บทที่ 57 พาพี่หนิงไปหาหมอ

เย่เฉินเห็นข้อความของโจวจี้ไฉก็ชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่ได้โง่ พอจะเดาจุดประสงค์ของโจวจี้ไฉออก

บางทีอาจจะอยากจับคู่เขากับโจวหว่านหนิงก็เป็นได้

"ได้ครับคุณลุงโจว เดี๋ยวผมจะแวะไปดูเธอให้ครับ"

เย่เฉินปิดคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกจากหอพัก มุ่งหน้าไปยังหอพักบุคลากร

เขาเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง จึงรู้ว่าห้องของโจวหว่านหนิงอยู่ที่ไหนและเดินตรงเข้าไปทันที

เมื่อมาถึงหน้าห้องของโจวหว่านหนิง เขาก็เคาะประตู

"ใครคะ?"

เสียงที่ดูไร้เรี่ยวแรงของโจวหว่านหนิงดังแว่วมาจากในห้อง

เย่เฉิน "พี่หนิง ผมเองครับ ผมได้ยินจากคุณลุงโจวว่าพี่ป่วย เลยแวะมาดูอาการหน่อย"

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว โจวหว่านหนิงอยู่ในชุดนอน สภาพดูอิดโรยไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย

เย่เฉินเห็นสภาพของเธอแล้วก็รีบถาม "พี่หนิงวัดไข้หรือยังครับ? อุณหภูมิเท่าไหร่?"

"สามสิบเก้าจุดสอง"

เย่เฉิน "ไข้สูงขนาดนี้ทำไมยังไม่ไปหาหมออีก พี่หนิงรีบไปเปลี่ยนชุดเลยครับ เดี๋ยวผมพาไปห้องพยาบาล"

"มาตรฐานห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยไม่ค่อยดี ไปคลินิกข้างนอกเถอะ" โจวหว่านหนิงไอออกมาสองสามครั้ง เธอไม่ค่อยไว้ใจห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยเท่าไหร่นัก

เย่เฉิน "ได้ครับพี่หนิง พี่รีบไปเปลี่ยนชุดเลย"

โจวหว่านหนิงเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นชุดลำลองเดินออกมา ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพิษไข้ และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะความเขินอาย

ก็แน่ล่ะ ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้ามีผู้ชายรออยู่ข้างนอกนี่นา

เย่เฉินเดินเข้าไปประคองแขนเธอไว้

"พี่หนิง เดี๋ยวผมประคองลงไปนะ พี่ดูเบลอๆ เพราะพิษไข้ ระวังจะล้มเอาได้"

โจวหว่านหนิงตอบรับเบาๆ ในลำคอ

ทั้งสองเดินลงไปชั้นล่างและมุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถ เขาขับรถของโจวหว่านหนิงมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลประชาชนหมายเลขเก้าเมืองเจียงไห่ที่อยู่ใกล้ๆ

โจวหว่านหนิงนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้าในสภาพไร้เรี่ยวแรง สายตาเหม่อลอย และมีอาการไออย่างรุนแรงเป็นระยะ

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เย่เฉินก็พาเธอไปตรวจอาการ เจาะเลือด และตรวจหาการติดเชื้อต่างๆ

รอกันอยู่ร่วมชั่วโมงกว่าผลตรวจจะออก

สรุปแล้วพบว่าเธอติดเชื้อไมโคพลาสมาซึ่งทำให้ปอดอักเสบ หมอจึงแนะนำให้ให้น้ำเกลือ

ทั้งสองจึงมาที่ห้องโถงแผนกผู้ป่วยนอกเพื่อให้น้ำเกลือ กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จก็เกือบเที่ยงแล้ว

โจวหว่านหนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางหันมาพูดกับเขา "เสี่ยวเฉิน ไม่มีอะไรแล้วล่ะ เธอรีบกลับไปอ่านหนังสือเถอะ"

เย่เฉินนั่งลงข้างๆ เธอ "พี่หนิง ผมทบทวนบทเรียนเสร็จตั้งนานแล้ว เรื่องสอบปริญญาโทผมมั่นใจเต็มร้อย ตอนนี้พี่ป่วยต้องการคนดูแล คุณลุงคุณป้าก็ยุ่ง ผมเองก็ไม่ได้มีธุระอะไรครับ"

โจวหว่านหนิงยิ้มบางๆ "ขอบใจนะเสี่ยวเฉิน"

เย่เฉิน "พี่หนิงไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เมื่อก่อนพี่ก็ดูแลผมเหมือนเป็นน้องชายแท้ๆ ในฐานะน้องชาย เวลาแบบนี้ผมจะทิ้งพี่ไปได้ยังไง"

โจวหว่านหนิงยิ้ม "เสี่ยวเฉิน ช่วงนี้เรื่องหุ้นเป็นยังไงบ้าง?"

"ก็ขึ้นดีใช้ได้เลยครับ"

โจวหว่านหนิง "ตอนนี้ได้กำไรมาเท่าไหร่แล้วล่ะ?"

"เกือบสองร้อยล้านแล้วครับ"

ดวงตากลมโตของโจวหว่านหนิงเบิกกว้างด้วยความตกใจ "เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"

เย่เฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม "ช่วงนี้โชคดีนิดหน่อย เลยได้กำไรจากตลาดฟิวเจอร์สมาบ้างครับ"

โจวหว่านหนิงสังเกตเห็นนาฬิกาของเขา "นาฬิกาสวยดีนี่ เพิ่งซื้อเหรอ? ยี่ห้ออะไรล่ะ?"

"ริชาร์ด มิลล์ครับ"

"เหมือนจะเป็นแบรนด์ดังนะ ราคาเท่าไหร่เนี่ย?"

"สามร้อยหกสิบ"

"ถูกขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"มีหน่วยเป็นหมื่นอยู่ข้างหลังครับ"

โจวหว่านหนิงค้อนใส่เขา "จะซื้อนาฬิกาแพงขนาดนี้มาทำไม ได้เงินมาก็เก็บไว้ดีๆ สิ อย่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย"

"พี่หนิงพูดถูกครับ"

โจวหว่านหนิงพูดต่อ "แต่ตอนนี้เธอมีเงินแล้ว จะซื้อของที่ตัวเองชอบบ้างก็ไม่เป็นไร แต่อย่าฟุ่มเฟือย ให้รู้จักนึกถึงความลำบากในอดีต และใช้ชีวิตอย่างมีสติติดดินเข้าไว้ล่ะ"

หลังจากให้น้ำเกลือไปหนึ่งขวด อาการของโจวหว่านหนิงก็ดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เย่เฉินดูเวลาแล้วเอ่ยถาม "พี่หนิงหิวหรือยังครับ อยากกินอะไรเดี๋ยวผมไปซื้อให้"

โจวหว่านหนิงไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้า ท้องจึงเริ่มประท้วงด้วยความหิว "เอาผัดผักรสจืดๆ ก็ได้ แล้วก็ขอโจ๊กสักถ้วยนะ"

"ได้ครับพี่หนิง"

เย่เฉินเดินออกไปนอกโรงพยาบาลเพื่อซื้อกับข้าวรสอ่อนๆ สองสามอย่าง หมั่นโถว โจ๊ก และกระติกน้ำร้อนอีกหนึ่งใบ

"พี่หนิงกินก่อนเลยนะครับ เดี๋ยวผมไปกดน้ำร้อนให้"

...

เมื่อเขากลับมา โจวหว่านหนิงก็บอกกับเขาว่า "เสี่ยวเฉิน เธอก็รีบมากินสิ คนที่บ้านเกิดเธอส่วนใหญ่กินหมั่นโถวกันใช่ไหม?"

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ "พี่หนิงเป็นคนเมืองเจียงไห่แต่กำเนิดเลยหรือเปล่าครับ?"

โจวหว่านหนิง "พ่อพี่มาตั้งรกรากที่เจียงไห่ตอนหนุ่มๆ น่ะ บ้านเกิดจริงๆ อยู่มณฑลหนานเจ้อ ไม่เชิงว่าเป็นคนท้องถิ่นหรอก"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังกินข้าวเที่ยงกันอยู่นั้น

ภายในกลุ่มแชตแห่งหนึ่งบนโลกออนไลน์

จ้าวเซี่ยงหมิงพูดขึ้นมาว่า "วันนี้เย่เฉินขายฟิวเจอร์สถ่านหินให้ความร้อนทิ้งหมดแล้ว ได้กำไรลอยตัวไปร้อยสามสิบล้าน แถมยังทุ่มซื้อสัญญาฝั่งขายจนเต็มพอร์ตเลย"

ถังอี้ตอบกลับเป็นคนแรก "ฟิวเจอร์สถ่านหินกำลังมาแรงขนาดนี้ จะแทงสวนตอนนี้มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ"

ฟางจื้อเฟิง "ดูจากความร้อนแรงของฟิวเจอร์สถ่านหินในตอนนี้ การเปิดสถานะขายตอนนี้ถือว่าเร็วเกินไป อย่างน้อยมันก็น่าจะยังขึ้นได้อีกเยอะ ครั้งนี้เขาต้องคำนวณพลาดแน่ๆ"

เจิ้งม่านชิว "แรงซื้อของฟิวเจอร์สถ่านหินแข็งแกร่งมาก ในขณะที่แรงขายนั้นอ่อนแอ การแทงสวนตอนนี้ก็เหมือนรนหาที่ตายชัดๆ"

ทุกคนในกลุ่มต่างก็คิดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาเปิดสถานะขายฟิวเจอร์สถ่านหิน แรงซื้อนั้นแข็งแกร่งเกินไป อย่างน้อยที่สุดราคาก็ต้องพุ่งขึ้นไปอีกสักพักใหญ่

จ้าวเซี่ยงหมิง "ฉันเองก็คิดว่าการแทงสวนตอนนี้มันยังเร็วเกินไป แต่ครั้งนี้เขาลงทุนไปสี่สิบล้าน ต่อให้ขาดทุนจนหมด บัญชีของเขาก็ยังเหลือกำไรอยู่อีกตั้งเก้าสิบล้านนะ"

...

ณ โรงพยาบาลประชาชนหมายเลขเก้า

โจวหว่านหนิงมองเย่เฉินด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ "เสี่ยวเฉิน พี่อยากเข้าห้องน้ำน่ะ"

ก่อนหน้านี้เธอพยายามอั้นไว้ กะจะรอให้ให้น้ำเกลือเสร็จก่อนค่อยไปเข้าห้องน้ำ แต่ตอนนี้เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

เย่เฉินลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะปลดถุงน้ำเกลือลงมา "ไปกันเถอะครับพี่หนิง"

เมื่อมาถึงหน้าห้องน้ำ เย่เฉินก็แขวนถุงน้ำเกลือไว้ที่ผนังด้านในแล้วเดินออกมา

การใช้มือเดียวทำธุระส่วนตัวคงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

ประมาณสองสามนาทีต่อมา โจวหว่านหนิงก็เดินออกมาพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งชูถุงน้ำเกลือไว้

เย่เฉินเห็นว่าเชือกกางเกงลำลองของเธอยังไม่ได้ผูก จึงเข้าไปช่วยผูกให้ลวกๆ ก่อนจะรับถุงน้ำเกลือมาถือไว้

ใบหน้าของโจวหว่านหนิงร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

โดยเฉพาะตอนที่เย่เฉินผูกเชือกกางเกงให้ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบไม่กล้าหายใจแรง

เมื่อกลับมาที่นั่ง เย่เฉินก็ทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ลง "พี่หนิง ช่วงวันหยุดที่ไปดูตัวมาเป็นยังไงบ้างครับ?"

โจวหว่านหนิงกลับมาทำตัวเป็นปกติ "ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พ่อแม่พี่แนะนำให้รู้จักตั้งหลายคน แต่ไม่มีใครถูกตาต้องใจเลยสักคน"

"พี่หนิงทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์ขนาดนี้ จะตั้งสเปกสูงหน่อยก็เป็นเรื่องปกติครับ" เย่เฉินพูดเอาใจอย่างแนบเนียน

ผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่มีความรักสวยรักงาม พอถูกชมว่าสวย ในใจก็ย่อมต้องรู้สึกเบิกบานเป็นธรรมดา

"พี่ไม่ได้ตั้งสเปกสูงเลยนะ แค่ขอให้ดูแล้วถูกชะตา มีความรู้สึกดีๆ ให้กันก็พอแล้ว"

"ไอ้การที่บอกว่าไม่มีสเปกนี่แหละครับ คือสเปกที่สูงที่สุดแล้ว"

...

บ่ายสองโมงกว่า

เมื่อโจวหว่านหนิงให้น้ำเกลือเสร็จ เย่เฉินก็ขับรถกลับมาที่มหาวิทยาลัย และพาเธอไปส่งที่หอพัก

"พี่หนิงพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าพวกเราค่อยออกเดินทาง"

โจวหว่านหนิง "พรุ่งนี้พี่ไปเองก็ได้"

"พี่ไปคนเดียวมันไม่สะดวกหรอกครับ ผมเองก็ไม่ได้มีธุระอะไร เอาเป็นว่าตามนี้นะครับ พรุ่งนี้ผมจะมารับ ผมกลับก่อนนะพี่หนิง"

พูดจบ เย่เฉินก็หันหลังเตรียมตัวจะกลับ

แต่พอเปิดประตูออกไป เขาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอก อายุอานามน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับโจวหว่านหนิง

ว่านเผิงเทาเห็นว่ามีผู้ชายวัยรุ่นอยู่ในห้องของโจวหว่านหนิงก็ชะงักไปเล็กน้อย

"คุณคือใครครับ?"

เย่เฉินพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "ผมเป็นน้องชายของพี่หนิงครับ คุณมาหาพี่หนิงเหรอ?"

โจวหว่านหนิง "อาจารย์ว่านนี่เอง มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?"

ว่านเผิงเทายิ้มแย้มแจ่มใส "อาจารย์โจวครับ เมื่อตอนเที่ยงผมได้ยินว่าคุณป่วย พอแวะมาเยี่ยมก็ไม่เห็นใครอยู่ห้อง ตอนนี้อาการเป็นยังไงบ้างครับ?"