บทที่ 54 ฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อน

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เย่เฉินพูดกับหวังลี่หยุนว่า "ผมจะเปิดบัญชีกับบริษัทของคุณครับ"

หวังลี่หยุนได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก ไม่คิดเลยว่าความสุขจะมาเยือนกะทันหันขนาดนี้ หรือว่าเขาจะซาบซึ้งในความจริงใจของฉัน? ดังคำกล่าวที่ว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น เธอรีบตอบกลับไปว่า "ได้ค่ะคุณเย่ ขอบคุณมากนะคะ"

การทำให้ลูกค้ารายใหญ่มาเปิดบัญชีกับบริษัทได้ สำหรับผู้จัดการบัญชีลูกค้าอย่างพวกเธอแล้ว ถือเป็นก้าวแรกของความสำเร็จ เพราะแต่ละคนสามารถเปิดบัญชีหลักทรัพย์ได้เพียงสามบัญชีเท่านั้น

เย่เฉินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา "คุณช่วยสอนวิธีเปิดบัญชีของบริษัทคุณให้ผมหน่อยสิ" หวังลี่หยุนรีบขยับเข้าไปนั่งข้างๆ เขา สอนให้เขาดาวน์โหลดแอปพลิเคชันหลักทรัพย์ว่านเฟิง และอธิบายขั้นตอนการเปิดบัญชี กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงห้าถึงหกนาทีเท่านั้น สะดวกสบายมาก

"คุณเย่จะเปิดบัญชีฟิวเจอร์สด้วยไหมคะ?" หวังลี่หยุนถามเสียงเบา ฟิวเจอร์สหรือ? ประกายความคิดบางอย่างสว่างวาบขึ้นมาในหัวของเขาทันที "ขอเปิดบัญชีฟิวเจอร์สด้วยเลยครับ"

ในชาติก่อนเขาไม่เคยซื้อฟิวเจอร์สมาก่อนเลย เพราะความเสี่ยงมันสูงเกินไป ฟิวเจอร์สแทบทั้งหมดมักจะมาพร้อมกับเลเวอเรจสิบเท่า หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็เสี่ยงที่จะถูกล้างพอร์ตได้ ความเสี่ยงสูงลิบลิ่ว เงินหลายล้าน หรือหลายสิบล้าน อาจมลายหายไปได้ในชั่วข้ามคืน

เหตุผลที่เขาให้หวังลี่หยุนเปิดบัญชีฟิวเจอร์สให้ ก็เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าในช่วงเวลานี้ของชาติก่อน ตลาดฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนมีความผันผวนอย่างบ้าคลั่ง และกลายเป็นเรื่องใหญ่โตมาก ไม่อย่างนั้นเขาคงจำเรื่องนี้ไม่ได้หรอก เขาตั้งใจจะลองดูสักตั้ง ฟิวเจอร์สมีความเสี่ยงสูง แต่ผลตอบแทนก็สูงเช่นกัน หากไม่มีความทรงจำจากชาติก่อน เขาจะไม่มีวันแตะต้องมันเด็ดขาด ต่อให้มีประสบการณ์จากชาติที่แล้ว เขาก็ยังต้องระมัดระวังให้มากอยู่ดี

ในสมองของเขาจดจำได้อย่างชัดเจนว่า ฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนในช่วงหลังวันหยุดวันชาติ ภายในเวลาเพียงเจ็ดถึงแปดวัน ราคาพุ่งขึ้นจากประมาณ 1,300 หยวนต่อตัน ไปจนถึงเกือบ 2,000 หยวนต่อตัน เพิ่มขึ้นกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ หากใช้เลเวอเรจสิบเท่า นั่นก็หมายถึงผลกำไรกว่าห้าร้อยเปอร์เซ็นต์ หรือมากกว่าห้าเท่านั้นเอง

และเมื่อราคาแตะระดับ 2,000 หยวนต่อตัน ทางการก็ยื่นมือเข้ามาจัดการอย่างเด็ดขาด ตรวจสอบการปั่นราคาถ่านหินให้ความร้อนอย่างเข้มงวด จากนั้นฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนก็ร่วงลงจนติดฟลอร์ติดต่อกันหลายวัน ภายในเวลาเพียงครึ่งเดือนกว่าๆ ราคาก็ดิ่งกลับไปอยู่ที่ประมาณ 600 หยวนต่อตัน ซึ่งเป็นราคาเมื่อหนึ่งปีก่อน สถาบันการลงทุน บริษัทการค้า และนักลงทุนรายย่อยจำนวนนับไม่ถ้วนต้องขาดทุนย่อยยับในเกมฟิวเจอร์สครั้งนี้ แน่นอนว่าก็มีสถาบันและนักลงทุนรายย่อยจำนวนมากที่กอบโกยกำไรไปได้อย่างมหาศาลเช่นกัน ในตลาดฟิวเจอร์ส มีคนขาดทุนก็ต้องมีคนกำไร

...

ช่วงแรกเขาจะเปิดสถานะซื้อเพื่อทำกำไรขาขึ้น และช่วงหลังจะเปิดสถานะขายเพื่อทำกำไรขาลง ตลาดฟิวเจอร์สสามารถทำกำไรได้ทั้งขาขึ้นและขาลง ซึ่งแตกต่างจากตลาดหุ้นทั่วไป หากไม่มีอะไรผิดพลาด เขาจะกอบโกยกำไรได้อย่างมหาศาล

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในใจเขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาลึกๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหวังลี่หยุนเตือนความจำ เขาคงพลาดโอกาสทำเงินก้อนโตไปแล้ว ในหัวของเขามีความทรงจำเกี่ยวกับฟิวเจอร์สที่แม่นยำอยู่เพียงไม่กี่เหตุการณ์เท่านั้น เรื่องหุ้นต่างหากที่เขามีความจำเยอะกว่า เพราะในชาติที่แล้วเขาเล่นแต่หุ้นเป็นหลัก

เย่เฉินหันไปมองหวังลี่หยุนที่อยู่ข้างๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อหวังลี่หยุนเห็นรอยยิ้มของเขา ใบหน้าสวยก็แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย รู้สึกเหมือนเขากำลังคิดแผนการร้ายอะไรอยู่ "คุณ... คุณเย่คะ เดี๋ยวฉันจะแจ้งเพื่อนร่วมงานที่บริษัทให้นะคะ คำขอเปิดบัญชีของคุณจะได้รับการอนุมัติอย่างรวดเร็วค่ะ"

เย่เฉินเห็นปฏิกิริยาของเธอ ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "คุณหวังครับ คุณสวยขนาดนี้ เคยมีลูกค้ารายใหญ่เสนอเงื่อนไขเกินเลยบ้างไหม?" หวังลี่หยุนพยักหน้าเบาๆ "เคยค่ะ”

“คุณรู้ไหมว่าทำไมยอดขายของคุณถึงแย่ขนาดนี้?”

“รู้ค่ะ" เย่เฉินยื่นมือไปเชยคางเธอขึ้นมา เพื่อให้เธอสบตาเขาตรงๆ "ถ้าผมขออะไรที่มันเกินเลย คุณจะยอมตกลงไหม?"

ใบหน้าของหวังลี่หยุนแดงก่ำขึ้นมาในพริบตา แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน แววตาของเธอแฝงความลังเลอยู่บ้าง เธอกังวลว่าจะต้องสูญเสียลูกค้ารายใหญ่อย่างเย่เฉินไป เย่เฉินเห็นสีหน้าและปฏิกิริยาของเธอ ก็รู้คำตอบแล้ว "ทำไมตอนนี้คุณถึงลังเลล่ะ?"

หวังลี่หยุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ที่บ้านฉันกำลังร้อนเงินค่ะ น้องชายฉันใกล้จะแต่งงานแล้ว พ่อแม่ขอให้ฉันช่วยออกเงินหนึ่งแสนหยวน ฉันอยากหาเงินให้ได้เยอะๆ เพื่อนร่วมงานของฉันไม่ได้เก่งไปกว่าฉันเลย แต่พวกเขาก็ซื้อบ้านในเมืองเจียงไห่กันหมดแล้ว แถมยังขับเบนซ์ ขับบีเอ็มดับเบิลยู มีแต่ฉันที่ยังต้องเช่าห้องเล็กๆ อยู่ จะไปไหนก็ต้องนั่งรถไฟใต้ดินหรือแท็กซี่ ฉันก็อยากมีชีวิตที่ดีขึ้นบ้าง อีกอย่าง คุณก็ไม่ได้น่ารังเกียจขนาดนั้นด้วย" รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่เฉินกว้างขึ้น "นั่นก็หมายความว่า ตอนนี้ผมสั่งให้คุณทำอะไร คุณก็จะยอมทำทุกอย่างเลยงั้นสิ?" หวังลี่หยุนหน้าแดงก่ำพลางพยักหน้า ปัจจัยหลายๆ อย่างประกอบกัน ทำให้จิตใจของเธอเกิดการเปลี่ยนแปลง สองปัจจัยหลักคือ เงิน กับความหนุ่มและหล่อเหลาของเย่เฉิน ถ้าหากเย่เฉินเป็นตาลุงหัวล้านพุงพลุ้ย เธอเองก็คงไม่ยอมตอบตกลงแน่นอน ทุกคนก็ล้วนแต่ชอบคนหน้าตาดีกันทั้งนั้น

"คิดจะนอนกับผม ฝันหวานไปหน่อยมั้ง" พูดจบเย่เฉินก็ปล่อยมือจากคางของเธอ หวังลี่หยุนชะงักไป ความรู้สึกโกรธผุดขึ้นมาในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองโดนปั่นหัว "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ?" เย่เฉิน "ผมยังเวอร์จิ้นอยู่นะ เรื่องแบบนี้เอาไว้คุยกันวันหลังเถอะ ไปกันได้แล้ว" หวังลี่หยุนอึ้งไปอีกรอบ มองเขาด้วยสายตาคลางแคลงใจ เวอร์จิ้นเนี่ยนะ?

เมื่อเดินออกจากร้านอาหาร เย่เฉินก็โบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง "ลาก่อนครับ" ระหว่างทางกลับ เขาได้ส่งข้อความหาสิงลี่จวน ผู้จัดการบัญชีลูกค้าของบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉ เขาแจ้งว่าได้ยื่นขอเปิดบัญชีฟิวเจอร์สในแอปพลิเคชันของตงไฉแล้ว รบกวนให้เธอติดต่อเจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรเพื่ออนุมัติให้หน่อย

...

กลับมาถึงหอพักที่มหาวิทยาลัย เย่เฉินเปิดคอมพิวเตอร์ดูแนวโน้มของฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนในช่วงที่ผ่านมา ภายในเวลาหนึ่งปี ราคาถ่านหินให้ความร้อนปรับตัวสูงขึ้นถึงสองเท่า จากประมาณหกร้อยหยวนต่อตัน กลายเป็นหนึ่งพันสองร้อยหยวนต่อตัน ประเด็นที่มีการปั่นราคากันในครั้งนี้ คือการที่สต๊อกถ่านหินของประเทศลดลงจนใกล้แตะเส้นเตือนภัย ประกอบกับคลื่นความหนาวเย็นในฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือน ปรากฏการณ์ลานีญาอาจนำมาซึ่งสภาพอากาศที่หนาวจัด ส่งผลให้ความต้องการใช้ถ่านหินพุ่งสูงขึ้น นอกจากนี้ ในฝั่งของการผลิตก่อนหน้านี้ได้มีการปฏิรูปโครงสร้างด้านอุปทาน ทำให้บริษัทที่ล้าหลังหลายแห่งต้องปิดตัวลง ปริมาณอุปทานจึงลดลงตามไปด้วย และนี่ก็คือเหตุผลที่ใช้ในการปั่นราคาฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนในรอบนี้ ในช่วงบ่าย บัญชีฟิวเจอร์สที่เย่เฉินยื่นขอเปิดกับทางบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉก็ได้รับการอนุมัติ

...

อีกด้านหนึ่ง หลังจากหวังลี่หยุนกลับถึงห้องเช่า เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้า "เสี่ยวหวัง คุยเป็นยังไงบ้าง?”

“ผู้จัดการหลิวคะ คุณเย่เปิดบัญชีกับบริษัทเราเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ฉันเห็นในกลุ่มแล้ว คุณเย่คนนี้ต้องพยายามดึงตัวมาให้ได้นะ เขาเป็นถึงเทพแห่งการเล่นหุ้น ใช้เวลาแค่สองเดือน ปั้นพอร์ตในตลาดหุ้นให้โตขึ้นเกือบร้อยห้าสิบเท่าเลยนะ" ริมฝีปากบางของหวังลี่หยุนเผยออ้าขึ้นเล็กน้อย "เวลาแค่สองเดือน ปั้นพอร์ตในตลาดหุ้นให้โตขึ้นร้อยห้าสิบเท่าเลยเหรอคะ?" เรื่องแบบนี้ต่อให้เป็นในตลาดฟิวเจอร์สก็ยังพบเห็นได้ยากมาก ต้องไม่ลืมว่าตลาดฟิวเจอร์สมีเลเวอเรจให้ถึงสิบเท่า การทำกำไรได้ร้อยห้าสิบเท่าในตลาดหุ้นภายในเวลาสองเดือน มันแทบจะเป็นเรื่องเล่าในนิทานหลอกเด็กชัดๆ "ข่าวนี้ไม่มีทางพลาดแน่ ในกลุ่มแชตของบริษัทตงไฉแทบจะระเบิด พวกเขากำลังพูดถึงคุณเย่กันให้แซ่ด เธอต้องทุ่มเทสุดตัวดึงเขามาให้ได้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเปลี่ยนคนไปทำแทน" หวังลี่หยุนรีบตอบกลับทันที "รับทราบค่ะผู้จัดการหลิว ฉันคิดว่าไม่น่ามีปัญหา ฉันมั่นใจถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยค่ะ”

“ครั้งที่แล้วเธอก็บอกว่ามั่นใจเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่เธอก็ทำให้ฉันผิดหวัง ฉันจะเชื่อใจเธอเป็นครั้งสุดท้าย ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะใช้วิธีไหน ฉันต้องการแค่ผลลัพธ์ ถ้าครั้งนี้ยังทำพลาดอีก ก็เตรียมตัวยื่นใบลาออกไปได้เลย"

...

ช่วงค่ำ ณ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งในเมืองเจียงไห่ กลุ่มหนุ่มสาวกำลังรวมตัวสังสรรค์กัน พวกเขาล้วนเป็นทายาทเศรษฐีของเมืองเจียงไห่ที่มีเบื้องหลังไม่ธรรมดากันทั้งสิ้น "ม่านชิว ช่วงนี้เล่นหุ้นเป็นยังไงบ้าง?" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม เจิ้งม่านชิวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ก็พอได้อยู่นะ เดือนกันยายนทิศทางตลาดค่อนข้างดี เลยกำไรมาสามสิบกว่าเปอร์เซ็นต์" ชายหนุ่มอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความประจบประแจง "ม่านชิวเก่งจริงๆ เดือนกันยายนฉันได้กำไรมาแค่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์เอง เหล่าจ้าว เดือนที่แล้วนายได้กำไรมาเท่าไหร่ล่ะ" จ้าวเซี่ยงหมิง "ฉันก็ได้กำไรแค่ยี่สิบกว่าเปอร์เซ็นต์เอง สู้ม่านชิวไม่ได้หรอก" เมื่อเจิ้งม่านชิวได้ยินคำพูดของพวกเขา เธอก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ในใจรู้สึกลำพองใจอยู่ไม่น้อย หญิงสาวสวมแว่นตาที่มีบุคลิกดูเป็นสาวอาร์ตเอ่ยถามขึ้น "เหล่าจ้าว ข่าวลือเมื่อบ่ายนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?" เจิ้งม่านชิวและคนอื่นๆ มองไปที่จ้าวเซี่ยงหมิงด้วยความสงสัย "ข่าวลืออะไรเหรอ?" หญิงสาวสวมแว่นตาชื่อว่า ถังซิน เธอพูดขึ้นว่า "ฉันได้ยินมาว่า มีนักลงทุนรายย่อยคนหนึ่งของบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉ ใช้ชื่อว่าชีวิตดั่งความฝัน ใช้เวลาแค่สองเดือน ปั้นพอร์ตในตลาดหุ้นให้โตขึ้นได้เกือบร้อยห้าสิบเท่าเลยล่ะ"