บทที่ 53 ข้อได้เปรียบของสาวสวย

เย่เฉินเพิ่งกลับถึงหอพัก เสียงกริ่งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นหวังลี่หยุน ผู้จัดการบัญชีลูกค้าของบริษัทหลักทรัพย์ว่านเฟิง

"คุณเย่คะ ตอนเที่ยงพอจะมีเวลาไหมคะ? ดิฉันจองร้านอาหารไว้แล้ว เราไปคุยกันที่ร้านอาหารดีไหมคะ"

"ได้ครับ คุณส่งที่อยู่มาให้ผมเลย"

เหตุผลที่เย่เฉินตอบตกลงหวังลี่หยุน ก็เพราะต้องการทำความเข้าใจแวดวงหลักทรัพย์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

การเปิดบริษัทลงทุนในอนาคต ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับแวดวงหุ้นและตลาดซื้อขายล่วงหน้าอย่างแน่นอน

เขาต้องเตรียมการแต่เนิ่นๆ เพื่อรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

เมื่อเย่เฉินได้รับที่อยู่ เขาก็เรียกแท็กซี่เดินทางไปทันที

เวลาสิบเอ็ดโมงกว่า เขาก็มาถึงห้องอาหารส่วนตัวของร้าน

ภายในห้องมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยอายุประมาณยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดปีนั่งอยู่ เธอแต่งหน้าอ่อนๆ ทั้งรูปร่างและหน้าตาจัดอยู่ในระดับสาวสวยอย่างแท้จริง สวยกว่าสิงลี่จวนจากบริษัทหลักทรัพย์ตงไฉไม่น้อยเลย

หวังลี่หยุนลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงสดใสไพเราะ "คุณคือคุณเย่ใช่ไหมคะ?"

"ผมคือเย่เฉิน คุณคือคุณหวังใช่ไหมครับ?"

"ใช่ค่ะ คุณเย่เชิญนั่งค่ะ"

หวังลี่หยุนเชิญเขานั่งลง พร้อมกับรินน้ำชาให้ "คุณเย่เชิญสั่งอาหารเลยค่ะ"

เย่เฉินสั่งอาหารไปสองสามอย่างตามความเคยชิน ส่วนหวังลี่หยุนก็สั่งเพิ่มอีกสองสามอย่าง

เมื่อพนักงานเสิร์ฟเดินออกไป

เย่เฉินมองเธอแล้วเอ่ยถาม "คุณหวังปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วครับ?"

หวังลี่หยุนยิ้มแย้ม "ดิฉันอายุยี่สิบเจ็ดปีค่ะ คุณเย่ดูยังเด็กมากเลยนะคะ ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่หรือเปล่าคะ?"

"ใช่ครับ ผมเป็นนักศึกษาปีสี่มหาวิทยาลัยเจียวทงแห่งเมืองเจียงไห่ คุณหวังทำงานในสายการเงินมาได้กี่ปีแล้วครับ?"

"ปีกว่าแล้วค่ะ ดิฉันจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐกิจเมืองเจียงไห่ เรียนจบก็ทำงานที่บริษัทมาตลอดเลยค่ะ"

เย่เฉิน "คุณรู้สึกยังไงกับวงการนี้บ้างครับ?"

หวังลี่หยุนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมเย่เฉินถึงมาชวนเธอคุยเรื่องสัพเพเหระ

แต่สำหรับเธอก็นับว่าเป็นเรื่องดี หากใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์ก็สามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้าได้

"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ ไม่เหมือนกับที่ดิฉันจินตนาการไว้เลย"

เย่เฉินรู้สึกอยากรู้ "พอจะเล่ารายละเอียดให้ฟังได้ไหมครับ?"

หวังลี่หยุนยิ้มบางๆ "ไม่มีอะไรไม่สะดวกหรอกค่ะ ตอนที่ดิฉันเลือกเรียนสาขานี้ คิดว่าจบมาจะได้เป็นหัวกะทิในวงการการเงิน ได้รับเงินเดือนสูงๆ แล้วทำงานที่สบายที่สุด"

"พอเรียนจบดิฉันถึงได้เข้าใจว่า เส้นสายและเบื้องหลังต่างหากที่สำคัญที่สุด อย่างคนในบริษัทดิฉัน หลายคนการศึกษาไม่ดีเท่าดิฉัน ความสามารถก็สู้ไม่ได้ แต่พวกเขากลับได้ทำงานที่ดีกว่า และชื่อของพวกเขาก็มักจะอยู่ในรายชื่อผู้ที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเสมอ"

"ส่วนคนแบบดิฉันทำได้แค่งานระดับล่างสุด ต้องออกไปหาลูกค้าทุกวัน ถ้าหาลูกค้าไม่ได้ก็โดนหัวหน้าตำหนิ โดนหักโบนัส ทุกวงการก็ล้วนมีความยากลำบากและไม่ง่ายเลยค่ะ"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "คุณหวังครับ สะดวกที่จะบอกรายได้เฉลี่ยต่อเดือนของคุณไหมครับ?"

หวังลี่หยุน "อย่างดิฉันถือว่าไม่ค่อยมียอดขายอะไรค่ะ แต่ละเดือนก็ได้แค่เงินเดือนพื้นฐานหมื่นห้าพันหยวน หักค่าเช่าบ้าน ค่ากินอยู่ ก็เหลือเงินแต่ละเดือนไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าทำยอดได้ดี อย่างเพื่อนร่วมงานของดิฉันที่ยอดขายดีๆ ช่วงที่ได้เยอะๆ รายได้ต่อเดือนทะลุหลักแสนหยวนเลยนะคะ ปกติก็มีเป็นแสนหยวนอยู่แล้ว"

เรียนจบปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ได้เงินเดือนหมื่นห้าพันหยวนในสังคมปัจจุบันถือว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่พอเอาไปเปรียบเทียบกับเพื่อนร่วมงานรอบข้าง ความแตกต่างก็จะปรากฏให้เห็น และสภาพจิตใจก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

ลูกค้ารายใหญ่อย่างเย่เฉิน ก็เป็นคนที่หัวหน้าสุ่มแบ่งมาให้เธอ

คนอื่นๆ ไม่หยุดพักผ่อนช่วงวันหยุดวันชาติ ก็กำลังวุ่นอยู่กับการตามตื๊อลูกค้ารายอื่น สุดท้ายหัวหน้าจึงมอบหมายงานนี้ให้เธอ

เย่เฉินถามต่อ "เพื่อนร่วมงานของคุณเก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ? เดือนหนึ่งหาเงินได้ตั้งหลายแสนหยวนเชียว"

แววตาของหวังลี่หยุนฉายแววไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย เธอยิ้มแล้วตอบว่า "พวกเขาก็เก่งกันจริงๆ ค่ะ ทำงานในวงการนี้มาหลายปีแล้ว ดิฉันเพิ่งจะทำมาได้แค่ปีเดียวเอง"

เย่เฉิน "คุณหวังเคยหาลูกค้าได้กี่รายแล้วครับ?"

หวังลี่หยุนรู้สึกกระอักกระอ่วนและเขินอายเล็กน้อย "ยังไม่เคยหาลูกค้ารายใหญ่ได้เลยค่ะ"

ก่อนหน้านี้หัวหน้าเคยให้ข้อมูลลูกค้ารายใหญ่มาห้าคน แต่เธอไม่สามารถปิดการขายได้เลยสักคนเดียว

ลูกค้ารายแรกพยายามอยู่สองเดือนก็ไม่สำเร็จ ถือว่าล้มเหลว

ลูกค้ารายล่าสุดเดิมทีมีโอกาสสำเร็จอยู่บ้าง แต่อีกฝ่ายบอกใบ้ว่าให้เธอไปนอนเป็นเพื่อนด้วยสักระยะ เธอจึงปฏิเสธไป

ลูกค้ารายใหญ่ไม่ใช่คนที่จะดึงตัวมาได้ภายในวันสองวัน

ทางบริษัทมีกฎกำหนดระยะเวลาไว้ที่สองเดือน หากเกินสองเดือนแล้วยังดึงลูกค้ามาไม่ได้ ก็ถือว่าล้มเหลว

ไม่เปลี่ยนคนไปตามตื๊อต่อ ก็ต้องยอมปล่อยลูกค้ารายใหญ่นี้ไป

เงื่อนไขสิทธิพิเศษที่แต่ละบริษัทหลักทรัพย์มอบให้ก็พอๆ กัน ในเมื่อลูกค้าคุ้นเคยกับบริษัทเก่าอยู่แล้ว ทำไมถึงต้องย้ายมาบริษัทคุณด้วยล่ะ?

เว้นเสียแต่ว่าคุณจะให้ผลประโยชน์กับลูกค้ารายใหญ่ได้มากกว่า

และนี่แหละคือข้อได้เปรียบของผู้จัดการบัญชีลูกค้าที่เป็นผู้หญิง

เพื่อยอดขายและเพื่อเงิน ก็สามารถทำเรื่องที่เกินเลยขอบเขตของศีลธรรมได้

คนแบบนี้ผิดงั้นหรือ?

สำหรับเย่เฉินในชาติก่อน เรื่องพรรค์นี้เป็นสิ่งที่เขาเห็นจนชินตาแล้ว

ตอนแรกเขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงพวกนี้น่ารังเกียจและหน้าไม่อาย

แต่ต่อมาเพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่ง เพื่อหาเงินไปรักษาพ่อแม่ เธอก็ทำเรื่องแบบนี้เช่นกัน

เธอดึงลูกค้ารายใหญ่มาได้ นำพาสัญญาที่มีมูลค่ามหาศาลหลายร้อยล้านมาสู่บริษัท

เพื่อนร่วมงานหญิงคนนั้นได้รับโบนัสก้อนโต นำไปรักษาอาการป่วยของพ่อแม่จนหายดี

เมื่อได้รู้ความจริง เย่เฉินก็รู้สึกว่าความคิดก่อนหน้านี้ของตัวเองนั้นผิดไปแล้ว

เรื่องบางเรื่องไม่อาจตัดสินถูกผิดได้จากการมองแค่ภายนอกเพียงอย่างเดียว

เขาเคยครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง

ในแง่ลึกแล้ว เธอได้ยอมแลกบางสิ่งบางอย่าง เพื่อให้ได้มาซึ่งอีกสิ่งหนึ่ง

การที่สังคมวัตถุนิยมอันเน่าเฟะนี้ผลักดันให้ผู้หญิงบางคนต้องกลายเป็นคนแบบนี้ มันไม่ใช่ปัญหาของสังคมเลยหรือ?

แล้วปัญหาที่ทำให้สังคมกลายเป็นแบบนี้ มันอยู่ตรงไหนกันแน่?

...

เย่เฉินมองหวังลี่หยุนแล้วยิ้ม "สู้ๆ นะครับ คุณต้องทำสำเร็จแน่นอน"

เธออาจจะเป็นผู้หญิงที่มีจุดยืน แต่สำหรับบริษัทแล้ว เธออาจจะไม่ใช่พนักงานที่ดีนัก

คนที่จะสร้างผลประโยชน์ให้กับบริษัทได้เท่านั้น ถึงจะเรียกว่าพนักงานที่ดี

ถ้าเย่เฉินเป็นเจ้าของบริษัท เขาก็คงไม่จ้างพนักงานแบบนี้มาเป็นผู้จัดการบัญชีลูกค้าเหมือนกัน

หาลูกค้ารายใหญ่ไม่ได้เลยสักราย

ไม่สามารถสร้างผลประโยชน์อะไรให้บริษัทได้เลย แล้วบริษัทจะจ้างคุณไว้ทำไม?

"ขอบคุณค่ะคุณเย่" หวังลี่หยุนกล่าวขอบคุณ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาพร้อมกับนำอาหารต่างๆ เข้ามาเสิร์ฟ

ที่นี่คือร้านอาหารสุดหรู อาหารที่เย่เฉินสั่งก็ราคาพันกว่าหยวนแล้ว บวกกับที่เธอสั่งเอง มื้อนี้น่าจะตกประมาณสองพันหยวน

ค่าใช้จ่ายนี้ทางบริษัทไม่รับเบิก ผู้จัดการบัญชีลูกค้าต้องควักกระเป๋าจ่ายเองเท่านั้น

ถ้าหากดึงลูกค้ารายใหญ่มาไม่ได้ ก็ต้องยอมขาดทุน

"คุณหวังบอกว่ามีบางเรื่องที่ไม่สะดวกคุยทางโทรศัพท์ ตอนนี้พูดมาได้เลยครับ"

หวังลี่หยุน "คุณเย่คะ ถ้าคุณตกลงมาเปิดบัญชีซื้อขายกับบริษัทเรา ดิฉันสามารถแบ่งเงินส่วนแบ่งรายได้ส่วนตัวของดิฉันคืนให้คุณบางส่วนค่ะ"

เย่เฉินถามด้วยรอยยิ้ม "ถ้าดึงตัวผมมาได้ เดือนหนึ่งคุณจะได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่ครับ?"

หวังลี่หยุน "ถ้าหากเงินทุนในบัญชีของคุณเย่อยู่ที่สิบล้านหยวน ดิฉันก็จะได้ส่วนแบ่งหนึ่งหมื่นหยวนต่อเดือนค่ะ"

ในใจเธอคิดว่าเย่เฉินจะต้องเป็นทายาทเศรษฐีอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นอายุแค่นี้จะมีเงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

เย่เฉิน "คุณคิดว่าผมจะสนเงินส่วนแบ่งพวกนั้นของคุณงั้นเหรอครับ?"

หวังลี่หยุนรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริง แต่นอกเหนือจากนี้เธอก็ไม่มีอะไรจะให้ได้อีกแล้ว

นอกจากจะยอมเอาตัวเข้าแลก

"คุณเย่คะ ดิฉันต้องขอประทานโทษด้วย ดิฉันทราบดีว่าคุณไม่เดือดร้อนเรื่องเงินพวกนี้ ดิฉันเพียงแค่ต้องการแสดงความจริงใจเท่านั้นค่ะ"

เย่เฉินยิ้มบางๆ "ผมเห็นถึงความจริงใจของคุณแล้วล่ะ ทานข้าวกันก่อนเถอะครับ"

หวังลี่หยุนถอนหายใจอยู่ในใจ รู้สึกว่าดีลลูกค้ารายใหญ่นี้ก็คงจะไม่สำเร็จอีกตามเคย

เมื่อนึกถึงคำพูดเร่งเร้าของพ่อแม่ที่บ้านเมื่อสองวันก่อน ในใจเธอก็รู้สึกจนปัญญาและร้อนรน

เงินค่าสินสอดแต่งงานของน้องชายยังไม่พอ ขอยืมญาติๆ มาจนหมดแล้ว ยังขาดอีกหนึ่งแสน พ่อแม่จึงบอกให้เธอเป็นคนออก

พ่อแม่บอกว่ากว่าจะเลี้ยงดูส่งเสียเธอมาได้หลายปีขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงเวลาที่เธอต้องตอบแทนครอบครัวบ้างแล้ว

เธอเพิ่งทำงานได้แค่ปีเดียว ในมือไม่ได้มีเงินเยอะขนาดนั้น มีเพียงแค่สามหมื่นกว่าหยวนเท่านั้น

หากเทียบกับพวกลูกค้าลงพุง หน้ามันหมูพวกนั้นแล้ว เย่เฉินยังดูเป็นหนุ่มหล่อ อายุน้อย อย่างน้อยก็ไม่ทำให้รู้สึกขยะแขยง

และในขณะนี้ ภายในใจของเธอก็เริ่มมีความสั่นคลอนเกิดขึ้นเล็กน้อย