บทที่ 55 นาฬิกาเรือนละสามล้านหกแสนหยวน

เมื่อเจิ้งม่านชิวและคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดของถังอี้ สีหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

"จะเป็นไปได้ยังไง เวลาแค่สองเดือนเนี่ยนะ จะปั้นพอร์ตหุ้นให้โตขึ้นถึงร้อยห้าสิบเท่า!!"

ถังอี้ยกมือขึ้นขยับแว่นตา สีหน้ายังคงเรียบเฉย "ฉันเองก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อหรอก แต่บริษัทหลักทรัพย์ตงไฉเป็นธุรกิจของครอบครัวเหล่าจ้าว เขาน่าจะรู้ดีว่าจริงหรือเท็จ"

ทุกคนต่างหันไปมองจ้าวเซี่ยงหมิงเป็นตาเดียว

จ้าวเซี่ยงหมิงพยักหน้าช้าๆ "เรื่องจริง เขาเริ่มต้นจากการเข้าซื้อหุ้นปั่นที่ทำกำไรเป็นสิบเท่าอย่างเทคโนโลยีหลงเฟย แล้วก็มีเทียนไห่เจี้ยนโถว กับหุ้นปั่นอีกสองสามตัว ตอนแรกเงินทุนในบัญชีเขามีแค่สามแสนห้าหมื่นหยวน แต่ตอนนี้พุ่งไปเกือบห้าสิบล้านแล้ว ยิ่งถ้าพวกนายรู้ว่าเขาเป็นใคร รับรองว่าต้องช็อกแน่"

รายละเอียดการทำธุรกรรมและข้อมูลการถือครองหุ้นของลูกค้า ไม่มีความลับใดๆ สำหรับบริษัทหลักทรัพย์เลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นผู้จัดการบัญชีลูกค้าหรือผู้จัดการแผนกก็สามารถมองเห็นได้ทั้งหมด

เพราะพวกเขาต้องรายงานคำสั่งซื้อขายของลูกค้าไปยังตลาดหลักทรัพย์ ดังนั้นทุกการเคลื่อนไหวของลูกค้า ผู้จัดการบัญชีลูกค้าจึงทราบดี

บริษัทหลักทรัพย์ก็คือคนกลางที่คอยอำนวยความสะดวกในการทำธุรกรรมระหว่างลูกค้ากับตลาดหลักทรัพย์ โดยหากำไรจากค่าธรรมเนียม

พอได้ยินจ้าวเซี่ยงหมิงยืนยัน ทุกคนก็มีสีหน้าตื่นตระหนก

พวกเขาทุกคนล้วนเล่นหุ้น ย่อมรู้ดีว่าการจะทำกำไรให้ได้ถึงร้อยห้าสิบเท่านั้นยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด

ถังอี้ถามด้วยความอยากรู้ "เขาเป็นใครเหรอ?"

เจิ้งม่านชิวและคนอื่นๆ หันไปคาดคั้นจ้าวเซี่ยงหมิง "เหล่าจ้าว อย่ามัวแต่อมพะนำ รีบๆ บอกมาเถอะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าเทพคนนี้เป็นใคร"

จ้าวเซี่ยงหมิงปรายตามองเจิ้งม่านชิว "ม่านชิว คนนี้เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียวทงแห่งเมืองเจียงไห่ของพวกเธอนะ เขาอยู่คณะวิศวกรรมสารสนเทศและไฟฟ้า เอกคอมพิวเตอร์ เป็นนักศึกษาปีสี่ ชื่อเย่เฉิน อายุยี่สิบสองปี บ้านเกิดอยู่ที่เมืองอันเต๋อ มณฑลหลู่ตง"

"อายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?"

ทุกคนตกใจอีกครั้ง ไม่คาดคิดว่าเทพแห่งการเล่นหุ้นคนนี้จะอายุน้อยถึงเพียงนี้

จ้าวเซี่ยงหมิงเอ่ยต่อ "อัตราความสำเร็จในการเทรดของเขาคือร้อยเปอร์เซ็นต์ น่ากลัวมาก คนคนนี้มีพรสวรรค์เรื่องหุ้นอย่างแท้จริง"

ถังอี้ถามต่อ "แล้วตอนนี้เขาซื้อหุ้นตัวไหนอยู่?"

จ้าวเซี่ยงหมิงตอบ "เจียงอันลิเย่"

มีคนเปิดโทรศัพท์ดู กราฟความเคลื่อนไหวของหุ้นเจียงอันลิเย่

"เจียงอันลิเย่ขึ้นมาตั้งหลายเท่าแล้ว จะยังขึ้นได้อีกเหรอ? ขืนซื้อเข้าไปตอนนี้ไม่ติดดอยแย่เหรอ" มีคนเริ่มสงสัยในตัวเจียงอันลิเย่

เจิ้งม่านชิวเสริม "นี่จะเป็นกับดักหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้เจียงอันลิเย่เกือบจะถูกถอดออกจากตลาดอยู่แล้ว ราคาขึ้นมาขนาดนี้ยังจะไปต่อได้อีกเหรอ? หรือว่ามีสถาบันการลงทุนร่วมมือกับเขาเพื่อหาคนมาเป็นหนูทดลอง"

จ้าวเซี่ยงหมิงพยักหน้าเบาๆ "ก็มีความเป็นไปได้นะ แต่จากที่ฉันวิเคราะห์ดูแล้ว น่าจะเป็นไปได้ยาก"

...

เช้าวันที่ 5 ตุลาคม

สิงเชากลับมาจากบ้านเกิด พร้อมกับของกินอร่อยๆ มาฝากเพื่อนร่วมห้องหลายอย่าง

ทางฝั่งของชุ่ยถิงถิงก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรมากนัก รุ่นน้องปีสองคนนั้นมักจะเอาของกินหรือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้เธอเป็นครั้งคราว

นี่มันเหมือนกับการค่อยๆ รุกฆาตเข้ายึดครองพื้นที่ในใจของชุ่ยถิงถิงทีละนิด

ในสายตาเย่เฉิน หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ความน่าจะเป็นที่ทั้งสองคนจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งย่อมมีสูงมาก

รุ่นน้องปีสองคนนั้นก็ไม่ใช่ย่อย ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นเสือผู้หญิงที่เจนจัด

เย่เฉินไม่มีอะไรทำ เลยเข้าไปอ่านกระทู้ในเว็บบอร์ดเกี่ยวกับหุ้นและฟิวเจอร์ส

จู่ๆ หัวข้อกระทู้หนึ่งก็สะดุดตาเขาเข้าอย่างจัง

"เทพแห่งหุ้น 'ชีวิตดั่งความฝัน' ใช้เวลาแค่สองเดือน ปั้นพอร์ตจากสามแสนห้าหมื่นหยวนเป็นห้าสิบล้าน กำไรเกือบร้อยห้าสิบเท่า"

ชื่อบัญชีในบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉของเย่เฉินก็คือ 'ชีวิตดั่งความฝัน'

พอลองกดเข้าไปดู เนื้อหาก็เป็นเรื่องของเขาจริงๆ

แม้กระทั่งการซื้อขายแต่ละครั้งก็ถูกเอามาแฉจนหมดเปลือก

นี่ไม่ใช่ความลับอะไร พนักงานบริษัทหลักทรัพย์ย่อมมองเห็นข้อมูลเหล่านี้ได้ การที่ข่าวจะรั่วไหลออกไปจึงเป็นเรื่องปกติ

มีคนเข้ามาคอมเมนต์มากมาย แต่ส่วนใหญ่ไม่เชื่อ หาว่าคนตั้งกระทู้ขี้โม้

"จะขี้โม้ไปถึงไหน สองเดือนทำกำไรในตลาดหุ้นได้ร้อยห้าสิบเท่าเนี่ยนะ? ต่อให้เล่นฟิวเจอร์สก็ยังทำไม่ได้เลย"

"นั่นสิ เจ้าของกระทู้ช่วยแต่งเรื่องให้น้อยๆ หน่อยเถอะ คิดว่าจะมีใครเชื่อหรือไง"

"กระทู้นี้ตั้งมาหลอกพวกมือใหม่ชัดๆ เดี๋ยวต่อไปก็คงหลอกขายคอร์สห่วยๆ สิเนี่ย?"

"มุกเดิมๆ ฉันตอนเข้าตลาดใหม่ๆ ก็เคยโดนหลอกแบบนี้แหละ เสียเงินไปตั้งหลายพันเพื่อซื้อคอร์สขยะ"

"น่าจะเป็นเรื่องจริงนะ เมื่อวานฉันก็ได้ยินคนคุยเรื่องนี้ในกลุ่มเหมือนกัน"

"เมื่อวานฉันก็เพิ่งได้ข่าวมา เทพ 'ชีวิตดั่งความฝัน' ของจริงเลยล่ะ"

"พวกนายทำไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะทำไม่ได้หรอกนะ จะบอกให้ว่าไม่ใช่เรื่องโกหกแน่นอน"

...

พอเย่เฉินอ่านคอมเมนต์จบ เขาก็ยกมุมปากขึ้นแล้วพิมพ์ตอบไปว่า

"พี่ชาย เอาเรื่องของผมมาแฉแบบนี้ไม่ค่อยดีมั้งครับ?"

พิมพ์เสร็จเขาก็เลื่อนไปอ่านกระทู้อื่นต่อ

ความจริงแล้วในเว็บบอร์ดมีเทพซ่อนตัวอยู่ไม่น้อย ข่าวบางข่าวที่ยังไม่ทันออกสื่อก็มีคนเอามาแฉก่อนแล้ว

เขากำลังรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับถ่านหินให้ความร้อน

ถึงแม้จะมีความทรงจำจากชาติก่อน แต่เพื่อความมั่นใจ เขาต้องศึกษาข้อมูลอย่างละเอียด

เช้าวันที่ 6 ตุลาคม

เย่เฉินได้รับโทรศัพท์จากลู่จื่อเซวียน

"พี่เซวียน"

เสียงของลู่จื่อเซวียนดังมาจากปลายสาย "เสี่ยวเฉิน ช่วงนี้ได้ออกไปเที่ยวไหนบ้างหรือเปล่า?"

เย่เฉินตอบ "สองวันก่อนก็ออกไปเดินเล่นมาครับ แต่คนเยอะไปหน่อย สองวันนี้เลยหมกตัวอ่านหนังสืออยู่แต่ในหอ"

"พี่กำลังขับรถกลับเมืองเจียงไห่นะ เสี่ยวเฉิน คืนนี้มากินข้าวเย็นที่บ้านพี่สิ"

เย่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง "ได้ครับพี่เซวียน ขับรถระวังด้วยนะครับ"

"จ้ะ เจอกันตอนเย็นนะเสี่ยวเฉิน"

หลังวางสาย เย่เฉินก็กลับไปอ่านหนังสือต่อ

แต่หนังสือที่เขาอ่านตอนนี้ไม่ใช่เนื้อหาสำหรับสอบปริญญาโทแล้ว ทว่ากลับเป็นเรื่องราวความรู้ระดับสูง

ในเมื่อชาตินี้เขามีสมองที่ฉลาดล้ำเลิศ เขาก็ต้องใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด

บางทีอาจจะไม่ต้องรอให้บริษัทเทคโนโลยีจงกวงก่อตั้งขึ้น เขาก็สามารถพัฒนาระบบปัญญาประดิษฐ์ที่แท้จริงได้ล่วงหน้าเสียเอง

...

เวลาประมาณห้าโมงเย็น

เย่เฉินออกจากมหาวิทยาลัยแล้วเรียกแท็กซี่ไปยังหมู่บ้านฉุ่ยจิ่งหมิงจู

หลังจากลงจากรถ เขาแวะซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ เพื่อซื้อผัก เนื้อสัตว์ และอาหารทะเล

เขาขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 8 แล้วกดกริ่งหน้าห้อง 801

ลู่จื่อเซวียนเปิดประตูออกมา เธอสวมชุดนอนผ้าไหมตัวสั้นโคร่ง ผมยังเปียกหมาดๆ รูปร่างที่เย้ายวนและเซ็กซี่ของเธอสะกดสายตายิ่งนัก อีกทั้งรัศมีของสาวทรงเสน่ห์ที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเป็นผู้ใหญ่ ก็ดึงดูดใจจนยากจะละสายตา

"เสี่ยวเฉิน มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ ไม่ต้องเปลี่ยนรองเท้าหรอก ยุ่งยากเปล่าๆ"

เย่เฉินเดินเข้าไปในบ้าน "พี่เซวียน กลับมาถึงกี่โมงครับ?"

ลู่จื่อเซวียน "บ่ายโมงกว่าน่ะ ข้าวปลาไม่ได้กินก็หลับเป็นตายเลย เพิ่งตื่นก็เลยไปอาบน้ำมา"

"พี่เซวียนไปพักเถอะ คราวที่แล้วพี่ทำให้กินแล้ว วันนี้เดี๋ยวผมจะโชว์ฝีมือบ้าง"

"เอาสิ หวังว่าจะไม่ใช่เมนูเปิบพิสดารนะ"

เย่เฉินหิ้วของเดินเข้าครัว ส่วนลู่จื่อเซวียนก็ไปเป่าผม

ครึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป

เย่เฉินก็ทำอาหารเสร็จห้าหกอย่าง

ลู่จื่อเซวียนสูดกลิ่นหอม "ไม่เลวนี่ หอมน่าดูเลย ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าเสี่ยวเฉินจะทำกับข้าวเก่งขนาดนี้"

เย่เฉิน "ผมทำกับข้าวเป็นตั้งแต่เด็กแล้วครับ ยิ่งเดี๋ยวนี้มีอินเทอร์เน็ต แค่ดูวิธีทำในเน็ตแป๊บเดียวก็ทำตามได้แล้ว มาครับพี่เซวียน ลองชิมดูสิครับว่ารสชาติเป็นยังไง"

"รอก่อนนะเสี่ยวเฉิน พี่มีของจะให้"

พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในห้องนอน หยิบถุงใบเล็กๆ ที่ดูหรูหราออกมาวางบนโต๊ะอาหาร

"เสี่ยวเฉิน ลองดูสิว่าชอบไหม"

เย่เฉินทำหน้างง "พี่เซวียน นี่อะไรเหรอครับ?"

"เปิดดูเดี๋ยวก็รู้"

เย่เฉินเปิดกล่องออก ภายในเป็นนาฬิกาสีขาวล้วน ดีไซน์ทันสมัยและหรูหรา แถมยังแฝงความเรียบหรูดูดี ซึ่งตรงกับรสนิยมของเขาพอดี

ลู่จื่อเซวียนส่งยิ้มหวาน "นี่เป็นนาฬิกาของริชาร์ด มิลล์จ้ะ ดีไซน์ค่อนข้างทันสมัยและนำเทรนด์ พี่ว่ามันเหมาะกับวัยรุ่นดีนะ ส่วนพวกปาเต็ก ฟิลิปป์ หรือโรเล็กซ์ มันดูเป็นทางการไปหน่อย เหมาะกับคนมีอายุมากกว่า"

เย่เฉินรู้จักแบรนด์ริชาร์ด มิลล์ดี มันเป็นนาฬิกาแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ที่มีราคาแพงลิบลิ่ว

"พี่เซวียน นาฬิกาเรือนนี้ราคาเท่าไหร่ครับ?"

"ไม่แพงเท่าไหร่หรอก สามล้านหกแสนน่ะ พี่ฝากเพื่อนที่รู้จักซื้อของใหม่แกะกล่องมาจากฮ่องกงเลยนะ"

แม้เย่เฉินจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่พอได้ยินราคาก็อดตกใจไม่ได้

นาฬิกาบ้าอะไรจะแพงขนาดนี้

ราคานี้มันเกินมูลค่าที่แท้จริงของนาฬิกาไปไกลลิบแล้ว

นาฬิกาหรูพวกนี้มันกลายเป็นสินทรัพย์ทางการเงินที่มีมูลค่าสำหรับการสะสมไปแล้ว อีกทั้งยังเป็นเครื่องหมายแสดงถึงสถานะและฐานะทางสังคมอีกด้วย

การยกระดับสถานะและฐานะทางสังคม เป็นเป้าหมายชีวิตของใครหลายคน

พูดกันตามตรง มันก็เพื่อสนองความต้องการความภูมิใจในตัวเองนั่นแหละ

จิตใจมนุษย์นั้นซับซ้อน ไม่มีใครอยากจมปลักอยู่ในชนชั้นล่างสุด ให้คนอื่นมากดขี่ข่มเหงและดูถูกหรอก

ทุกคนล้วนอยากเป็นคนที่อยู่เหนือผู้อื่น ความรู้สึกที่ถูกห้อมล้อม ประจบประแจง และได้รับการยกย่อง มันช่วยเติมเต็มความภูมิใจในตัวเองได้อย่างมาก

โดยเฉพาะความรู้สึกที่มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายผู้อื่นได้ มันยิ่งทำให้หลงใหลและเสพติด

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้คนจำนวนมากในประเทศอยากจะเป็นข้าราชการระดับสูง

ความสุขสมที่อำนาจมอบให้นั้น มันเหนือกว่าสิ่งอื่นใดทั้งปวง