "เขาไม่ได้สนใจเธอเลยเหรอ? จ้าวจิ้ง ฉันว่าเธอตัดใจซะเถอะ" จ้าวจิ้งแค่นเสียง "ใครบอกว่าไม่สนใจล่ะ ตอนกินข้าวเช้าฉันใส่ชุดนอนสายเดี่ยว เขายังแอบมองหุ่นฉันอยู่เลย" สวีฮุ่ยวิเคราะห์ให้ฟัง "งั้นเขาคงพยายามอดทนอยู่น่ะสิ แบบนี้ก็แปลว่าลึกๆ แล้วเขายังชอบผู้หญิงคนนั้นมากกว่าอยู่ดี" จ้าวจิ้งพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ตอนนี้เขาเริ่มจะชอบฉันบ้างแล้วล่ะ ให้เวลาอีกหน่อย ฉันจะทำให้เขาหลงรักฉันหัวปักหัวปำเลยคอยดู”

“ฉันล่ะกลัวว่าเธอจะถลำลึกไปกว่านี้น่ะสิ" ...

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา เย่เฉินและหวังอวี่ซินก็มาถึงหาดว่ายน้ำหมายเลขหนึ่ง อากาศริมทะเลเย็นสบาย ลมทะเลพัดโชยมาปะทะใบหน้า รู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ แม้ตอนนี้จะเลยช่วงฤดูร้อนไปแล้ว แต่คนที่มาเที่ยวที่นี่ก็ยังเยอะอยู่ เพียงแต่ไม่ค่อยมีใครลงไปเล่นน้ำ เพราะน้ำทะเลค่อนข้างเย็น เย่เฉินและหวังอวี่ซินเดินเล่นรับลมทะเลไปตามชายหาด หวังอวี่ซินทอดสายตามองดูท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ลึกๆ แล้วเธอมีความสุขมาก เพียงแต่ไม่ค่อยแสดงออกเท่านั้น เดินมาได้สักพัก เย่เฉินก็นั่งลงบนผืนทราย "อวี่ซิน นั่งพักก่อนสิ" หวังอวี่ซินนั่งลงข้างๆ เขา ทั้งสองหันหน้าออกสู่ทะเล ปล่อยความคิดล่องลอยไปไกล ทั้งเช้าพวกเขาใช้เวลาอยู่ที่ชายหาด รับลมทะเลและพูดคุยกัน ตอนเที่ยงเย่เฉินพาเธอไปทานอาหารทะเลที่ร้านอาหารหรู หนึ่งก็เพื่อพาหวังอวี่ซินมากินของอร่อยๆ สองก็เพื่อเปิดหูเปิดตาตัวเองด้วย เพราะเมื่อก่อนเขาก็ไม่เคยเข้าร้านอาหารทะเลหรูๆ แบบนี้เหมือนกัน ช่วงบ่ายเย่เฉินกับหวังอวี่ซินก็ลองเช่าเรือยอร์ชหรูออกไปล่องทะเล เรือยอร์ชสุดหรูมีสามชั้น มีทั้งห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ฯลฯ ราวกับเป็นห้องสวีทหรูเคลื่อนที่ โดยเฉพาะตอนไปนั่งอยู่บนดาดฟ้าชั้นบนสุด รู้สึกดีมาก วิวเปิดกว้าง เห็นท้องทะเลสีครามสุดลูกหูลูกตา แรกๆ หวังอวี่ซินก็ดูประหม่าและเกร็งๆ แต่พอเย่เฉินกุมมือเธอไว้ เธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง ...

เวลาสี่โมงเย็น ทั้งสองคนออกจากหาดว่ายน้ำ นั่งแท็กซี่กลับมหาวิทยาลัย ชายหาดอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยพอสมควร ต่อให้รถไม่ติดก็ต้องใช้เวลาเดินทางกว่าชั่วโมง ห้าโมงครึ่งกว่าๆ พวกเขาก็มาถึงมหาวิทยาลัย เย่เฉินเดินไปพลางถามไปพลาง "อวี่ซิน ไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ?" หวังอวี่ซินตอบรับเบาๆ "ค่ะ”

“วันนี้สนุกไหมครับ?”

“สนุกค่ะ ขอบคุณพี่ชายนะคะ" คำว่าพี่ชายทำเอาใจเย่เฉินแทบละลาย เสียงของเธอนุ่มนวลน่าฟังมาก ซึ่งต่างจากเสียงออดอ้อนของจ้าวจิ้งคนละแบบเลยทีเดียว ทั้งสองไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ จึงสั่งอาหารเย็นมาทานนิดหน่อย ระหว่างที่พวกเขากำลังทานข้าว จ้าวจิ้งและสวีฮุ่ยก็เข้ามาในโรงอาหาร เย่เฉินเห็นสองคนนั้นเข้าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ หลังจากนั้นสวีฮุ่ยก็หันมาเห็นพวกเขาเข้าพอดี "จ้าวจิ้ง ดูสิ เย่เฉินกินข้าวอยู่กับใครน่ะ?" จ้าวจิ้งหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเย่เฉิน พอซื้อข้าวเสร็จ เธอกับสวีฮุ่ยก็เดินมาที่โต๊ะของเย่เฉิน "พี่คะ สาวสวยคนนี้คือใครเหรอคะ?" จ้าวจิ้งถามพร้อมรอยยิ้มแฝงความสงสัย เย่เฉินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "จ้าวจิ้ง พี่ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่หวังอวี่ซิน เพื่อนร่วมห้องพี่ แล้วก็เป็นน้องสาวพี่ด้วย นิสัยค่อนข้างเก็บตัว อวี่ซิน นี่จ้าวจิ้ง รุ่นน้องปีหนึ่ง เป็นน้องสาวพี่เหมือนกัน นิสัยตรงไปตรงมา ร่าเริง เข้ากับคนง่าย นิสัยดีมากเลยล่ะ" หวังอวี่ซินมองจ้าวจิ้ง แล้วกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "สวัสดีจ้ะ" จ้าวจิ้งแอบสังเกตหวังอวี่ซินเงียบๆ เธอรู้สึกทึ่งกับความงามที่ดูอ่อนหวานน่าทะนุถนอมของอีกฝ่าย เธอยิ้มบางๆ ตอบกลับ "สวัสดีค่ะรุ่นพี่ พี่สวยจังเลยค่ะ" หวังอวี่ซินหน้าแดงเล็กน้อย "เธอก็สวยเหมือนกันจ้ะ" เย่เฉิน "สวยทั้งคู่นั่นแหละ สวยระดับดาวมหาวิทยาลัยของเราเลยนะ รีบกินข้าวกันเถอะ" จ้าวจิ้งกินข้าวไปก็ชวนหวังอวี่ซินคุยไป "รุ่นพี่เป็นคนจังหวัดไหนคะ? ฉันเป็นคนเมืองปิงเฉิง มณฑลเฮยเป่ยค่ะ”

“ฉันมาจากเมืองชวนปา มณฑลสู่หนานจ้ะ" จ้าวจิ้ง "รุ่นพี่มีแฟนหรือยังคะ?”

“ยังไม่มีจ้ะ" เย่เฉินลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่บอกว่าเป็นน้องสาวทั้งคู่ ถ้าเขาเริ่มทำตัวคลุมเครือมาตั้งแต่ต้น ป่านนี้คงรถไฟชนกันเละเทะไปแล้ว แถมอาจจะถูกประจานจนเสื่อมเสียชื่อเสียงไปทั่วมหาวิทยาลัย ด้วยนิสัยอย่างจ้าวจิ้ง ถ้าถูกหลอกใช้ความรู้สึก เธอกล้าทำเรื่องแบบนั้นได้สบายๆ